ไข่มุกมังกรไฟ

เกาซินพาเรย์ไปที่หน้าโบสถ์ บอกเล่าความรักความคิดถึงที่พ่อมีต่อลูก ตามสืบจนแน่ใจว่าอลันรับเรย์ไปเลี้ยง หมายให้ตนตายในคุกและเขาก็จะได้ครอบครองเรย์เป็นสมบัติของตัวเอง

เกาซินปลุกไฟแค้นให้เรย์ เตือนว่าอย่าเห็นแก่ความสุขสบายและผู้หญิงคนเดียวจนลืมเสียงร้องไห้ของแม่กับน้องที่ตายในกองไฟ บอกเรย์ให้ฆ่ายื่อเซิงและทำลายเจนเนตร หัวใจของมันเสีย

เมื่อเรย์ปฏิเสธ เกาซินชักปืนออกมาจ่อบอกว่างั้นก็ตายตามน้องตามแม่ไปเสีย แต่เรย์ไม่สะทกสะท้าน เกาซินจ่อปืนจ้องหน้าเรย์ พูดอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ว่า

“ตายตามไปขอโทษแม่ บอกว่าแกเป็นลูกเนรคุณไม่ยอมลงโทษไอ้ฆาตกร บอกแม่ว่าแกเห็นแก่ลูกศัตรูจนปล่อยให้วิญญาณพี่น้องร้องไห้ บอกแม่ว่า แกไม่ใช่ลูกชายคนโตของสกุลจาง แกมันแค่ก้อนเลือดที่มาอาศัยท้องเกิด เพราะแกมันไม่มีความกตัญญูกับซากศพครอบครัวตัวเอง”

“ฆ่าผมซะ”

“พ่อไม่มีวันฆ่าลูก เจิ้นหลง พ่อเฝ้าดูไอ้เพื่อนทรยศมันเลี้ยงลูกของพ่อมาจนถึงวันนี้ วันที่มันกำลังจะเป็นใหญ่ พ่อรู้จักสันดานมันดี เมื่อไหร่ที่ชีวิตลูกไร้ประโยชน์กับมัน มันจะบดขยี้ลูกเหมือนที่มันทำกับครอบครัวเราเจิ้นหลง... น้ำตาของแม่ ชีวิตของแม่ที่สละเพื่อลูกรอด ลูกต้องให้สกุลเจินชดใช้ให้เราทั้งหมด”

เกาซินลดปืนลง เรย์คุกเข่าลงตรงหน้า เกาซินประคองเรย์ขึ้นกอดไว้แน่น เรย์น้ำตาไหลสะอื้นในอ้อมกอดของพ่อที่อกคุกรุ่นด้วยความรักและความหวังสุดท้ายที่ลูกจะสานต่อให้จบ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นเรย์ยืนเหม่อเศร้ามองไร่ชากว้างไกลท่ามกลางละอองฝน เจนเนตรเอาร่มมากางให้เรียกและหอมแก้มพี่ชายอย่างห่วงใย...

เรย์คิดถึงอดีตที่เขาในวัย 8 ขวบและเจนเนตรในวัย 5 ขวบ เจนเนตรโดดกอดและหอมแก้มตนเหมือนวันนี้ เจนเนตรถามว่า “พี่เรย์เป็นอะไร บอกเจ้าหญิงเจนสิคะ”

เรย์คุกเข่าลง จับมือน้องจูบ พูดอย่างเข้มแข็งว่า “อัศวินเรย์ไม่เป็นอะไรครับ ขอบคุณครับ เจ้าหญิงเจนเนตร”

และวันนี้ น้ำเสียงของเจนเนตรยังห่วงใยพี่ชายคนนี้ไม่เปลี่ยน เมื่อเธอถามว่าพี่เรย์เป็นอะไร เขาคุกเข่าลงบอกว่า “อัศวินไม่เป็นอะไรครับ”

“น้องอยู่ตรงนี้...น้องอยู่กับพี่เรย์ตลอดเวลานะคะ”

เรย์ลุกขึ้นมองเจนเนตรด้วยความรู้สึกมากมายในใจ เห็นละอองฝนเกาะผมน้องจึงค่อยๆปัดให้ เอื้อมมือจับร่มทับทาบมือน้องที่จับอยู่เดิม มองหน้ากันส่งผ่านความรู้สึกจากสายตาที่มองกันนิ่ง...นาน...

“พี่เรย์...แบ่งความเศร้ามาให้น้องบ้าง” เจนเนตรเอ่ยเบาๆ

“ไม่ค่ะ พี่อยากให้น้องมีแต่รอยยิ้ม...สำหรับพี่”

ทั้งสองต่างดูแลกันอย่างอาทร...เรย์พยายามหักห้ามความสับสนในใจ ตัดบทว่า

“เดี๋ยวพี่อาบน้ำแล้วไปข้างนอกกันนะคะ” เจนเนตรพยักหน้า เรย์กุมมือน้องไว้อย่างอบอุ่น นุ่มนวล

แต่ที่หน้าห้อง อลันมองภาพนั้นด้วยสายตาเป็นประกายเครียด!

