ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เสน่ห์นางงิ้ว

SHARE
  • หน้าที่ 3
  • 1
  • 2
  • 3

เจียงโอบกอดดำเกิง ขอให้เขาจำไว้เป็นบทเรียนแล้วให้ไปอาบน้ำล้างหน้า ทุกคนรอฉลองวันเกิดเขา ดำเกิงยิ้มทั้งน้ำตา วันนี้เป็นวันแรกที่เขาได้เจอกับ

เจียงได้มาเป็นลูกชายเจียงเหมือนได้เกิดใหม่ ชยุติมองภาพความรักพ่อลูกอย่างซาบซึ้งใจ...

ค่ำคืนนั้น ในห้องนอน ชยุติถามบัวว่าทำไมเจียงถึงต้องโกรธดำเกิงมากขนาดนั้น บัวอธิบายว่า ป๊าสอนพวกตนเสมอว่างิ้วมีเกียรติ เราจะดูถูกงิ้วไม่ได้ ชยุติข้องใจที่ดำเกิงทำไปเป็นการหาเงินเลี้ยงครอบครัว บัวบอกว่าสำหรับเจียงเป็นการทำให้งิ้วแปดเปื้อนไม่ให้เกียรติ ทันใดเสียงกนกวิภาเคาะประตูเรียกขอเข้าไปนอนด้วย ชยุติอ่อนใจไม่ยอมเปิด สักพักกนกวิภาล่าถอยไปเป็นวลัยมาเคาะแทน ชยุติบอกถ้าเธอกลัวเพราะฝันร้ายให้ไปนอนกับกนกวิภา บัวถามเขาทำแบบนี้ดีหรือ เขาถอนใจบอกเราจะได้นอนกันสองคนเสียที แม้ตนจะต้องนอนกับพื้นก็ตาม บัวยิ้มเขินๆ ไม่ทันไรเสียงเคาะประตูรัวและดังอย่างไม่เกรงใจจนชยุติต้องไปเปิด

“อาม้า!”

“คืนนี้ม้าจะนอนห้องนี้”

“ห้องผมนี่วิเศษยังไง ทำไมใครๆถึงอยากจะมานอนกันนัก”

วลีอ้างว่าอยากนอนกับลูกชายเหมือนก่อน โดยไม่มีคนอื่น บัวสะอึกขอตัวไปนอนกับอาม่า แล้วเดินออกไปโดยไม่ฟังคำทัดทานของชยุติ...วลียิ้มเหยียดเป่าหูชยุติว่าบัวรังเกียจ ถ้าเธอรักเขาคงไม่รีบออกไปง่ายๆแบบนี้ แต่เขาแก้ตัวแทนเธอว่า เธอเกรงใจม้ามากกว่า

“นังจ๊าดมันมาเล่าให้ม้าฟังว่า เมียแกมันก็เนื้อหอมอยู่นะ มีผู้ชายมาตอมเพียบเลยตอนเล่นงิ้วอยู่น่ะ แกสืบดีรึยังว่ามันมีคนอื่นอยู่รึเปล่า ตอนที่แต่งกับแก” วลีพยายามปั่นหัว

ชยุติว่าม้าดูละครมากไป วลีเบ้ปากบอกละครน้ำเน่ากับชีวิตจริงก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ว่าแล้วขึ้นเตียงนอนยิ้มอย่างสะใจ...บัวเดินเงียบๆลงมาหน้าห้องมาลัยเจอกนกวิภากับวลัยเยาะหยัน ว่าเลือดมันต้องข้นกว่าน้ำอยู่แล้ว บัวนิ่งไม่ตอบโต้ มาลัยเดินออกมาโต้แทน

“เลือดข้นกว่าน้ำจริงเหรอวะ...อาจี๊ด...อยู่ไหนวะ ลื้อไปเอาน้ำมาลองสาดคนแถวนี้ดูซิ จะได้รู้ว่าน้ำมันข้นแค่ไหน”

