ผมเขียนต้นฉบับวันนี้ในช่วงบ่ายๆของวันพุธที่ 23 กันยายน 2569....วันที่น้อง “เนเน่ รอยัล” หรือ “น้องแพรว” รัตติกานต์ อำลอย สาวน้อยวัย 16 ปี จากเกาะภูเก็ต ก้าวขึ้นเวที “อเมริกาส์ก็อตทาเลนต์” ซีซัน 21 ในรอบไฟนอลไปเมื่อเวลา 8 โมงเช้าตามเวลาบ้านเราของวันเดียวกันต้องขออนุญาตแซงคิวทุกเรื่องเพื่อบันทึกผลการแสดงของน้องเนเน่ไว้ เพื่อขอบคุณ “ลูกสาวแห่งชาติ” คนล่าสุดของเราที่โชว์ได้อย่างยอดเยี่ยมเช่นเคย เรียกเสียงเชียร์ทั้งเสียงตะโกนกรีดร้องและเสียงปรบมือจากแฟนๆที่เข้าไปชมแน่นเวทีการแสดงอีกครั้งหนึ่งผมเองก็เช่นเดียวกันทุกครั้งที่เชียร์นักกีฬาไทยหรือคนไทยที่จะไปขึ้นเวทีแข่งขันในต่างประเทศ...คือจะไม่ยอมดูสดๆ เพราะสังเกตว่า ดูสดทีไรนักกีฬาไทยมักแพ้มากกว่าชนะแต่เวลาไม่ดูโดยตรงหันมาใช้วิธีไปชะเง้อฟังเสียงถ่ายทอดสดอยู่ข้างๆ นักกีฬาของเราก็มักชนะ ผมก็เลยถือเคล็ดไม่ยอมไปลุ้นน้องเนเน่ตอนถ่ายทอดสดช่วง 8 โมงเช้ารอจนเวลาผ่านไปสักชั่วโมงเศษๆค่อยไปเปิดยูทูบเพื่อรอการรายงานผลจากแฟนท่านอื่นๆ ซึ่งก็เป็นไปตามเคล็ดที่ผมเชื่อ... น้องเนเน่โชว์ได้อย่างสุดๆ สมใจกองเชียร์ดังที่รายงานไว้แรกๆ ผมก็แค่ปลาบปลื้มใจและภาคภูมิใจที่การแสดงของน้องชนะใจคนดูทั้งฮอลล์ แต่พอฟังคำชื่นชมของกรรมการแต่ละท่านจบลง...ผมก็เกิดอาการที่เรียกว่า “น้ำตารื้น” ขึ้นมาทันทีน้ำตารื้น ที่พจนานุกรมให้คำจำกัดความไว้ว่า “คืออาการที่น้ำตาเอ่อคลอเบ้า หรือซึมขึ้นมาปริ่มบริเวณขอบตาแต่ยังไม่ถึงกับไหลหยดลงมาเป็นหยาดน้ำตา” นั่นแหละครับผมคงไม่สามารถนำคำชมของกรรมการมาลงได้ทุกท่าน...เพราะความจำกัดของเนื้อที่ ขอยกมาเป็นตัวอย่างสัก 3 ท่านก็แล้วกันกรรมการ Kis “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ดูโชว์คุณ ดูแล้วก็เป็นแฟนคลับเลย...เป็นการแสดงที่หลุดโลกมากๆ”กรรมการ Sofia Vergara “ฉันคิดว่าโลกนี้กำลังบ้าคลั่ง เพราะไม่มีอะไรจะเหมือนคุณอีกแล้วในนาทีนี้...คุณ unique มาก (แปลว่ามีเอกลักษณ์ หรือไม่เหมือนใคร) พวกเราดูคุณเท่าไรก็ยังรู้สึกไม่พอ...คุณทำได้ดีมาก...ขอบคุณมากที่มา AGT”ไม่ต้องพูดถึง “ป๋าดัน” หรือกรรมการ Howie Mandel ที่เชียร์เนเน่แบบสุดตัวอยู่แล้ว...ครั้งนี้เขาก็ยังยืนยันคำวิจารณ์เดิมที่เขาเคยพูดไว้ “เธอควรชนะ ให้เงินล้านเธอไปเถอะอเมริกา”แล้วจะไม่ให้ผม “น้ำตารื้น” ได้อย่างไรล่ะ...ดีนะเนี่ยที่ความ “เฒ่าชะแร แก่ชรา” ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านฝนมากว่า 80 ฤดูกาลของผมมาช่วยไว้...ไม่งั้นก็คงทำนบแตก “น้ำตาไหล” ไปเรียบร้อยแล้วล่ะเพลงที่น้องเนเน่นำมาโชว์ในครั้งนี้เป็นเพลงเก่ายุค ค.ศ.2003 ก่อนเนเน่เกิดหลายปี ชื่อเพลง Seven Nation Army ของวง The White Stripes เป็นอีกหนึ่งตำนานของเพลงร็อกที่โด่งดังจนกลายเป็นเพลงสำหรับการเชียร์ฟุตบอลทั่วโลกแม้จะยังไม่รู้ผลล่าสุดว่าเป็นอย่างไร? เพราะต้องรอเสียงโหวตจากคนดูทีวีชาวอเมริกัน หรือคนชาติอื่นๆ รวมทั้งคนไทยที่อยู่ในอเมริกาด้วย ซึ่งจะสรุปเด็ดขาดเวลา 8 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้น (พฤหัสบดีที่ 24 ก.ย.ตามเวลาบ้านเรา)ก็ช่างเถอะครับ...มาถึงนาทีนี้แล้ว...ได้น้ำตารื้น เพราะความภูมิใจสุดๆในฝีมือของน้องเนเน่แล้ว...รวมทั้งได้เห็นคนไทยทั่วโลกรวมใจกันเป็นหนึ่ง เพื่อเชียร์น้องอย่างนี้แล้ว...ขออนุญาตทิ้งท้ายอย่างที่ลุงพาดหัวคอลัมน์ไว้น่ะแหละ“แชมป์ไม่แชมป์” เรื่องจิ๊บจ๊อยมากๆ ลุงบอกตรงๆ เพราะสิ่งที่เนเน่มอบให้แก่คนไทยและประเทศไทยในครั้งนี้ ลุงว่าเหนือกว่าคำว่า “แชมป์” หลายสิบเท่าซะด้วยซ้ำ––ขอบคุณมากครับเนเน่.“ซูม”คลิกอ่านคอลัมน์ “เหะหะพาที” เพิ่มเติม
