ไข่มุกมังกรไฟ

ในห้องจัดเลี้ยงบนเรือ ท่ามกลางพ่อค้ายา 10 คน ไป๋หู่บอกหลังกวาดตามองทุกคนว่า

“ยังขาดแขกอีกคนนึง คนที่เราต้องแสดงความยินดีกับเขาที่สุด เราจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับเขา หัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกรคนใหม่”

ประตูห้องเปิดพอดี ทุกคนหันมอง เรย์ก้าวเข้ามา อาหลางปากไวถามทันทีว่าไหนบอกว่าเป็นเจนเนตร

เรย์ก้าวเข้ามาอย่างเท่ องอาจ ผ่าเผย มีหม่ากับเฉินตามคุ้มกันอย่างเข้มแข็ง เรย์มองทุกคนในห้องด้วยสายตามีอำนาจ

เรย์ก้าวไปเผชิญหน้าไป๋หู่ ไป๋หู่ถามหาหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกรคนใหม่

“คือผม เรย์”

“เจนเนตรต่างหาก เจนเนตรเป็นทายาทของอลัน” อาหลางโวย

“ใครบอกแก” เรย์ย้อนถาม กวาดตามองทุกคน ประกาศ “เรื่องของอาณาจักรไข่มุกมังกรมีผมที่รู้ดีที่สุด พวกคุณทำงานกับผมมานานแค่ไหนแล้ว ขอบใจมากที่จัดงานแสดงความยินดีให้ผม”

เรย์ยืนเด่นเป็นสง่ายิ้มให้ทุกคน อาหลางแค้น ตะโกนว่า

“มึงโกหก แอบอ้าง หัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกรคนใหม่ที่กูรู้...ไม่ใช่มึง”

ขณะที่ในห้องจัดเลี้ยงกำลังตอบโต้กันอย่างถึงพริกถึงขิงเรื่องใครเป็นหัวหน้าอาณาจักรไข่มุกมังกร อาหลางประกาศศักดาว่า

“อาณาจักรไข่มุกมังกรมันก็อดีตที่เคยรุ่งเรือง ต่อนี้ไปเสือเหยียบโลกของกูกับป๊าต่างหากที่จะครองโลกนี้ด้วยยาเสพติด ไม่ใช่ไข่มุกมังกรยาบ้าสีฟ้าของมึง... กูประกาศไว้เลย ต่อหน้าทุกคน มึงไม่มีทางตามรอยตีนกูกับป๊าทันหรอก ไอ้เรย์”

เจนเนตรมาถึงประตูห้องจัดเลี้ยงที่แง้มอยู่ เธอตะลึงเมื่อได้ยินอาหลางประกาศศักดา พอเธอถอยหลังก็ชนกับแดนไทที่มาถึงพอดี ต่างมองกันตะลึงที่มาเจอกันที่นี่

เมื่ออาหลางประกาศเช่นนั้น เหตุการณ์ตึงเครียดทันที อาหลางยิงเรย์แต่กระสุนเฉียดไป ทั้งห้องจัดงานชุลมุนทันที แดนไทตัดสินใจพาเจนเนตรวิ่งออกไป

ที่ทางเดินบนเรือ ริมปิงเจอกับนักรบ ทั้งสองได้ยินเสียงปืนที่ห้องจัดเลี้ยง รีบวิ่งไป

ขณะที่เรย์กับอาหลางกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ไป๋หู่เห็นอาหลางเพลี่ยงพล้ำจึงเข้าช่วย หยิบมีดที่พื้นปักเข้าที่ขาซ้ายเรย์สุดแรง สั่งอู๋กงกับเซียจื่อให้รีบขนของลงเรือเล็ก หม่ากับเฉินเห็นเรย์บาดเจ็บรีบประคองเรย์ลุกวิ่งหนีออกไป

แดนไทพาเจนเนตรวิ่งขึ้นดาดฟ้าเรือ ลูกน้องอาหลางตามมา แดนไทปกป้องเจนเนตรเอาตัวบังเธอไว้ไม่ให้ได้รับอันตราย เมื่อถูกทั้งอาหลางและลูกน้องรุมเล่นงานแดนไทตัดสินใจพาเจนเนตรโดดจากเรือ ว่ายน้ำหนีห่ากระสุนที่พวกอาหลางสาดลงมา

ริมปิงกับนักรบเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงไม่เห็นทั้งเรย์และอาหลางจึงวิ่งออกไป

เรย์ หม่า กับเฉินโดดลงแม่น้ำว่ายขึ้นฝั่งหายเข้าไปในพุ่มไม้และทะลุป่าไปอย่างเร็ว ส่วนแดนไทกับเจนเนตรว่ายน้ำหนีห่ากระสุนที่พวกอาหลางยิงจากเรืออย่างบ้าคลั่ง แต่กระแสน้ำเชี่ยวซัดทั้งสองไปกลางแม่น้ำ

