นิยายสามก๊ก ตอน ซุนกวน วางกลยุทธ์สลายกำลังก๊กเล่าปี่ ยกซุนฮูหยินน้องสาวให้เป็นเมีย ล่อกวนกง เขียนตอนนี้สนุกระทึกใจ...กว่าเล่าปี่จะกระโจนจากบ่วงเสน่หาได้ ซุนฮูหยินเป็นตัวช่วยสุดท้าย... ตามเล่าปี่ช่วยเล่าปี่กลับถึงเกงจิ๋วได้โดยสวัสดิภาพผมประทับใจฉากจบ แบบแฮปปี้เอนดิ้ง...ไว้แค่นี้อยู่เป็นนาน เปิดสามก๊กฉบับนักบริหาร (เจริญ วรรธนะสิน สำนักพิมพ์แสงดาว พิมพ์ครั้งที่ 9 พ.ศ.2566) เจอตอนที่ 77 ซุนฮูหยิน หนีกลับกังตั๋ง นี่เป็นฉากระทึกไหม ต้องอ่านต่อ?รู้ตรงกัน เมืองเกงจิ๋วเป็นเป้าใหญ่ที่ซุนกวนหมายตา พอรู้ว่าเล่าปี่ ห่างเกงจิ๋วเร่ไปหาที่มั่นใหม่ที่เสฉวน ก็เห็นโอกาส จะส่งทัพไปสกัดทางกลับเล่าปี่ แล้วก็ตีเอาเกงจิ๋วอย่าลืมเชียว เล่าปี่ เป็นลูกเขย นางหงอก๊กไถ้...เธอได้ข่าว ก็ด่าซุนกวนลูกชายเปิดเปิง ว่าจะทำให้เล่าปี่จะฆ่าซุนฮูหยินแก้แค้น...ซุนกวนขัดใจแม่น้า ทำทีรับผิดต่อหน้าลับหลังก็ฟังคำปรึกษาเตียวเจียว ให้มีหนังสือบอกซูนฮูหยินว่าแม่ป่วยหนัก ให้รีบกลับมาดูใจให้ทันที่กังตั๋งซุนฮูหยิน อ่านหนังสือแล้วตกใจ แถมคนถือหนังสือ กระซิบว่า แม่อยากเห็นหน้าหลาน ลูกเล่าปี่ที่ซุนฮูหยินอุ้มชูดูแลอยู่แทนแม่ที่ตายไป ซุนฮูหยินสาวนักรบ...ตัดสินใจสั่งสาวใช้ 30 คน อุ้ม “อาเต๊า” ลงเรือที่จอดรอเรือเพิ่งเบนหัวเรือ...เตียวจูล่ง ทหารเอกเล่าปี่ ขี่ม้าตามมาพร้อมลูกน้องสี่คน ตะโกนขอพูดด้วย แต่คนของซุนกวน รู้เชิงสั่งเรือแล่นออก...จูล่งกระโดดลงเรือหาปลา ให้ทหารแจวตามไปทันถือกระบี่จีเทียนเกี่ยม กระโดดขึ้นเรือ ไล่ฟันทหารซุนกวน เห็นซุนฮูหยินอุ้มอาเต๊านั่งอยู่ จูล่งสอดกระบี่เข้าฝัก คำนับถาม “ท่านจะไปไหน เหตุใดมิแจ้งให้ขงเบ้งได้รู้ก่อน” “มารดาเราป่วยหนักต้องรับไป” ซุนฮูหยินตอบจูล่งจึงว่า “ท่านจะเยี่ยมมารดาก็ชอบแล้ว แต่ทำไมต้องเอาอาเต๊าไปด้วยเล่า!”“อาเต๊าเป็นบุตรเล่าปี่ ก็เหมือนเป็นบุตรของเรา หากมิเอาไปเล่าปี่จะน้อยใจว่าเรามิได้รักลูก หากทิ้งไว้ยามป่วยใครจะดูแลรักษา” ซุนฮูหยินให้เหตุผลหนึ่งนายหญิง หนึ่งขุนพลนายชาย...เริ่มมีปากเสียงกัน ซุนฮูหยินโกรธจัดตวาด “มึงแค่นายทหาร ควรหรือมาโอหังก้าวก่ายเรื่องในเรือน” แล้วสั่งสาวใช้ไล่ จูล่งสะบัดสาวใช้ กระโจนเข้าแย่งอาเต๊าจากมือซุนฮูหยินแล้ววิ่งมาทางหัวเรือ พอดีเตียวหุยแล่นเรือปักธงไสวมาเทียบงานนี้จบถึงเลือดเนื้อ เตียวหุยตัดหัวจิวเสี้ยว คนของซุนกวน โยนเข้าใส่ซุนฮูหยิน“เหตุใดเตียวหุย ทำหยาบช้าต่อเราดังนี้” ซุนฮูหยินต่อว่า “ท่านเป็นพี่สะใภ้ เมื่อท่านมิได้รักพี่เราโดยสุจริตจะทิ้งหนีไป ไยต้องยำเกรงกันอยู่อีก”ถึงขั้นนี้ ซุนฮูหยินขู่จะโจนน้ำตาย เตียวหุยจูล่งเห็นว่า ได้อาเต๊าคืนมาแล้ว จึงยอมปล่อยซุนฮูหยินไปขงเบ้งลงเรือตามมาทัน ประกาศวีรกรรมจูล่งว่า เคยช่วยอาเต๊ารอดมาจากสมรภูมิเตียงเปงสันครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ยังมาช่วยอาเต๊าไว้ให้พ้นจากการตกเป็นตัวประกันของซุนกวนได้อีกส่วนซุนฮูหยิน เมื่อกลับถึงกังตั๋ง จึงรู้ว่าถูกพี่ชายหลอกให้เอา อาเต๊ามาเป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับเมืองเกงจิ๋วก็เสียใจ ต่อมาเมื่อได้ข่าวเล่าปี่ตาย...ซุนฮูหยิน ขึ้นรถม้าไปกระโดดน้ำตายตามเล่าปี่ที่ริมแม่น้ำแยงซีเกียงสามก๊ก ตอน กล?ตัวประกัน จบลงตรง...ราษฎรสรรเสริญความสัตย์ซื่อ ตั้งศาลเซียวจี ที่แปลว่าหญิงผู้มีความกล้าหาญอัศจรรย์ ให้เป็นที่สถิตดวงวิญญาณ นับถือกราบไหว้กันเรื่อยมานี่เป็นเลิฟสตอรี เวอร์ชันสามก๊ก ที่ผมเองก็เพิ่งอ่านเจอแล้วก็ประทับใจ อยากให้อ่านคลายเครียดกับเรื่องคนงานไทย ที่ถูกจับเป็นตัวประกันที่ฉนวนกาซาสถานการณ์...นี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่า หาทุกวิธีที่จะช่วยชีวิตคนของเราให้รอด...ประเด็นใครพลั้งใครพลาด ไม่ควรไปโยนให้ใคร... นอกจากจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ยังอาจซ้ำเติมให้สถานการณ์เพิ่มความเลวร้าย.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
