ลุยเดี่ยวกัดฟันสู้วิกฤติต้มยำกุ้ง จนกอบกู้ธุรกิจครอบครัวจากล้มละลายเข้าแผนฟื้นฟูกิจการให้กลับมาเป็นผู้นำการผลิตบรรจุภัณฑ์กล่องกระดาษลูกฟูกอันดับต้นๆของประเทศมียอดขายปีละหลายพันล้านบาท ถึงเวลาแล้วที่ “เถ้าแก่เอี๋ยม-วีรชัย มั่นสินธร” หัวเรือใหญ่บริษัท อุตสาหกรรมไทยบรรจุภัณฑ์ จำกัด (มหาชน) จะลุกขึ้นส่งต่อ “โอกาส”, “แรงบันดาลใจ” และ “กำลังใจ” ให้นักธุรกิจรุ่นหลัง โดยอาสาเป็น “เกตเวย์” เปิดประตูตลาดการค้าจีน พร้อมระดมคนเก่งจากทุกวงการมาติดอาวุธเตรียมความพร้อมให้ผู้ประกอบการรุ่นใหม่ เพื่อรับการเปิดตลาดของธุรกิจโลกในปี 2023 “ผมอยากส่งต่อสิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์ให้คนรุ่นใหม่ได้เดินตามความฝัน ผมอาจไม่มีเงินบริจาคเป็นร้อยๆล้าน แต่มีประสบการณ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ มีคอนเนกชันจากการเข้าไปช่วยงานสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ได้ดูแลสถาบันความร่วมมืออุตสาหกรรมไทย–จีน มาต่อเนื่อง 4 ปี เพราะมีความชำนาญด้านภาษาจีน ทำให้มีเน็ตเวิร์กเชื่อมต่อธุรกิจระหว่างไทยกับจีน ผมคิดว่าถ้าอยากส่งต่อโอกาสให้คนรุ่นใหม่ จะมานั่งสอนคนทำกล่องกระดาษคงไม่มีประโยชน์ แต่ถ้าเราเป็น “เกตเวย์” เปิดประตูตลาดการค้าจีนให้คนทำธุรกิจรุ่นใหม่ อันนี้จะมีประโยชน์มาก เลยลุกมาทำโครงการเตรียมความพร้อมรับการเปิดตลาดของธุรกิจในปี 2023 ให้นักธุรกิจรุ่นใหม่”...เถ้าแก่เอี๋ยมบอกเล่าถึงความตั้งใจเกินร้อยประกาศชัดว่าชีวิตเริ่มต้นที่ 66 ได้แรงบันดาลใจจากไหนตอนนี้อายุ 66 แล้ว ขอส่งไม้ต่อให้ลูกชายคนโตดูแลกิจการ โดยมีทีมงานของผมเป็นพี่เลี้ยง ส่วนตัวผมจะลดบทบาทเป็นแค่ที่ปรึกษาในเรื่องใหญ่ๆ และอยากนำเวลาไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์เพิ่มเติมให้สังคมที่ผ่านมาเราดูแลธุรกิจ, ดูแลครอบครัว และดูแลลูกน้องอย่างดี ช่วงที่เกิดวิกฤติโควิดผมถามตัวเองว่าแล้วเราจะช่วยคนอื่นในสังคมได้มากกว่านี้ไหม ทบทวนตัวเองว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเราขาดอะไร ผมไม่มีเพื่อนร่วมรุ่น, ไม่มีอาจารย์ และไม่มีเน็ตเวิร์ก เพราะไปเรียนปีนังและญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก ทำให้เวลาเกิดปัญหาไม่มีแรงบันดาลใจ, ไม่มีกำลังใจ และไม่มีคนให้โอกาส ต้องแก้ไขทุกอย่างเองหมด