ช่วงบ่ายๆของวันอังคารที่ 30 ตุลาคมที่ผ่านมา ตามเวลาในฮ่องกง สื่อออนไลน์หลายสำนักของที่นั่นรายงานข่าวว่า ผู้สูงอายุท่านหนึ่ง นามว่า “จาเลียงหยง” ได้ถึงแก่กรรมแล้วอย่างสงบ ด้วยวัย 94 ปี 7 เดือน 20 วันนาม จาเลียงหยง ของท่านอาจไม่เป็นที่คุ้นหูของคนไทยเท่าไรนัก อ่านข่าวเจอแล้วก็คงนึกไปว่าเป็นชายชราธรรมดาๆผู้หนึ่งที่เสียชีวิตตามอายุขัยแต่เมื่อบอกนามปากกาของท่านผู้นี้ว่า นี่คือ “จิ้นหยง” อ่านตาม สำเนียงกวางตุ้ง หรือ “กิมย้ง” อ่านตามสำเนียงแต้จิ๋วที่คนไทยคุ้นเคย จะได้ยินเสียงร้องอุทานออกมาทันทีเพราะชายชราท่านนี้ก็คือ “ราชาแห่งยุทธจักรนิยาย” เจ้าของผลงานเรื่อง “มังกรหยก” อันเป็นที่รู้จักดีทั้งชาวไทยและชาวจีนตลอดจนนักอ่านนิยายกำลังภายในของชนชาติต่างๆทั่วโลกจิ้นหยง หรือ กิมย้ง เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายปีแล้ว จนต้องเข้ารับการดูแลรักษาเป็นกรณีพิเศษ ในโรงพยาบาลที่เป็นสถานพักฟื้นแห่งหนึ่งของฮ่องกงการเสียชีวิตของท่านจึงเป็นเรื่องที่แฟนๆของท่านทำใจได้และเตรียมใจรอฟังข่าวอยู่แล้ว และส่วนใหญ่ก็ไม่ถือเป็นเรื่องที่ต้องโศกเศร้ามากนัก เพราะการเสียชีวิตด้วยวัย 90 กว่าปี ถือเป็นกำไรสำหรับมนุษย์ด้วยซ้ำข่าวคราวที่ได้ทราบก็คือ แฟนๆของท่านล้วนน้อมรับการจากไปสู่สวรรค์ด้วยความสงบ และเตรียมพิธีจัดส่งวิญญาณอย่างยิ่งใหญ่โดยเฉพาะสื่อมวลชนต่างๆของฮ่องกงต่างนำเสนอข่าวด้วยความคารวะและยกย่องกล่าวถึงผลงานที่ท่านรังสรรค์ไว้ ทั้งในส่วนของนิยายกำลังภายใน และการดำเนินธุรกิจหนังสือพิมพ์สรุปจากรายงานของสื่อฮ่องกงได้ว่า “จิ้นหยง” หรือ “กิมย้ง” เกิดที่อำเภอไฮ้เล้ง เขตไห่หนิง มณฑลเจ้อเจียง ภาคตะวันออกของจีน เป็นบุตรของตระกูลมีฐานะ ได้รับการศึกษาตั้งแต่เด็กและด้วยอายุเพียง 9 ขวบ ก็อ่านนิยายจีนและนิยายแปลจากต่างประเทศได้อย่างแตกฉานท่านอพยพมาอยู่ฮ่องกงก่อนปี 2493 ทำงานเป็นนักแปลข่าวและนักเขียนข่าวหนังสือพิมพ์รายวันฮ่องกงหลายฉบับ ก่อนหันมาเขียนนิยายกำลังภายในให้แก่หนังสือพิมพ์นิวส์ อีฟนิ่งโพสต์ ในปี 2498เรื่องแรกในชีวิตท่านก็คือ จอมใจจอมยุทธ์ หรือ ตำนานอักษรกระบี่ มีเสียงตอบรับจากผู้อ่านหนาแน่นพอสมควรจนในที่สุดก็โด่งดังทะลุฟ้าด้วยเรื่อง “ก๋วยเจ๋งยอดวีรบุรุษ” หรือที่บ้านเรารู้จักในนามของ “มังกรหยก ภาค 1” เป็นเรื่องที่ 3 ในชีวิต ของท่านและตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ.2500 นั่นเองจาเลียงหยง หรือ กิมย้ง เขียนนิยายกำลังภายในไว้ทั้งหมด 15 เรื่อง เรื่องสุดท้ายได้แก่ อุ้ยเสี่ยวป้อ เมื่อ พ.ศ.2512-2515นอกจากนี้ยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งหนังสือพิมพ์รายวัน “หมิงเป้า”รวมกับเพื่อนๆเมื่อ พ.ศ.2502 และดำรงตำแหน่งบรรณาธิการคนแรกของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้หากนับจากนิยายกำลังภายในเรื่องสุดท้ายคือ อุ้ยเสี่ยวป้อ เมื่อ พ.ศ.2515 แล้ว ก็เป็นเวลาถึงกว่า 40 ปี ที่ท่านไม่ได้เขียนนิยายกำลังภายในอะไรออกมาอีกเลยแต่ด้วยผลงานเพียงเท่านี้ก็ถือว่ายิ่งใหญ่มหาศาล และสมควรแล้วกับฉายา “ราชาแห่งยุทธจักรนิยาย” ที่ท่านได้รับผมเองก็เริ่มอ่านนิยายกำลังภายในครั้งแรกด้วยเรื่อง “มังกรหยก” จากการแปลของ จำลอง พิศนาคะ นั่นแหละครับ ต้องอ่านหลายครั้ง และหลายเที่ยว เพราะท่านผูกเรื่องอย่างซับซ้อนจะต้องค่อยๆละเลียด อ่านจึงจะเข้าใจตลอดตัวละครที่ผมติดใจที่สุดไม่ใช่ “ก๋วยเจ๋ง” หรอกครับ แต่เป็น “จิวแป๊ะทง” หรือเฒ่าทารก ตัวละครนิสัยร่าเริงคนหนึ่งของเรื่อง ที่ผมหยิบยืมมาเป็นนามปากกาเมื่อตอนเขียนหัสนิยายล้อการเมืองในยุคป๋าเปรม เป็นนายกฯ ชุด “เซี่ยมล้อยุทธจักร” ในวันอาทิตย์ไทยรัฐอยู่หลายปีในฐานะลูกศิษย์นอกสำนัก ใช้วิชาครูพักลักจำจนสามารถเขียนนวนิยายล้อกำลังภายในหากินได้นานพอสมควร ผมขอกราบคารวะส่งดวงวิญญาณท่านซือแป๋ “กิมย้ง” ขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ร่วมกับลูกศิษย์ลูกหา และนักอ่านนับล้านๆคนทั่วโลกR.I.P.นะครับอาจารย์!“ซูม”
