เมื่อวันเสาร์ที่ 6 และวันอาทิตย์ที่ 7 มิถุนายน มีการรายงานข่าวผ่านสื่อสังคมออนไลน์อยู่ข่าวหนึ่งที่ผมติดตามด้วยความชื่นชม และแอบนํ้าตารื้นอยู่หลายๆครั้งได้แก่ข่าว “รับน้องรถไฟ 2569” ซึ่งจัดขึ้นโดยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่...ด้วยการเพิ่มขบวนรถไฟพิเศษขึ้นขบวนหนึ่ง เพื่อรับนักศึกษาใหม่ที่จะเข้าเรียนในปีการศึกษา 2569 นี้ จำนวนหนึ่ง ออกเดินทางจากสถานีรถไฟหัวลำโพงไปสู่ สถานีเชียงใหม่ ตั้งแต่เวลาบ่าย 3 โมง วันเสาร์ที่ 6 มิ.ย. ไปถึงปลายทางช่วงเช้าวันอาทิตย์ที่ 7 มิ.ย.ระหว่างทางจะมีการจอดรับนักศึกษาใหม่ที่สถานีรถไฟ ลพบุรี, นครสวรรค์, พิษณุโลก และ ลำปาง ร่วมไปด้วยประเพณี “รับน้องรถไฟ” นับเป็นกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสโมสรนักศึกษาเชียงใหม่ จัดขึ้นมากว่า 60 ปีแล้ว...นับตั้งแต่ปีแรกที่มีการก่อตั้ง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และเปิดรับนักศึกษาอย่างเป็นทางการ เมื่อ พ.ศ.2507ในช่วงเวลานั้นการเดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่ที่สะดวกที่สุด ก็คือ “รถไฟ” และขบวนรถไฟที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ “ด่วนเชียงใหม่” ออกจากกรุงเทพฯช่วงเย็นๆ ไปถึง เชียงใหม่ ในวันรุ่งขึ้นท่านผู้อ่านเจน “เบบี้บูม” คงจำเพลง “รถด่วนเชียงใหม่” ของ มีศักดิ์ นาครัตน์ ที่บรรยายถึงความสนุกสนานในการเดินทางโดยรถไฟจากกรุงเทพฯไปจนถึงเชียงใหม่...ได้บ้างไม่มากก็น้อยเมื่อรัฐบาลจัดตั้ง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ขึ้นแล้วก็เปิดรับนักศึกษาจากทั่วประเทศ แม้จะมีโควตาส่วนหนึ่งไว้สำหรับเด็กๆภาคเหนือแต่ก็ถือว่า “มช.” เป็นมหาวิทยาลัยของประเทศไทยที่เด็กไทยทั้งประเทศมีสิทธิ์สอบเข้าเรียนจึงเกิดประเพณี “รับน้อง” จากจังหวัดอื่นๆที่เดินทางไปเชียงใหม่ด้วย ขบวนรถไฟ จากสถานีหัวลำโพงด้วยประการฉะนี้ตามประวัติมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ นับเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งแรกที่ตั้งขึ้นในส่วนภูมิภาค และได้มีแนวคิดที่จะก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ.2501 โน่นแล้วต่อมาใน พ.ศ.2503 รัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก็มีมติ จัดตั้งอย่างเป็นทางการและมอบหมายให้ ม.ล.ปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ใน พ.ศ.ดังกล่าวเป็นประธานดำเนินการจนสามารถเปิดการเรียนการสอนครั้งแรก เมื่อ 18 มิถุนายน 2507เป็นที่ทราบแล้วว่า การก่อตั้งมหาวิทยาลัยในภูมิภาค เป็นนโยบายสำคัญประการหนึ่งของ แผนพัฒนาเศรษฐกิจฉบับที่ 1 (พ.ศ.2504–2509) แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของรัฐบาลในอดีตที่ประสงค์จะให้มีการกระจายความเจริญไปสู่ภูมิภาคของประเทศไทยในทุกๆด้าน...รวมทั้งด้านการศึกษาด้วยน่ายินดีอย่างยิ่งที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้กลายเป็นตัวอย่างของการพัฒนาการศึกษาที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าภูมิใจ เพราะแม้จะเป็นมหาวิทยาลัยภูมิภาคที่จัดตั้งขึ้นใหม่ แต่ก็ได้ชื่อว่า เป็นมหาวิทยาลัยที่มีคุณภาพสูง สามารถผลิตบัณฑิตทุกแขนงออกไปรับใช้ประเทศชาติอย่างได้มาตรฐานมาจนถึงวันนี้ขณะเดียวก็ต้องขอขอบคุณมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่ยังรักษาประเพณี “รับน้องรถไฟ” เอาไว้อย่างเหนียวแน่น และขอให้ “อนุรักษ์” ไว้ตลอดไปตราบกาลนิรันดร์เพราะประเพณีใดๆก็ตามที่มีจุดประสงค์ในการสร้างความรัก ความสามัคคี ตลอดจนสร้างความอบอุ่น และโอบอ้อมอารีฉันพี่ฉันน้องระหว่างพวกเราชาวไทย ล้วนเป็นต้นทุนทางวัฒนธรรมและทางจิตใจที่มีคุณค่าแก่ประเทศและสังคมไทยสุดที่จะประเมินค่าได้ด้วยเหตุนี้ในท่ามกลางข่าวความขัดแย้งทางการเมืองข่าว ทะเลาะเบาะแว้ง (แทบทุกเรื่อง) ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในทุกวันนี้ ที่อ่านแล้วชวนให้เศร้าหมองและห่วงใยในอนาคตของประเทศชาตินั้นผมจึงรู้สึกปลื้มปีติใจ จนน้ำตารื้นดังได้เกริ่นไว้ในช่วงต้นและมีความหวังว่าสังคมไทยเรา จะยังคงเป็นสังคมที่อบอุ่น และรักกันอย่างพี่อย่างน้องเมื่อได้อ่านข่าวรับน้องรถไฟของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา."ซูม"คลิกอ่านคอลัมน์ “เหะหะพาที” เพิ่มเติม
