ไข่มุกมังกรไฟ
ตอนที่ 5
ไป่หลิงมาหาเรย์อ้างว่าเป็นห่วงมาตามข่าวเจนเนตร บอกเรย์ว่าพรุ่งนี้จะไปศาลเจ้าไหว้พระขอให้เจนเนตรปลอดภัย
หมิงเต๋อขอบใจที่เป็นห่วงคุณหนูแล้วจะขึ้นนอนบอกว่าวันนี้เหนื่อย
เมื่อเรย์ไปที่รีสอร์ต ไป่หลิงเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง อ้อนว่าหยุดคิดเรื่องน้องสาวสักนาทีได้ไหม เรย์ไม่ตอบแต่แกะมือเธอออกบอกว่าตนจะกลับแล้ว
“ใช่ค่ะ ไป่หลิงผิด น้องเจนเนตรถึงหายไป จะให้ไป่หลิงขอโทษอีกกี่ครั้งก็ได้...เรย์ลงโทษไป่หลิงเถอะค่ะ อย่าเย็นชากับไป่หลิงแบบนี้ ไป่หลิงจะคลั่งตายอยู่แล้ว”
ไป่หลิงทั้งยั่วทั้งอ้อนอย่างไร ก็ปลุกอารมณ์เรย์ไม่ขึ้น จุดไฟเสน่หาไม่ติด เรย์ยืนเฉยแกะมือเธอออกแล้วเดินออกไปเลย ไป่หลิงมองตามอย่างหงุดหงิด
คืนนี้เรย์ได้รับนัดจากเกาซินที่โบสถ์ พอขับรถไปถึงหน้าโบสถ์ก็เห็นรถของหมิงเต๋อ เรย์กดข้อความบอกเกาซินว่าถูกตามแล้วขับรถเลยไปและเลี้ยวกลับบ้าน
พอกลับมาถึง ทั้งบ้านเงียบ ไม่มีใคร แต่พอมองขึ้นไปเห็นหมิงเต๋อในชุดเสื้อคลุมนอนมองอยู่ เรย์ตระหนักว่า ตนถูกหมิงเต๋อจับตามองทุกฝีก้าว
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้นเรย์ไปที่ห้องเก็บภาพของ แดนไท ถามมะกล่ำว่าแดนไทติดต่อมาหรือยัง มะกล่ำบอกว่ายัง เรย์ถามว่าแจ้งตำรวจหรือยัง
“ยัง...แจ้งทำไม โตเป็นควายขนาดนั้น มันหายไปวาดรูป บางทีก็ติดต่อไม่ได้เป็นอาทิตย์ แล้วคุณล่ะแจ้งตำรวจหรือยังเรื่องน้องสาวหาย”
“ไม่ต้องแจ้ง เราจะหาเจนเนตรจนเจอ”
“เจอเจนเนตร ก็ต้องเจอแดนไทด้วยใช่ไหม ตกลงมีเรื่องอะไรกัน หายไปเป็นคู่เลย”
เรย์ไม่ตอบ มะกล่ำได้แต่งง เมื่อประชุมลับกันที่เซฟเฮาส์ ต่างงุนงงที่ไม่มีข่าวแดนไทกับเจนเนตรเลย ริมปิงสงสัยว่าเขาหายไปไหนกัน
“ผมเชื่ออย่างนึง คนอย่างหมวดแดนไท ถ้ามีโอกาสแกต้องหาทางติดต่อเราแน่ แต่นี่...”
“ไม่เจอศพ คือยังไม่ตาย ค้นหาต่อไป ไม่มีคำสั่งจากฉันห้ามหยุดทั้งสองคน”
สั่งแล้วริมปิงเดินออกไปเลย นักรบหมั่นไส้ตงิดๆ บ่นว่าห่วงลูกน้องคนนี้เป็นพิเศษจริงๆ
ที่คฤหาสน์ไป๋หู่...อาหลางพึมพำกับเซียจื่อ อู๋กงที่เข้ามารายงานว่า
“ยังหาศพเจนเนตรกับไอ้แดนไทไม่เจอ”
“ครับนาย ตั้งแต่วันที่นายยิงตกเรือ ไอ้เรย์มันระดมลูกน้องออกตามหา” เซียจื่อรายงาน อาหลางถามว่ายังจะหวังอีกเหรอ “แต่ไม่มีใครเจอศพมันสองคนเลยนะครับ”
“คอยตามไว้ ถ้าได้ยินว่าเจนเนตรกับไอ้แดนไทรอด รีบมาบอก กูจะเป็นคนตามไปฝังมันเอง”
อาหลางสั่งจิกตาแค้น
ทางฝ่ายเรย์ยังระดมกำลังออกสืบเสาะตามหาเจนเนตรทั้งวันทั้งคืน หม่าเข้ามารายงานว่ายังไม่ได้ข่าวอะไรเลย
เรย์หงุดหงิดมาก ตวาดสั่ง “ก็ต้องหาต่อไป จะไม่มีใครได้พัก จนกว่าจะเจอนายหญิง ไป!”
ooooooo
กลางวันวันนี้จู่ๆเจนเนตรก็หายไป แดนไทคว้าเสื้อใส่แล้ววิ่งตามไปเห็นเธอเดินใกล้หมู่บ้านเข้าไปแล้ว เขาโดดเข้าตะปบปากเธอและดึงตัวหลบ เพราะเห็นพวกขนยาบ้าเดินมา 4 คน พอมันผ่านไปแล้วเขารีบพาเธอกลับกระท่อมทันที
กลับถึงกระท่อม แดนไทดุเจนเนตรว่าเตือนแล้วไม่ฟัง รู้ไหมว่าพวกมันฆ่าเธอได้ มันเป็นพวกค้ายา เมื่อวานตนไปเจอมาแล้วแต่ไม่อยากบอกเพราะกลัวเธอจะตกใจ ขอร้องให้เธออยู่เฉยๆ ที่นี่ไม่ใช่ฝั่งไทยอย่าเอาชีวิตมาตายเปล่า
“แล้วเราจะไม่ทำอะไรเลย ปล่อยมันไว้ทำลายชีวิตคนอื่น ฉันเกลียดพวกค้ายา”
“ผมก็เกลียด เกลียดจนไม่อยากร่วมโลกกับมัน ยังไงเราก็ต้องรอดไปจากที่นี่ก่อน”
“รอดไปเพื่อไปเจอเรื่องเลวร้ายเหมือนเดิม ที่ไหนก็มีแต่พวกค้ายา พวกสารเลว” เจนเนตรแค้น
หมิงเต๋อกำลังคุมลูกน้องลำเลียงยาบ้าขึ้นรถที่หน้าประตูถ้ำลับ เขาโทรศัพท์คุยกับสายที่ค้าขายด้วยกันที่อยู่อีกฝั่งโขงสีหน้าเคร่งเครียด
“ให้คนฝั่งนั้นช่วยตามหา บอกไปว่าลูกสาวของนายใหญ่อลัน ห้ามใครแตะต้อง ใครเจอตัว รีบพากลับมาให้เร็วที่สุด ฉันมีรางวัล”
ยังไม่ทันข้ามวัน ก็มีชายชาวเขาบุกมาลากตัวเจนเนตรไป แดนไทเข้าขวาง ชายคนนั้นบอกว่าเรามีเรือข้ามไปฝั่งไทย ทั้งแดนไทและเจนเนตรจึงตามไปอย่างเร็ว
ooooooo
