วังนางโหง
ตอนที่ 4
ooooooo
ดานุกับจิรวัฒน์ไปคุมเตชินถ่ายแบบโปรโมตสินค้าในสตูดิโอ แต่ดานุใจลอยถึงพิกุลที่ร้องไห้ จนจิรวัฒน์สะกิดให้ช่วยดูการถ่ายแบบเซตสุดท้าย ดานุจึงกลับมาสนใจงานตรงหน้า
เมื่อต้องออกท่าตามคำสั่งตากล้อง เตชินที่ไม่ค่อยได้ออกกำลัง ขาเป็นตะคริวจนต้องทรุดนั่ง วิทย์และทีมงานตกใจทำอะไรไม่ถูก ดานุวิ่งไปปฐมพยาบาล เตชินไม่ยอมแต่สู้แรงเขาไม่ได้ ตะคริวค่อยๆหายไป
“นี่คุณไม่ได้วอร์มร่างกายก่อนถ่ายแบบใช่ไหม”
“กะอีแค่ถ่ายแบบทำไมต้องวอร์มด้วยวะ”
ดานุเผลอยิ้มมุมปาก “นี่แค่ออกท่าทางแค่นี้ตะคริวยังขึ้น แสดงว่าช่วงนี้คุณคงไม่ออกกำลังกายเลย”
วิทย์กระซิบจิรวัฒน์ “จะออกกำลังกายได้อย่างไรล่ะคะ ก็ตอนนี้โดนต้นสังกัดแบนเรื่องความประพฤติอยู่”
เตชินได้ยินจึงเถียง “ไม่จริง ถึงช่วงนี้อั๊วจะไม่ได้ซ้อมบอล แต่ก็เข้ายิมตลอด”
วิทย์ตอบโต้ไม่ลดละ “เข้ายิมหรือเข้าผับกันแน่”
เตชินกับวิทย์ทะเลาะกันใหญ่โต ดานุเดินไปหยิบเจลมาให้ พอดีพรรวีเข้ามา เตชินสบโอกาสเซเข้าไปกอด พรรวีอยากให้แฟนหึงจึงไม่ว่าอะไร แต่ต้องผิดหวังเพราะดานุไม่ได้สนใจ จิรวัฒน์กับวิทย์ยิ่งไม่ชอบเตชินมากขึ้น
พรรวีก้มหน้าหารูปในโทรศัพท์มือถือเดินเข้าไปในห้องทำงาน จิรวัฒน์เดินตามหลัง บ่นด้วยความโมโหเตชิน
“ไอ้โตนี่มันวอนจริงๆ เรานับหนึ่งถึงร้อยไปหลายรอบตั้งแต่เช้า แต่เมื่อสักครู่นี่เหลืออดมาก คนตั้งเยอะมันยังกล้าแต๊ะอั๋งพอลลี่ได้”
“แฟนเราเขายังไม่เดือดร้อน แล้วตัวเองจะโมโหทำไม”
“ก็นุมันไม่ขี้หึงเหมือนเรานี่” พอหลุดปากไปแล้วจิรวัฒน์นึกขึ้นได้ “หมายถึงนุมันไม่ใจร้อนเหมือนเราน่ะ”
พรรวีเซ็ง ไม่อยากฟังอะไรอีกต่อไปจึงยื่นโทรศัพท์ให้จิรวัฒน์ดูรูปนักกีฬาว่ายน้ำหญิงชื่อเพลิน ที่จะมาถ่ายแบบคู่กับเตชิน และบอกข้อมูลว่าถ้าสนใจก็ให้ไปเจรจาเซ็นสัญญาที่ระยองได้ทันที
จิรวัฒน์สนใจ ชวนหญิงสาวไปทำงานและพักผ่อน พรรวีพ้อว่าดานุคงไม่ว่าง จิรวัฒน์เอะใจน้ำเสียงของหญิงสาวที่เขาหลงรัก
“เสียงแปลกๆ ทะเลาะกันรึเปล่าเนี่ย”
“สมมตินะจิน สมมติว่าเรากับจินเป็นแฟนกัน แล้วเกิดวันนึงจินมีปัญหาทุกข์ใจ จินจะทำอย่างไร”
จิรวัฒน์เขินจนอดเกาหัวไม่ได้ “เอ่อ ถ้ามีปัญหา... ก็ต้อง...เล่าให้แฟนฟังไง”
“ใช่ไง แต่นี่ตั้งแต่กลับมากรุงเทพฯ นุเขามีปัญหาอะไร เขาก็ไม่เคยเล่าอะไรให้เราฟังเลย ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มีอะไรเราก็แชร์กันเสมอ” พรรวีหันมองจิรวัฒน์ที่กำลังเหม่อ จึงร้องเรียก “เฮ้ย ยู ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย”
จิรวัฒน์สะดุ้ง “ฟังอยู่ คือว่า...เรื่องบางเรื่องมันก็พูดลำบาก”
