วังนางโหง
ตอนที่ 2
ooooooo
ช่วงเวลาเดียวกัน ภายในห้องนอนดาเรศที่บ้านธนารักษ์ พันยื่นยาและน้ำให้ดาเรศกินหลังอาหารเช้า เธอปฏิเสธแต่สาวใช้ก็คะยั้นคะยอจนต้องรับมา
คล้อยหลังพัน ดาเรศทิ้งยาที่ซ่อนไว้ในมือลงกระโถน ลงจากเตียงจะแอบออกไปข้างนอก แต่ได้แค่ก้าวเดียวก็ทรุด ดานุเห็นเข้าประคองพานั่ง ขอร้องให้ค่อยเป็นค่อยไป ดาเรศตัดพ้อหลานที่ไม่เข้าใจ
“ผมไม่อยากให้น้าดาเรศปักใจเชื่อคุณพิกุลขนาดนั้นนะครับ บางทีมันอาจจะเกิดจากการที่น้าดาเรศอุปาทานไปเองก็ได้ ผมว่าเรากลับไปรักษากับหมอที่โรงพยาบาลจะดีกว่า เพราะที่แล้วมาเราอาจจะยังรักษาไม่ถูกทาง”
“ไม่ถูกทางอย่างนั้นเหรอ” ดาเรศน้ำตาคลอ ยกแขนทั้งสองข้างให้ดู “รู้ไหมว่าแขนสองข้างนี้ถูกเข็มเจาะมาแล้วกี่ร้อยครั้ง พอกันที ถ้าจะให้น้ากลับไปที่โรงพยาบาลอีกละก็ ปล่อยน้าให้ตายอยู่ที่บ้านดีกว่า”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เราต้องมีความหวัง ผมเชื่อว่าสักวันน้าดาเรศจะต้องหาย ผมจะหาทางช่วยน้าเองครับ”
ดาเรศยังเชื่อว่าพิกุลเป็นคนเดียวที่รักษาเธอได้ ดานุไม่เห็นด้วย แต่พูดไปคงไม่เชื่อจึงนิ่งไว้ เขาออก จากห้อง สวนกับพันที่หน้าประตู สาวใช้เชิญไปกินอาหารเช้าพร้อมอาสาชงกาแฟให้ เขาปฏิเสธเพราะจะกลับบ้าน บอกพันให้ไปดูแลน้าแล้วถามถึงคุณตากับคุณยาย เธอตอบว่าอยู่ที่ห้องพระ สั่งไม่ให้ใครรบกวน
คุณทับกับคุณดวงสนทนาเครียดกันอยู่ในห้องพระ
“หมายความว่าอย่างไรคะ วิญญาณพวกนั้นจะรอจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ แล้วพวกมันต้องการอะไร อย่าบอกนะคะว่าเป็นชีวิตยัยดาเรศ”
“ไม่ใช่หรอก”
“แต่ว่า...จนป่านนี้เราก็ยังหาสาเหตุการตายของคุณพ่อ คุณทวนกับคุณทันไม่ได้ ฉันกลัวค่ะ กลัวว่ายัยเรศจะมีชะตากรรมอย่างนั้น”
“ไม่มีทาง ในเมื่อพระยันท่านทำพิธีสะกดวิญญาณพวกนั้นไว้แล้ว มันจะออกมาได้ยังไง ถ้าไม่มีใครไปที่นั่น”
คุณทับระลึกถึงเหตุการณ์สยองในอดีตที่เรือนไทยต้นตระกูล
พระรูปหนึ่งท่าทางน่าเลื่อมใสนามว่าพระยัน กำลังแปะยันต์สีแดงที่หน้าประตูโรงเก็บเรือ คุณทับถือถ้วยใบเล็กใส่ดินสอพองยืนห่างไปทางด้านหลัง ระหว่างนั้นลมพัดแรงจนใบไม้ปลิว ฟ้าแลบฟ้าร้องดูน่ากลัว ประตูโรงเก็บเรือถูกเขย่าโครมๆจากด้านใน มีเสียงโหยหวนของผู้หญิงดังออกมา
คุณทับตกใจหน้าตื่น แต่พระยันหลับตานิ่งสวดคาถาแล้วแบมือขอถ้วยจากเขา ท่านลืมตาขยับเข้าใกล้ประตูแล้วจุ่มนิ้วในถ้วยเขียนบนยันต์เพื่อสะกดวิญญาณ เมื่อเสร็จท่านถอยออกมา พนมมือว่าคาถาสุดท้าย มีเสียงกรี๊ดยาวแล้วเงียบไป ฟ้าผ่าเปรี้ยง ประตูหยุดสั่น เหลือไว้แต่ความเงียบ เมื่อฟ้าสว่างอีกครั้ง พระยันเดินนำคุณทับกลับมาที่หน้าเรือนไทย