วลัยร้องว่านี่ลูกหลานนะไม่ใช่หมา มาลัยสวน ถ้าไม่ใช่ก็อย่ามาเห่าหอนแถวนี้ คนจะนอน แล้วจูงบัวกลับเข้าห้อง กนกวิภาเข่นเขี้ยว สักวันอาม่าจะต้องผิดหวังที่เข้าข้างคนนอก

เข้ามาในห้อง บัวขอโทษมาลัยที่มารบกวน มาลัยกลับบอกว่าตนต้องขอโทษแทนลูกหลานมากกว่าที่ไปยุ่งวุ่นวายชีวิตแต่งงานของเธอ แล้วหันมาชวนคุยเรื่องที่บ้าน บัวบอกว่าเจียงฝากความคิดถึงมาด้วย มาลัยยิ้มบอกไม่ต้องคิดถึงอยากให้เปิดการแสดงงิ้วมากกว่า

“ป๊าก็อยากเล่นจะแย่ แต่ช่วงนี้ยังไม่มีใครจ้างเลยค่ะ สงสัยไม่มีใครอยากดูงิ้วกันแล้ว”

“ทำไมจะไม่มี อย่างน้อยก็อั๊วคนหนึ่งนี่ไง...”

“งั้นคืนนี้บัวร้องงิ้วให้อาม่าฟังดีไหมคะ ถือเป็นการตอบแทนที่บัวมารบกวนห้องอาม่า”

“ไม่รบกวนเลย ดีซะอีกที่ลื้อร้องงิ้วกล่อมอั๊วก่อนนอน อั๊วจะได้นอนหลับฝันหวานไปเลย” มาลัยยิ้มมองบัวอย่างเอ็นดู บัวเริ่มร้องงิ้ว มาลัยยิ้มอย่างมีความสุข

ในคืนเดียวกัน ครอบครัวยิ่งจันทร์หงุดหงิดงุ่นง่านที่จับชยุติไม่สำเร็จ อีกไม่นานเจ้าหนี้คงจะแห่กันมา ล้วนบอกจะต้องเร่งให้ไชโยเซ็นสัญญาแล้วรับเงินก้อนแรกก่อนที่จะสายเกินไป ทันใดเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทั้งสามสะดุ้งเกี่ยงให้ยิ่งจันทร์ไปรับสาย เธอรับอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ฮัลโหลตอนนี้ไม่มีคนอยู่บ้านนะคะ ว้าย! น้องหนกเองหรือคะ นึกว่า...เพื่อนค่ะเพื่อนในวงการ โทร.มามีธุระอะไรคะ...เรื่องสำคัญ...ก็ได้ค่ะ เห็นแก่น้องหนกนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

แสงเดือนรีบถามว่าบ้านนั้นโทร.มาทำไม ยิ่งจันทร์บอกว่ากนกวิภามีแผนกำจัดบัว ล้วนบ่นแผนอะไรไม่เห็นเคยสำเร็จ แต่เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่เราต้องลอง อย่ายอมแพ้

ooooooo

เช้าวันใหม่ เสียงไหมฟ้าร้องไห้โวยวายอยู่ในกรงขัง นักโทษคนอื่นพากันรำคาญ ตำรวจบอกให้เธอติดต่อญาติมาช่วยประกันตัว ไหมฟ้าร้องไห้โฮบอกตนไม่มีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงสักคน ทันใด มีข้าวและน้ำยื่นเข้ามาตรงหน้า เธอเงยหน้ามองเห็นเจียงกับหลอก็ตกใจ

เจียงบอกว่ามาเยี่ยม ไหมฟ้ายิ่งร้องไห้กับความดีของเจียง หลอเปรยว่านี่แหละคือผลของการกระทำ

เจียง ปรามอย่าซ้ำเติม ไหมฟ้าฟูมฟายขอให้เจียงช่วยประกันตัวออกไป

เจียงตัดสินใจมาหาบัวที่บ้านชยุติ ยืนคุยที่ริมรั้ว เจียงจะขอเอาเงินจากสินสอดไปช่วยประกันตัวไหมฟ้า บัวบอกเงินนั้นเป็นของเจียง จะใช้ทำอะไรก็ได้

