ไข่มุกมังกรไฟ

เรย์กลับถึงคฤหาสน์ก็ถูกเจนเนตรถามว่า เรามีปัญหากับไร่ชาของอาหลางรุนแรงใช่ไหม นานแค่ไหนแล้ว เรย์นิ่งจะเดินไป เจนเนตรดึงแขนไว้ทั้งต่อว่าและตัดพ้อว่า

“พี่เรย์อย่าเดินหนีน้อง พ่อสอนเราตลอด พี่น้องคือแขนขา พี่กันน้องออกจากปัญหาทุกอย่าง พี่กำลังทำเหมือนน้องเป็นคนอื่น มีความลับกับน้อง ก็ได้ค่ะ ถ้าไม่รักน้อง ไม่เห็นน้องอยู่ในสายตา ก็ไม่มีเรื่องอะไร

ต้องพูดกันอีก” เจนเนตรวิ่งออกไปทันที เรย์มองตามอย่างลำบากใจ

เมื่อเข้าไปในห้องอลัน เรย์ถูกอลันตบจนหน้าหัน เขาก้มหน้ารับสภาพ อลันตวาดอย่างโกรธจัดว่า

“ไหน...คำสาบานของแกว่าจะปกป้องเจนเนตรด้วยชีวิต เพราะแกมาขอให้เจนเนตรอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหม ลูกสาวฉันถึงต้องเจอไอ้สถุลลูกชายไอ้ไป๋หู่ ถ้าฉันไม่เชื่อแก เจนเนตรก็ไม่ต้องมาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วพวกแกจะปล่อยให้ลูกสาวฉันตายรึไง”

“ผมปกป้องน้องได้ครับ” พริบตานั้นเรย์ล้วงมีดคมกริบจากเสื้อมากรีดที่ข้อมือซ้าย เลือดกระฉูดทันที เรย์ยกแขนสาบานต่อหน้าเลือดตัวเองว่า “ผมสาบานผมจะปกป้องน้องด้วยเลือดเนื้อ ด้วยชีวิต ด้วยวิญญาณของผม พี่น้องคือแขนขา ไม่มีวันที่ผมจะทำให้น้องเจ็บ แม้เลือดสักก้อนน้ำตาสักหยด”

“แกต้องจำคำสาบานนี้ไว้จนลมหายใจสุดท้ายของแก” อลันเฉียบขาดแล้วเดินออกไป

เรย์ทิ้งมือลงข้างตัวปล่อยให้เลือดไหลเป็นทาง แววตาเขามีแต่ความกดดัน

ooooooo

แดนไทกลับถึงห้อง ถูกมะกล่ำบ่นว่าไร่ก็ไม่ได้ไป เงินวาดรูปที่กะว่าจะได้ก็ไม่ได้ แดนไทบอกว่าแต่เราก็รู้ว่าธุรกิจขายชาที่นี่แข่งกันรุนแรงถึงจะฆ่ากันได้ เรามาฝังตัวที่นี่ต้องหูตากว้างไกลทุกพื้นที่เราต้องได้ข่าว

แดนไทถามว่าวันนี้มีคำสั่งค้นได้เรื่องอะไรบ้าง มะกล่ำบอกว่าเรียบร้อย เพราะพวกมันเก็บของเรียบร้อยสะอาดหมดจด เหมือนมีคนส่งข่าว

“ผมอยากจะลบคำว่า ยาเสพติดมันระบาดได้เพราะคนมีสี ผมถึงมาที่นี่ อิทธิพลหน้าไหนผมก็ไม่เอาไว้ ถ้ามันสารเลว ทำลายประเทศด้วยยาเสพติด” แดนไทมุ่งมั่น

เวลาเดียวกัน เรย์ที่มีปลาสเตอร์ปิดแผลที่เขากรีดข้อมือ กำลังเดินเข้าไปในรีสอร์ตไป่หลิง ที่ตบแต่งด้วยต้นไม้สวยงาม...