“ต่อจากนี้...เท่ากับโยมยกเรือนหลังนี้ให้เขาแล้ว อย่ามารบกวนเขาอีก”
“วิญญาณพวกนี้เป็นใครเหรอครับ แล้วที่พ่อผม น้องผมอีกสองคนต้องตายอย่างแปลกประหลาด เพราะพวกมันใช่ไหมครับ”
“เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา โยมอย่าเอาปัจจุบันไปยึดโยงกับอดีตเลย ทำบุญกุศลไว้ให้มาก ที่สำคัญสอนลูกหลานของโยมให้มีหิริโอตัปปะ จำไว้ คนที่มีศีล เทวดาจะปกป้องรักษาเสมอ”
ooooooo
ดาริกานั่งดูรูปภาพเรือนไทยของต้นตระกูลกับศิตาเลขาฯที่ร้านกาแฟหรูในโรงแรม ศิตาชอบมาก ดาริกาอวดว่าเป็นบ้านต้นตระกูล คุณทวดคือ พระยาธนารักษ์ราชภักดีเจ้าของกิจการโรงสีใหญ่ในกรุงเทพฯ สร้างเพื่ออาศัยและใช้เป็นจุดรับสินค้า เพราะต้องติดต่อซื้อขายข้าวกับสินค้าอื่นๆในภาคตะวันออก ศิตาสงสัยว่าร้างขนาดนี้ทำไมถึงไม่ขาย
“คุณพ่อฉันเชื่อว่าที่นั่นมีอาถรรพณ์ มีวิญญาณสิงสู่อะไรเทือกนั้น เพราะทั้งคุณปู่กับอาของฉันสองคนตายที่เรือนนี้ นี่ถ้าคุณพ่อรู้ว่าฉันเข้าไปถ่ายรูปที่นั่น คงโกรธตายเลย”
ศิตาดูถึงรูปโรงเก็บเรือ เห็นด้านหน้ามียันต์เก่าๆ ที่มีคราบดินสอพองจึงถามดาริกา ได้คำตอบว่าเป็นโรงเก็บของเก่าๆไม่น่าสนใจ แต่เธอเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงประตูโรงเก็บเรือเลยถามเจ้านายอีกครั้ง
“ดูตรงนี้สิคะ เงาอะไร เหมือนคนยืนอยู่สามคน... หรือว่าเป็นวิญญาณบรรพบุรุษของคุณคะ ตอนไปที่นั่นคุณดาราไม่เจอผีเหรอคะ”
ความจริงดาริกาเจออะไรแปลกๆแต่ไม่ยอมรับ เธอเปลี่ยนเรื่องคุย ถามถึงที่ดินแปลงอื่นๆที่ให้ศิตาหาไปเสนอปีเตอร์ เลขาฯสาวตอบว่าดูไว้แล้วแต่โดนคู่แข่งจองตัดหน้าหมด ดาริกาแหวถามว่าใคร ศิตาไม่ทันตอบ เกลียวกมล นักธุรกิจสาวคู่แข่งเดินเข้ามาทักทาย ดาริกาเซ็งทันที
“กำลังเจรจาธุรกิจพันล้านอยู่เหรอ สีหน้าเคร่งเครียดเชียว” เกลียวกมลถือวิสาสะหยิบรูปเรือนไทยไปดู “ต๊าย เดี๋ยวนี้เปลี่ยนจากขายที่มาเป็นขายของเก่า เอ๊ย บ้านเก่าแล้วเหรอจ๊ะ”
ศิตาแย่งรูปคืน ดาริกาปรามเลขาฯแล้วหันไปยิ้มเย็นให้เกลียวกมล
“เธอเข้าใจผิดแล้ว นี่เป็นบ้านที่ระยองของต้นตระกูลฉันเอง ตอนนี้ว่างๆไม่มีอะไรทำ เงินเหลือก็เลยจะปรับปรุงเอาไว้ดูเล่น”
“อ้าว เหรอจ๊ะ นึกว่าช่วงนี้เพื่อนดาริกำลังวุ่นหาที่ริมน้ำแปลงใหญ่เอาไว้ร่วมทุนกับมิสเตอร์ปีเตอร์ หว่องเสียอีก ดีแล้ว เราจะได้ไม่ต้องลำบากใจ ถ้าเขาตกลงซื้อที่ของเรา”
“เรื่องธุรกิจ ใครดีใครได้ แฟร์ๆ ทำไมต้องลำบากใจ”
