ชั่วโมงต้องมนต์
ตอนที่ 8
เมื่อเดินทางกลับ พุฒิเมธให้จัสตินไปกับเจนนี่ ส่วนตัวเองไปกับบุญสิตา อ้างเนียนๆว่านั่งไปเป็นเพื่อนตน แต่จัสตินก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่พุฒิเมธมีกับบุญสิตา
ตลอดทางที่นั่งรถมาด้วยกัน พุฒิเมธหาเหตุให้บุญสิตาทำโน่นนี่นั่นให้ตน จะกินน้ำก็ให้ป้อนเพราะขับรถอยู่ จะกินลูกอมก็ให้ป้อน ให้ชวนคุยตนจะได้ไม่ง่วง แกล้งขับช้าๆเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ
จนกระทั่งให้ถือโทรศัพท์ให้ขณะคุยกับหมอโอบให้ไปดูเจนนี่ที่บ้านเพราะเธอไม่ยอมไปโรงพยาบาล ความใกล้ชิดทำให้ใจเต้นแรงเผลอเหยียบเบรกจนบุญสิตาหัวทิ่มปากแตกเลือดกำเดาไหล แต่พอเขาถามว่าเป็นอะไรไหม เธอตอบไปว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”
แต่พอพุฒิเมธเห็นกำเดาไหลและปากแตกก็ให้เอายาที่เบาะหลังมาทำแผลให้ ทำให้ยิ่งใกล้ชิดและต่างก็ประหม่าเขินตกอยู่ในภวังค์
สมบัติเป็นห่วงเจนนี่แต่พอรู้ว่าปลอดภัยก็โล่งใจ วรรณนาจึงเล่าให้ฟังว่า
“ก่อนหน้านี้ฉันเห็นทุกคนเครียดๆเรื่องที่บริษัทมีแต่เรื่องวุ่นๆเลยไม่ได้เล่าให้ฟังเรื่องคดีของมาร์ค คดียังไม่คืบหน้า ตำรวจยังตามจับคนขับรถบรรทุกไม่ได้เลย แต่เห็นว่าได้เบาะแสแล้ว” สมบัติพยักหน้าอย่างไม่คิดอะไรมาก เชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ “ฉันก็บอกตำรวจไปแล้วค่ะ แต่ยังไงทางตำรวจก็ต้องดำเนินคดีตามกฎหมายจะปล่อยคนร้ายไม่ได้”
เห็นสมบัติพยักหน้า วรรณนาบอกว่าทั้งตัวเขาและเมธต่างก็ยุ่งเรื่องบริษัท ยังไงเรื่องนี้เดี๋ยวตนจะตามเรื่องให้เอง
เย็นนี้หมอโอบมาดูอาการของเจนนี่ บอกเธอว่าทำใจให้สบายๆ พักผ่อนเยอะๆเดี๋ยวก็หาย บอกจัสตินว่าตนให้ยาบำรุงและยาคลายเครียดแล้ว ช่วงนี้คงต้องดูแล อย่างใกล้ชิด
“ครับ เดี๋ยวผมกับรันจะผลัดกันดูเองครับ” จัสตินรับคำ
วิญญาณณฤทธิ์มองเจนนี่อย่างเป็นห่วง ครู่หนึ่งเจนนี่บอกว่าไม่ต้องโทร.บอกพ่อกับแม่ตน ไม่อยากให้ท่านคิดมาก หวังว่าท่านคงวุ่นวายทำงานจนไม่รู้เรื่องข่าวฉาวของตน ศรันย์ให้กำลังใจว่า...
“เธอเองก็อย่าคิดมากเหมือนกัน เดี๋ยวเวลาผ่านไปคนก็ลืมเอง”
“อย่ามัวไปเสียเวลา เสียสุขภาพจิตกับความคิดของคนอื่นเลยนะ” หมอโอบเอ่ย ณฤทธิ์แอบเสริมทั้งที่ไม่มีใครได้ยินว่า ใช่ เสียเวลาชีวิตเปล่าๆ
“เอาเวลามาลุยงานข้างหน้าให้กับคนที่เรารักดีกว่า ยังมีแฟนคลับที่รักและเชื่อใจเธอรออยู่อีกตั้งเยอะ ถ้ามาร์คอยู่ มาร์คคงอยากพูดกับเธอแบบนี้”
“แกนี่รู้ใจฉันจริงๆเลยรัน” วิญญาณณฤทธิ์ยิ้มพอใจ
ooooooo
เมื่อพุฒิเมธกับบุญสิตากลับมาถึง พุฒิเมธไปเยี่ยมเจนนี่ แต่บุญสิตาขอตัวอ้างว่าเจนนี่ไม่ชอบหน้าตน แล้วขอตัวกลับเลย
ณฤทธิ์ถามอย่างระแวงว่าทำไมกลับมาช้า บุญสิตาบอกว่าพุฒิเมธขับรถช้า ณฤทธิ์ยิ่งไม่เชื่อเพราะขาซิ่งอย่างเมธขับช้าไม่เป็น มองบุญสิตาอย่างจับพิรุธถามว่าเกิดอะไรขึ้น เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย พอดีรถเมล์มาบุญสิตารีบขึ้นไป แต่ณฤทธิ์ไม่ยอมแพ้ตามขึ้นไปด้วย
“เกิดมาฉันไม่เคยขึ้นรถเมล์เลย นี่ฉันต้องมาลำบากตอนตายเหรอเนี่ย”
“แล้วตามฉันมาทำไม...ฉันว่าคุณน่าจะไปดูเจนนี่ดีกว่านะ” ณฤทธิ์บอกว่าตนเป็นผีดูไม่ได้ “ก็จริง...แต่อย่างน้อยวันนี้ก็โชคดีนะที่พวกเราไปช่วยคุณเจนนี่ได้ทัน”
“ใช่ จากแฟนคลับโรคจิต คนที่เราคิดว่าเขาจะทำร้ายเจนนี่ กลายเป็นคนที่ช่วยเจนนี่ซะงั้น”
“ถ้าแฟนคลับเป็นคนช่วยเจนนี่ แล้วคนที่เอามีดเปื้อนเลือดไปให้เจนนี่คือใคร”
“นั่นสิ เรื่องมีด ฉันไม่แน่ใจ แต่เรื่องคนที่ปล่อยภาพแล้วทำเรื่องวุ่นวายเนี่ย ฉันพอจะเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร”
“คุณสงสัยคุณกันต์ใช่ไหม”
“ใช่ ถ้าเป็นฝีมือมัน ที่ทำลายเด็กในบริษัทขนาดนี้ ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่ ก่อนหน้านี้ฉันมัวแต่ยุ่งเรื่องพ่อ เรื่องสัญญาเกาหลี ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวแล้ว คงถึงเวลาที่ฉันต้องกำจัดมะเร็งบริษัทอย่างจริงจังซะที”
“ในฐานะพนักงานบริษัท ฉันจะช่วยคุณเอง มายบอส...” บุญสิตายกมือทำท่าสู้ๆ
“จ้ะ เธอน่ะ เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนไหม...แต่ก็ขอบใจนะ”
บุญสิตาคุยกับผีอย่างถูกคอ กระเป๋ารถเมล์กับคนขับและผู้โดยสารต่างขยับห่างและมองอย่างหวาดระแวง
ooooooo