เมื่อไม่มีพวกเรย์แล้ว อาหลางสั่งลูกน้องให้ไปพาริมปิงมา เซียจื่อไปที่ห้องไม่เห็นริมปิงแต่อึดใจเดียวริมปิงก็ออกจากห้องน้ำ ทำเป็นต่อว่าไม่พอใจที่อาหลางเอาตนมาทิ้งไว้ไม่มาดูแล

นักรบถือปืนอยู่ในห้องน้ำมองริมปิงที่ถูกพาตัวออกไป

แดนไทกับเจนเนตรถูกน้ำซัดไปจนเกือบหมดแรง เจอเรือต่างชาติช่วยไว้และพาไปพักที่กระท่อมริมน้ำ

เรย์ต่อว่าไป่หลิงที่ดูแลเจนเนตรไม่ดีจนน้องสาวหายไป ไป่หลิงยอมรับผิดขอแก้ตัวด้วยการตามเรย์ไปช่วยหาเจนเนตรด้วย ถามว่าเป็นฝีมืออาหลางใช่ไหม เรย์คาดว่าเจนเนตรไปที่เรือจัดเลี้ยง

เมื่อเกิดเรื่องยิงกันสนั่นบนเรือเช่นนี้ ไป๋หู่รู้ว่าเรื่องต้องถึงตำรวจแน่ สั่งอาหลางให้หลบออกนอกประเทศกับตนไปก่อน

ริมปิงเรียกประชุมทีมงานที่เหลือแต่นักรบกับมะกล่ำ ริมปิงแจ้งว่า ตำรวจแจ้งว่าบ้านอาหลางปิดเงียบ มะกล่ำเชื่อว่ามันหนีไปแล้ว นักรบบอกว่ายังเหลือพวกที่ไร่ชาของเรย์ มะกล่ำเสนอให้ไปสอบปากคำกันเลย

“ไม่ต้องไปถึงไร่ เรย์จะเดินมาให้เราสอบปากคำเอง ลูกเรือหลายคนเห็นตอนแดนไทตกน้ำลงไปกับเจนเนตร” ริมปิงเอ่ยหน้าเครียด

ooooooo

เรย์ไปหาแดนไทที่สตูดิโอ มะกล่ำบอกว่าไม่อยู่ เห็นบอกว่าจะไปหาเพื่อนหายไปตั้งแต่กลางวันแล้ว ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เรย์บอกว่าตนมาตามหาน้อง ถ้าแดนไทกลับมาให้โทร.บอกด้วย

“เอาคนมาเฝ้าที่นี่ไว้ แดนไทกลับมาเมื่อไหร่รายงานฉัน” เรย์สั่งลูกน้องก่อนกลับไป

ที่บ้านเจนเนตร เปาซื่อเป็นห่วงเจนเนตรที่หายไป ตีโพยตีพายกับเรย์ ถามว่าบ้านนี้มีอะไรกัน ตั้งแต่สิ้นนายใหญ่ คุณหนูก็มีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน

“มีใครบางคนที่นี่อยากให้คุณหนูตาย” หมิงเต๋อโพล่ง

เรย์ถามว่าเจ็กคิดว่าตนจะฆ่าเจนเนตรหรือ หมิงเต๋อ บอกว่าตนมีสิทธิ์สงสัยทุกคนที่เป็นอันตรายกับคุณหนู เปาซื่อแย้งว่านายเรย์รักคุณหนูยิ่งกว่าชีวิต จะฆ่าคุณหนูทำไม

เรย์บอกว่าเจนเนตรหายไปกับแดนไท คนบนเรือเห็นเจนเนตรตกน้ำไปกับแดนไท

“หม่า เฉิน เอาคนของเราทั้งหมดออกตามหาคุณหนู หาคุณหนูให้เจอ แล้วเอาตัวแดนไทกลับมาด้วย ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย” หมิงเต๋อสั่งเข้ม บ่นว่าแดนไทเป็นคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า มองเรย์ตำหนิว่า “ทะนงตัวว่าเป็นมังกร แต่สมองเท่ากิ้งกือ มองไม่ออกหรือไง ผู้ชายอย่างแดนไทไม่สมควรให้ใกล้ชิดคุณหนูตั้งแต่แรก”

เมื่อรู้ว่าเจนเนตรหายไป เข็มหอมกับยิ้มหวานจะช่วยกันออกตามหาแต่หมิงเต๋อขอให้เป็นเรื่องคนในครอบครัว หางตาใส่เรย์พูดแดกดันว่า “ทุกคนที่นี่จะไม่ปล่อยให้คุณหนูหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