“นี่แสดงว่าเขามีเรื่องปิดบังเราจริงๆใช่ไหม”
จิรวัฒน์ไม่ทันตอบ ดานุเดินกอดคอเตชินเปิดประตูเข้ามารายงานว่างานเสร็จเรียบร้อย เตชินกล่าวชื่นชมการทำงานของดานุจนอยากให้เป็นผู้จัดการส่วนตัว จากนั้นเชิญทุกคนไปกินเลี้ยงฉลอง ดานุ จิรวัฒน์ และวิทย์ปฏิเสธ มีเพียงพรรวีที่ตกลง ทุกคนแปลกใจมากโดยเฉพาะเตชิน
ดานุกับจิรวัฒน์เดินมาถึงลานจอดรถ ดานุบอกว่ามีนัดกับจิตแพทย์และต้องไปบ้านคุณตา จิรวัฒน์อยากให้พาพรรวีไปด้วย แต่เขาปฏิเสธเพราะยังไม่พร้อมเล่าเรื่องราวให้แฟนสาวฟัง
พรรวีกับเตชินเดินตามหลังมา เตชินชวนหญิงสาวนั่งรถเขาไปที่ร้าน เธอปฏิเสธ เห็นดานุกับจิรวัฒน์ซุบซิบกันแล้วยิ่งไม่พอใจ ดานุพยายามง้อพรรวี
“พอลลี่...วันนี้ผมมีธุระจริงๆ เลื่อนนัดไม่ได้”
“ก็รีบไปสิคะ เดี๋ยวไม่ทัน”
“คืนนี้ผมโทร.หา”
“ถ้ายุ่งก็ไม่ต้องโทร.หรอก ไปนะจิน”
พรรวีงอนดานุจริงจัง ขึ้นรถขับออกไปทันที ดานุถอนหายใจแรงจนจิรวัฒน์ต้องตบไหล่ เตชินคอยสังเกตอย่างมีแผนการ
ooooooo
จิตแพทย์กำลังเปิดดูคลิปวีดิโอในโทรศัพท์ของดานุในห้องตรวจ หมอชื่นชมดานุที่ทำให้ดาเรศไว้ใจได้ แล้วถามเรื่องหมอผีที่ดานุสงสัย เขาบอกว่ายังไม่ได้หลักฐานเพิ่มเติม แต่สงสัยว่าพิกุลอาจใช้ยาร่วมกับการสะกดจิตหมู่ หมอคิดว่าดานุน่าจะโดนสะกดจิตหมู่ด้วย และสงสัยว่าเขาอาจจะมีอะไรปิดบัง
ดานุออกจากโรงพยาบาลตรงไปบ้านธนารักษ์ ขณะนั้นดาเรศรบเร้าอยากออกไปไหว้นางโหงนอกบ้าน ดานุจึงขออนุญาตคุณยายพาน้าไป คำจุดธูปยื่นส่งให้เจ้านายทั้งสองคน ดานุไม่อยากรับแต่จะตามใจน้า จำต้องรับมาและพนมมือตามดาเรศที่สวดคาถาบูชานางโหงอย่างตั้งใจ เมื่อดาเรศสวดคาถาจบ ลมพัดมาวูบหนึ่ง
ช่วงเวลาเดียวกันที่โรงเก็บเรือของบ้านเรือนไทยที่ระยองลมพัดแรงใบไม้ร่วงกราว พิกุลค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่งบนเรือมาดที่จอดอยู่บนแท่น ผีไอ้ทองคุกเข่ารอคำสั่งอยู่ข้างๆ
“ไปกันได้แล้ว”
“เพลานี้หรือขอรับ ยังไม่พลบเลย”
“กำลังข้ากล้าแข็งขึ้นมากแล้ว แสงตะวันไม่อาจทำอะไรข้าได้อีก” พิกุลมั่นใจในตัวเองมาก
ทางด้านดาเรศที่ได้ดานุพาออกมานอกบ้าน เธอสดชื่นขึ้นมาก ขณะนั่งรับลมเย็นที่ท่าน้ำ ดานุออกอุบายพยายามให้น้าลุกขึ้นยืนและเดินด้วยการก้มลงนวดเท้าให้
“นุไม่ต้องทำแบบนี้หรอก เพราะยังไงพิกุลก็จะรักษาน้าจนหายเป็นปกติ”
“แต่ถ้าน้าดาเรศไม่พยายามช่วยตัวเองบ้าง หมอพิกุลจะคิดว่าน้าดาเรศเอาแต่รอความหวังจากเขาโดยไม่คิดช่วยเหลือตัวเองนะครับ”
“ก็จริง ถ้าอย่างนั้นน้าต้องเริ่มจากอะไรล่ะ”
ดานุยกตัวดาเรศเหมือนอุ้มเด็ก น้าขัดขืนร้องให้ปล่อย หลานชายทำตามทันที เธอตกใจจะล้มแต่ไม่ล้มไม่เซ และไม่มีอาการขาอ่อนแรงเหมือนแต่ก่อน ดานุถอยหลังบอกให้น้าเดินมาหา ปรากฏว่าดาเรศเดินได้ไกลขึ้นเรื่อยๆ สองน้าหลานหัวเราะดีใจ คุณทับกับคุณดวงเห็นแล้วอดยิ้มตามไม่ได้