 “ไม่ได้หรอก มันไม่ใช่เงินอั๊ว อั๊วตั้งใจจะคืนคุณชยุติอยู่แล้ว แต่อยากจะเอาไปช่วยอีก่อน แล้วค่อยหามาคืนทีหลัง แค่ยืมนะ” บัวทึ่งที่เจียงจะคืนเงิน “ใช่ป๊าตั้งใจจะคืนทุกบาททุกสตางค์นั่นแหละ อาบัว ลื้ออยู่ที่บ้านเขาทำตัวให้ดีนะ ให้สมกับที่เขามีบุญคุณกับเราเข้าใจนะ”

ระหว่างนั้น จ๊าดแอบฟังได้ยินไม่ค่อยถนัด เข้าใจไปว่าเจียงมาขอเงินบัว จึงรีบมารายงานวลี...วลีเข่นเขี้ยวหาว่าคิดจะสูบเงินลูกชาย จะต้องเฉดหัวออกไปให้เร็วที่สุด

ในขณะที่กนกวิภาออกมาพบยิ่งจันทร์  เพื่อวางแผนให้เธอใช้ความเป็นนักแสดงทำให้ใครๆคิดว่าบัวร้ายกาจ ยิ่งจันทร์ยิ้มกริ่มเล่นไม่ยาก...จากนั้นกนกวิภาให้ชูดวงเอาจดหมายไปให้ดำเกิงเพื่อนัดมาคุยเรื่องสำคัญ ดำเกิงนึกกังวลใจว่าจะมาไม้ไหน

บ่ายวันนั้น ขณะที่บัวกำลังถูบันไดบ้าน ยิ่งจันทร์ก้าวขึ้นมายืนบันไดขั้นแรก บัวขอให้เธอออกจากตรงนี้เกรงจะลื่นล้ม ยิ่งจันทร์โวยวายหาว่าไล่ ถือว่าชยุติถือหางจะทำอะไรก็ได้ไม่มีความเกรงใจ ว่าแล้วก็เงื้อมือจะตบ แต่เซถลาล้มลงไปกองกับพื้นช้าๆทำท่าสลบทันที

วลีกับวลัยวิ่งเข้ามาร้องเอะอะว่าบัวผลักยิ่งจันทร์ตกบันได บัวพยายามอธิบายแต่ทั้งสองไม่ฟัง มาลัยออกมายืนมองด้วยความรันทดใจ เดาได้ว่าเป็นแผนการของลูกหลานตัวเอง

ชยุติกำลังอ่านเอกสารสัญญาร่วมทุนกับแสงเดือนและล้วนอยู่ที่โรงงาน ล้วนเร่งให้ไชโยเซ็นสัญญา ชยุติ ท้วงว่า ธนาคารยังไม่อนุมัติเงินกู้จะรีบเซ็นทำไม แสงเดือนอ้างว่าเราจะใช้เงินตัวเองลงทุนไปก่อน เพราะที่ไซต์งานก็เริ่มก่อสร้างแล้ว ไชโยไม่สงสัยอะไรยินดีที่จะเซ็น

“ไม่ต้องขัดป๊านะติ ป๊าจะจัดการเรื่องนี้เอง...ผมไว้ใจพวกคุณ ไม่ต้องห่วงนะครับ ในส่วนของผม ผมจัดการเอง” ไชโยรับรองกับแสงเดือนและล้วน

ทันใดหัวหน้าคนงานวิ่งมาบอกว่าให้ไปโรงพยาบาล ยิ่งจันทร์ตกบันได ทุกคนหน้าเสีย...

