ตอนที่ 11            (ต่อจากวานนี้)

"ดี...คุณจำไว้นะ หนี้สินของมหศักดิ์ ต้องเป็นคนของมหศักดิ์ หามาใช้หนี้เท่านั้น"

ฟังแค่นี้นายดาวก็ยิ้มพอใจเพราะรู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ก็อีกนาน...

เมื่อกลับถึงบ้าน ประจักษ์เรียกพิสมัยมาถามว่าเอาเงินจากไหน ทีแรกเธอก็ทำไขสือตีหน้าตาย แต่พอเขาบอกว่ารู้เรื่องมาหมดแล้ว พูดประชดว่า

"ฉันเพิ่งรู้นะว่าเดี๋ยวนี้เธอมีหน้าที่หาเงินมาไถ่ถอนตัวฉัน ทำอะไรนึกถึงหน้าฉันบ้าง"

พอเห็นว่าประจักษ์รู้จริงและไม่พอใจ พิสมัยก็อ้อน ร้องไห้รำพึงรำพันถึงความรักที่มีต่อเขาและความน้อยใจที่เขาไม่ได้ให้เวลาแก่ตนเหมือนเมื่อก่อน อ้อนเขาว่าอย่าลืมสัญญา ถ้าใช้หนี้ครบเมื่อไหร่ต้องหย่ากับวนิดาทันที ถ้าไม่เช่นนั้นตน จะขอตาย...

ooooooo

วันนี้อำพันธ์ไปหาวนิดาที่ร้านเสื้อสองอนงค์ บอกเธอว่า ตนจะไปประชุมที่ชะอำ 3 วัน ทางบริษัท ให้พาครอบครัวไปด้วย ตนอยากให้เธอไปด้วยจะได้เป็นเพื่อนอำไพ

ขอโทษที่บอกกระชั้นไปนิดหนึ่งเพราะจะต้องเดินทางพรุ่งนี้แล้ว

"คุณนิดต้องขออนุญาตคุณประจักษ์ก่อนใช่ไหมคะ" อำไพถาม วนิดาตอบรับว่าใช่แล้วบอกอำพันธ์ว่าตนขอไปบอกประจักษ์ก่อนก็แล้วกัน

วนิดาไปที่เรือนใหญ่ เดินเข้าไปในห้องรับแขกเจอคุณนายน้อมเข้าพอดี คุณนายถามว่ามาทำไม พอรู้ว่าจะมาหาประจักษ์ คุณนายดูถูกว่ามาหาผู้ชายถึงห้อง วนิดาถามหน้าใสๆว่า

"ก็ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นสามีของดิฉัน แล้วมันจะผิดอะไรล่ะคะ"

คุณนายโกรธจัดที่ถูกย้อนเลยไล่วนิดาให้ออกจากบ้านตนไปเดี๋ยวนี้เลย พลางร้องสั่งถมให้มาเอาวนิดาออกไปด้วย พอถูกไล่ออกไป วนิดาก็แอบปีนหน้าต่างขึ้นไปหาประจักษ์เธอชะงักเมื่อเห็นพิสมัยอยู่ในห้อง

ประจักษ์กลับมานอนอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนอน พิสมัยเข้าไปขอโทษที่วันนี้พูดจาไม่ดีกับเขา ประจักษ์เองก็รู้สึกตัวเองพูดไม่ดี จึงต่างขอโทษกัน

พิสมัยชวนเขาว่าพรุ่งนี้ไปเที่ยวกันดีไหมเพราะเราไม่ได้ ไปกันสองคนมานานแล้ว เพื่อเราจะได้รักกันมากขึ้น วนิดาแอบฟังอยู่หูผึ่งตาลุก

"ได้สิ ไปแถวๆชานเมืองหน่อยก็แล้วกัน ออกกันแต่เช้า ฉันก็อยากพักสมองเหมือนกัน รู้ไว้ด้วยนะพิสมัยว่าฉันไม่ได้ อยากอารมณ์เสียใส่เธอ" เขาจับไหล่พิสมัยมองหน้าอ่อนโยน

"ค่ะ น้องรู้แล้วค่ะว่าคุณพี่รักน้อง"

ประจักษ์ดึงพิสมัยเข้าไปกอด แต่หน้าเขาเครียดเหมือนคิดอะไรหนักใจอยู่

วนิดาแอบได้ยินคำสนทนาและโผล่ขึ้นมาเห็นภาพนั้น เธอตัดสินใจไม่บอกประจักษ์เรื่องจะไปชะอำกับอำพันธ์และอำไพ ค่อยๆปีนหน้าต่างกลับลงไป...

ooooooo

รุ่งขึ้น วนิดา อำไพ อำพันธ์ และจวงก็ไปถึงบ้านพักริมหาดที่ชะอำแต่เช้า พวกผู้หญิงลงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  โดยเฉพาะจวงไม่เคยเห็นทะเลลงเล่นน้ำไม่ยอมขึ้น

