ไข่มุกมังกรไฟ

พอเรย์พาเจนเนตรกลับก็ถูกอลันตำหนิอย่างรุนแรงว่าไหนบอกว่าจะดูแลน้อง เรย์จะขอโทษ อลันตัดบททันทีว่า อย่าเสนอหน้ามาดูแลน้องอีก เจนเนตรพูดแทรกว่าตนไม่อยากเป็นนกในกรงขังของพ่อ

“ลี่จู...ลูกคือดอกไม้ของฤดูใบไม้ผลิ พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาความงามของดอกไม้ดอกนี้ไว้”

“หนูไม่ต้องการเป็นแค่ดอกไม้...” เจนเนตรกล้าลุกขึ้นมาเถียงพ่อจนทุกคนอึ้ง “หนูคือไข่มุก คงทน ไม่ได้บอบบางเป็นกลีบดอกไม้ บอกมาสิคะว่าพ่อกลัวอะไร พี่เรย์กลัวอะไร ทุกคนกลัวอะไร ทำไมถึงต้องปกป้องเหมือนหนูช่วยเหลือตัวเองไม่ได้”

ทุกคนเงียบกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจนเนตร เธอกวาดตามองทุกคนพูดเหมือนก่อกบฏว่า

“ถ้าไม่พูดกันด้วยเหตุผล ไม่พูดกันด้วยความจริง ก็อย่าตีกรอบชีวิตหนูเลยค่ะ” พูดแล้วออกไปเลย

อลันตบหน้าเรย์สั่งห้ามเข้าใกล้เจนเนตรอีกจ้องหน้าถามว่า

“รู้ใช่ไหม ฟ้าห่างกับดินแค่ไหน สูงต่ำ ฉันเป็นคนกำหนด ไม่ใช่แก”

เรย์มองอลันด้วยสายตาคมกริบก่อนเดินออกไป หมิงเต๋อกุนซือคู่ใจของอลันพูดเหมือนเตือนสติเขาว่า

“ทหารนับหมื่นมีค่าน้อยกว่ากำลังสมองของมังกรเพียงหนึ่งเดียว เรย์ไม่ใช่คนพูดมาก เขาทำทุกอย่างเพื่อนายใหญ่มาตลอด เส้นทางตลอดแม่น้ำโขงที่เราทำการค้า ต้องมีมังกรคอยควบคุมสายน้ำ”

“เรย์มันเป็นแค่มังกร ไม่ใช่พญามังกรที่ควรคู่กับไข่มุกของฉัน” อลันเสียงแข็ง

หมิงเต๋อฟังอย่างเข้าใจความกังวลของอลัน

เจนเนตรวิ่งไปร้องไห้อยู่ในห้อง เปาซื่อคนเก่าแก่ที่อยู่กับตระกูลนี้มานาน เข้าไปปลอบเธอว่า

“นายใหญ่รักคุณหนูที่สุดนะคะ ตั้งแต่คุณนายจากไปตอนคุณหนูยังแบเบาะ เปาซื่อก็ไม่เคยเห็นนายใหญ่ทุ่มเทความรักให้ใครอีกเลย นอกจากไข่มุกเม็ดนี้

ooooooo

เรย์เดินออกมาเจอหม่ากับเฉิน เขาสั่งให้ตามล่าสวะสองตัวนั้น ฆ่าทิ้งเสีย ให้มันชดใช้เรื่องชั่วที่มันทำกับเจนเนตร ถูกหมิงเต๋อเตือนสติว่า นายใหญ่ต้องถือกฎ เพื่อควบคุมทุกอย่างไว้ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน

“ผมเข้าใจ” เรย์ตอบ หมิงเต๋อบอกแต่แววตาเขาไม่ยอมเข้าใจ เตือนสติเรย์ว่า คนเราต่างจากเดรัจฉานที่ความกตัญญู เรย์ตอบทันทีว่า “ผมรู้ ว่าต้องตอบแทนบุญคุณที่ราดรดหัวผมอยู่”

เรย์พูดสั้นๆแล้วเดินหุนหันไป หมิงเต๋อมองตามด้วยแววตากังวลกับอารมณ์ของเขา...

รับคำสั่งจากเรย์แล้ว หม่ากับเฉินออกไปจัดการคนร้ายสองคนที่ทำร้ายเจนเนตรกลายเป็นศพ เซียจื่อถามอาหลางว่าจะเอาคืนเลยไหม

“ยัง เก็บคนไว้ทำงานใหญ่ ให้ไอ้เรย์มันคิดว่าแก้แค้นได้ แล้วฉันจะทำให้มันรู้เอง เลือดที่ไหลนอง ต้องเป็นเลือดของพวกมังกร” อาหลางยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ

เมื่อเรย์มาพบเกาซินอีก เขาบอกว่าอย่าแตะต้องเจนเนตร เพราะเธอไม่เกี่ยวกับความแค้นทั้งหมด เกาซิน บอกว่าผู้หญิงคนเดียวลงมือเมื่อไหร่เธอก็หมดลมหายใจไปแล้ว บอกเรย์ว่า...

