หงส์เหนือมังกร

ระหว่างนั้นมีโทรศัพท์เข้ามารายงานประภพว่าตำรวจบุกเข้ามาในสำนักงานของเรา หลิวตกใจมองพ่อที่ยังสีหน้าเรียบเฉยเขม็ง ประภพไม่พอใจสั่งให้สมุนรีบเคลียร์ของ ก่อนตำรวจจะเข้ามาเจอ สมุนรีบยกกระเป๋ามาเก็บยาเสพติดออกไป ตี๋ซุ้งเห็นท่าไม่ดีขอตัวกลับก่อน แล้วดึงหลิวออกจากห้อง ยังเดินไม่ถึงลิฟต์ ตำรวจบุกขึ้นมาเสียก่อน เกิดการปะทะกันระหว่างผู้รักษากฎหมายกับสมุนของประภพ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว

หลิวกับตี๋ซุ้งต้องโดดหลบเข้าที่กำบังโดยซ่อนตัวอยู่คนละจุด กระสุนที่ปลิวว่อนไปทั่วทำให้หลิวไม่เห็นบอดี้การ์ดพาพ่อหนีไปทางบันไดหนีไฟ กระสุนยิงไล่หลังมาทำให้ตี๋ซุ้งไม่สามารถกลับไปช่วยลูกได้...

กำลังตำรวจมีน้อยกว่าถูกพวกสมุนยิงตายหมด เหลือเพียงปราบคนเดียวเท่านั้น เขาวิ่งหนีมาตามทางเดินใกล้ห้องรับรองพร้อมกับแผลถูกยิงที่แขน เจอหลิว

ที่ชะเง้อคอยาวมองหาพ่อ ต่างฝ่ายต่างชะงัก สมุนของประภพที่วิ่งตามมาเห็นปราบยืนอยู่ยิงใส่โดยไม่สนใจว่าหลิวอยู่ตรงนั้นด้วย ปราบพุ่งรวบตัวเธอหลบได้ทัน

หลิวเห็นแขนเขาเลือดไหลก็ตกใจร้องเอะอะว่าเขาถูกยิง ปราบรีบบอกว่าแค่ถากไม่เป็นอะไรมาก ป้ายตำรวจที่ห้อยคอเขาอยู่ทำเอาหลิวถึงกับอึ้ง ปราบค่อยๆยื่นหน้าออกจากที่กำบังเห็นสมุนขยับเข้ามาใกล้

“ที่นี่ไม่ปลอดภัย คุณรีบออกไปก่อน ผมจะล่อมันไปอีกทาง”

หญิงสาวไม่สนใจคำพูดของเขา หยิบผ้าเช็ดหน้ามาพันแผลที่แขนให้ แม้ปราบจะบอกให้หนีเอาตัวรอดไปก่อน แต่หลิวไม่ยอมทำตาม อยู่ช่วยเขาหลอกล่อสมุนของประภพจนจัดการได้ราบคาบก่อนจะพากันหนี

ooooooo

เต็งล้อโหดเหี้ยมได้โล่ รอจนลูกน้องของตี๋ซามากันพร้อมหน้าก็จับฆ่าตายเรียบ แล้วคาดคั้นให้ซ้อซาบอกมาว่าลูกบุญธรรมของเธอไปไหน เธอเป็นห่วงความปลอดภัยของจางเหากับเพ่ย ได้แต่บอกว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่ที่นี่นานแล้ว เต็งล้อรู้ดีว่าคาดคั้นให้ตายเธอก็คงไม่ปริปากก็เลยไม่เซ้าซี้อะไรอีก

“ถ้าซ้อมีอะไรอยากให้ช่วย ไปหาเฮียซุ้งได้เสมอนะ”

ซ้อซาได้แต่มองเต็งล้อด้วยความแค้นแน่นอก...

ขณะที่ลูกน้องของตี๋ซาถูกฆ่าล้างบาง ปราบขับรถพาหลิวหนีมาตามถนนสายหนึ่ง พลางโทษตัวเองที่พาลูกน้องมาตายแถมประภพหนีรอดไปได้ หลิวพูดให้กำลังใจจนเขาสบายใจขึ้น ระหว่างนั้นมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น หลิวเห็นเป็นเบอร์ของพ่อก็กดปิดไม่รับสายแล้วขอลงตรงนี้ ปราบทำตามที่เธอร้องขอแล้วถามว่าชื่ออะไร

หลิวไม่ยอมบอก จังหวะนั้นมีรถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นตรงมา เธอรีบลงจากรถไปโบกเรียก อารามรีบร้อนสร้อยที่อาติยะให้ไปเกี่ยวกับเข็มขัดนิรภัยขาด ร่วงลงพื้นรถโดยที่เธอไม่รู้ตัว...

