นิทานเรื่องของหมาแมวและหนู เท่าที่ผมอ่านๆ มามีเล่ากันหลายชาติ หลายสำนวนแต่สำนวนที่อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล จากนิทานกริมม์ (ยาค็อบและวิลเฮล์ม กริมม์) ที่เพิ่งอ่านจากหนังสือที่บริษัทต้นอ้อ 1999 พิมพ์เป็นครั้งที่ 5 พ.ศ.2552 จี้ใจกว่าหมาตัวหนึ่งรับใช้สิงโตด้วยความซื่อสัตย์มาหลายปี วันหนึ่งฯพณฯ ราชาแห่งสัตว์ป่าก็นึกขึ้นได้ ควรจะยกย่องความจงรักภักดีของหมาให้เป็นที่ประจักษ์ จึงเรียกมวลมหาสัตว์ป่ามาประชุมพร้อมหน้า แล้วบอกให้รู้ทั่วกันว่า“หมาจงรักภักดีมาก นับแต่นี้ต่อไป เจ้าเป็นขุนนางคนหนึ่งในทำเนียบขุนนางของข้า”ไม่แค่พูดปากเปล่า ราชาแห่งสัตว์มอบสัญลักษณ์ขุนนาง เป็นหนังแห้งเขียนด้วยอักษรสีทองบรรจงหมาผู้สัตย์ซื่อแสนดีดีใจ มันรักและหวงแผ่นหนังตราตั้งขุนนางแผ่นนั้น แต่ไม่รู้ว่าจะหาที่เก็บปลอดภัยที่ไหนแมวเป็นเพื่อนรัก หมาไปหาแมว และพูดว่า “อ้ายเกลอแก้ว พระราชาแห่งป่าให้เกียรติแก่ข้า”ว่าแล้วก็ยื่นแผ่นหนังตราตั้งให้แมวดู “นี่ไง? แกอ่านดู นี่คือตัวหนังสือคำแต่งตั้งให้ฉันเป็นขุนนางใหญ่”แมวรับแผ่นหนังไว้ มันพลอยดีใจไปกับวาสนาของเพื่อนหมา ขณะที่หมาบอกว่า ฝากให้เพื่อนช่วยดูแลรักษาอย่าให้ชำรุดเสียหาย ก่อนจากก็ยังกำชับ “ระวังขโมยให้ดี...จนกว่าวันที่ฉันจะมารับคืน”งานแค่นี้ สำหรับเพื่อนรักไม่หนักหนา แมวให้คำมั่น แล้วเอาแผ่นหนังไปเก็บไว้ในโพรงต้นโอ๊กใหญ่ ซึ่งมันเห็นว่าเป็นที่ลับและปลอดภัยที่สุด ตอนแรกๆแมวเทียวไปเทียวมา แวะเวียนไปดู กลัวว่าแผ่นหนังจะเปียกฝนเสียหายแต่พอนานๆเข้าก็วางใจ จนเกือบจะลืมไปเลยวันเวลาที่แมวเผลอลืม หนูเล็กๆตัวหนึ่ง ก็ผ่านไปใกล้โพรงต้นโอ๊กนั้น มันกำลังหิวโซเมื่่อเข้าไปในโพรงไม้เจอแผ่นหนัง ก็เลยแทะเล็มกินเป็นอาหารประจำวันไม่นาน แผ่นหนังตราตั้งจารึกอักษรสีทองงดงาม ก็กลายเป็นแผ่นหนังขาดวิ่นเว้าแหว่งไปทั่วแล้วก็ถึงวันนั้น...วันที่ราชาแห่งป่านัดประลองฝีมือบริวารในวัง แน่ล่ะ! งานเกียรติยศยิ่งใหญ่ หมาต้องมีตราตั้งประดับตัว หมาจึงไปหาแมวความภาคภูมิใจที่หมามีหายไป เมื่อแมวพาหมาไปที่ซ่อนแผ่นหนังตราตั้ง มันถูกหนูแทะเล็มไป จนแผ่นหนังใหญ่เหลือเล็กนิดเดียวแมวโกรธหนูเป็นฟืนเป็นไฟ ประกาศว่าชั่วชีวิตนี้จะทำสงครามล้างผลาญกันจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งส่วนหมานั้น ก็โกรธแมวมากพอๆกับแมวโกรธหนู มันสัญญาว่า จะเป็นศัตรูกับแมวไปตลอดกาลนับแต่นั้นเป็นต้นมา หมาไปเจอแมวที่ไหน เมื่อไหร่ มันก็ตีหน้ายักษ์ ฮึ่มฮ่ำ แยกเขี้ยวเข้าใส่ส่วนแมวนั้น เห็นหนูก็จะกระโจนเข้าใส่ ไล่ล่ากันแบบเอา เป็นเอาตายบนสมรภูมิการเมืองแถวๆบ้านเรา มีนิทานเรื่องหมาแมวหนูที่เล่ากันไปอีกอย่าง ฟังข่าวประหนึ่ง มีเหตุให้หมากลับมาเอาแผ่นหนังตราตั้งขุนนางคืนได้ แมวทองเติมร้านเดิมเจ้าเก่า.. ก็ฮึ่มๆฮึดฮัดเข้าใส่ประกาศ “ปฏิบัติการจองเวรอันสุนทร” จะชวนคนลงถนนเดินขบวนไล่งานการเมืองนี้ที่จริงไม่เกี่ยวกับชาวบ้าน แต่พวกหนูชาวบ้านก็เหมือนที่โบราณว่า เมื่อช้างสารชนกัน กลัวเป็นหญ้าแพรกแหลกคาตีนช้าง ก็วิ่งกันพล่านจะไปห้ามก็ไม่มีกำลังห้าม ทำได้อย่างเดียว คือร้องว่า ระวัง วงเวียนกรรมเก่า ทหารเขาจะใช้เป็นข้ออ้างยึดอำนาจ สิบปีที่แล้ว บ้านเมืองอับเฉาแค่ไหน ทำไมไม่เข็ดหลาบกันบ้างใครจะเบื่อนิทานหมาแมวกับหนูฉบับไทยหรือไม่ แต่ผมสาบาน เบื่อหมากับแมวคู่นี้ จนอยากจะอ้วกออกมาเต็มที.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