เมื่อกลับเข้าไป เรย์ถูกอลันตบหน้าอย่างแรง ปรามเข้มเสียงกร้าวว่า

“ฉันให้แกคอยปกป้องดูแลลูกสาวฉัน ไม่ใช่ให้ใกล้ชิดสนิทสนม ไม่ใช่ให้ทำตัวตีเสมอ ความรัก ไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างแกต้องมี อย่างเดียวที่แกต้องจำไว้คือ หน้าที่ที่จะทำให้ลี่จู ก้าวขึ้นไปปกครองอาณาจักรนี้เหนือทุกคน”

เรย์เบือนหน้าไปทางอื่น แววตาเขาดุดัน ผิดไปจากเดิม เมื่อเขาเดินออกจากห้องอลัน เจนเนตรที่รออยู่ถามว่าคุยอะไรกับพ่อตั้งนาน...พ่อดุพี่เรย์หรือเปล่า...เรย์ไม่ตอบคว้ามือเธอดึงจนเธอปลิวตามไป..

ที่ชั้นบนอลันมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ยิ่งไม่พอใจ

ooooooo

เรย์พาเจนเนตรไปที่ห้องเก็บภาพของแดนไท เขายังขรึมเครียดจนแดนไทถามว่าทะเลาะกับใครมา เจนเนตรบอกว่าไม่รู้ แต่สองสามวันนี้แปลกๆ บอกให้แดนไททำให้หัวเราะหน่อย

ขณะแดนไทกำลังหยอกเย้าเพื่อให้เรย์หัวเราะนั้น ปรากฏว่าเขายิ่งเครียดเมื่อไป่หลิงก็โทร.เข้ามือถือของเรย์ พอเห็นชื่อไป่หลิงเขาไม่รับสาย เจนเนตรถามก็บอกว่าโทร.ผิด พูดไม่ทันขาดคำ ไป่หลิงก็เฉิดฉายเข้ามา

ไป่หลิงเดินผ่านเรย์ไปหาเจนเนตร ทักว่าไม่นึกว่าจะเจอกันที่นี่ ไป่หลิงบอกว่าตนเป็นลูกค้าเก่าของที่นี่ บอกเจนเนตรว่าแถวนี้มีร้านตบแต่งสวยๆหลายร้าน ชวนเจนเนตรไปดูเผื่ออยากจะเปิดร้านน้ำชา เจนเนตรตื่นเต้นบอกเรย์ให้รอแป๊บ เรย์จะไปด้วย ไป่หลิงบอกไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจะพาเจนเนตรมาส่ง เจนเนตรออกไปกับไป่หลิงอย่างตื่นเต้นร่าเริง จนแดนไทเปรยว่า “เด็กน้อยได้เพื่อนใหม่ สนุกเขาล่ะ”

ขณะสองสาวกำลังเดินดูและคุยเรื่องเปิดร้านน้ำชากันเพลินนั้น ถูกชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาใช้มีดจี้ชิงทรัพย์ และฉุดเจนเนตรไปอย่างหื่น ไป่หลิงเข้าช่วยเลยถูกมันลากไปอีกคน

ขณะที่สองสาวกำลังช่วยกันต่อสู้กับคนร้ายอยู่นั้น แดนไทกับเรย์ก็เข้ามาช่วยได้ทันการณ์ คนร้ายถูกเรย์กับแดนไทเล่นงานจนถอยหนีไป

ไป่หลิงขอโทษ ตำหนิตัวเองว่าไม่น่าชวนเจนเนตรออกมาเลย แดนไทเสนอให้ไปแจ้งความ เรย์บอกว่าไม่ต้อง ตนจัดการเอง ขอบใจแดนไทแล้วขอแยกกันตรงนี้เลยตนจะพาไป่หลิงกับน้องกลับบ้าน

 แดนไทมองเรย์ที่ท่าทางเครียดมากอย่างสังเกต ที่แท้คนร้ายสองคนเป็นคนที่อาหลางจ้างไปก่อกวนเรย์ ไป๋หู่ย้ำว่ายังไงก็อย่ารนหาเรื่องจนมีหลักฐาน

ถามอาหลางว่าของลอตใหม่เตรียมไว้หรือยัง

“เรียบร้อยแล้วป๊า ผมพร้อมเสมอ เราจะทำกำไรตอนที่พวกไอ้เรย์มันหัวปั่นเรื่องเจนเนตร” อาหลางบอกอย่างย่ามใจ

ooooooo