จากนั้นไม่นาน หลิวกลับถึงห้องตัวเองทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงยังไม่ทันพักให้หายเหนื่อย ตี๋ซุ้งเข้ามาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ปลอดภัยดีใช่ไหม ออกมาจากที่นั่นได้อย่างไร เธอได้ตำรวจคนหนึ่งช่วยเอาไว้ แต่พ่อไม่ต้องห่วง เธอไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น ตี๋ซุ้ง

รู้สึกได้ถึงน้ำเสียงเย็นชาของเธอ พอจะเดาออกว่าเธอคิดว่าเขารู้เรื่องวันนี้ รีบออกตัว ถ้าเขาคิดจะค้ายากับประภพคงไม่พาเธอไปด้วย หลิวไม่เชื่อคำแก้ตัวของพ่อ จึงตัดบท

“เอาไว้คุยกันทีหลังได้ไหมป๊า วันนี้หลิวเหนื่อยมาก”

ตี๋ซุ้งอยากจะคุยกับลูกให้รู้เรื่อง แต่เต็งล้อเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ตี๋ซุ้งเห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย จึงเดินนำเขาไปที่ห้องทำงาน เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง เต็งล้อเล่าให้ฟังถึงเรื่องลูกบุญธรรมสองคนของตี๋ซาซึ่งอาจจะกลายเป็นหอกข้างแคร่ จึงแนะให้ตี๋ซุ้งจัดการให้สิ้นซาก นอกจากเรื่องลูกบุญธรรมของตี๋ซาที่ต้องสะสาง เต็งล้อยังเตือนให้จัดการเรื่องเฮียไฮ้ด้วย ตี๋ซุ้งสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด...

เฮียไฮ้ยังไม่ละความพยายามที่จะหาคนสนับสนุนให้เป็นนายกสมาพันธ์การค้าไทยจีน คราวนี้เขาติดต่อผู้สนับสนุนทีเดียวสามคนรวด มีทั้งพ่อเลี้ยงชัย เฮียโส่ยและโกจั๊บ ให้มาเจอกันที่ร้านอาหารจีนแห่งหนึ่งวันพรุ่งนี้ทั้งสามคนรับปากจะไปเจอเขาตามนัด

ooooooo

จางเหาฝันร้ายว่าตัวเองไปปล้นร้านทอง แต่โชคไม่ดีโดนตำรวจยิงเข้ากลางหลังถึงกับร้องลั่น เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเหงื่อท่วมตัว มองไปรอบๆถึงได้รู้ว่าเป็นแค่ความฝัน เพ่ยได้ยินเสียงร้องเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเป็นอะไร เขาไม่ได้เป็นอะไร แค่ฝันร้ายเท่านั้น เธอยื่นเสื้อเชิ้ตที่รีดแล้วให้เขา

“วันนี้พี่ต้องไปสมัครงานไม่ใช่เหรอ นี่สายมากแล้วนะ”

“แต่พี่ไม่อยากทิ้งเราให้อยู่บ้านคนเดียว”

เพ่ยเห็นพี่ชายอิดออดไม่ยอมไปสมัครงาน ขู่ถ้าเขาไม่ไป เธอจะไปสมัครให้เอง เขาถึงได้ยอมไปอาบน้ำแต่งตัว เธอมองตามอึดใจรู้สึกว่ามีเลือดกำเดาไหล สีหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่ของเธอเปลี่ยนเป็นกังวลทันที...

ในเวลาต่อมา จางเหาเดินหางานมาถึงร้านขายทอง เห็นมีป้ายติดไว้หน้าร้านว่าต้องการคนงาน จึงเข้าไปสมัคร แต่เหลือบเห็นหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวตัวเป้ง “ปิดฉากลูกน้องอดีตเจ้าพ่อโหด ศพลอยเกลื่อนแม่น้ำเจ้าพระยา” เขาถึงกับหน้าเสีย ถ้าพวกลูกน้องตี๋ซาถูกฆ่า เขากับเพ่ยก็ไม่น่าจะปลอดภัย รีบวิ่งกลับบ้าน

จางเหามาสายเกินไป เพ่ยถูกทำร้ายนอนหายใจรวยริน ไม่กี่อึดใจก็สิ้นลม เขากอดร่างไร้วิญญาณของน้องไว้ร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ ทันใดนั้น มีชายฉกรรจ์นับสิบเข้ามารุมทำร้าย ก่อนจะหมดสติ จางเหาเห็นเท้าของใครบางคนมาหยุดยืนตรงหน้า เท้านั้นมีรอยสักที่ข้อเท้าเป็นอักษรภาษาจีนว่า “หยิ้ม”...

