งานหนังสือพิมพ์ ทำให้ผมรู้จักคนรวยระดับมหาเศรษฐีหลายคน คนหนึ่งซึ่งเข้าถึงธรรม สวดมนต์ไหว้พระคล่อง ต่อหน้าพระต่อหน้าสหายธรรม เขาปรารภว่า ตอนนี้สามวันดีสี่วันไข้คล้ายจะบอกว่า ความสุขที่เคยมีลดหายลงไปมากโรคทางกาย คนมีเงินมีหมอดีๆดูแลรักษา แต่โรคทางใจ ถ้ามี รักษายาก ผมดูวี่แววพระสงฆ์องค์เจ้า ที่ใกล้ตัว นอกจากสอนให้เก่งทางไหว้พระสวดมนต์ ตามพิธีกรรมแล้ว ไม่ให้วี่แววว่า จะให้ธรรมะที่ เป็นยารักษาถูกโรคนิทานจากหนังสือ “เรื่องเล็กๆ ความหมายใหญ่” (สำนักพิมพ์อินสไปร์ เครือนานมี พ.ศ.2553) เรื่องที่ 34 สุริยเทพ ไชยมงคล ตั้งชื่อ เรื่อง เสื้อของชายแสนสุข ผมเชื่อว่า น่าจะเป็นยารักษาโรคใจได้ขนานหนึ่งพระราชาฮารีฟัดกำลังประชวรหนัก ทรงนอนหายใจรวยรินบนที่บรรทมผ้าไหม หมอทั่วเมืองดาหน้าเข้ามารักษาจนสุดฝีมือ แต่โรคร้าย ก็ยังไม่บรรเทาจนถึงคิว “หมอเทวดา” ที่คนทั้งเมืองเชื่อถือกันนักหนา ไม่มี โรคร้ายอะไรที่หมอจะรักษาไม่หายแต่ยาที่หมอเทวดาอยากได้ไม่ใช่ยาธรรมดา แต่เป็นเสื้อตัวเดียวจากคนที่มีความสุขที่สุดองครักษ์พระราชารับคำสั่งแล้วก็แยกย้ายกันไปตามหาชายคนที่มีความสุข เวลาผ่านไปเจ็ดวัน ก็เจอแต่คนที่มีความทุกข์ ทุกข์ที่ไม่ซ้ำกัน หาจนทั่วแว่นแคว้นก็ยังหาคนมีความสุขไม่เจอเหล่าองครักษ์พระราชากำลังสิ้นหวัง พวกเขาบอกกันและกันว่า จะพยายามอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่พบ ก็ต้องกลับไปกราบ ทูลพระราชาตามความเป็นจริงในเส้นทางกลับ ขององครักษ์กลุ่มหนึ่ง ได้ยินเสียงคนร้องเพลง แว่วๆมาแต่ไกล เสียงนั้นบอกนัยว่าเป็นเสียงของคนที่ปลอดโปร่งจากความทุกข์ทั้งมวลองครักษ์มุ่งหน้าเข้าไป ใกล้เข้าไป จนเห็นชายเลี้ยงแพะคนหนึ่งต้อนแพะเดินหน้าไปพลาง ร้องเพลงไปพลาง สีหน้าแววตาแจ่มใส“ท่านมีความสุขหรือไม่” องครักษ์ตั้งคำถาม“แน่นอน...” ชายเลี้ยงแพะตอบ “ข้าเชื่อว่าคงไม่มีใครมีความสุขมากไปกว่าข้า ข้าเห็นดวงตะวันขึ้นทุกเช้า ข้าได้ยินเสียงนกร้องเพลงในพุ่มไม้ทุกวัน ไม่ว่าข้าจะมองไปทางไหน ทุกสิ่งรอบตัวข้าล้วนสวยงาม”ทุกหูองครักษ์พระราชา ฟังแล้วเข้าใจตรงกัน ใช่เลย นี่คือชายที่มีความสุขที่สุด ที่เพิ่งเจอ แต่เขาก็แปลกใจ ชายคนนี้ท่อนบนเปลือยเปล่า“เสื้อของท่านอยู่ที่ไหน” คนเลี้ยงแพะตอบ “ข้าไม่เคยมีเสื้อใส่เลยแม้สักตัวเดียว”เหล่าองครักษ์ผิดหวัง นำเรื่องนี้มากราบทูล พระราชาทรงฟังแล้ว ก็เริ่มขบคิด “ทำไมคนที่ไม่มีเสื้อใส่เลยสักตัว จึงเป็นคนมีความสุขได้” ทรงไล่คนรอบตัวออกจากห้อง ตั้งพระสติไตร่ตรองไปเรื่อยๆในที่สุดก็ทรงได้ข้อสรุป ต้นเหตุความเจ็บป่วยหนักหนา มาจากเรื่องที่พระองค์ทรงร่ำรวยมาก ทุกวันเวลาทรงมีแต่เรื่องที่จะต้องขบคิด เพื่อเพิ่มพูนเงินทอง ในขณะที่ราษฎรส่วนใหญ่ในนครยากจนข้นแค้นพบเหตุแห่งทุกข์ ก็ทรงเริ่มแก้ ด้วยการนำทรัพย์สินเงินทองออกแจกจ่าย ดูแลทุกข์สุขของชาวบ้าน เวลาไม่นาน เมื่อราษฎรทั้งนครอยู่ดี มีสุข กินอิ่มนอนอุ่น...รังสีความสงบเย็นนั้น ก็ส่งผลถึงสุขภาพอนามัยพระองค์ไม่ช้า พระราชาฮารีฟัดก็หายจากพระประชวรเรื่องง่ายๆ แต่มีความหมายดีๆ เรื่องนี้มีคำสอนทิ้งท้าย ยารักษาใจมนุษย์ขนานเอกที่ดีที่สุด ก็คือความไม่มี ความมีมากเกินไป ธุรกิจที่ยุ่งเหยิง ต้องทุ่มเทกายใจสะสาง เป็นต้นเหตุสำคัญของความเสื่อมโทรมทางกายบริหารความมี ด้วยการให้ นี่คือสุขยิ่งใหญ่ ที่คนรวยมากมาย ควรเริ่มคิด เริ่มทำหากไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ลองเริ่มที่ การลดงานให้น้อยลง เพิ่มเวลาดูแลร่างกายจิตใจ ดูแลเผื่อแผ่คนใกล้ตัวและคนทั่วไป ไม่ช้า ความสุขที่ลดหาย ก็จะเพิ่มมาเติมเต็มได้เอง.กิเลน ประลองเชิง