วันนี้จึงกลับมาคิดว่าตอนนั้นถ้ามีคนให้โอกาสเรา และมีเน็ตเวิร์ก เราคงไปเร็วกว่านี้ คงประสบความสำเร็จมากกว่านี้ เวลาเผชิญวิกฤติคงไม่ต้องสู้ตามลำพัง ถึงวันนี้จึงอยากส่งต่อ “โอกาส” ที่สามารถหยิบยื่นให้คนอื่นได้ เป็นเถ้าแก่พันล้าน ทำไมยอมเหนื่อยตอนแก่มาถ่ายทอดวิชาให้คนอื่นผมบอกลูกๆว่าอยากทำอะไรแบบนี้ให้สังคม เพื่ออย่างน้อยให้คนจดจำว่าพูดถึงคุณเอี๋ยมเหรอ เขาเป็นคนดีนะทำอะไรให้สังคมเยอะ อันนี้คือมรดกที่พ่อจะให้ลูกๆ ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทอง เพราะพ่อให้การศึกษาที่ดีแล้ว ธุรกิจก็ส่งไม้ต่อให้ลูกๆแล้ว สิ่งที่ทำให้ลูกได้คือ อยากให้คนจดจำเราว่าเป็นพ่อที่ดี เป็นคนทำเพื่อสังคมประสบการณ์จากคนรุ่นเถ้าแก่ที่อยากส่งต่อให้เด็กยุคใหม่?ผมอยากใช้ความรู้ความสามารถที่คิดว่ามีอยู่ช่วยส่งต่อโอกาสให้คนอื่นๆในสังคม คนที่เชี่ยวชาญเรื่องตลาดจีนในเมืองไทยมีไม่เยอะ แต่ผมมีคอนเนกชันมากพอจึงอยากแชร์ประสบการณ์ และเปิดโลกให้ได้รู้จักตลาดจีนอย่างถ่องแท้ก่อนไปทำธุรกิจ ถึงแม้เศรษฐกิจจีนจะดร็อปบ้าง แต่ยังไงกำลังซื้อของจีนมหาศาลมาก เพียงแต่เราต้องไปให้ถูกจุด ผมพร้อมถ่ายทอดวิชาให้เอสเอ็มอี และผู้ประกอบการขนาดเล็กๆ ผมอยากสร้างโอกาส, สร้างแรงบันดาลใจ และสร้างกำลังใจให้คนตัวเล็กๆ จุดประกายให้คนตัวเล็กๆที่ล้มไปแล้วกล้าลุกขึ้นสู้อีกครั้ง หรือแม้แต่คนตัวเล็กๆที่ไม่กล้าคิดใหญ่ ก็อยากสร้างแรงบันดาลใจให้ลุกขึ้นมาฝัน สิ่งที่ผมอยากได้กลับมาคืออยากเห็นคนเหล่านี้เติบโตแข็งแรง และเมื่อประสบความสำเร็จแล้วก็ต้องกลับมาส่งมอบต่อให้คนอื่น เจาะตลาดส่งออกจีนให้สำเร็จ ต้องใช้กลยุทธ์อะไรตลาดจีนมีโอกาสมหาศาล ถ้ารู้จริงรู้เขารู้เรา มีโอกาสชนะ!! คนจีนชอบสินค้าไทยมาก โดยเฉพาะแบรนด์ต่างๆที่มีตำนานเก่าแก่ ต้องมีสตอรีและสินค้าดี จุดเด่นของไทยอยู่ที่อาหารการกิน, ขนมขบเคี้ยว และสินค้าวัฒนธรรม แต่จุดอ่อนคือผู้ประกอบการไทยรู้จักตลาดจีนไม่พอ หลายแบรนด์พอจะไปบุกจีน ปรากฏว่าชื่อแบรนด์ถูกจด ทะเบียนไปแล้ว สิ่งที่ผมและทีมงานจะช่วยได้คือการสร้างเน็ตเวิร์ก และหาคู่ค้าที่เหมาะสมมีความน่าเชื่อถือ เราสอนตั้งแต่เรื่องแพ็กเกจจิ้ง, ปริมาณ, ราคา, วัฒนธรรมจีน, คนจีนชอบรสชาติแบบไหน, นิสัยใจคอของคนจีนแต่ละเมืองเป็นยังไง เช่น จะขายกุ้งแห้ง ต้องรู้ว่าคนจีนกินกุ้งแห้งเป็นยา ต้องขายเป็นสแน็คยาถึงจะขายดี