“นั่นสิ เพื่อนดาริใจกว้างกับเพื่อนเสมอ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว” เกลียวกมลดูโทรศัพท์ “อุ๊ย เลขาฯมิสเตอร์ปีเตอร์ไลน์มาพอดี เพื่อนขอโทร.กลับก่อนนะ ถ้าโปรเจกต์นี่สำเร็จ เพื่อนจะนัดฉลอง บาย”
เกลียวกมลเดินไปนั่งคุยโทรศัพท์ที่โต๊ะไกลๆ ทั้งสองคนมองตามอย่างหมั่นไส้ ศิตาคิดว่าเกลียวกมลมาสอดแนมแน่นอน แต่ดาริกาไม่สนคนที่ชอบเอาตัวเข้าแลกอย่างเกลียวกมล มั่นใจว่าอย่างไรตนก็ต้องชนะ
ooooooo
ดานุขับรถออกจากบ้านธนารักษ์เพื่อหาเบาะแสพิกุล แต่ใจนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับพิกุลเมื่อคืน
“สรุปแล้ว คุณก็จะเชื่อเฉพาะสิ่งที่คุณเห็น สัมผัสได้และจดจำได้”
“ใช่ เพราะฉะนั้น...ผมขอพูดตรงๆเลยนะ ผมไม่เห็นด้วยกับวิธีการรักษาของคุณ แล้วถ้าผมเห็นว่าคุณแนะนำให้ครอบครัวผมทำอะไรที่ไร้เหตุผล ผมคงอยู่เฉยไม่ได้”
“ฉันนึกว่าที่คุณอยู่เฉยไม่ได้ ต้องรีบมาพบฉันเพราะคุณเจอเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้เสียอีก เอาเป็นว่าเรามาพิสูจน์กันว่าสิ่งที่ฉันกับคุณเชื่อ ฝ่ายไหนจะเป็นฝ่ายชนะ”
จู่ๆดานุถูกรถจักรยานยนต์ปาดหน้ากะทันหัน ต้องหักหลบข้างทางเลยรอดหวุดหวิด เขาโล่งอก แต่พอจะขับออกก็เห็นพิกุลเดินตัดหน้ารถเข้าไปในชุมชนด้านข้างซึ่งเป็นทางเข้าตลาด จึงเปลี่ยนใจวิ่งตามเข้าไปดูในชุมชนตลาดริมน้ำแต่หาไม่เจอ เขาเดินไปถามร้านขายของชำ เจ้าของร้านบอกว่าไม่มีหมอผู้หญิงในตลาดนี้ แต่พอบอกว่าเป็นหมอแผนโบราณ เจ้าของร้านนึกออกบอกทางให้
ดานุเดินมาตามทาง เขาอึ้งเมื่อเจอบ้านเก่าๆ แต่ยังร้องถามหาพิกุล เมื่อไม่มีเสียงตอบจึงถือวิสาสะเดินเข้าไป จู่ๆมีหญิงชราผมขาวคนหนึ่งกระโจนมาจากข้างตู้เสื้อผ้าเก่าๆถือไม้กวาดฟาดเขาไม่นับ จนดานุต้องวิ่งหนีออกนอกบ้าน
หญิงชราตามมาตีดานุ เขายุดมือเธอพร้อมแจ้งว่ามาพบพิกุล ไม่ทันรู้เรื่องก็มีหญิงวัยกลางคนชื่อเมี้ยนขับรถมาจอด หญิงชราเห็นจึงหันหลังหนีเข้าบ้าน ปิดประตูแน่นหนา เมี้ยนวิ่งไปทุบประตูเรียกยายพิกุลให้มาใช้หนี้ ไม่อย่างนั้นจะให้คนมารื้อบ้าน ดานุได้ยินชื่อพิกุลเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เมี้ยนตอบว่าใช่ แล้วยังเป็นลูกหนี้ของเธออีกด้วย
ดานุถอนใจยาวเซ็งจัดที่ตามผิดคนเลยจะกลับ แต่ต้องเปลี่ยนใจเมื่อเมี้ยนหาของแถวนั้นงัดบ้านยายพิกุล เขาทนไม่ได้ต้องห้าม แต่เมื่อเมี้ยนรู้ว่าเขามาตามหาคน และดูท่าทางรวย จึงหลอกว่าจะพาไปหาพิกุล
เมี้ยนพาดานุไปตำหนักทรงของเวก เขาเห็นสภาพแวดล้อมแล้วไม่ไว้ใจแต่เมี้ยนก็ฉุดเข้าไปจนได้
