สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล สุภาษิตไทยโบราณที่ไม่ได้เหลือแค่ในบทละครน้ำเน่า แต่การเมืองไทยในปี 2569 ก็ยังเป็นข่าวฉาวใหญ่ ถึงตรงนี้ นายสุชาติ ชมกลิ่น รมว.ทรัพยากรธรรมชาติฯ คงสมใจนึกที่คนรู้จักกันทั้งบ้านทั้งเมืองจากการแสดงอาการใส่สื่ออาวุโส ประจำทำเนียบรัฐบาล เดินชนหาเรื่อง โชว์เขื่อง “มึงรู้จักกูน้อยไป”เรื่องใหญ่เกินกว่าจะจบแค่การขอโทษ ด้วยสถานะ นายสุชาติที่เป็นถึงรัฐมนตรี จำเป็นต้องมี “วุฒิภาวะ” สูงกว่าชาวบ้าน ร้านตลาด แบบที่ น.ส.รักชนก ศรีนอก สส.พรรคประชาชน จี้ถามนายอนุทิน ชาญวีรกูล นายกฯ เป็นนัยชวนให้สังคมได้ร่วมกันฉุกคิด “ถ้าประเทศนี้มีมาตรฐานจริยธรรมจริง คนคนนี้ยังควรเป็นรัฐมนตรีหรือไม่”เรื่องใหญ่ร้ายแรงกว่าสถานภาพ รัฐมนตรีของนายสุชาติ หรือแม้แต่รัฐบาลนายอนุทินจะสั่นสะเทือนด้วยมาตรฐานจริยธรรม ก็คือผลกระทบต่อประเทศไทย เพราะจุดที่รัฐมนตรีนอตหลุด โยงปมอื้อฉาว “โพลประจานสินบน” ที่ 3 สถาบันหลักภาคเอกชนฟ้องว่ากรมควบคุมมลพิษ ภายใต้สังกัดนายสุชาติขึ้นแท่นอันดับหนึ่งถือเป็นปมระดับโลกของรัฐบาลไทยที่กำลังขับเคลื่อนประเทศเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาเศรษฐกิจ (OECD) แต่รัฐมนตรีสุชาติและรวมไปถึงนายกฯอนุทิน กลับแสดงอาการต่อต้าน “โพลแฉสินบน” ถึงขั้นขู่ฟ้องปิดปากภาคเอกชนที่ให้ข้อมูลทุจริต เหมือนปกป้องคอร์รัปชัน ขัดหลักการนานาชาติจังๆเรื่องอันตรายที่กำลังจะกลายเป็นมาตรฐานของรัฐบาลพรรคภูมิใจไทยที่เน้นปกป้องฝ่ายการเมือง และอุ้มข้าราชการที่เป็นมือเป็นไม้ทำเรื่องไม่โปร่งใส โดยใช้สถานะฝ่ายถืออำนาจรัฐข่มภาคเอกชน อาศัยกระบวนการยุติธรรมใต้อำนาจรัฐบาลสยบทุกฝ่ายให้ยอมรับสภาพที่ฝ่ายการเมืองพยายามรวบรัดตัดจบ การันตีตัวเองไม่โกงอย่างเรื่องมั่วๆที่กำลังจะปิดกล่อง “ไอ้โม่งปล้นน้ำมัน” แบบที่ พล.ต.ท.รุทธพล เนาวรัตน์ รมว.ยุติธรรรม สายตรงเขากระโดง นำทีมแถลงใหญ่ ตัดบทไม่พบนักการเมืองมีส่วนเกี่ยวข้องการกักตุนน้ำมัน พร้อมไล่บี้ 6 บริษัทยักษ์ โรงกลั่นเอกชน โยนให้เป็นจำเลยคดีลักลอบฟันกำไร ไม่สนเสียงวิจารณ์เกมไล่เชือดแพะรับบาป แทนไอ้โม่งตัวจริงเรื่องง่ายๆที่รัฐบาลแกล้งไม่รู้ ระหว่างเครดิตภาคเอกชน ยักษ์ใหญ่ระดับโลก อย่างเครือ ปตท. หรือกลุ่มบางจากฯที่มีมาตรฐานธรรมาภิบาลในตลาดหุ้นเป็นภาคบังคับ เทียบกับการโดนเกมอำนาจการเมืองแบบไทยๆ กล่าวโทษมั่ว ต่างชาติจะให้น้ำหนักใครมากกว่า และนั่นก็น่าจะเป็นคำตอบ การดิ้นเข้าร่วม OECD ของรัฐบาลอาจเหนื่อยเปล่า.คลิกอ่านคอลัมน์ “บทบรรณาธิการ” เพิ่มเติม
