เทศนาแต่ละกัณฑ์ของพระอาจารย์พรหม พระฝรั่ง สมภารวัดพุทธในเมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย เป็นเรื่องเล่าง่ายๆ หลายกัณฑ์ฟังท่านจบก็ต้องมีรอยยิ้มกัณฑ์ที่ 56 ในชวนม่วนชื่น 2 ท่านตั้งชื่อยั่วใจ “แม่ครับ ผมกำลังจะไปจากบ้านนี้” ลองอ่านกันดูคุณแม่ฝรั่งยังสาวชาวพุทธหาเวลาเล่าเรื่องลูกชายวัยหกขวบให้ท่านฟัง...วันนั้นเขามีเรื่องโกรธแม่มาก เขาประกาศเสียงกร้าว “แม่ครับ ผมไม่รักแม่อีกแล้ว ผมกำลังจะไปจากบ้านนี้”“ตกลงจ้ะ ลูกรัก” แม่ขานรับเสียงเรียบ “แม่จะช่วยลูกจัดกระเป๋านะ”แล้วคุณแม่ก็พาลูกชายเข้าไปในห้องนอนช่วยเขาเก็บสิ่งของที่จำเป็นในการดำรงชีวิตนอกบ้าน...แน่ล่ะ มันรวมกระทั่งตุ๊กตาหมี ใส่ในกระเป๋าเดินทางใบเล็กเสร็จเรื่องจัดกระเป๋าคุณแม่ก็เข้าครัวทำแซนด์วิชที่ลูกชายชอบ ใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาลลูกชายวัยที่ทำท่าจะแกร่งพร้อมแล้วจะออกเดินทาง มือหนึ่งเขาหิ้วกระเป๋าที่เต็มไปด้วยข้าวของ อีกมือถือถุงแซนด์วิช เดินออกจากประตูบ้านด้วยท่าทางมาดมั่นคุณแม่ยืนรอส่งหน้าประตูบ้าน เธอโบกมือ “ลาก่อน ลูกรัก แล้วอย่าลืมติดต่อกลับมาหาแม่บ้าง”ลูกผู้ชายคนนั้นเดินไปบนทางสั้นๆในสวนหน้าบ้าน เปิดประตูรั้ว เลี้ยวซ้าย...แน่ล่ะ เขากำลังเดินไปหาอนาคตของตัวเองที่รออยู่ข้างหน้าเดินไปไม่ถึงห้าสิบเมตรก็รู้สึกคิดถึงบ้าน เขาหันหลังกลับเดินเข้าบ้าน ตรงไปหาอ้อมกอดของแม่...ซึ่งนับแต่ลูกชายเดินออกไป เธอก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเรื่องนี้เป็นเรื่องตัวอย่างพระอาจารย์เก็บเอาไปเล่าให้นักจิตวิทยาหญิงชาวสิงคโปร์ฟัง เธอหัวเราะไม่หยุดแล้วก็ขอเล่าถึงเรื่องของตัวเอง ตอนที่เธออายุราวๆหกขวบเหมือนกัน“เราทะเลาะกัน” เราที่เธอเล่าหมายถึงตัวเธอกับคุณแม่ “เมื่อลูกประกาศว่า ต้องการออกจากบ้าน แม่ก็ตอบตกลง ช่วยเธอจัดกระเป๋า”แม่ลูกสาวรายนี้ไม่มีแซนด์วิช แต่ให้เงิน 10 ดอลลาร์เป็นค่าอาหารกลางวัน ทุกอย่างเรียบร้อย แม่ก็พาเธอเดินไปหน้าประตูลิฟต์ ครอบครัวนี้อยู่ในอพาร์ตเมนต์ประตูลิฟต์เปิด เด็กหญิงหกขวบก็ก้าวเข้าไป เมื่อประตูลิฟต์ปิด คุณแม่โบกมือลาเด็กหญิงคนนี้เริ่มคิดถึงบ้าน เมื่อลิฟต์ถึงชั้นล่างความคิดถึงรุนแรงสุดขีด แทนที่จะเดินออกจากลิฟต์ เธอหันหน้ากดปุ่มกลับไปชั้นที่เธออยู่ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด คุณแม่ก็ยังยืนอยู่อ้าแขนรอ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะจ๊ะลูก”พระอาจารย์พรหมเกริ่นนำเรื่องเล่าเรื่องนี้ ด้วยการพูดถึงการขังนกตัวหนึ่งไว้ในกรง วันที่เผลอเปิดประตูกรงทิ้งไว้ นกตัวนั้นจะบินหนีไป ไม่มีวันกลับมาอีกแต่ในทางกลับกัน หากแน่ใจว่าในกรงสะดวกสบาย เพียบพร้อมด้วยอาหารการกิน แม้จะเปิดประตูกรงไว้ หากนกบินออกไป มันก็บินกลับมาที่เดิมอีกเสมอผมไม่อยากเอาเรื่องน่ารักๆฟังแล้วยิ้มได้อย่างนี้ เลี้ยวเข้าหาบ้านในการเมือง ซึ่งหลายพรรคดูจะชุลมุนวุ่นๆกันอยู่ แต่ก็อดใจไม่ไหวขอสะกิดไว้นิด บ้านหลังเล็กที่มีแต่พ่อแม่ลูกนั้น ความรักความอบอุ่นผูกพันไว้ได้ไม่ยากแต่ถ้าเป็นบ้านหลังใหญ่อย่างพรรคการเมือง เงินเป็นปัจจัยสำคัญข้อแรก สำหรับนกตัวเล็ก ส่วนนกตัวใหญ่ต้องเดิมพันด้วยเก้าอี้ พูดได้ง่ายๆก็แค่นี้ เพียงแต่ตอนทำทำยากคนมากมาจากร้อยพ่อพันแม่...แล้วที่เหมือนกัน คือมักมากอยากใหญ่ด้วยกันทุกคน.กิเลน ประลองเชิง