หลิวกำลังค้นหาสร้อยที่อาติยะให้ตามลิ้นชักและบนโต๊ะเครื่องแป้ง ตอนได้ยินเสียงรถสปอร์ตของตี๋เล็กแล่นเข้ามา เนื่องจากมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขาทำให้เธอเลิกสนใจเรื่องสร้อยคอ วิ่งปรู๊ดลงไปข้างล่าง เจอฮัวกำลังพยุงตี๋เล็กที่เมายังไม่สร่างก็ไม่พอใจ สั่งไม่ให้ใครช่วยให้เขาเดินเองแล้วไล่ฮัวไปที่อื่น ตี๋เล็กไม่อยากทะเลาะกับพี่สาวขยับจะเดินหนี แต่เธอเรียกไว้

“ป๊าไม่ได้จะวางมืออย่างที่เล็กว่า เพราะถ้าป๊าจะวางมือจริง ป๊าคงไม่...” หลิวนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องที่พ่อจะค้ายาเสพติดกับประภพก็เลยยั้งปากไว้แค่นั้น ตี๋เล็กมั่นใจว่าพ่อจะวางมือเพื่อให้ตนเองขึ้นรับตำแหน่งแทนจึงไม่เชื่อที่พี่สาวบอก เดินหนีขึ้นตึกใหญ่ หลิวได้แต่มองตามเหนื่อยใจ...

ขณะที่หลิวเข้าใจผิดว่าพ่อมีส่วนเกี่ยวข้องกับการค้ายา เฮียไฮ้รอแล้วรอเล่าไม่เห็นทั้งเฮียโส่ย พ่อเลี้ยงชัยและโกจั๊บแม้แต่เงา แถมให้คุงใช้โทร.ตามก็ไม่มีใครรับสาย เขารู้ทันทีว่าถูกเบี้ยวนัด บีบแก้วเหล้าแตกคามือด้วยความแค้น คุงใช้ตั้งข้อสังเกต พวกนั้นคงจะกลัวตี๋ซุ้งตามไปเก็บเหมือนที่ลูกน้องของตี๋ซาโดน แล้วบอกเจ้านายว่าไม่ต้องเป็นห่วง ตนยังมีหมากอีกตัวหนึ่งไว้จัดการตี๋ซุ้งอย่างที่มันคาดไม่ถึง...

หมากตัวที่คุงใช้ว่าก็คือจางเหา ลูกพี่ลูกน้องของตนนั่นเอง หลังจากอาการบาดเจ็บทุเลา จางเหาตั้งใจมั่นจะแก้แค้นแทนเพ่ยกับตี๋ซาให้ได้ โดยขอให้คุงใช้ช่วยหาระเบิดทีเอ็นทีให้ ไม่ใช่แค่หาระเบิดให้เท่านั้น คุงใช้อาสาจะไปช่วยเขาอีกแรงหนึ่ง

“ถ้าเฮียอยากช่วยจริงๆ ฉันอยากได้ตารางรถส่งของที่เข้าไปในสมาคมของมันทั้งหมด”...

ทางด้านปราบไม่ยอมให้เสียชื่อนายตำรวจใหญ่ สั่งให้ลูกน้องตรวจเช็กจนรู้ว่าหญิงสาวที่ตัวเองพาหนีวันที่บุกไปจับประภพ เป็นลูกสาวของตี๋ซุ้ง...

หลังได้ตารางรถส่งของจากคุงใช้ จางเหาไปดักชิงรถส่งของมาได้หนึ่งคัน จากนั้นติดตั้งระเบิดทีเอ็นทีเอาไว้แล้วขับรถไปจอดที่สมาคมธรรมกุล ก่อนจะจุดชนวน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เขาไม่ได้ต้องการทำลายสมาคมธรรมกุลหรือฆ่าผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แค่จะหลอกล่อให้ตี๋ซุ้งออกมาเท่านั้น...

ในขณะที่จางเหาซุ่มอยู่หน้าประตูรั้วบ้านธรรมกุลรอการปรากฏตัวของตี๋ซุ้ง ปราบเช็กจากรูปภาพของหลิวในแฟ้มประวัติที่ค้นได้ เห็นเธอสวมสร้อยเหมือนเส้นที่ตกอยู่ในรถตัวเอง ก็มั่นใจว่าเธอเป็นเจ้าของ ตรงไปหาเธอที่บ้านจะเอาสร้อยไปคืน

ooooooo