เรย์ไปพบเกาซินที่ร้านน้ำชาในหมู่บ้านจีนฮ่อ เขาบอกว่ายังตามหาเจนเนตรไม่เจอและหมิงเต๋อกำลังพูดให้ทุกคนสงสัยตน เกาซินบอกว่าเป็นข่าวดี เมื่อไม่เจอศพก็ไม่มีฆาตกร

“เจนเนตรต้องไม่ตาย แต่ทำไมเจนเนตรหายไปกับแดนไท”

“เพื่อนแกมันมีฝีมือ ไม่ใช่อย่างที่ตาเห็น อย่ามองใครด้วยตาเปล่าเจิ้นหลง แกต้องมีอีกตาที่มองให้ทะลุถึงหัวใจแดนไท”

คำเตือนของเกาซินทำให้เรย์เครียด กังวลเรื่อง แดนไทขึ้นมาอย่างหนัก

ooooooo

แดนไทกับเจนเนตรอยู่ในกระท่อมของชาวต่างชาติ แดนไทบอกว่าต้องรออาทิตย์หน้ากว่าเรือจะกลับไปขนสินค้าขึ้นฝั่งอีกที ป่านนี้เรย์คงตามหาน้องสาวอยู่ ตนจะพาเธอกลับบ้านเอง

เจนเนตรร้องไห้โฮบอกว่าตนไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับไร่ชา ขอร้องแดนไทให้พาตนไปไกลๆ ไปที่ไหนก็ได้ อย่าให้ตนกลับไปไร่ชาอีกเลยจนชั่วชีวิต พูดไปร้องไห้ไปว่า

“ฉันไม่อยากคิดถึง ที่ที่เรียกว่าบ้าน ที่ที่ฉันคิดว่าเป็นอาณาจักรของพ่อ ของพี่เรย์ แดนไทถ้าต้องกลับไร่ชา ฉันยอมไม่มีลมหายใจ”

เจนเนตรร้องไห้โฮโผกอดแดนไทซบไหล่เขาสะอึกสะอื้น แดนไทกอดเธอไว้ให้เป็นที่พึ่งพิงอย่างอบอุ่น

ตำรวจไปที่บ้านเจนเนตรเพื่อสอบปากคำเรย์ เขาให้บอกว่าตนไม่ว่าง ไป่หลิงถามว่าจะไปตามหาเจนเนตรใช่ไหม ตนขอไปด้วยเพราะตนดูแลเธอไม่ดีทำให้เธอหายไป

เจนเนตรร้องไห้จนตัวสั่น บอกว่าชีวิตตนมันโง่ที่สุด แดนไทปลอบว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีเรย์ที่ห่วงเธอ รักเธอ เจนเนตรบอกว่า

“ฉันไม่ต้องการความรักอีกแล้ว ความรักมันกำลังเป็นมีดกรีดใจฉัน คุณไม่รู้หรอกแดนไท ถูกขังด้วยคำว่ารักมันเจ็บแค่ไหน” แดนไทถามว่าใครทำให้เธอร้องไห้ ใครทำให้เธอเป็นแบบนี้ ถามว่าเรย์หรือ

“ฉันอยู่กับความฝันมานาน ฝันที่สวยงาม ฝันที่ทุกคนสร้างไว้พรางตาฉัน วันนี้เวลาที่ฉันต้องตื่นมาเจอความจริง เจ็บเสียยิ่งกว่าตาย แดนไท ฉันจะอยู่ได้ยังไง”

“เจนเนตร ฟังผมนะ ไม่ว่าเสียอะไรไปแค่ไหน ชีวิต...หัวใจเราต้องอยู่ให้ได้”

แดนไทกอดเจนเนตรไว้แนบแน่นให้เธออบอุ่นมีที่พักพิง เมื่อคลายความโศกเศร้า เจนเนตรถามว่าตนจะมีหน้าไปเจอใครได้อีก แดนไทบอกว่าเธอไม่ได้ทำผิดอะไร เธอบอกว่าผิดที่ตนโง่ ปล่อยให้คนโง่อย่างตนอยู่คนเดียวเถอะ แล้วลุกพรวด

แดนไทกุมมือทั้งสองข้างของเจนเนตรไว้มั่น มองหน้าเธอบอกอย่างหนักแน่นว่า

“ไม่ครับ มือคู่นี้จะไม่มีวันปล่อยคุณ”

เจนเนตรถามว่าแล้วถ้าวันหนึ่งตนทำให้เขาผิดหวังเสียใจล่ะ แดนไทถามว่าเธอเลยคิดว่าตนจะโกรธเกลียดเธอหรือ มองหน้าเต็มตาให้กำลังใจว่า

