ในสี่เล่มหนังสือชุด “ตูน” ปรัชญาเต๋า ปรัชญาเซน ปรัชญาขงจื๊อ และปรัชญาพุทธ ลายเส้นของ ไช่จื้อจง นักเขียนการ์ตูนดังจากไต้หวัน (ยุทธชัย อนันตศักรานนท์ แปล โชติช่วง นาดอน บก. สำนักพิมพ์พิมพ์ดี พ.ศ.2562)อาจเป็นเพราะความคุ้นกับปรัชญาพุทธล่ะกระมัง ผมจึงเปิดอ่านน้อยกว่า “ตูน” เล่มอื่นเปิดอ่านตามธรรมเนียมหนังสือจีน ขวาไปซ้าย วันนี้ จนถึง หฤทัยสูตร สุขแห่งอนัตตา เริ่มสะดุดใจ แล้วก็หยุดลงที่เรื่องสุดท้ายของการ์ตูนหฤทัยสูตร เรื่องเล่าของ 1บนโลกนี้มีตัวเลขมากมาย แล้วก็มีลายเส้นตัวเลข ตัวใหญ่ดำหนา ตัวเล็กโปร่งขาว เลข 9 คุยว่า ฉันคือ 9 มากสุด 8 ก็ไม่น้อย 3 ก็ไม่เลวมาถึง 1 ยืนตัวงอร้องไห้ น้ำตาไหลห้าหยด มีเสียงรำพัน “ตัวเลขตั้งเยอะเราน้อยที่สุด”1 ยังรำพันไม่หยุด “ฉันสู้ใครไม่ได้เลย ทั้งจนทั้งน้อย ไม่มีหน้าอยู่บนโลกแล้ว ไม่สู้ไปฆ่าตัวตายดีกว่า?”การ์ตูนช่องต่อไป ช่องที่ 5 ยามนั้น 1 ก็ไปหา ปู่ 0 ปู่ตาแป๋วถามหลาน 1 ว่า“โลกนี้แสนจะสวยงาม เธอมัวเสียใจอะไรอยู่”คำถามจี้ใจ หลาน 1 น้ำตาไหลออกอีก 3 หยด “ก็ฉันเป็นตัวเลขที่น้อยที่สุดในโลก ถูกคนอื่นดูถูก ก็เลยรู้สึกอับอาย”ปู่ 0 ว่า “ที่จริงเธอก็ไม่เลวนะ ดูจากหน้าตา เธอทั้งเรียบง่าย แล้วก็ซื่อตรงดี”หลาน 1 ยืดตัวตรง สองตาออกแววอึ้งทึ่ง ตอนที่ปู่ 0 พูดต่อ“ถ้าจะนับจริงๆ 1 ก็ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย ไม่ดีแล้วก็ไม่เลว”ปู่ 0 ยังแจกแจงต่อ“1 เป็นแค่ตัวเลข โดยตัวของมัน ไม่มีดีชั่วมากน้อย ถ้ายืนอยู่ด้านขวา 9 (91) 9 อาจจะมาก เธออาจจะน้อย”“แต่ถ้ายืนอยู่ด้านซ้ายของ 9 (19) เธอก็จะมาก แต่เขากลายเป็นน้อย”“ดังนั้น เมื่ออยู่กับตัวเลขอื่น ก็ไม่ต้องน้อยใจ แต่ก็ไม่ต้องถือดี”หลาน 1 ฟังปู่ 0 ถึงตอนนี้ เริ่มรู้สึกดี แต่ก็ยังไม่แน่ใจ“หมายความว่ายังไง?”ปู่ 0 ได้ทีสอนธรรม “คัมภีร์คุณธรรมของเหลาจื่อ บอกว่า ธรรมให้กำเนิดหนึ่ง หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม สามให้กำเนิดสรรพสิ่งดังนั้น หนึ่งก็เป็นเริ่มต้นของจักรวาล”ถึงขั้นนี้ หลาน 1 ก็เริ่มเข้าถึงธรรม “ที่แท้ ต้องมีหนึ่งก่อน ถึงมีสรรพสิ่ง อย่างนั้นหนึ่งก็คือบรรพบุรุษของทุกๆอย่าง” ปู่ 0 ก็รีบสำทับ “ถูกต้อง ถูกต้อง” แล้วสอนธรรมชั้นสูงต่อๆไป“ศูนย์ก็คือไร้ ศูนย์ก็คือ “กลม” ศูนย์ก็คือ “ว่าง” ถ้าทุกชีวิตรู้แจ้ง และเป็นอย่างฉัน (0) ได้ ก็จะเข้าถึงสภาวะของพระพุทธเจ้า”“ที่จริงจะเข้าสู่สภาวะว่างอันสมบูรณ์ ก็ไม่ยาก ก่อนอื่นต้องลืมตัวเอง ไม่แข่งขันกับคนอื่น ไม่ว่ากาลเทศะไหน หลอมรวมเป็นหนึ่งกับสิ่งรอบตัว”เข้าถึงธรรมขั้นสูงสุดแล้ว หลาน 1 ก็ทิ้งตัวตนความเป็น 1 โค้งคารวะ“เข้าใจแล้ว ไม่มองสิ่งอื่นจากตัวเอง ไม่มองอดีต อนาคต จากปัจจุบัน โลกนี้เดิมก็ไม่มีเรา ไม่มีเขา”นิทานเรื่อง เรื่องเล่าของ 1 มีคำสอนสรุปทิ้งท้ายอยู่ในภาวะแวดล้อมใด เราก็คือภาวะนั้น อยู่ในเวลาใด เราก็คือเวลานั้น ทุกเวลาสถานที่ล้วนมีหนึ่งเดียว ไม่จำเป็นต้องไปเทียบกับเวลาสถานที่อื่น แค่รับรู้มันอย่างเต็มที่ก็พอ.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