คุณทับหันไปเรียกพันให้ตามพัวมาพบจะสั่งเรื่องเพิ่มอาหารเย็นให้ดาเรศ พันบอกว่าพัวออกไปข้างนอกกับดารา คุณดวงกลัวว่าจะพากันไปหาหมอผีอีก คุณทับจึงสั่งพันให้โทร.ตามพัวทันที
ช่วงเวลาเดียวกันที่ตำหนักหมอเวก เมี้ยนบังคับให้เวกเปิดตำหนักทำพิธีเพราะเงินหมด เมื่อออกไปหน้าตำหนักเจอพัวที่กำลังโทรศัพท์คุยกับพัน เมี้ยนเดินเข้าหาหมายจะเอาคืน ทั้งคู่ทะเลาะกันชุลมุน ดาราเดินเข้ามาควักเงินให้เมี้ยนเพื่อขอพบหมอเวก ทั้งคู่จึงหยุดทะเลาะกัน
เมี้ยนพาดารากับพัวเข้ามาในตำหนัก เวกเห็นดาราก็สะดุ้งสุดตัวเพราะไม่อยากยุ่งกับคนบ้านธนารักษ์อีกแล้ว แต่พอพัวหย่อนทองลงในพาน สองผัวเมียตาลุกวาว
ดาราสำทับว่า “ฉันยังศรัทธาในพ่อปู่ ไม่ว่าจะใช้คุณไสย มนต์ดำอะไร ฉันไม่สน ขอให้นังพิกุลไม่กล้าเข้ามาเหยียบบ้านฉันอีกเป็นพอ”
หมอเวกอึกอัก แต่เมี้ยนถลึงตาใส่ เขาจึงจำยอม “ได้...ขอเวลาให้ข้าสามวัน...ข้าจะกำจัดศัตรูให้เอ็งเอง”
ooooooo
ดานุพาดาเรศหัดเดินจนใกล้ค่ำเห็นสมควรพาเข้าบ้าน จึงประคองน้าลงนั่ง
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไป”
ดาเรศมองบรรยากาศรอบๆแล้วหันมายิ้มให้ดานุอย่างมีความสุข “รู้ไหมนายนุ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะที่น้าได้มานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินอีกครั้ง แม้มันจะเป็นเวลาที่ทำให้ดูเหงา แต่น้าก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้มานั่งมอง...ยังคงสวยไม่เคยเปลี่ยน”
ดานุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวีดิโอเพื่อให้จิตแพทย์ ดู ดาเรศอารมณ์ดีจึงปฏิเสธพอเป็นพิธีแล้วก็ยอมให้ถ่าย ลมเริ่มพัดแรงเขาจึงเข็นรถพาน้าเข้าบ้าน พิกุลก้าวเข้ามาส่งเสียงทักทาย ดาเรศยิ้มดีใจ แต่ดานุประหลาดใจว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ค่ำวันเดียวกัน พรรวียืนกรึ่มอยู่ในผับ จ้องจอ โทรศัพท์ด้วยความน้อยใจที่ดานุไม่โทร.หาสักครั้ง เตชินเดินเข้ามาโอบชวนออกไปเต้น
“ฉันไม่อยากเต้น ปล่อย”
“คุณเมาแล้ว เดี๋ยวจะล้ม ให้ผมโอบคุณไว้ดีกว่า คุณสวยมาก ทั้งสวยทั้งเก่ง อย่าไปเสียเวลากับผู้ชายทึ่มๆ อย่างนายดานุเลย...ผมยินดีจะเทกแคร์คุณตลอดไป”
เตชินจะจูบ แต่พรรวียกเข่ากระทุ้งเข้าตรงเป้าจนเขาจุกลงไปกองกับพื้น
“อย่ามาฉวยโอกาสกับฉัน ไม่อย่างนั้นนายจะโดนหนักกว่านี้แน่”
พรรวีเดินมาถึงรถกำลังจะเปิดประตูแต่เตชินวิ่งมาขวาง
“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามคุณ พอลลี่ เพื่อเป็นการไถ่โทษ ให้ผมไปส่งนะ”
