นิยายไทยรัฐ

ข่าว

เกมรักเอาคืน

SHARE

แผนการของป้องกุลกับอาม่ามีแนวโน้มจะสำเร็จด้วยดีหากเกศิรินไม่ได้รับสายตุลที่โทร.มาหาป้องกุลที่บ้านหลังจากติดต่อเขาทางโทรศัพท์มือถือไม่ได้

เกศิรินแนะนำตัวเองว่าเป็นแม่ป้องกุลและบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่อยู่ จากนั้นก็ถามคนโทร.มาว่าเป็นเพื่อนป้องกุลใช่ไหม ทำไมไม่ลองโทร.เข้ามือถือของเขา

“ขอโทษครับ ผมโทร.แล้วแต่ป้องปิดมือถือ ก็เลยโทร.เข้าบ้านครับ”

“มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่า ป้องไปบ้านอาม่า”

“งั้นไม่เป็นไรครับ ถ้าป้องกลับมาฝากบอกว่าตุลโทร.มาหานะครับ”

เกศิรินได้ยินชื่อตุลก็สะดุดหูมาก นึกถึงตอนที่ป้องกุลบอกว่าให้ตุลจัดการเรื่องจองตั๋วเครื่องบินจึงรีบถามกลับ

“อ๋อ...ตุลที่ป้องฝากให้จองตั๋วเครื่องบินใช่ไหม”

“ตั๋วเครื่องบินอะไรครับ”

“อ้าว ก็ตั๋วไปอเมริกาไง ป้องบอกฝากตุลจอง”

“ป้องไม่เคยบอกเรื่องจองตั๋วอะไรกับผมเลยครับ”

เกศิรินชะงัก...แล้วทันทีที่วางสายจากตุลก็รีบโทร.หาอดีตสามีถามเขาว่าอยู่ไหน อธิปเพิ่งตื่นนอนตอบเสียงงัวเงียว่าตนอยู่บ้าน

“ป้องอยู่บ้านนั้นมั้ย”

“ตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่เห็นหัวมันมาที่นี่เลย”

คำตอบของอธิปเล่นเอาเกศิรินอารมณ์พลุ่งพล่านเพราะมั่นใจว่าป้องกุลไปหาอาริสา ซึ่งเธอไม่ยอมแน่จึงคว้ากุญแจรถจะออกจากบ้านแต่เจอหมอเอกขับรถมาจอดพอดี

หมอเอกตั้งใจมาหาเกศิรินเพื่อเจรจาให้ยอมรับความรักของอาริสากับป้องกุล เมื่อเห็นเธอเร่งรีบก็ถามว่าจะไปไหน  เกศิรินไม่ตอบแต่อยากรู้ว่าหมอเอกมาทำไม?

“ผมมาหาคุณ ผมอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องของป้องกุลกับริสา”

“ทำไม? อย่าบอกนะว่าหมอมาคุยให้เกศยอมรับความรักปัญญาอ่อนนั่น”

“ใช่”

“หมอไม่อยากได้ลูกในท้องของริสาแล้วเหรอ”

หมอเอกเจ็บแต่ต้องตัดใจทำให้อาริสามีความสุข “ถ้าจะไปตามป้องกุล พอเถอะเกศ ปล่อยเขาสองคนไปเถอะ”

“หมายความว่ายังไง หมอรู้เหรอว่าลูกของเกศอยู่ไหน อยู่กับริสาใช่มั้ย เกศบอกแล้วไงว่าให้หมอกอดเมียตัวเองให้ดี อย่าปล่อยมายุ่งกับลูกของเกศอีก”

“ให้ผมทำอย่างนั้นเพื่ออะไร เพื่อมองคนที่ผมรักไม่มีความสุขงั้นเหรอ พอเถอะเกศ ถ้าคุณรักลูก ปล่อยป้องกุลไปเถอะ”

“ป้องอยู่กับเมียหมอใช่มั้ย”

“ผมไม่รู้”

เกศิรินไม่เชื่อ แน่ใจว่าเขารู้แต่ไม่ยอมบอก คาดคั้นเสียงขุ่นว่าเมียเขาอยู่ไหน?

“ผมไม่รู้”

“ไม่บอกใช่มั้ย”

เกศิรินฮึดฮัดเดินไปขึ้นรถ หมอเอกก้าวตามเพื่อจะดึงตัวไว้แต่เธอเร็วมากเข้ารถล็อกประตูและสตาร์ตทันทีโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของเขา

“เกศ...หยุด! คุณขวางเขาไม่ได้ ยิ่งคุณทำอย่างนี้คุณจะยิ่งไม่เหลือใคร”

เกศิรินได้ยินหมอเอกพูดจี้ปมตัวเองก็ยิ่งเจ็บ เหยียบคันเร่งรถทะยานออกไป หมอเอกรีบวิ่งมาขึ้นรถตัวเองขับตามจนกระทั่งถึงโรงพยาบาล

ooooooo

เขมกำลังยุ่งอยู่กับงานที่หน้าห้องฉุกเฉิน จู่ๆเกศิรินพุ่งพรวดมาประจันหน้าถามเสียงแข็งว่าอาริสาอยู่ไหน?