ดานุเห็นคนนั่งรอคิวมากมาย ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนุ่งห่มชุดสีขาวห้อยคอด้วยลูกประคำเม็ดใหญ่สีดำนั่งหลับตาอยู่บนตั่ง หน้าโต๊ะหมู่มีของขลังวางอยู่เต็มดูน่ากลัว ตอนนี้เขารู้แล้วว่าถูกหลอกมาหาหมอผี แต่เมี้ยนจุ๊ปากดึงให้นั่ง
เวกทำพิธีไล่ผีให้ชายคนหนึ่งที่เมียพามา ดานุ รังเกียจพิธีกรรมที่เห็นมาก เมื่อพิธีเสร็จหมอผีจะมอบเครื่องรางให้ เมี้ยนไออย่างแรง เวกชะงักหยิบพานมาวางข้างหน้าให้ผัวเมียคู่นั้นวางเงิน เมียดีใจที่หมอไล่ผีสำเร็จจึงวางเงินไปห้าร้อย ก้มกราบแล้วประคองผัวคลานถอยไป เสียงชาวบ้านอื้ออึง
เมี้ยนได้ทีคุยโวถึงสรรพคุณของหมอเวกให้ดานุฟังว่าท่านรู้เห็นทุกอย่าง ต้องตามหาคนเจอแน่ๆ ดานุไม่เชื่อเรื่องพวกนี้จึงทำท่าจะกลับ เมี้ยนรีบตะโกนเรียกพ่อปู่พร้อมฉุดมือเขาแซงคิวคนอื่นพาไปหาเวกให้ช่วยตามหาเมีย ดานุอ้าปากจะปฏิเสธแต่เวกก็โพล่งขึ้นเสียก่อน
“เมียหายเหรอไอ้รูปหล่อ ก็เอ็งมันเจ้าชู้นักนี่ เมียถึงหนี”
ดานุทั้งโกรธทั้งอาย “ฟังก่อนนะครับ คือผม...”
เมี้ยนตามน้ำหมอผี “ไม่ต้องอาย...เรื่องแบบนี้มีมาทุกวันแหละ แต่รับรองถึงมือพ่อปู่แล้วเมียของคุณต้องวิ่งแจ้นกลับมาภายในสามวันเจ็ดวัน จริงไหมเจ้าคะพ่อปู่”
เมี้ยนเข้าไปเกาะขาแต่แอบหยิก เวกสะดุ้งแต่ก็รับมุก ลุกขึ้นกระทืบเท้าเหยียบมือเมี้ยน “ก็ต้องจริงสิวะนังนี่ เอ็งกล้าลบหลู่ข้ารึ”
เมี้ยนทำทีกลัวเกรง แต่ความจริงโมโหจึงแอบด่าหมอผี ดานุเห็น คิดแก้เผ็ดเวกจะลงนะเมตตาให้ เมี้ยนยุส่งพลางฉวยพานค่ายกครูวางหน้าดานุ ชายหนุ่มตบกระเป๋ากางเกงบอกว่ามีเงินไม่กี่บาท หมอผีตบเข่าฉาดไม่พอใจ เข้าแผน
ดานุพอดี เขาบอกว่าถูกหุ้นส่วนโกงจนแทบไม่เหลือสมบัติ เลยต้องมาให้พ่อปู่ตามหาหุ้นส่วนให้ หมอผีเก๊รู้ไม่ทัน บอกว่าเพื่อนของเขาตอนนี้หนีไปไกลแล้วคงตามตัวยาก
ดานุเล่นตามแผน ชมเวกว่ารู้จริงสมเป็นพ่อปู่ตาทิพย์ แล้วหันไปพูดกับเมี้ยนว่าเขาโง่ที่เชื่อเพื่อนคนนี้ ตอนนี้ได้ข่าวว่ามันหนีไปอยู่เมืองนอก ขนาดญาติของเขาที่เป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในกองปราบยังตามจับไม่ได้ จากนั้นหันกลับมาขอร้องหมอผีให้ช่วย ถ้าสำเร็จจะมีเงินให้ไม่อั้น
หมอเวกกับเมี้ยนได้ยินคำว่าตำรวจก็ตกใจ หมอผีแกล้งทำตัวสั่นล้มหงายท้อง เมี้ยนได้ทีรีบตะโกน
“พ่อปู่กลับขึ้นสวรรค์แล้ว คุณคงต้องมาใหม่วันหน้าแล้วล่ะ”
ดานุทำท่าเสียดายแต่แอบขำ ถูกชาวบ้านมองด้วยสายตาไม่พอใจ เขาไม่สนใจเดินออกจากตำหนัก จังหวะเดียวกับที่พัวสวนเข้าไปด้วยความเร่งรีบจึงไม่เห็นกัน เมี้ยนกำลังปิดประตูแต่พัวขอร้องว่าจะมาขอของขลังกันผีจากพ่อปู่ แต่ไม่ได้เอาไปใช้เอง เมี้ยนสงสัย...ใครกันที่อยากได้ของขลังจากเวก
