บทที่ 4 ในฉางต่วนจิง ศาสตร์แห่งการยืดหยุ่นและพลิกแพลง (เจ้าหยุย อาจารย์หลี่ไป๋ สมัยราชวงศ์ถาง รจนา, อธิคม สวัสดิญาณ แปล เต๋าประยุกต์ พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2549) การประเมินบุคลากรผมเลือกใช้ จากต้นไปจนปลายไปแล้วหลายครั้งครั้งนี้ใช้วิธีเรียงลำดับใหม่...ขอใช้บทท้ายสุด แล้วย้อนขึ้นมาหาบทต้นๆบ้างซุนวูเคยกล่าวไว้...ขอเพียงทราบว่าสามนตราชรัฐใด ยึดมั่นในทำนองคลองธรรม แม่ทัพขุนพลรัฐใดมีสติปัญญาความสามารถ ข้าวินิจฉัยได้แล้วว่ารัฐใดจะชนะศึกสงครามคัมภีร์จิงซูก็สรุปไว้ในท่วงทำนองเดียวกัน ...ด้วยประการฉะนี้แล จักรพรรดิทรงเลือกเฟ้นคนประเภทใดเป็นเสนาอำมาตย์ซ้ายขวา ย่อมส่งผลต่อการดำรงล่มสลายของแว่นแคว้นอาณาจักรหากต้องการทราบความรุ่งเรืองเสื่อมโทรมของแว่นแคว้นหนึ่ง เพียงดูว่าเจ้าแคว้นใช้คนประเภทใดก็จะกระจ่างใสในบัดดลผู้มีหูตาแจ่มใสจึงจะเข้าใจผู้มีหูตาแจ่มใสด้วยกัน ผู้มีอุดมคติและมรรคตรงกันจึงจะเข้าใจและให้อภัยซึ่งกันและกันหากเจ้าแคว้นมิใช่อริยปราชญ์ย่อมมิอาจช่วงใช้ปราชญ์ได้เจียงไท่กงจัดลำดับคนที่เป็นแม่ทัพไว้หลายช่วงชั้น แม่ทัพระดับสุดยอด ผู้มีเกียรติคุณเลื่องลือทั่วแผ่นดิน แม้พำนักในพระราชวังโอฬาร กลับคบหาสามัญชนโดยไม่รังเกียจเดียจฉันท์อีกทั้งรักษาสัจจะ ใจกว้าง รู้จักให้อภัย รู้แจ้งในศาสตร์แห่งผู้นำ สามารถทำเรื่องยากให้ลุล่วงอย่างได้ผล เมื่อเผชิญสถานการณ์คับขันก็พลิกจากแพ้เป็นชนะได้นอกจากนี้ ยังรู้ดาราพยากรณ์ ชำนาญภูมิประเทศ และสามารถทำให้ราษฎรทั่วแผ่นดินปรนนิบัติรับใช้ตน เฉกเช่นภริยายินดีปรนนิบัติรับใช้สามีแม่ทัพระดับนี้แล...คือกษัตริยราชแบบฉบับของวีรบุรุษโดยแท้กษัตริยราช...เช่นนี้เชี่ยวชาญแจ่มแจ้งในคัมภีร์จิงซู รู้จักกระบวนการเลือกใช้คนเหมาะกับความสามารถ ดังต่อไปนี้ผู้มีสติปัญญาดั่งต้นธาร ประพฤติตนเป็นแบบอย่างอันดีงามแก่คนทั้งปวง ผู้นั้นเป็นครูได้ผู้มีสติปัญญาขั้นสามารถให้คำปรึกษาและให้กำลังใจผู้อื่น ประพฤติตนเป็นคุณ สามารถเตือนสติและช่วยเหลือผู้อื่น ผู้นั้นเป็นสหายได้ผู้ยึดมั่นในนิติธรรม รักษาหน้าที่ ไม่กล้าก่อกรรมทำเข็ญ ผู้นั้นเป็นข้าราชการได้ผู้ที่นายว่าก็ว่าตาม ผู้นั้นเป็นทาสได้ก็เพราะเหตุนี้เอง นายชั้นยอดเลือกครูเป็นผู้ช่วย นายชั้นกลางเลือกสหายเป็นผู้ช่วย นายชั้นต่ำเลือกข้าราชการเป็นผู้ช่วยและนายที่ใกล้พินาศ เลือก “ทาส” เป็นผู้ช่วยผมหมายใจ...จะทิ้งท้ายเรื่องที่เขียนวันนี้ด้วยประโยค “นายที่ใกล้พินาศ” เลือก “ทาส” เป็นผู้ช่วยครับ แต่เห็นว่ามีพื้นที่เหลือ...จึงขอย้อนขึ้นไปเอาบทเกริ่นนำ บทประเมินบุคลากรมาใช้ให้เป็นตอนจบ...ดังต่อไปนี้มนุษย์มีความสามารถมากน้อยแตกต่าง ดั่งเครื่องตวง “เซิง” ไม่อาจจุปริมาตร “จิน”(1 จิน เท่ากับ 10 โต่ว 1 โต่ว เท่ากับ 10 เซิง) เพราะเมื่อเต็มย่อมล้น ล้นมิเท่ากับสูญเสียและสิ้นเปลืองดอกหรือ?การใช้คนก็เช่นเดียวกัน.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
