หนังสือเล่ม ตูน’ปรัชญาเต๋า (สุรัติ ปรีชาธรรม โชติช่วง นาดอน แปล สำนักพิมพ์ พิมพ์ดี พ.ศ.2562) ไม่ใช่แค่ฝีมือไช่จื้อจง นักเขียนการ์ตูนไต้หวัน ลายเล้นสายงดงาม ยังได้อ่านสำนวนธรรมะกระชับสั้นบาดใจผมแนะนำให้ไปหาหนังสืออ่านเอง น่าจะได้อรรถรสลึกซึ้งกว่าเรื่องมหาโจรจื๋อ เป็นการ์ตูน 25 ช่อง เป็นเรื่องขนาดยาว ผมทำได้แค่คัดลอกตัวหนังสือ...มาบอกต่อน้องชาย หลิวเซี่ยจี้ สหายขงจื่อ คือมหาโจรจื๋อ เขามีสมุนเก้าพันคน เที่ยวปล้นสะดมไปทั่วใต้หล้า ขงจื่อไปต่อว่า ไยท่านไม่สั่งสอนเขาให้สำนึกผิดชอบชั่วดี“คนที่บิดายังไม่เชื่อฟัง พี่ชายจะมีประโยชน์ใดเล่า?”หลิวเซี่ยจี้ให้เหตุผล“ถ้าเช่นนั้นข้าจะลองไปพูดกับเขา” หลิวเซี่ยจี้เตือน “น้องชายข้า มีสันดานทระนงดุร้าย” แต่ขงจื่อไม่ฟัง เรียกศิษย์ จื่อก้ง และเหยียนฮุย เดินทางไปจนถึงเชิงเขามหาโจรจื๋อ ขู่ฝากสมุนลงมา จะควักตับมาเป็นอาหารมื้อเที่ยง ขงจื่ออ้างชื่อหลิวเซี่ยจี้พี่ชาย จึงได้เข้าถึงตัวมหาโจร “มีเรื่องอะไร ก็รีบกล่าวมา หากพูดไม่ถูกใจข้า อย่าได้คิดว่าจะมีชีวิตรอดกลับ”“ท่านแม่ทัพโปรดสงบสติอารมณ์” ขงจื่อยกมือประสานคารวะ แล้วเริ่มวาทศิลป์“ใต้หล้ามีคุณธรรมชั้นยอดสามอย่าง อย่างแรกร่างกายสูงใหญ่สง่างามไร้เทียมทาน อย่างที่สองปัญญาฉลาดล้ำเลิศหยั่งรู้ฟ้าดิน อย่างที่สามกล้าหาญเด็ดเดี่่ยว รวบรวมสมุนมากมาย นำกองกำลังเกริกไกร”“ท่านแม่ทัพ มีคุณธรรมชั้นยอดทั้งสามอย่าง แต่กลับเป็นมหาโจร มิน่าเสียดายหรอกหรือ?”ขงจื่อพรรณนา มาถึงตรงนี้ ไช่จื้อจง เขียนภาพให้มหาโจรจื๋อ ตัวใหญ่คิ้วหนาเคราดำ มือกุมดาบโค้ง เชิดหน้า แสดงท่าไม่สนใจ คำราม “ฮึ่ม”ขงจื่อเริ่มวาทศิลป์ต่อ “หากท่านแม่ทัพรับฟังข้า ข้าไปโน้มน้าวกษัตริย์ราชาแว่นแคว้นต่างๆ สร้างนครใหญ่ให้แก่ท่าน มอบยศถาบรรดาศักดิ์ให้แก่ท่าน”มหาโจรจื๋อสีหน้าแววตายังเรียบเฉย ก้มหน้าพูด“พวกที่สามารถใช้ผลประโยชน์หลอกล่อได้ เป็นแค่คนชั้นต่ำโง่เขลา คิดจะใช้ลาภยศมาหว่านล้อมข้า ทำไมข้าจะไม่รู้ว่าลาภยศเป็นแค่เมฆหมอกที่ลอยผ่านหน้าไปเท่านั้น”คราวนี้ จึงเป็นทีที่ขงจื่อ จะต้องเป็นฝ่ายฟัง“เมืองที่ใหญ่ที่สุด ไม่มีเมืองไหนใหญ่ไปกว่าใต้หล้า ข้าเป็นมหาโจรสังหารผู้คน แต่ก็มีขอบเขต หากข้าเป็นกษัตริย์ราชา ใช้มนุสสธรรมครรลองธรรมมาสังหารผู้คน ก็จะสร้างหายนะไม่สิ้นสุด”อธิบายความในใจจบ มหาโจรจื๋อก็ตัดบท “สิ่งที่ท่านพูดมาวันนี้ เป็นสิ่งที่ข้าได้ละทิ้ง ไม่ต้องการฟังอีกแล้ว”เรื่องมหาโจรจื๋อจบลง ตรงขงจื่อต้องรีบลงจากเขา กลับไปหาหลิวเซี่ยจี้พี่ชายมหาโจร สารภาพ“ข้าบังอาจไปกระตุกหนวดเสือ เกือบจะโดนมันฉีกเนื้อกิน”เรื่องมหาโจรจื๋อ อยู่ในชุดคำสอนของจวงจื๊อ ครับนี่เป็นเรื่องที่ใครอ่านแล้ว ไม่เพียงจดจำ ยังคัดลออกมาบอกต่อๆกันว่า สมัยเมื่อสองพันห้าร้อยปีที่แล้ว ในเมืองจีน มหาโจรที่มีสมุนเก้าพันคน ไม่มีใครใช้กำลังปราบได้ ถูกปราชญ์เป็นทูตไปเชื้อเชิญทำเลในเขตอิทธิพลโจร ที่เคยเรียกซ่อง ถูกเปลี่ยนฐานะเป็นนคร ตัวหัวหน้าโจร ก็ถูกเปลี่ยนฐานะเป็นอ๋องลองเหลียวหลังแลหน้า...ดูกันอีกสักที หรือว่า...เรื่องแบบนี้เคยมีในบ้านเมืองเรา.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