“เธอจะถามทำไม”

เกศิรินไม่พูดพร่ำทำเพลงพุ่งเข้าบีบคอเขมจนชนผนังอย่างแรงท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของผู้คนแถวนั้น

“ฉันถามว่าริสาอยู่ไหน”

“ปล่อยฉัน...”

“บอกมาเดี๋ยวนี้”

ทุกคนในที่นั้นต่างยังช็อกทำอะไรไม่ถูก

หมอเอกวิ่งเข้ามาดึงเกศิรินออกจากเขมพร้อมตวาดให้หยุด เกศิรินมองเขาตาขวางก่อนตวัดสายตามาที่เขมอย่างแค้นเคือง

“ไม่บอกใช่มั้ย กูหาเองก็ได้”

พูดจบเกศิรินสะบัดหมอเอกออกแล้วรีบเดินออกไป เขมตกใจมากถามหมอว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ได้คำตอบเพราะเขาผลุนผลันตามเกศิรินไป

เกศิรินเดินมาขึ้นรถเป็นจังหวะที่อธิปโทร.เข้ามาพอดี เธอรับสายเสียงห้วนเพราะกำลังโมโหจัด

“ว่าไง?”

“ฉันโทร.ไปถามนังสนมันแล้ว ฉันรู้แล้วว่าป้องอยู่ที่ไหน”

เกศิรินหูผึ่ง...แล้วขับรถพุ่งออกไปราวพายุหลังจากอธิปให้รายละเอียดมา หมอเอกวิ่งมาสกัดไม่ทันแต่ก็รีบขึ้นรถตัวเองขับตามไปอีก

เวลาเดียวกันนั้นอาม่านั่งยิ้มสบายใจอยู่หน้าบ้านพักอีกหลังใกล้กับบ้านที่ป้องกุลอยู่กับอาริสา สักครู่สนวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาเพื่อรายงานสถานการณ์ที่บ้านหลังนั้น

“ริสาเป็นยังไง ยอมคุยดีๆกับป้องรึยัง”

“ยังค่ะ”

“ป่านนี้ริสายังอยู่ในห้องนอนอีกเหรอ”

“น่าจะใช่นะคะ”

“แล้วป้องทำยังไง จะปล่อยให้ริสาหิวข้ามคืนเหรอ ท้องอยู่นะ”

“คุณป้องบอกไม่พ้นเย็นนี้คุณริสาออกจากห้องแน่นอนค่ะอาม่า”

“ป้องเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้น”

สิ่งนั้นคืออาหารกลิ่นหอมกรุ่นนั่นเอง...

ป้องกุลนำปิ่นโตอาหารมาวางหน้าห้องยั่วน้ำลายอาริสาที่เขาแน่ใจว่ากำลังหิวมาก

“ริสา...ออกมากินข้าวกันดีกว่า”

อาริสาได้กลิ่นอาหารเตะจมูกยิ่งทำให้ท้องร้องอยากกิน ขยับเดินมายืนตรงหน้าประตู

“ผมรู้นะว่าคุณอยู่ตรงประตู”

อาริสาฟึดฟัดที่โดนจับได้ ป้องกุลยังยั่วต่อไปโดยหยิบอาหารทอดกรอบมาเคี้ยวเสียงดังจนเธอได้ยิน

“อาหารอยุธยานี่น่ากินจริงๆ ห๊อมหอม”

ป้องกุลกินยั่วเสียงกร๊อบกรอบ อาริสาหิวจนน้ำลายสอตัดสินใจเปิดประตูแต่ยังฟอร์มไม่ก้าวขาออกมา ป้องกุลเลยต้องรวบตัวจะพาไปกินข้าว แต่เธอผลักไสพลางสั่งให้ปล่อย

“ริสา...เดี๋ยวล้ม ไม่ได้เจ็บแค่เรานะ แต่ลูกด้วย”

“ไม่ต้องมาเอาลูกมาอ้าง...ปล่อย!!”

“หิวใช่ไหม”

“ไม่หิว”

“ไม่เป็นไร ริสาไม่หิวแต่ลูกผมหิว ผมป้อนลูกผมแล้วกัน” ป้องกุลรวบรัดพาอาริสาออกมาจนได้

ooooooo

บนโต๊ะมีอาหารสองสามอย่างพร้อมข้าวสวยร้อนๆ ป้องกุลจับอาริสานั่งตักหน้าตาเฉย พอเธอจะลุกเขาก็กอดเอวเอาไว้

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ปราง กัญญ์ณรัณ” คิดมาก ความรักกับทางที่เลือก

“ปราง กัญญ์ณรัณ” คิดมาก ความรักกับทางที่เลือก
13 ส.ค. 2565

17:01 น.