เรย์ไปหาไป่หลิงที่รีสอร์ต เธอเป็นหญิงสาวสวย มีเสน่ห์และเร่าร้อนที่เรย์ผูกพันกับเธอแต่เพียงร่างกาย แต่ไป่หลิงลุ่มหลงเรย์ทั้งร่างกายและจิตใจ

ทุกครั้งเรย์มาหาไป่หลิงแล้วจะกลับตอนเช้า แต่คืนนี้เขากลับตอนดึกอ้างว่ามีงานต้องทำ ไป่หลิงเว้าวอนเขาได้เพียงแค่ “คืนนี้อย่าลืมฝันถึงไป่หลิงของคุณบ้างนะคะเรย์”

ขณะที่เรย์เดินออกจากรีสอร์ต มีดวงตาลึกลับคู่หนึ่งจับจ้องเขาจากหลังพุ่มไม้...เขาคือ จางเกาซิน

กลับมาถึงห้องขาว เรย์เห็นเจนเนตรหลับอยู่ท่ามกลางกองเอกสารเกี่ยวกับแผนการบริหารไร่ชา...

เขาอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอน แม้หัวใจจะหวั่นไหวเสน่หา แต่เขาทำได้เพียงแต่มองอย่างอ่อนโยน...หวงแหน...

ที่คฤหาสน์ไป๋หู่ เจ้าตัวอ่านข่าวในไอแพด วางลงแล้วพูดกับอาหลางว่าอลันต้องรู้เรื่องตำรวจมา

เหมือนกันถึงนิ่งเงียบ ไม่เคลื่อนไหว ไม่ส่งของ อาหลางเสนอให้ชิงส่งของ เอาลูกค้ามาให้หมด ไป๋หู่ย้ำว่าเกมนี้เดิมพันด้วยชีวิต

“ชีวิตก็ชีวิตสิป๊า แลกกันไปเลย ยิ่งศัตรูเงียบ เรายิ่งต้องก่อกวนคำรามให้มังกรรู้ว่าเราไม่ได้ขี้ขลาดตาขาวเหมือนมัน” อาหลางย่ามใจ แววตาดุดัน ดื้อดึง

เช้านี้เรย์กับเจนเนตรขี่ม้าชมไร่ชาด้วยกัน เรย์บอกน้องว่าพ่อสร้างอาณาจักรนี้มาด้วยสมองและหยาดเหงื่อ เจนเนตรบอกว่าตนจะดูแลสืบทอดอาณาจักรของพ่อให้ดีที่สุด ด้วยชีวิตของตน ให้เป็นที่หนึ่งอย่างนี้ตลอดไป เรย์ฟังแล้วแอบถอนใจที่เจนเนตรไม่ระแคะระคายเบื้องหลังของไร่ชาเลย

แต่อลันไม่ได้เงียบอย่างที่ไป๋หู่คิด เขาถามเส้นทางส่งของกับเรย์เพราะยิ่งถูกกวน ของหายากยิ่งราคาสูง

“เราแยกเป็นสองทางได้ครับพ่อ ใช้ทางประจำไว้หลอกตบตาพวกตำรวจ อีกทางลำบากหน่อย ค่าจ้างแพงแต่คุ้มค่า”

หมิงเต๋อบอกว่าเราเสียเวลารอตำรวจไม่ได้ ลูกค้าจะหันหาไป๋หู่หมด อลันตัดสินใจให้ลงมือตามแผนของเรย์เลย กำชับอย่าให้ลี่จูรู้เด็ดขาด ยังไม่ใช่เวลาที่ลี่จู่จะยอมรับทุกอย่างที่ตนทำอยู่

ขณะเรย์เดินออกจากห้องของอลันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดนั้น เจนเนตรเห็นรีบหลบอย่างสงสัย เมื่อเรย์ไปสั่งงานหม่ากับเฉิน เจนเนตรถามว่าจะไปหาลูกค้าใช่ไหมขอไปด้วย เรย์อ้างว่าลูกค้ารายเล็กๆเท่านั้น

“ดีเลยค่ะ น้องอยากรู้จักลูกค้าของเราทุกคน ให้น้องได้แสดงฝีมือเจรจาจากลูกค้ารายเล็กๆก่อนก็ได้”

หม่ากับเฉินเงียบกริบ เรย์น้ำท่วมปากได้แต่ปกปิดความกังวลไว้

เรย์พาเจนเนตรเข้าไปในเมือง เขาปรารภว่าถ้าพ่อรู้ว่าน้องมาด้วยพี่คงโดนบ่นหูระเบิด เจนเนตรบอกว่าก็อย่าให้พ่อรู้สิ รับรองตนจะนั่งฟังเงียบๆไม่ถามวุ่นวาย ไม่ทำให้ลูกค้าโกรธ