หรือช่องทางการขายก็สำคัญ ยุคนี้ต้อง TikTok และ Douyin เท่านั้น เรียกว่าถ้าอยากได้พันธมิตรในจีนเราก็เชื่อมเน็ตเวิร์กให้ ถ้ามีสินค้าอยากไปขายในตลาดจีนต้องทำยังไง หรือไม่มีสินค้าจะหาสินค้ามาขายออนไลน์เราก็สอนได้ ถ้าอยากได้พาร์ตเนอร์เราหาพาร์ตเนอร์ให้ ถ้ามีสินค้าแล้วอยากสร้างแบรนด์ เราก็จะสอนให้ว่าเจาะตลาดจีนต้องใช้วิธีไหน เรียกว่าสอนให้รู้จักเตรียมความพร้อมที่จะไปเปิดตลาดการค้าจีน การบุกเบิกตลาดจีนไม่มีสูตรสำเร็จ เพราะเป็นตลาดใหญ่ที่มีการเปลี่ยนแปลงเร็วมาก ถ้านำสินค้าไปขายในจีน ไม่ใช่จะขายคนทั้ง 1,400 ล้านคน แต่ต้องโฟกัสว่าอยากขายให้ใคร อย่าไปแข่งกับเมืองใหญ่ๆยังไงก็สู้เจ้าตลาดไม่ได้ ให้ใช้กลยุทธ์ป่าล้อมเมือง บุกตลาดเมืองรองทางตอนเหนือและอีสาน กว่าจะมีวันนี้ “เถ้าแก่เอี๋ยม” สร้างเนื้อสร้างตัว อย่างไรผมเกิดในครอบครัวรุ่นที่พ่อแม่โล้สำเภามาจากเมืองจีน เป็นลูกชายคนที่ 6 จากพี่น้อง 7 คน ธุรกิจของที่บ้านเริ่มจากร้านทำกล่องกระดาษลูกฟูก ขนาด 2 คูหาเล็กๆ ชื่อว่า “ไฮ้เซ้ง” อยู่ย่านเสือป่า เยาวราช คุณพ่อเสียตั้งแต่อายุ 7 ขวบ แม่จึงเป็นเสาหลักครอบครัว ผมเป็นคนเดียวในพี่น้องที่ไปเรียนปีนังตั้งแต่เด็ก เพราะแม่อยากให้รู้ภาษาจีน เรียนอยู่ปีนัง 8 ปี ตั้งแต่ประถมปลายจนจบไฮสกูล กลับเมืองไทยมาช่วยที่บ้านไม่ถึงปี ผมก็ขอไปเรียนต่อญี่ปุ่น คุณแม่ต้องกัดฟันส่งเราเรียนทั้งๆที่ตอนนั้นมีแค่โรงงานเล็กๆอยู่บางขุนเทียน ผมไปเรียนเรื่องเครื่องยนต์ที่เมืองโตโยต้า ชีวิตขณะนั้นไม่ได้ง่าย เพราะต้องล้างจานเสิร์ฟอาหารควบคู่การเรียน แต่เรียนได้แค่ 2 ปี ที่บ้านส่งจดหมายมาบอกให้กลับเหอะส่งไม่ไหวแล้ว ธุรกิจที่บ้านแย่แล้ว เราเลยขอไปฝึกงานในโรงงานทำกล่องของญี่ปุ่น 3 เดือน ตั้งใจนำวิชาความรู้กลับมาช่วยธุรกิจครอบครัว พอกลับเมืองไทยไปดูโรงงานเราทำไมมันโทรมขนาดนี้ ตอนนั้นอายุ 23-24 ก็เข้ามาช่วยคุณแม่และพี่ชายทำทุกอย่าง ตั้งแต่ซ่อมเครื่อง, ควบคุมการผลิต, ขายของ และติดต่อธนาคาร ช่วงนั้นเป็นหนี้เยอะต้องไปเจรจาปรับโครงสร้างหนี้ จากวันแรกที่ผมเข้ามาช่วยยอดขายเดือนละ 800,000 บาท ปีหนึ่งมีรายได้ไม่ถึง 10 ล้านบาท ผมมาอยู่ 4-5 ปี ขยายรายได้เป็นปีละ 200-300 ล้านบาท ยิ่งเข้าสู่ยุคน้าชาติเศรษฐกิจไทยบูมมาก ทำให้โรงงานเติบโตเร็ว ย้ายจากบางขุนเทียนไปเปิดที่สมุทรสาคร ยอดขายเพิ่มเป็น 400-500 ล้านบาท