“ฆ่าพ่อเลี้ยงแกซะ เจิ้นหลง แล้วแกจะครอบครองเจนเนตรยังไงก็ได้” เกาซินอ่านใจเรย์ออก บอกว่าเขาไม่ได้รักไป่หลิง ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ เรย์ปรามว่าอย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวของตน “ไม่มีอะไรเป็นเรื่องส่วนตัวของแกกับพ่อ ถ้าแกอยากเป็นผู้ชนะตลอดไป ก็อย่ายอมสยบให้รอยยิ้ม”

ooooooo

พ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่มีไร่ชาบังหน้า ต่างขับเคี่ยวหักเหลี่ยมลูบคมกันมาตลอด อาหลางวางแผนให้คนเดินยาเอายาสีฟ้าซึ่งเป็นยาของพวกอลันไปส่ง และถูกแดนไทตำรวจที่แฝงตัวมาจับได้

แดนไทสั่งสืบให้ได้ว่ายาสีฟ้านี้เป็นของใคร อาหลางผยองกับแผนการของตน หัวเราะร่าบอกไป๋หู่ว่าแผนนี้ทำเงินให้เรา แต่ทำความฉิบหายให้ไอ้เรย์

อลันชี้หน้าด่าเรย์ว่าประมาทสองพ่อลูกเกินไป ของปลอมทั้งหมดมาจากฝีมือมัน ถ้าเดือนนี้เราระบายของไม่ได้ตามเป้า และตำรวจตามมาวุ่นวาย ในสองปีนี้เราจะเสียทั้งรายได้ ลูกค้าและเส้นทาง

อลันไม่พอใจมากโทษว่าเรย์ทำผิดพลาดมาตลอด นับแต่เรื่องไม่ส่งเจนเนตรไปเรียนต่อ ถ้าไม่มีเจนเนตรตนก็จะสามารถทำอะไรได้โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

“เราเอาฝ่ามือปิดแผ่นฟ้าไม่ได้หรอกครับ วันนึงน้องก็ต้องรู้ทุกอย่าง พ่อตั้งใจแล้วไม่ใช่หรือครับว่าน้องต้องดูแลที่นี่”

“ใช่ หลังจากที่ไม่มีใครกล้าเทียบเรา ฉันไม่ต้องการให้ไป๋หู่มันผงาดเหนืออาณาจักรของฉัน ไม่ต้องการให้มันยิ้มเยาะฉัน ไม่ต้องการเห็นมันอยู่ร่วมโลกกับฉัน นี่คืองานของแก เรย์ แกทำให้ฉันได้ไหม”

เรย์รับคำเดินออกไปจากห้อง หมิงเต๋อติงว่าคำสั่งนี้เท่ากับส่งเรย์เข้าถ้ำเสือ อลันบอกว่าถ้าเรย์ทำสำเร็จตนก็จะเชื่อว่าเขาดูแลทุกอย่างเพื่อลี่จูได้ หมิงเต๋อถามว่า “แต่ถ้าไม่...”

“ก็ถึงเวลาต้องทดแทนบุญคุณกันด้วยชีวิต”

เรย์ที่ยังยืนอยู่หน้าห้องได้ยินทุกคำที่อลันพูด สายตาเขาเป็นประกายด้วยไฟแค้นที่จุดขึ้นแล้ว

ooooooo

วันนี้เรย์ไปร้านน้ำชาที่อาหลางกับลูกน้องไปนั่งอยู่ เขาชักปืนเดินตรงไปที่อาหลาง ลูกค้าร้านชาพากันทยอยลุกออกไปอย่างรู้สถานการณ์

เรย์บอกอาหลางว่าปลอมยาเพราะอยากแย่งลูกค้า วิธีตื้นมาก อาหลางหัวเราะเยาะบอกว่าวิธีตื้น แต่ทำให้เขาต้องรีบเสนอหน้าออกมา ต่างเยาะเย้ยถากถางท้าทายกันจนอาหลางทนไม่ได้ลุกตวาด

“ไอ้เรย์!!!”

“ไม่ต้องให้ลูกน้องเสียแรง ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งจริง” เรย์จงใจยั่ว อาหลางพุ่งเข้าหาเรย์ทันที

ฉากสู้กันตัวต่อตัวปะทุขึ้น จังหวะหนึ่งเรย์พลาดถูกอาหลางกระทืบที่ยอดอก เฉินกับหม่าจะเข้าช่วย ถูกอู๋กง เซียจื่อเอาปืนจ่อหัวทันที

เรย์พลิกสถานการณ์ได้ เล่นงานอาหลางจนเซ

หลุนๆ เรย์คว้าเก้าอี้จะฟาดอาหลาง ทันใดนั้นไป๋หู่เข้ามาเตะมือเรย์จนเก้าอี้กระเด็นแล้วเตะเรย์จนล้มคว่ำไป ไป๋หู่เอาปืนจ่อหัวเรย์ทันที อาหลางทำเก่งยุพ่อให้ยิงเลย

“ศพเดียวแลกกับความฉิบหายของพวกแก ฉันว่าคุ้มค่ามาก มีพยานทั้งอำเภอ ตำรวจไม่ปล่อยคดีนี้แน่”

“คนอย่างกู  ยิ่งใหญ่มาขนาดนี้ เพราะไม่เคยกลัวตำรวจ”

“งั้นก็ยิงเลย” เรย์ไม่สะทกสะท้าน

ooooooo