ที่ฝั่งตรงข้ามนั่นเอง เซียจื่อกับอู๋กงเดินปะปนกับชาวบ้านขนานไปกับเรย์ เรย์เห็นคู่แค้นก็ระวังจนเจนเนตร

สังเกตเห็นถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เรย์ปดว่าลูกค้าเมสเสจมาขอเลื่อนนัดไปก่อน เจนเนตรผิดหวังบ่นว่าทำไมต้องเป็นวันนี้ เรย์ยิ้มบอกว่าตนว่างแล้ว เราแวะไปหาแดนไทกันไหม เจนเนตรดีใจ เรย์สั่งหม่ากับเฉินให้จัดการงานที่เหลือให้ด้วยตนจะไปหาเพื่อน

เรย์โอบเอวเจนเนตรเลี้ยวเข้าซอยไปอีกทาง หม่ากับเฉินรีบข้ามถนนไปทันที ทั้งสองตามเจอเซียจื่อกับอู๋กงที่ตึกร้าง เลยได้พะบู๊แทงกันจนได้เลือดทั้งสองฝ่าย

ooooooo

วันนี้แดนไทจะขึ้นไปหาข่าวบนดอย บอกให้มะกล่ำไปหาข่าวที่ริมโขง มะกล่ำทำเสียงสูงบอกว่าไม่มี้...ไม่มี โจรมันฉลาดรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง

“โจรไม่ได้สันดานเดียวเหมือนกันหมด คอยดูไว้ พวกไหนที่มันกล้าลงมือตอนนี้ มันจะพาเราไปมัดไอ้พวกตัวใหญ่”

แต่ขณะที่แดนไทกำลังจะออกจากบ้านพัก เรย์ก็โอบเอวเจนเนตรเดินมาบอกว่า มารับไปวาดรูปที่ไร่ชาเรย์ขอเข้าไปคุยด้านใน แดนไทห้ามเสียงหลงว่าไม่ได้ ไม่ได้ เรย์อ้างว่าตรงนี้มันร้อน เบียดเข้าไปจนได้

ที่ข้างนอกอีกด้าน จางเกาซินจ้องห้องเก็บภาพของแดนไทอย่างพยายามจดจำทุกอย่างไว้

แดนไทบอกเรย์กับเจนเนตรว่าตนกำลังจะไปวาดรูปบนดอย เจนเนตรกับเรย์ขอตามไปด้วย แดนไทพยายามกีดกัน อ้างว่าตนทำงานต้องการสมาธิมาก แต่เจนเนตรตื๊อตามไปจนได้ แดนไทให้รอแป๊บ พอรถบรรทุกเก่าๆที่ซื้อของไปขายบนดอยแล่นมา แดนไทก็ขออาศัยไปด้วย

ทั้งสามนอนที่ท้ายรถไปอย่างสบายๆ หยอกเย้ากันไปตลอดทางอย่างร่าเริง

ooooooo

คนขับรถคือจางเกาซิน เมื่อส่งทั้งสามที่หมู่บ้านแล้วก็ขับรถไป เจนเนตรชอบบรรยากาศที่นี่มาก แต่หารู้ไม่ว่าคนของไป๋หู่ 4 คนกำลังลำเลียงยาเข้าเขตมาแล้ว

ขณะที่เรย์ แดนไท กับเจนเนตรเดินออกจากหมู่บ้าน ไปเจอพวกขนยา ตกอยู่ในอันตราย จางเกาซิน ก็โผล่มา บอกให้รีบเปลี่ยนเส้นทาง พวกค้ายาใกล้เข้ามาแล้ว เรย์รีบพาแดนไทกับเจนเนตรหลบ แดนไทกับเจนเนตรถามว่ามีอะไร เรย์บอกว่าพวกรับขนยา ขืนตามไปตอนนี้มีแต่ตายกับตาย

เรย์ไม่สบายใจที่มาในที่ไม่คุ้นเคยจึงชวนกลับ แดนไทบอกว่าจะขึ้นรถกลับต้องเดินทะลุป่าไปถนนฟากโน้น ทุกคนจึงเดินไป

