เรื่องเล่าเก่าจีน...เรื่องนี้ มีบันทึกว่าเฝิงตวนซู่ กวีสมัย ราชวงศ์ชิง เล่า ใครที่คิดว่ากำลังเป็นฝ่ายแพ้ เป็นฝ่ายรอง ควรอ่านกาลครั้งหนึ่งที่วัดชายแดนเสฉวน มีหลวงจีนเป็นเพื่อนกัน สององค์ องค์หนึ่งจน อีกองค์รวยวันหนึ่งหลวงจีนจนก็เปรยๆกับหลวงจีนรวยว่า อยากจาริกไปไหว้พระทะเลใต้หลวงจีนรวยหัวเราะ ถาม “ท่านจะไปยังไงในสถานที่ไกลแสนไกลปานนั้น”“กระติกน้ำใบหนึ่ง บาตรอีกลูกหนึ่ง” หลวงจีนจนตอบเหตุที่หลวงจีนรวยหัวเราะก็เพราะรู้ดีว่าจากเสฉวนไปทะเลใต้ ระยะทางยาวไกลหลายพันลี้ หลวงจีนรวยมีเงินทองมากมาย เคยพยายามจ้างเรือนำไปก็ยังไม่เคยไปถึงหลวงจีนจนไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะเยาะ ไม่พูดอะไร หยิบบาตร กระติกน้ำ แล้วเริ่มออกเดินทางเวลาผ่านไปหนึ่งปี หลวงจีนจนก็กลับมาถึงวัดในเสฉวน เล่าเรื่องไปไหว้พระแต่ละวัดๆในทะเลจีนใต้ให้หลวงจีนรวยฟังหลวงจีนรวยฟังแล้วอับอาย ไม่กล้าเงยหน้าสบตากวีเฝิงตวนซู่ตั้งใจเล่าเรื่องสองหลวงจีน เพื่อนำร่องไปสู่คำสอนเรื่องทั้งหลายในโลกใบนี้ ไม่มีอะไรที่เรียกว่ายากหรือง่าย ขอแต่พยายามทำไป เรื่องยากก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย ถ้าหากไม่พยายาม เรื่องง่ายแสนง่าย ก็จะกลายเป็นเรื่องยากมีคำถาม การแสวงหาความรู้ของคนเราเล่า มียากมีง่ายด้วยหรือไม่?คำตอบ แน่นอน ขอเพียงตั้งใจศึกษาด้วยความมุมานะ บทเรียนที่ยากเย็นแสนเข็ญก็จะกลายเป็นบทเรียนที่ง่าย ตรงกันข้าม หากไม่ยอมศึกษาด้วยความพยายาม บทเรียนง่ายๆก็กลายเป็นบทเรียนยากทุกเรื่องล้วนแต่ต้องอาศัยจิตใจที่ยืนหยัดแน่วแน่หากพูดว่าใช้เชือกแทนเลื่อย อาจรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าหัวเราะแต่ความจริงไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะ เพราะแท้จริงแล้ว ขอเพียงแต่เลื่อยต่อไปไม่หยุด ไม้แม้จะแข็งแสนแข็ง ก็อาจจะถูกเชือกถูจนขาดได้ในวันหนึ่งน้ำหยดติ๋งๆลงแผ่นหิน เวลาผ่านไปหินนั้นก็ยากที่จะเลี่ยงการทะลุทะลวงเป็นรู น้ำหยดลงหินเป็นรู เราเคยเห็น การแสวงหาความรู้ ก็เป็นเช่นนั้นไม่ควรเรียกร้องให้เร็วๆ ขอเพียงใช้ความพยายามทุกเช้าค่ำ ก็จะเป็นดังคำภาษิตว่าเมื่อน้ำไหลก็จะกลายเป็นคู เมื่อแตกสุกขั้วก็จะหล่น ทุกความพยายามจะประสบความสำเร็จคนทำความดีที่ไม่ต้องการผลตอบแทน ผลการตอบแทนที่ดีก็จะมีสักวันหนึ่งผู้สำนึกในสัจจะ ย่อมจะไม่ร้อนรนกระวนกระวาย ยอมผ่อนปรนไปตามธรรมชาติ ไม่ช้าอาณาจักรแห่งความสำเร็จยิ่งใหญ่ก็จะก้าวเข้ามาหาเรื่องเล่าและคำสอนของกวีเฝิงตวนซู่ เรื่องนี้ใครจะเอาไปใช้...จะเป็นสีน้ำเงิน สีแดง สีเหลือง หรือกระทั่งสีส้ม ก็ใช้ได้ อดทนกับความพ่ายแพ้ให้ถึงที่สุดเอาไว้ ชัยชนะรออยู่ข้างหน้าระหว่างการรอ ก็นึกถึงการเอาเชือกเลื่อยไม้...ถ้าเชือกเหนียวแน่นทนทานไหว ถึงวันนั้น...อย่านึกว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์ เมื่อเห็นไม้ขาดไปกับมือ.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