“หัวใจคนบางคนไม่ได้เปลี่ยนง่ายๆ...ถ้าคุณมีความรัก คุณจะรู้ว่ารักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ รักถึงมีค่าพอที่จะฝังอยู่ในชีวิต อยู่ในหัวใจเรา...ความรักจะให้อภัยได้ทุกอย่าง”

ไม่เพียงเรย์ที่ตามหาเจนเนตรทางเรือไปทั่ว เมื่อไม่เจอ เขาให้หม่าไปส่งไป่หลิงกลับ หัวใจว้าวุ่นห่วงใย ที่เธอไปกับแดนไท

ฝ่ายแดนไทกับเจนเนตร แม้จะร่วมเป็นร่วมตายกันมาแต่ก็ยังมีความลับต่อกัน แดนไทถามเธอว่าไปทำอะไรที่เรือ เจนเนตรบอกว่าไปกินข้าวกับยิ้มหวาน ถามว่าแล้วเขาล่ะ แดนไทปดว่าตนไปเจอลูกค้าที่จะซื้อรูป

ชาวบ้านหญิงสองสามคนเอาตะกร้าใส่ผักและของแห้งหลายอย่างมาให้ รวมทั้งเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน แดนไทบอกให้เธอไปอาบน้ำก่อน ตนจะออกไปในหมู่บ้านก่อน ถ้าได้มือถือจะได้ติดต่อเรย์ได้

แดนไทไปเจอชาวบ้านชายกำลังเตรียมขนยากัน ทุกคนมีอาวุธครบมือ พวกนั้นเห็น แดนไทจึงหนีกลับกระท่อมอย่างเร็ว

ooooooo

หมิงเต๋อบอกเรย์ว่าถ้านายใหญ่อยู่ วันนี้เขาจะไม่มีลมหายใจมองหน้าใครอีก เรย์บอกว่าตนต้องตามหาเจนเนตรให้เจอ แต่เธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานค้ายาเด็ดขาด

“คุณหนูเป็นทายาทนายใหญ่ สายเลือดหล่อหลอมความเข้มแข็ง ไข่มุกต้องอยู่เหนือหัวมังกร เธอคือคนคุ้มครองไข่มุก แค่คนคุ้มครอง เข้าใจฐานะของตัวเองใช่ไหมเรย์”

“ผมเข้าใจ แล้วเจ็กล่ะ  เข้าใจฐานะตัวเองบ้างหรือเปล่า ถ้าผมคือผู้คุ้มครอง เจ็กก็แค่ไม้แก่รอวันหักโค่น ไม่มีแม้แต่แรงจะสู้กับใครเพื่อปกป้องลี่จู”

“คิดจะวัดรอยเท้าฉันหรือเรย์”

“ผมไม่จำเป็นต้องวัดรอยเท้าใคร เพราะรอยเท้าผมมีทางยิ่งใหญ่ของตัวเอง มังกรอย่างผมไม่ต้องเดินตามหลังใคร”

เรย์ประกาศเสียงเข้ม หมิงเต๋อแน่ใจว่าเรย์จะตั้งตัวเป็นใหญ่ หันหลังออกไปทันที

เจนเนตรยังหมกมุ่นน้อยใจเสียใจตัวเองว่าโง่ แต่ไม่ยอมเล่าเรื่องที่ตนรู้เรื่องค้ายาเสพติดของเรย์กับอาหลางให้แดนไทฟัง ร่ำร้องแต่จะให้แดนไทพาหนีไปอยู่ไกลๆ อยู่คนเดียว ไม่ต้องเจอใครเลย

“แล้วคุณจะทิ้งเรย์ ทิ้งไร่ชาเลยเหรอ ทะเลาะอะไร กันมา เล่าให้ผมฟังได้นะ” เจนเนตรมองแดนไทนิ่งเขายิ้มให้พูดสบายๆว่า “คุณรู้ไหม สำหรับคนที่มีน้องสาว

คนที่เขารักมาก ต่อให้ดื้อแค่ไหน พี่ชายก็ไม่มีวันโกรธน้องสาว”

“แล้วถ้ามันเป็นเรื่องที่ผิดมาก เรื่องที่เลวร้ายที่สุด”

“ผมว่าคนอย่างเรย์มีเหตุผล บางทีความรักอาจจะทำให้เขาตัดสินใจผิด”

เจนเนตรบอกว่าอย่าใช้ความรักเป็นข้ออ้างเพื่อโกหก เพราะไม่มีใครหนีความจริงพ้น แดนไทถามว่าเรย์หลอกอะไรเธอหรือ? เจนเนตรนิ่ง เขาบอกว่าอยากบอกเมื่อไหร่ก็บอก ตนรับฟังได้ทุกเรื่อง

ooooooo