คราวนี้คิดการใหญ่ไปกู้เงินดอลลาร์เพราะดอกเบี้ยถูก กู้มา 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ เพื่อสร้างโรงงานที่ปราจีนบุรี กำลังเทสต์เครื่องอยู่ยังไม่ทันเปิดโรงงาน นายกฯชวลิตประกาศลดค่าเงินบาท จากหนี้ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ กลายเป็น 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ก็เรียกว่าล้มละลาย ต้องเข้าแผนฟื้นฟูกิจการ!! รวมเงินต้นและดอกเบี้ยเป็นหนี้ 1,800 กว่าล้านบาท ต้องทยอยผ่อนใช้หนี้ 10 กว่าปี ก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้อย่างเดียว ฟันฝ่าวิกฤติต้มยำกุ้งมาได้อย่างไรทุกข์ที่สุดคือตอนล้มละลาย แล้วไม่รู้ว่ากิจการจะโดนยึดหรือเปล่า เพราะหนี้สินล้นพ้นตัว โชคดีที่แบงก์เห็นความตั้งใจ เราจ่ายเงินกู้และดอกเบี้ยตรงเวลาทุกเดือนไม่เคยเบี้ยว แบงก์เห็นประวัติดีเลยช่วยเอาหนี้มาโปะและยืดหนี้ออกไป ซัพพลายเออร์เราไม่เบี้ยวแม้แต่สลึงเดียว และไม่มีการไล่พนักงานออก ลูกค้าของเราก็ยังเหนียวแน่น ส่วนใหญ่เป็นบริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าญี่ปุ่น บริษัทเราเพิ่งปลดหนี้หมดเมื่อ 9 ปีที่แล้ว และกลับมาขยายโรงงานใหม่ที่สมุทรสาคร จนทุกวันนี้มียอดขายปีละ 3,000 กว่าล้านบาทวิกฤติโควิด–19 เจอผลกระทบหนักไหมไม่หนักเท่าคนอื่น เพราะธุรกิจอีคอมเมิร์ซเติบโตดี ทำให้กล่องกระดาษลูกฟูกเป็นที่ต้องการมากขึ้น เพียงแต่เมื่อคู่ค้าของเราลำบาก เราก็ได้รับผลกระทบเรื่องยอดขายด้วย บทเรียนชีวิตที่อยากแบ่งปัน?ผมเป็นคนไม่เครียด, ปล่อยวางง่าย และให้อภัยเก่ง แต่ไหนแต่ไรมาไม่ซีเรียสกับความรวย ไม่เคยอยากได้โน่นได้นี่ ประเภทสร้างคฤหาสน์และขี่รถสปอร์ต ผมว่าเป็นภาระ!! ผมไม่ชอบสะสมและเป็นคนง่ายๆ ผมใส่แต่เชิ้ตขาวแขนสั้นกับกางเกงดำทุกวันมา 10 กว่าปี ทั้งตู้มีเสื้อผ้าแค่ 8 ชุด เพราะเชื่อว่าควรใช้เวลาแต่งตัวให้น้อยที่สุด จะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์เพิ่มเติมให้สังคม ตอนเกิดน้ำท่วมใหญ่ผมทำส้วมกระดาษแจกจ่ายผู้ประสบภัย หรือแม้กระทั่งช่วงโควิด บริษัทเราก็เป็นหนึ่งในผู้ผลิตเตียงกระดาษซัพพอร์ตเตียงสนาม คนเราอย่าทำเพื่อตัวเองมากเกินไป อย่าห่วงแต่กอบโกยเงินทอง หรือแข่งกันโชว์รถหรู ต้องรู้จักให้และส่งต่อโอกาสให้คนอื่นบ้าง.ทีมข่าวหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ
