วังนางโหง

เช้าตรู่บ้านธนารักษ์ ดาเรศมาหาพิกุลที่ห้องมีพันช่วยประคอง หญิงสาวขี้โรคเคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบรับจึงเคาะซ้ำ ได้ยินเสียงกุกกักจากด้านใน กลัวเป็นโจรกลับมาทำร้ายพิกุล ลองเปิดประตูพอรู้ว่าไม่ได้ล็อก จึงบอกพันให้เข้าไปดู จู่ๆยงผลักประตูออกมา สองนายบ่าวตกใจร้องลั่น

ดาเรศโล่งใจถามยงว่าเข้าไปทำอะไรในนั้น คนสวนตอบว่าเข้ามาทำความสะอาดหลังพิกุลกลับ

หญิงสาวผิดหวัง ขอพันให้พาไปห้องดานุเพื่อช่วยฝึกเดิน ยงบอกว่าเจ้านายออกไปธุระเมื่อสักครู่ พันเอาใจอาสาช่วยฝึกแทน แต่ดาเรศน้อยใจขอกลับห้อง

ทางด้านดานุขับรถไปจอดรอพรรวีที่หน้าบ้าน หญิงสาวแปลกใจมากที่แฟนหนุ่มมาหาเพราะคิดถึง

“เป็นไรไปหรือเปล่า อยู่ดีๆก็มาหวานแต่เช้า” พรรวีแตะหน้าผากดานุ

“พอผมไม่มาหาก็งอน พอเอาหน้ามาให้เห็นก็หาว่าป่วย ผู้หญิงนี่เอาใจยากจังแฮะ”

พรรวีย้อน “ผู้หญิงเอาใจยาก แต่ผู้ชายก็เดาใจยากกว่า”

ดานุหน้าเจื่อน เพราะมาหาพรรวีเพื่อลบความรู้สึกเริ่มชอบพิกุล เขากอดแฟนสาวกลบเกลื่อน แล้วบอกว่ามารับไปบ้านคุณตา

ดานุพาพรรวีแวะบ้านแม่ พรรวีถามถึงดาริกา แฟนหนุ่มบอกว่าไปทำงาน จากนั้นเขาขึ้นชั้นสองไปเอาอุปกรณ์ทำกายภาพให้ดาเรศ พอดีจอมขวัญโทร.หาพรรวี หญิงสาวกดรับโดยไม่รู้ว่าผีอีแก้วจ้องเล่นงานจากด้านหลัง แต่เธอไม่เห็นเดินทะลุตัวทำให้ผีร้ายโกรธมาก ยกมือจะบีบคอ อนงค์เข้ามาเห็นก็ร้องลั่น

ผีอีแก้วหายวับ พรรวีตกใจเสียงร้อง เช่นเดียวกับดานุที่รีบวิ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม่บ้านตอบว่าเห็นผู้หญิงจะบีบคอพรรวี และเล่าว่าพักหลังเห็นผู้หญิงคนนี้ในบ้านหลายครั้ง พรรวีขำเพราะไม่เชื่อเรื่องผี แต่ดานุนึกถึงผู้หญิงที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายคืนก่อน

ดานุเชื่อว่าตัวเองตาไม่ฝาด แต่ไม่อยากให้แฟนสาวกับแม่บ้านแตกตื่นไปมากกว่านี้ จึงเฉไฉกลบเกลื่อนว่ากลัวพวกมิจฉาชีพมากกว่า อนงค์ยังไม่หายกลัว ดานุอนุญาตไม่ต้องค้างตามคำสั่งแม่ เพราะเขาจะกลับมานอนบ้านเอง

ผีอีแก้วหายตัวจากบ้านดาริกาไปฟ้องพิกุลที่โรงเก็บเรือบ้านเรือนไทย เพราะเจ็บใจที่ทำร้ายพรรวีไม่ได้

“นังผู้หญิงคนนั้นดวงจิตมันกล้าแข็งนัก” ผีอีแก้วแค้นพรรวีที่เดินทะลุตัว

“มันไม่มีวิบากกรรมผูกพันกับพวกเรา จึงไม่มีอะไรโยงใยถึงกัน...คิดเล่นงานมันมิใช่ง่ายดาย”

“จะปล่อยมันไปหรือเจ้าคะ”

“แม้นมิเคยสร้างเวรด้วยกันมาก่อน แต่หากมันขวางทางข้า มันก็คือศัตรู...แต่ตอนนี้เอ็งกลับไปทำหน้าที่ของเอ็งได้แล้ว”

ผีอีแก้วฮึดฮัดไม่อยากอารักขาดาริกา พิกุลต้องกำราบโดยใช้มนตร์สะกดให้บีบคอตัวเอง ผีสาวทรมานมากต้องยอมรับคำสั่ง พิกุลจึงคลายสะกดและเรียกผีไอ้ทองมาสั่งงานบางอย่าง...

ooooooo

ดาริกามีนัดเซ็นสัญญาซื้อขายที่ดินกับปีเตอร์ที่โรงแรม แต่ถูกนักเลงหัวไม้ที่เกลียวกมลจ้างมาป่วนแกล้งขับรถชนท้ายและล่อหลอกให้เธอไปเจรจาในซอย โดยอ้างว่าไม่อยากกีดขวางทางจราจร

ม่ายสาวไฮโซหัวเสียที่ต้องผิดเวลานัดลูกค้าสำคัญ เลยไม่ทันระวังตัว รีบโทร.เรียกพนักงานประกันมาเคลียร์กับคู่กรณี พร้อมกับถ่ายรูปรถตัวเองไว้เป็นหลักฐาน

ทางด้านดาเรศที่นอนเบื่อคนเดียวในห้อง กำลังหงุดหงิดเพราะไม่มีใครสนใจ พอได้ยินเสียงประตูเปิดจึงโพล่งไม่ให้รบกวน แต่เสียงดานุสวนมาว่านอนมากไปไม่ดี พร้อมทวงสัญญาฝึกเดินด้วยกันบ่อยๆ

ดาเรศเห็นหลานชายก็หายเซ็งทันที ดานุประคองพาเดิน ผู้เป็นน้าอยากออกไปสวน แต่หลานพาไปห้องรับแขก ขอให้พบบางคนก่อน

พรรวีนั่นเอง เธอนำของกำนัลมากมายมาขอโทษคุณทับกับคุณดวง ผู้ใหญ่ทั้งสองพอใจมาก

ดาเรศกำลังอารมณ์ดีเข้ามาเห็นก็ชะงัก คุณดวงรีบแนะนำว่าพรรวีเป็นแฟนดานุและเอาของมาฝาก

พรรวีรีบลุก ยกมือไหว้อ่อนช้อย “พอลลี่มากราบขอโทษค่ะ ที่พอลลี่กับเพื่อนทำกิริยาไม่ดีกับคุณน้า”

คุณทับรีบไกล่เกลี่ย “เรื่องเข้าใจผิดกัน ไม่มีอะไร มานั่งนี่ลูกมา”

พรรวีกุลีกุจอเข้าประคองอีกข้าง แต่ดาเรศเบี่ยงแขนหลบ บอกเดินเองได้ สาวไฮโซนักเรียนนอกหน้าเจื่อน ดานุเห็นท่าไม่ดีเสชมน้าสาว

พรรวีรีบหยิบกล่องของกำนัลมาให้ “ผ้าไหมค่ะ สีนี้หวานเหมาะกับคุณน้ามากเลยนะคะ”

ดาเรศยังเคืองบอกไม่รู้จะเอาผ้าไหมไปทำอะไรเพราะอยู่แต่บ้าน ดานุจึงช่วยพรรวีง้อโดยบอกว่าน้าต้องได้ใช้ เพราะถ้าขยันทำกายภาพกับเขาแบบนี้ อีกไม่กี่เดือนต้องออกไปเที่ยวข้างนอกได้แน่นอน

“พ่อก็เชื่ออย่างนั้นรู้ไหม ตอนนี้หนูดูแข็งแรงสดชื่นขึ้นกว่าก่อนเป็นคนละคนเลย”

“แล้วก็สวยมากด้วยค่ะ สวยจนทำให้พอลลี่เข้าใจผิด”

“สรุป ความสวยเป็นเหตุ” ดานุพูดขำคลี่คลายสถานการณ์ คุณทับกับคุณดวงพลอยหัวเราะ แต่ดาเรศยังไม่สบอารมณ์ พูดเสียงแข็งว่า

“เธอคงเที่ยวหึงหวงคนไปทั่วบ่อยๆสินะ”

“ถ้ามีอะไรที่พอลลี่จะทำเพื่อไถ่โทษได้ พอลลี่ยินดีทำทุกอย่าง”

เมื่อเห็นพรรวีสำนึกผิด คุณดวงจับมือดาเรศเชิงขอร้อง แต่เธอยังวางปึ่งอยู่ดี

ooooooo

ดาริกากังวลจะผิดนัดลูกค้าคนสำคัญจนไม่ทันระวังตัว เชื่อคำลวงของนักเลงหัวไม้ ขับรถไปจอดในซอยแล้วโทร.คุยกับประกันเสียงเครียด พอวางสายก็เดินไปที่รถตู้ ตบกระจกเรียกบอกให้รอจัดการทีหลังแบบไม่มีคู่กรณีเพราะตนมีธุระด่วน

ทันใดนั้นชายคนหนึ่งเปิดประตูรถออกมาคว้าแขนดาริกา ส่วนชายอีกคนย่องมาข้างหลัง ปิดปากและยกตัวขึ้น ดาริกาขัดขืนสุดชีวิตเลยถูกชกท้องจนทรุด ชายทั้งสองคนรีบอุ้มเธอขึ้นรถ ก่อนหมดสติดาริกาพึมพำขอความช่วยเหลือจากนางโหง

รถตู้สตาร์ตไม่ติดเสียที จนชายคนหนึ่งต้องลงรถไปดูเครื่อง ส่วนอีกคนหันมองดาริกาที่นอนอยู่ แต่ต้องตกใจเพราะใบหน้ากลายเป็นหน้าผี...ผีอีแก้ว ชายฉกรรจ์ทั้งสองถูกผีสาวหลอกจนขวัญเสียวิ่งหนีกระเจิง

เวลาเดียวกันที่สวนบ้านธนารักษ์ ดานุกับพรรวีช่วยทำกายภาพให้ดาเรศโดยให้กำลูกบอลข้างละลูก ดาเรศเหนื่อยจนท้อแกล้งปล่อยลูกบอล หลานชายกับแฟนสาวเข้าประคอง แต่น้าคว้ามือหลานเพียงคนเดียว พรรวีเก้อเลยเสเดินไปเก็บลูกบอล

ดานุอยากช่วยพรรวีได้ไถ่โทษ แกล้งปล่อยมือน้าสาวเดินเองและขยิบตาส่งสัญญาณให้แฟนสาวช่วยดูแลแทนตนที่จะไปหยิบของในบ้าน หญิงสาวรับมุกอาสาด้วยความเต็มใจ แต่ดาเรศก็ทิฐิ ฝืนออกแรงจนเกือบล้ม สุดท้ายเลยต้องยอมให้พรรวีช่วยแบบไม่เต็มใจนัก

ooooooo

ดาริการู้สึกตัวแต่ยังจุกจนร้องเจ็บ พอเห็นว่าตนนอนหนุนตักพิกุลอยู่บนแคร่หน้าบ้านเก่าๆ ก็แปลกใจ ถามว่าหญิงสาวมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และที่นี่คือที่ไหน พิกุลตอบว่าที่นี่คือบ้านของเรา ดาริกางงเพราะจำได้ว่าโจรจะลากเธอขึ้นรถตู้และโดนชกท้องหมดสติ

พิกุลยืนยันเสียงเย็นว่าตอนนี้ดาริกาปลอดภัย เมื่อเธออยากรู้ว่าใครเป็นคนช่วย พิกุลไม่ตอบ แต่ย้อนถามว่าตอนถูกทำร้ายเธอนึกถึงใคร ดาริกาตอบว่านางโหง

“ถ้าเช่นนั้น นางโหงก็คงมาช่วยคุณ เชื่อรึยังคะว่าไม่มีใครทำอันตรายคุณดาริกาได้ ตราบเท่าที่คุณยังบูชานางโหงอยู่”

“แล้วเธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันมาระยองแล้วก็จะถูกทำร้าย”

“เพราะเราสองคนเคยผูกพันกัน รักกัน เหมือนพี่น้อง...จิตเราก็เลยสื่อถึงกัน”

ดาริกาลุกขึ้นมองรอบตัวก่อนถามย้ำ “แล้วที่นี่บ้านเธอเหรอ”

พิกุลยืนยันว่าที่นี่คือบ้านของเรา ดาริกานิ่วหน้าไม่เข้าใจ แต่เดินตามอีกฝ่ายไปถึงโถงกลางบ้านที่เต็มไปด้วยเครื่องเรือนผุพัง พลันแว่วเสียงสวดมนต์จึงเดินตามเสียงนั้นไปดู แล้วต้องตะลึงเมื่อพบผู้หญิงที่หน้าเหมือนเธอทุกอย่าง สวมชุดชาวบ้านนั่งสวดมนต์และนับลูกประคำเหมือนกำลังทำพิธี ข้างหน้ามีโต๊ะตั้งหัวกะโหลกและเครื่องรางหลายชนิด

ดาริกาตกในภวังค์ ไม่รู้ตัวว่าถูกพิกุลดึงสู่อดีตเพื่อเห็นตัวเองในชาติก่อน...ชื่อนางสาย พี่สาวของพิกุลที่เป็นหมอผี ม่ายสาวไฮโซตกใจมาก แต่ไม่ทันทำอะไรภาพทุกอย่างก็หายวับ เหลือแค่ตัวเธอนอนบนรถตู้ของคู่กรณี

ooooooo

ที่สวนบ้านธนารักษ์ ดาเรศนั่งเฉยจนพรรวีอึดอัดถามขึ้นว่าจะหัดเดินให้ไกลกว่าเดิมไหม ดาเรศปฏิเสธและขอกลับห้อง พรรวีจะเข็นรถมาให้ แต่เธอลุกเดินอย่างช้าๆไปนั่งเอง

ทันใดนั้นผีไอ้ทองที่ยืนอยู่ข้างหลังฉวยโอกาสสิงพรรวีแล้วผลักรถเข็นเพื่อให้พุ่งชนดาเรศ พันถือผลไม้เข้ามาเสิร์ฟยืนตะลึงร้องลั่น

จู่ๆผีไอ้ทองก็กระเด็นหงายหลังออกจากร่างหญิงสาว พรรวีรู้สึกตัววิ่งไปจับรถเข็นได้ก่อนชนดาเรศ คุณทับ คุณดวง และดานุวิ่งมาด้วยความตกใจ ดาเรศขอความช่วยเหลือจากแม่ ส่วนพรรวีมองแฟนหนุ่ม ทั้งงงทั้งขอความเห็นใจ

จากนั้นทุกคนมารวมตัวที่ห้องรับแขก ดานุตรวจดู ขาของดาเรศและพบว่าไม่มีบาดแผล น้าสาวตัดพ้อว่าถ้าหนีไม่ทันคงถูกชนขาหัก พรรวีหน้าเสีย ดานุแก้ตัวแทนแฟนสาวว่าอย่างน้อยเธอก็จับรถทัน

“ใช่สิ นุก็ต้องเข้าข้างแฟนอยู่แล้ว...เรศจะกลับห้องล่ะค่ะ” ดาเรศน้อยใจลุกจากรถเข็น ดานุรีบแก้ปัญหาอย่างฉับพลัน

“เดี๋ยวครับน้าเรศ ผมไม่ได้แก้ตัวแทนพอลลี่นะครับ แต่นี่เป็นวิธีหนึ่งของการฝึก”

คุณทับสงสัย ดานุอธิบายต่อว่าเป็นวิธีที่แข็งแต่ได้ผล ตอนนี้ดาเรศวิ่งได้แล้ว พันสนับสนุนเพราะเห็นกับตา คุณดวงก็เห็นด้วยเพราะตอนนี้ลูกสาวคนเล็กยืนได้คล่อง

ดาเรศก้มมองขาตัวเองอย่างไม่เชื่อ ถามพรรวีว่า “นี่เธอตั้งใจจะให้ฉันวิ่งเหรอ”

พรรวีสบโอกาสเอาตัวรอด “ค่ะ ขอโทษนะคะ”

คุณทับกับคุณดวงกล่าวขอบใจ พรรวียิ้มเจื่อน ดานุโอบปลอบเธอ ส่วนดาเรศแคลงใจแต่ท่าทีอ่อนลง

ดานุกับพรรวีเดินออกไปหน้าบ้าน พรรวีพยายามอธิบายแต่ไม่ทันพูด โทรศัพท์ของแฟนหนุ่มดังขึ้น ศิตาโทร.มาแจ้งว่าดาริกาเข้าโรงพยาบาล สองหนุ่มสาวตกใจรีบไปทันที