“นายคิดว่าฉันจะไว้ใจนายอีกเหรอ หลบไป”
พรรวียิ้มเยาะเพราะไม่เชื่อและควักเครื่องช็อตไฟฟ้าออกมาขู่ เตชินจำต้องถอยหลบทาง เธอจึงรีบขับรถออกไป ทำให้เตชินหัวเสียมาก
พรรวีขับรถตามแผนที่ในจีพีเอส จิรวัฒน์โทร.เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
“เสียงเมามากเลยพอลลี่ นี่กลับบ้านรึยัง”
“ยัง กำลังจะไปบ้านคุณตาของนุ อยากรู้ว่านุมาบ้านคุณตาอย่างที่บอกหรือเปล่า”
“แล้วรู้เหรอว่าบ้านคุณตาไอ้นุมันอยู่ไหน”
“ก็ลองมั่วๆไป เราก็แค่อยากมาเห็นกับตาตัวเอง”
ทันใดนั้นมีรถจักรยานยนต์คันหนึ่งพุ่งตรงมาหารถพรรวี แต่เธอไม่ทันได้สังเกตว่าไม่มีคนขับ พรรวีหักหลบลงข้างทางทันที เสียงรถเบรกสนั่นพร้อมเสียงกรีดร้อง จิรวัฒน์ตกใจมากแล้วสัญญาณโทรศัพท์ก็ขาดไป เขาพยายามโทร.กลับแต่ไม่ติด
ooooooo
ช่วงเวลาเดียวกันที่บ้านธนารักษ์ ดานุเดินมาถึงห้องรับแขกกำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อตรวจสอบภาพถ่าย แต่จิรวัฒน์โทร.เข้ามาพอดี เขากดรับสายและตกใจมากเมื่อรู้เรื่องราวจากจิรวัฒน์ ผลุนผลันออกจากบ้านทันที แม้คุณทับจะเรียกเขาไว้ก็ไร้ผล
“ตานุ เดี๋ยวไปส่งแม่หนูพิกุลหน่อยนะ”
“ขอโทษครับคุณตา แฟนผมเกิดอุบัติเหตุ ให้นายยงไปแทนนะครับ”
พิกุลตาแดงวาบมองตามด้วยความโมโห แต่คุณทับกับคุณดวงไม่ทันสังเกต
รถพรรวีชนเข้ากับต้นไม้แต่ไม่แรง เธอหาโทรศัพท์มือถือไม่เจอเพราะมันกลิ้งไปอยู่ใต้เบาะ เลยออกจากรถไปยืนข้างทางเพื่อโบกรถขอความช่วยเหลือ พอดีมีรถจักรยานยนต์คันหนึ่งเข้ามาจอดถาม
พรรวีขอยืมโทรศัพท์จากวัยรุ่นเจ้าของรถ เขากำลังจะหยิบให้แต่จู่ๆก็ชะงักถอยกรูดเพราะเห็นผีผู้ชาย
ตนหนึ่ง...ผีไอ้ทองนั่นเอง นั่งชี้หน้าเขาอยู่บนหลังคารถ พรรวีตกใจมองตามแต่ไม่เห็นอะไร วัยรุ่นวิ่งหนีแต่ผีไอ้ทองพุ่งเข้าสิงทันที
ผีไอ้ทองในร่างวัยรุ่นชายหันกลับมากระชากข้อมือพรรวี เธอพยายามสะบัดแต่ไม่หลุดจึงถูกลากเข้าข้างทาง ผีร้ายในร่างวัยรุ่นพยายามข่มขืนแต่พรรวีสู้ไม่ถอยและตะเกียกตะกายหนี มันต่อยท้องเธอจนจุกตัวงอ พอดีกับที่ดานุมาถึง กระชากตัวมันแล้วต่อยกระเด็น
ผีร้ายในร่างวัยรุ่นลุกขึ้นสู้ ดานุเห็นหน้าผีจะจะ...
ผีไอ้ทองจึงเสียสมาธิโดนทุบจนล้ม แต่ยังพยายามจะเอาโซ่รัดคอดานุ ทันใดนั้นมันได้ยินเสียงพิกุลตวาดให้หยุดและเรียกตัวกลับ ผีร้ายฮึดฮัดแต่ก็ต้องยอม
เมื่อผีร้ายออกจากร่างแล้ว วัยรุ่นคนนั้นได้แต่ยืนงงเพราะไม่รู้เรื่อง ดานุลุกขึ้นต่อยเขาจนทรุด พอเขาได้สติก็รีบขี่รถจักรยานยนต์หนีไป ส่วนดานุวิ่งไปหาแฟนสาว พรรวีกำลังเสียขวัญอย่างหนักจึงโผเข้ากอดให้เขาปลอบโยน
ooooooo
