บ่วงรักซาตาน
ตอนที่ 2
“คุณลิมเป็นเจ้าโปรเจกต์งานเยอะครับ กว่าจะคว้าตัวมาทำงานด้วยกันได้ ผมนี่แทบหมดแรง”
“ให้เกียรติกันเกินไป ใครจะกล้าปฏิเสธซาตานหมื่นล้านอย่างคุณเหมราชได้ล่ะครับ”
“ผมดีใจมากที่ได้ร่วมงานกับเพื่อน”
เป็นครั้งแรกที่เหมราชเปิดเผยกับสื่อถึงความสัมพันธ์ฉันเพื่อนที่มีต่อลิมเปงเซียง และนั่นยิ่งทำให้โครงการที่ทั้งสองร่วมทุนน่าสนใจมากขึ้น เหล่านักข่าวรีบถามถึงทันที
“พอบอกได้ไหมคะว่าโครงการที่จะทำร่วมกันมีอะไรบ้าง”
เหมราชเป็นฝ่ายตอบแทนหุ้นส่วนหนุ่ม “เริ่มต้นจากโปรเจกต์โรงแรมระดับห้าดาวที่กำลังจะเปิดตัวเร็วๆนี้ เป็นการเปิดตัวการร่วมทุนอย่างเป็นทางการของผมและคุณลิม”
“ตอนนี้เศรษฐกิจระดับโลกกำลังเกิดปัญหา คุณเหมราชไม่กลัวเหรอคะ” อิงขวัญถามบ้าง
“ถ้าพูดถึงเศรษฐกิจโลก จริงๆแล้วมันก็มีปัญหากันมาตลอดนะครับ แค่เปลี่ยนโจทย์ไปเรื่อยๆมากกว่า”
“ถ้างั้นในฐานะนักลงทุน...คุณเหมจะทำยังไงในช่วงนี้คะ”
“ง่ายๆครับ...คาดหวังสิ่งดีที่สุด เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งแย่ที่สุด...แต่ผมจะไม่หยุดนิ่ง”
บรรยากาศงานแถลงข่าวเป็นไปด้วยดี เหมราชกับลิมเปงเซียงต่างรู้หน้าที่และตอบคำถามอย่าง
ชาญฉลาดเหมือนเคย จนกระทั่งมีแขกไม่ได้รับเชิญโผล่มาเซอร์ไพรส์!
ooooooo
ธามันนั่นเองที่เป็นแขกไม่ได้รับเชิญ เซอร์ไพรส์คนทั้งงาน โดยเฉพาะเหมราชกับกวินทร์ถึงกับพูดไม่ออก เพราะรู้ดีว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ทะเยอทะยานแค่ไหน และการปรากฏตัวครั้งนี้ก็เพื่อแย่งตัวลิมเปงเซียง!
เหมราชกับกวินทร์มองหน้ากันเครียดๆ แต่ไม่แสดง อาการกระโตกกระตากให้ธามันไหวตัวว่าพวกเขารู้ทัน เช่นเดียวกับลิมเปงเซียงนักธุรกิจหนุ่มจากสิงคโปร์ที่พออ่านสถานการณ์ออก แต่ไม่ได้พูดอะไรเพื่อหักหน้าธามัน
ชมพูนิษฐ์ยังไม่รู้จักลิมเปงเซียง มัวคิดหาทางเอาชนะเหมราช ถึงขั้นศึกษาจากบทสัมภาษณ์ของเขาในนิตยสาร
“หลายคนเสียเวลาให้กับความกลัว กลัวที่ต้องเปลี่ยนแปลง...ที่ผมไม่เคยแพ้ เพราะถ้าผมรู้สึกว่าจะไม่ชนะ ผมจะเปลี่ยนความคิดตัวเองทันที”
“แหวะ! ซาตานหมื่นล้านอย่างนายมันจะไปแพ้ได้ยังไง ก็เล่นใช้วิธีสกปรกตลอดนี่”
ท่าทางสนอกสนใจนิตยสารที่เหมราชขึ้นปกของเธอ ทำให้ลิมเปงเซียงที่มาเดินเล่นในห้างอยากเข้าไปคุยด้วย
“ชอบเขาเหรอครับ”
ชมพูนิษฐ์ชะงัก ก่อนตอบเสียงเรียบ “ฉันกำลังเรียนรู้ศัตรูอยู่ต่างหากค่ะ พูดตรงๆนะคะ...นายซาตานหมื่นล้านนี่ไม่มีอะไรน่านับถือเลยสักนิด คุณว่าไหม...เขาต้องจ้างทำหนังสือโปรโมตตัวเองแหงๆ”
ลิมเปงเซียงขำท่าทางกระฟัดกระเฟียดเหมือนเด็กๆของเธอ รู้สึกสนุกจนอยากชวนคุยต่อ
“แล้วนักธุรกิจแบบไหนที่คุณชอบล่ะครับ”
ชมพูนิษฐ์วางนิตยสารหน้าปกเหมราชคืนบนชั้น แล้วหยิบหนังสือพ็อกเกตบุ๊กที่ลิมเปงเซียงเป็นคนเขียนขึ้นมา
“คนนี้ก็น่าสนใจค่ะ...อย่าปล่อยให้เสียงคนอื่นมาทำลายเสียงในใจคุณ และที่สำคัญ...คุณต้องกล้าพอที่จะทำตามความฝัน...อ่านแล้วมีพลังขึ้นมาทันที คนแบบนี้สิคะน่าชื่นชม”