อำพันธ์บ่นเสียดายที่ไม่ได้อยู่เล่นน้ำด้วยเพราะต้องไปสัมมนา

ส่วนพิสมัยกับประจักษ์ไปไหว้พระ ให้อาหารปลาเที่ยวกันแบบหนุ่มสาวที่อยากอยู่กันตามลำพัง แต่พอกลับถึงบ้านก็ต้องอารมณ์เสียเมื่อคุณนายน้อมบอกว่า วนิดาไปเที่ยวกับอำพันธ์ที่ชะอำ

ทั้งคุณนาย พิสมัย และถม รุมกันว่าวนิดาเสียๆหายๆ ป้าทองช่วยแก้ต่างให้ว่า วนิดาไม่ได้ไปกับอำพันธ์สองคน แต่มีอำไพและจวงไปด้วย

ประจักษ์ฟังแล้วลุกพรวดออกไป คุณนายถามว่าจะไปไหน ประจักษ์บอกว่าจะไปถามนายดาวว่าลูกสาวเขาหายไปไหน เพราะวนิดาได้ชื่อว่าเป็นเมียตน ปล่อยให้ไปเที่ยวกับผู้ชายอื่นจะตกเป็นขี้ปากเขาเปล่าๆ

แต่ทั้งพิสมัยและคุณนายไม่เห็นด้วย ไม่อยากให้ประจักษ์ถือเป็นอารมณ์ เพราะวนิดาก็เป็นแค่เมียขัดดอกจะไปสนใจทำไม พิสมัยนี่สิถึงจะเป็นตัวจริง

"ผมปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้ครับคุณแม่ ไม่ใช่ผมคนเดียวที่เสียหาย มันจะเสียมาถึงคุณแม่แล้วก็มหศักดิ์ด้วย"

ประจักษ์ขึ้นรถขับออกไปทันที ทั้งคุณนายและพิสมัยที่ตามมาห้ามต่างพากันยืนเหวอที่ห้ามไม่สำเร็จ ถมเห็นแล้วเปรยๆว่า "ท่าทางคุณใหญ่เหมือนหึงหวงแม่นั่นเลยนะคะ" แต่พอถูกพิสมัยหันมาค้อนพร้อมกับคุณนาย ถมก็ก้มหน้าหลบตาหุบปากสนิท

ooooooo

ประจักษ์ไปถามนายดาว นายดาวฟังเขาพูดอย่างมีอารมณ์แล้วก็หัวเราะชอบใจ  ประจักษ์ถามว่าหัวเราะอะไร นายดาวตอบกลั้วเสียงหัวเราะว่า

"ผมหัวเราะเพราะผมมีความสุข  ผมขอแก้ตัวแทน ลูกสาวผมนิดนึงนะคุณประจักษ์ ยัยนิดไม่ได้ไปคนเดียวกับผู้ชายสองคน คุณก็รู้ว่ามีคนอื่นไปด้วย"

"แล้วไง"

"แล้วไงเหรอ ก็การที่มีเรื่องเกิดขึ้น มันทำให้ผมเห็นว่าคุณเปลี่ยนไปน่ะสิ ฮ่ะๆๆ คุณหึงลูกสาวผม นั่นแปลว่าคุณชอบยัยนิด เห็นไหมผมบอกแล้ว สักวันคุณจะรักลูกสาวผมจนหมดหัวใจ ฮ่ะๆๆๆ"

"เลิกคิดบ้าๆได้แล้ว ผมไม่ได้หึง แล้วผมก็ไม่ได้ชอบลูกสาวคุณ สิ่งที่ผมทำ ผมทำเพื่อมหศักดิ์ รีบบอกมาว่าลูกสาวคุณอยู่ไหน"

นายดาวจ้องหน้าขำๆกับความปากแข็งของประจักษ์ เชื่อเต็มอกว่าประจักษ์รักวนิดาเข้าแล้วจริงๆ

ooooooo

พวกสาวๆที่เล่นน้ำอยู่ชายหาด อำไพกับจวงนึกสนุกขึ้นมาเลยขี่ม้าเล่นกัน ขี่กันเก้ๆกังๆแล้วต่างก็ขำให้กัน มีแต่วนิดาคนเดียวที่ต้องเหนื่อยคอยสอนทั้ง อำไพและจวงหัดขี่ม้า

"นี่ถ้าคุณประจักษ์มาด้วยก็คงดีนะคะ คนนั้นเขาเป็นแชมป์แข่งม้าโปโลหลายสมัย จะได้มาช่วยคุณนิดสอนจี๊ดกับจวง คุณนิดจะได้ไม่ต้องเหนื่อยคนเดียว"

วนิดาฟังอำไพแล้วหน้าเจื่อนไปนิดหนึ่ง เมื่อคิดถึงประจักษ์

เกือบเย็นแล้ว ประจักษ์ไปถึงบ้านพักที่ชะอำ เขาไปร้องเรียกหน้าบ้านก็ไม่มีเสียงตอบ มองไปที่ชายหาดเห็นพวกสาวๆกำลังสนุกสนานกับการหัดขี่ม้า เขาตามไปที่นั่นอย่างไม่พอใจ

