นกน้อยในกรงนั้น

ข่าว

    นกน้อยในกรงนั้น

    กิเลน ประลองเชิง

      6 ต.ค. 2564 05:03 น.

      เทศนาแต่ละกัณฑ์ของพระอาจารย์พรหม พระฝรั่ง สมภารวัดพุทธในเมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย เป็นเรื่องเล่าง่ายๆ หลายกัณฑ์ฟังท่านจบก็ต้องมีรอยยิ้ม

      กัณฑ์ที่ 56 ในชวนม่วนชื่น 2 ท่านตั้งชื่อยั่วใจ “แม่ครับ ผมกำลังจะไปจากบ้านนี้” ลองอ่านกันดู

      คุณแม่ฝรั่งยังสาวชาวพุทธหาเวลาเล่าเรื่องลูกชายวัยหกขวบให้ท่านฟัง...วันนั้นเขามีเรื่องโกรธแม่มาก เขาประกาศเสียงกร้าว “แม่ครับ ผมไม่รักแม่อีกแล้ว ผมกำลังจะไปจากบ้านนี้”

      “ตกลงจ้ะ ลูกรัก” แม่ขานรับเสียงเรียบ “แม่จะช่วยลูกจัดกระเป๋านะ”

      แล้วคุณแม่ก็พาลูกชายเข้าไปในห้องนอนช่วยเขาเก็บสิ่งของที่จำเป็นในการดำรงชีวิตนอกบ้าน...แน่ล่ะ มันรวมกระทั่งตุ๊กตาหมี ใส่ในกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

      เสร็จเรื่องจัดกระเป๋าคุณแม่ก็เข้าครัวทำแซนด์วิชที่ลูกชายชอบ ใส่ถุงกระดาษสีน้ำตาล

      ลูกชายวัยที่ทำท่าจะแกร่งพร้อมแล้วจะออกเดินทาง มือหนึ่งเขาหิ้วกระเป๋าที่เต็มไปด้วยข้าวของ อีกมือถือถุงแซนด์วิช เดินออกจากประตูบ้านด้วยท่าทางมาดมั่น

      คุณแม่ยืนรอส่งหน้าประตูบ้าน เธอโบกมือ “ลาก่อน ลูกรัก แล้วอย่าลืมติดต่อกลับมาหาแม่บ้าง”

      ลูกผู้ชายคนนั้นเดินไปบนทางสั้นๆในสวนหน้าบ้าน เปิดประตูรั้ว เลี้ยวซ้าย...แน่ล่ะ เขากำลังเดินไปหาอนาคตของตัวเองที่รออยู่ข้างหน้า

      เดินไปไม่ถึงห้าสิบเมตรก็รู้สึกคิดถึงบ้าน เขาหันหลังกลับเดินเข้าบ้าน ตรงไปหาอ้อมกอดของแม่...ซึ่งนับแต่ลูกชายเดินออกไป เธอก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

      เรื่องนี้เป็นเรื่องตัวอย่างพระอาจารย์เก็บเอาไปเล่าให้นักจิตวิทยาหญิงชาวสิงคโปร์ฟัง เธอหัวเราะไม่หยุด

      แล้วก็ขอเล่าถึงเรื่องของตัวเอง ตอนที่เธออายุราวๆหกขวบเหมือนกัน

      “เราทะเลาะกัน” เราที่เธอเล่าหมายถึงตัวเธอกับคุณแม่ “เมื่อลูกประกาศว่า ต้องการออกจากบ้าน แม่ก็ตอบตกลง ช่วยเธอจัดกระเป๋า”

      แม่ลูกสาวรายนี้ไม่มีแซนด์วิช แต่ให้เงิน 10 ดอลลาร์เป็นค่าอาหารกลางวัน ทุกอย่างเรียบร้อย แม่ก็พาเธอเดินไปหน้าประตูลิฟต์ ครอบครัวนี้อยู่ในอพาร์ตเมนต์

      ประตูลิฟต์เปิด เด็กหญิงหกขวบก็ก้าวเข้าไป เมื่อประตูลิฟต์ปิด คุณแม่โบกมือลา

      เด็กหญิงคนนี้เริ่มคิดถึงบ้าน เมื่อลิฟต์ถึงชั้นล่างความคิดถึงรุนแรงสุดขีด แทนที่จะเดินออกจากลิฟต์ เธอหันหน้ากดปุ่มกลับไปชั้นที่เธออยู่

      ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด คุณแม่ก็ยังยืนอยู่อ้าแขนรอ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะจ๊ะลูก”

      พระอาจารย์พรหมเกริ่นนำเรื่องเล่าเรื่องนี้ ด้วยการพูดถึงการขังนกตัวหนึ่งไว้ในกรง วันที่เผลอเปิดประตูกรงทิ้งไว้ นกตัวนั้นจะบินหนีไป ไม่มีวันกลับมาอีก

      แต่ในทางกลับกัน หากแน่ใจว่าในกรงสะดวกสบาย เพียบพร้อมด้วยอาหารการกิน แม้จะเปิดประตูกรงไว้ หากนกบินออกไป มันก็บินกลับมาที่เดิมอีกเสมอ

      ผมไม่อยากเอาเรื่องน่ารักๆฟังแล้วยิ้มได้อย่างนี้ เลี้ยวเข้าหาบ้านในการเมือง ซึ่งหลายพรรคดูจะชุลมุนวุ่นๆกันอยู่ แต่ก็อดใจไม่ไหว

      ขอสะกิดไว้นิด บ้านหลังเล็กที่มีแต่พ่อแม่ลูกนั้น ความรักความอบอุ่นผูกพันไว้ได้ไม่ยาก

      แต่ถ้าเป็นบ้านหลังใหญ่อย่างพรรคการเมือง เงินเป็นปัจจัยสำคัญข้อแรก สำหรับนกตัวเล็ก ส่วนนกตัวใหญ่ต้องเดิมพันด้วยเก้าอี้ พูดได้ง่ายๆก็แค่นี้ เพียงแต่ตอนทำทำยาก

      คนมากมาจากร้อยพ่อพันแม่...แล้วที่เหมือนกัน คือมักมากอยากใหญ่ด้วยกันทุกคน.

      กิเลน ประลองเชิง

      อ่านเพิ่มเติม...

      แท็กที่เกี่ยวข้อง

      เทศนาธรรมเทศนากัณฑ์ธรรมะพระอาจารย์พรหมชักธงรบกิเลน ประลองเชิง

      คุณอาจสนใจข่าวนี้

      thairath-logo

      ApplicationMy Thairath

      ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
      Trendvg3 logo
      Sonp logo
      inet logo
      วันเสาร์ที่ 16 ตุลาคม 2564 เวลา 08:24 น.
      ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
      เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์