ขณะเดียวกัน ดำเกิงประจันหน้ากับกนกวิภาที่ศาลเจ้า กนกวิภาไม่รอช้ายื่นข้อเสนอว่าถ้าเขาต้องการให้บัวกลับไปต้องร่วมมือกัน ทำตามที่ตนบอกแล้วยังไม่ต้องใช้หนี้คืนด้วย ดำเกิงงง

“ผีเข้ารึไง ทำไมอยู่ๆถึงอยากจะช่วย”

“ก็เพราะฉันอยากได้พี่ชายของฉันคืนเหมือนกัน เหตุผลพอไหม”

ดำเกิงไม่อยากเชื่อใจ แต่ก็อยากได้บัวกลับคืนจริงๆ...ด้านวลีกับวลัยนั่งรอที่หน้าห้องฉุกเฉิน ล้วนและแสงเดือนวิ่งนำไชโยกับชยุติเข้ามาถามยิ่งจันทร์เป็นอย่างไรบ้าง วลัยบอกหมอยังไม่ออกมาบอกอะไร แสงเดือนกับล้วนมีท่าทีตื่นตระหนก วลีปลอบอย่าเพิ่งคิดในทางร้าย ไชโยถามว่าเกิดอะไรขึ้น จังหวะนั้นบัวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ วลีหันมาตบหน้าบัวทันที

ชยุติตกใจถาม “อาม้า! ม้าตบหน้าบัวทำไมครับ”

“ก็สั่งสอนมันไง โทษฐานที่มันกล้าทำร้ายหนูจันทร์ แล้วยังมาตีหน้าซื่อ”

บัวร้องไห้เจ็บปวดที่โดนใส่ร้าย ปฏิเสธว่าเป็นอุบัติเหตุ วลีใส่ไคล้ว่าตนเห็นยิ่งจันทร์เข้าไปทักทายดีๆ บัวกลับผลักเธอลงมา ชยุติไม่เชื่อ แสงเดือนถามเขาคิดว่าแม่ตัวเองโกหกหรือ เขาส่ายหน้า ไชโยเอ็ดให้เลิกปกป้องเมีย ถ้ายิ่งจันทร์เป็นอะไรเขารับผิดชอบไหวหรือ

“ผมไม่ได้ปกป้อง แต่ผมเชื่อว่าบัวพูดความจริง”

วลีจ้องหน้าบัว “แกคงจะตอหลดตอแหลอ้อนผัว จนตาติโงหัวไม่ขึ้นแล้วสินะ ป๊าม้าแกสั่งสอนกันมายังไง ทำไมลูกถึงได้สันดานเลวขนาดนี้”

“คุณพี่คะ นังนี่มันไม่มีแม่ค่ะ มีแต่พ่อ” วลัยแทรก

ล้วนเยาะเป็นลูกกำพร้านี่เองถึงสั่งสอนได้แค่นี้ บัวสวนกรุณาอย่าลามปามป๊าม้าของตน วลีพุ่งเข้าตบหน้าบัวอีกหลายฉาด จิกว่าทำไมจะด่าไม่ได้ ชยุติพยายามห้าม บัวสุดทนวิ่งออกไป

บัวร้องไห้น้ำตานองหน้ากลับมากอดเจียงพร่ำบอกว่าตนไม่ได้ทำ ไม่ได้ผลักยิ่งจันทร์ตกบันได ทั้งดำเกิง หลอและเจียงตกใจ เจียงปลอบว่าตนเชื่อบัวและพร้อมอยู่ข้างๆบัวเสมอ ดำเกิงไม่พอใจรู้ว่าคนบ้านนั้นทำร้ายบัวจนหน้าแดงกลับมา จะไปเอาเรื่อง เจียงกับหลอจะห้าม ก็พอดีชยุติวิ่งเข้ามา ดำเกิงไม่รอช้าตรงเข้าชกหน้าเขาล้มคว่ำแล้วตามซ้ำ ชยุติไม่คิดตอบโต้สักนิด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เหม่เหม ธัญญวีร์" เดินตามฝัน อนาคต "นักบินหญิง"

"เหม่เหม ธัญญวีร์" เดินตามฝัน อนาคต "นักบินหญิง"
30 พ.ค. 2563
06:01 น.