ไปถึงเขาเรียกวนิดาแล้วสั่งให้กลับบ้าน อำไพตกใจรีบแก้ต่างให้วนิดาว่าตนเป็นคนชวนมาเอง ถูกประจักษ์ดุว่าไม่ต้องแก้ตัวแทน เจ้าตัวเขายังไม่เดือดร้อนเลย แล้วดุวนิดาต่อ

"ไอ้เรื่องที่เธอจะไปไหนมาไหนกับใครฉันไม่ห้าม แต่ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธอต้องขออนุญาตฉันทุกครั้ง"

"คนที่ฉันจะขออนุญาตมีคนเดียวคือคุณพ่อ คุณเป็นคนอื่น" วนิดาจ้องหน้าเขาเขม็งเถียงเสียงดัง

ประจักษ์แอบน้อยใจที่ถูกวนิดาจัดไว้เป็นคนอื่น เขาตรงไปจับแขนเธอจะดึงลงจากม้าสั่งให้กลับบ้านไปกับเขาเดี๋ยวนี้ วนิดาแกะมือเขาออกแล้วควบม้าหนีไปเลย จวงรู้หน้าที่รีบเอาม้าของตัวเองให้

"เชิญค่ะคุณผู้ชาย"

ooooooo

วนิดาขี่ม้าหนีไปสุดฝีเท้า ประจักษ์ควบม้าตาม ระหว่างนั้นฝนตั้งเค้าทำท่าจะตกหนัก แต่ม้าสองตัวก็ยังควบไล่ตามกันไปไม่หยุด จนเมื่อวนิดาขี่เข้าพงหญ้า ประจักษ์ตามไปพอพ้นพงหญ้า ปรากฏว่าวนิดาหายไปแล้ว เขาตกใจร้องเรียกก็ไม่มีเสียงตอบ

อำพันธ์กลับมาพอรู้ว่าประจักษ์ขี่ม้าไล่ตามวนิดาไป ก็ดุสองสาวว่าทำไมไม่ช่วยวนิดา เดี๋ยวเกิดเรื่องจะทำอย่างไร อำไพกับจวงก็เป็นห่วง ยิ่งเมื่อเห็นฝนทำท่าจะตกใหญ่อำพันธ์บ่นอย่างหงุดหงิดว่า

"ไอ้ฝนบ้าก็ดันจะมาตกตอนนี้เสียอีก"

พอดีประจักษ์ขี่ม้ากลับมาถามว่าวนิดามาแล้วหรือยัง พอรู้ว่ายังเขาหน้าเสีย อำพันธ์ถามว่า

"คุณตามคุณนิดไม่ทันเหรอครับ"

ประจักษ์ไม่ตอบเขาหันกลับรีบเดินออกไป ขี่ม้าฝ่าสายฝนไปเพื่อตามหาวนิดา ขี่ม้าไปก็ตะโกนเรียกวนิดาแข่งกับเสียงฟ้าฝนตลอดทางสุดท้ายม้าตื่นเสียงฟ้าผ่า เขาจึงผูกม้าไว้แล้วเดินลุยเข้าไปในป่าตามหาวนิดาต่อ ตะโกนเรียกหาจนเสียงแหบแห้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ

ขณะที่อำพันธ์กำลังจะออกไปช่วยตามหาวนิดานั่นเอง เธอก็เดินตัวเปียกปอนเข้ามา ทุกคนดีใจแต่พอรู้ว่าประจักษ์ไปตามหาเธอยังไม่กลับ เลยกลายเป็นทุกคนเป็นห่วงประจักษ์ขึ้นมาแทน

ประจักษ์เดินตามหาไปในป่าจนถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ถูกกิ่งไม้หักหล่นลงมาทับจนหมดสติอยู่ใต้ต้นไม้ในป่านั่นเอง...

ooooooo

ตอนที่ 12

วนิดาจะออกไปตามหาประจักษ์ แต่ถูกอำพันธ์ กับอำไพห้ามไว้เกรงเธอเองจะได้รับอันตราย เธอจึงได้แต่เฝ้ามองที่หน้าต่างมองฝ่าสายฝนออกไปด้วยความหวังว่าจะได้เห็นประจักษ์ขี่ม้ากลับมา...

จนเช้ามืด วนิดาตื่นขึ้นมาฝนเพิ่งหยุดตกไปไม่นาน เสียงน้ำค้างหลังคายังเปาะแปะอยู่   เธอมองไปรอบตัวเห็นอำพันธ์ อำไพ และจวงบ้างฟุบหลับ บ้างเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ด้วย ความอ่อนเพลียจากการรอคอยประจักษ์มาทั้งคืน วนิดาตัดสินใจย่องออกจากบ้านเพื่อไปตามหาประจักษ์ด้วยตัวเองคนเดียว

(อ่านต่อพรุ่งนี้)