เมื่อพวกลำเลียงยาผ่านไปแล้ว เจนเนตรเข้าใจไม่ได้ว่าทำไมเจอพวกทำผิดซึ่งหน้าเราไม่จัดการอะไรเลย ทั้งเรย์และแดนไทชี้แจงว่าเราไม่มีอาวุธ คนก็น้อยกว่า ขืนบุ่มบ่ามไปก็มีแต่ตายกับตาย เรย์บอกว่าไม่ใช่หน้าที่ของเราดึงแขนเจนเนตรพากลับบ้าน

ที่คฤหาสน์ไป๋หู่ อู๋กงเข้ามารายงานอาหลางว่าของผ่านมาพักไว้เรียบร้อยแล้ว ไป๋หู่ถามว่าจะกระจายของเมื่อไหร่ อาหลางบอกว่าพรุ่งนี้ ไป๋หู่ติงว่าแน่ใจหรือ หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้หูตาตำรวจมีทุกซอกทุกมุม

“ผมมีแผน ยอมเสียของแค่นิดหน่อย เราจะได้เห็นหน้าสายตำรวจ แล้วก็ตามเก็บพวกมันทุกคนทีหลัง”

แดนไทกลับมาเล่าให้มะกล่ำฟัง บอกว่าพวกมันขนยามาก็ต้องมีคนมารับไปกระจายต่อ เราต้องควานหาตัวให้เจอว่าใครจะเป็นคนหิ้วของ

เรย์พาเจนเนตรกลับถึงคฤหาสน์ กำชับเธอว่าอย่าพูดเรื่องในป่ากับพ่อ เมื่ออลันถามว่าไปไหนมาทำไมติดต่อไม่ได้ เจนเนตรบอกว่าเรย์พาไปเที่ยวบนดอย อลันอ้างหม่ากับเฉินที่รายงานว่าเจอลูกน้องอาหลาง และเรย์ก็พาเจนเนตรหายไป เรย์บอกว่าตนพาน้องไปนอกเมืองเพราะไม่อยากให้น้องเจอพวกอาหลาง

แก้ตัวกับอลันได้แล้ว ออกมาเจนเนตรบ่นว่าเรย์สอนให้ตนโกหก ตนอยากให้ตำรวจจับพวกค้ายาให้หมด สังคมเราจะได้ดีขึ้น

วันนี้ที่บริเวณท่าเรือริมโขง...อู๋กงสะกิดบอกอาหลางให้ดูเรย์ เจนเนตร กับเข็มหอมกำลังเข้าไปในร้านอาหาร อาหลางยิ้มร้ายพึมพำ “อย่างน้อยวันนี้ฉันก็มีอะไรทำสนุกๆแก้เซ็ง”

อาหลางพาลูกน้องเข้าไปในร้านอาหาร แต่ไม่เห็นพวกเรย์แล้วเพราะพวกเขาหลบออกไปทางหลังร้าน เรย์ให้หม่าพาเจนเนตรกับเข็มหอมกลับบ้าน ตนจะรับมือกับพวกอาหลางเอง

อาหลางตามเรย์ไปที่โกดังร้าง ทั้งสองเข้าตะลุมบอนกัน ฝ่ายอาหลางมีลูกน้องคอยช่วย แต่ขณะที่เรย์กำลังพลาดพลั้ง ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากที่สูง ทำให้ทุกคนวิ่งหลบกระสุน เรย์มองขึ้นไปเห็นร่างสูงใหญ่ของจางเกาซินยืนตระหง่านอยู่

เกาซินระดมยิงจนพวกอาหลางหลบกันชุลมุน จังหวะนั้นเกาซินเข้ามาพาเรย์หนีออกไปได้

เมื่อมาถึงถนน เรย์รีบขึ้นรถจะกลับไร่เห็นด้านหลังมีรถขับตามมา เขาตัดสินใจหักพวงมาลัยขวางถนนถือปืนลงไปที่รถคันนั้น เจอเกาซินก็ถามว่า “แกช่วยชีวิตฉันทำไม หรือแกจะฆ่าฉันเอง”

“เสือดุร้ายแค่ไหนมันก็ไม่ทำร้ายสายเลือดเดียวกัน” เกาซินพูดเป็นนัยอย่างไม่สะทกสะท้าน “ความตายติดตัวมาตั้งแต่วันที่เกิด กลัวอะไรกับความตาย ถ้าแกกล้าพอที่จะยืนหยัดต่อหน้าความตายก็ตามมา แล้วทุกอย่างจะกระจ่างชัด” พูดแล้วเกาซินหันเดินกลับไปที่รถ

ooooooo