ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เสน่ห์นางงิ้ว

SHARE
  • หน้าที่ 3
  • 1
  • 2
  • 3

ไหมฟ้าดึงเงินที่ธานีไปเก็บดอกเบี้ยเอามานับอย่างยิ้มย่อง แล้วถามว่าทำไมวันนี้ได้น้อย ธานีบอกว่าคนจ่ายน้อยดอกก็ต้องน้อย ไหมฟ้าเห็นมีเศษเหรียญก็บ่นว่าใครจ่ายแบบนี้ ขวดบอกว่าคณะงิ้วไซป๋อ ไหมฟ้าฉุกคิดบางอย่างแล้วถามขึ้นว่า

“ถ้าเราอยากเก็บดอกได้เยอะๆ ก็ต้องเพิ่มเงินต้นให้มันเยอะๆสินะ”

“ก็ใช่น่ะสิ ต้นเยอะ ดอกเบี้ยก็ยิ่งงอกเงย” ขวดตอบแทนทำให้ไหมฟ้าคิดแผนร้ายในใจ...

ยิ่งจันทร์มาบ้านชยุติในชุดกี่เพ้าสั้นจู๋ โชว์เรียวขาจนไชโยต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก และยังมีพัดในมือ

เตรียมพร้อมจะไปดูงิ้ว ชยุติเดินเข้ามากับมาลัย กนกวิภารีบบิวต์พี่ชายให้ดูยิ่งจันทร์

“ไวๆสิคะพี่ติ พี่จันทร์เก๋จัง เริ่ดสะแมนแตนซะไม่มี”

“ก็คืนนี้พี่จะไปชมอุปรากรจีนกับคุณยายกับพี่ตินี่คะน้องหนก” ยิ่งจันทร์กางพัดโบก

“เค้าเป๋ คืนนี้งิ้วจะเล่นข้างบนหรือข้างล่างเวทีกันแน่วะเนี่ย” มาลัยทำหน้าระอาใจ

เย็นวันนั้น ตรึงจิตกับนกขมิ้นนั่งกินเกาเหลาอยู่ในตลาด นกขมิ้นเร่งให้รีบกินจะได้ไปแต่งตัวเตรียมแสดง ตรึงจิตบ่นแค่เล่นเป็นตัวสองตัวสามจะต้องแต่งอะไรมากมาย นกขมิ้นแย้งว่าตนเป็นพระเอก ตรึงจิตของขึ้นทันที

“ใช่สิ ฉันคนเดียวนี่ที่กลายเป็นนางงิ้วต๊อกต๋อย เป็นตัวประกอบตลอดชาติ”

ไหมฟ้าเดินมาได้ยินยิ้มเยาะทันที นกขมิ้นขอร้องอย่ามีเรื่องกันอีก ไหมฟ้าจึงว่าแค่มาดูหน้าว่าทำไมถึงไม่ได้เป็นนางเอกงิ้ว ทั้งที่ตนถอนตัวออกมาแล้ว นกขมิ้นบอกว่าบัวได้เป็น

เข้าทางไหมฟ้าพอดี “อ้อ อย่างนี้นี่เอง ป๊าลำเอียงไม่เห็นความงามของแก แต่ถ้าเป็นฉันนะ ถ้าฉันไม่ได้ขึ้นเล่นในบทที่ฉันต้องการ คนอื่นก็ต้องไม่ได้เล่นด้วย ฉันไม่ยอมหรอก”

ตรึงจิตฉุกคิด ถามกลับว่าถ้าเป็นเธอ เธอจะทำ อย่างไร ไหมฟ้ายิ้มกริ่มเริ่มแผนยุยง...

เย็นวันเดียวกัน จี๊ด จ๊าดและชูดวงช่วยกันหิ้วหม้ออาหารเดินตามชยุติซึ่งประคองมาลัย และมียิ่งจันทร์สวมรองเท้าส้นสูงเดินตาม มาลัยร้องเรียกเด็กให้ตามไปกินอาหารฟรีที่ศาลเจ้า เด็กๆวิ่งล้อมหน้าล้อมหลัง  ยิ่งจันทร์ซึ่งเดินลำบากเพราะพื้นขรุขระ พยายามจะไปเกาะแขน

ชยุติแต่ไม่ทันเสียที ยังต้องมาโดนเด็กขวาง บางคนวิ่งชนจนตัวเองหมุนคว้างก็ลืมตัวโวย

“อะไรกันเนี่ย ป่าเถื่อน ล้าหลัง ไร้อารยธรรมกันจริงๆ” ไม่ทันขาดคำ เด็กคนหนึ่งแกล้งเอานิ้วจิ้มก้นแล้ววิ่งหนี “อ๊าย...ไอ้เด็กบ้า ไอ้เด็กเปรต เด็กนรก ที่นี่มันนรกชัดๆ นรกๆๆๆ”

ด้วยความที่มัวแต่โกรธ ยิ่งจันทร์ไม่ทันมอง เดินเหยียบขี้หมากองโตเข้าเต็มลัก เธอกรีดร้องให้ชยุติช่วย แต่เขาเดินลิ่วไปไกลแล้ว

มาถึงศาลเจ้า ยิ่งจันทร์นั่งหน้างออยู่มุมหนึ่ง ทั้งร้อนทั้งอึดอัดกางพัดพัดเยิบๆ ชยุติกับมาลัยช่วยกันแจกอาหารเด็กๆ ชยุตินึกได้ตักอาหารและผลไม้มาให้ยิ่งจันทร์ เธอรีบปรับสีหน้าชื่นชมว่าน่ารับประทานมาก ทั้งที่ในใจรังเกียจสุดๆ มีเด็กเข้ามาเรียกน้าๆ ยิ่งจันทร์เสียงหวาน

“ขาลูก...ว่าไงคะ”

“มากับพวกงิ้ว ทำไมไม่ไปเขียนหน้าซะทีล่ะ”

ยิ่งจันทร์แค้นจัดแต่ต้องปั้นหน้ายิ้มหวานต่อหน้าชยุติ...บัวกับชาวคณะต่างกำลังแต่งหน้าตัวเอง บัวมองมาเห็นชยุติกับยิ่งจันทร์ ก็นึกถึงคำพูดของกนกวิภาที่บอกว่านี่ว่าที่พี่สะใภ้...บัวรู้สึกหัวใจหวั่นไหว พยายามสงบจิตใจให้เป็นปกติ

ถึงเวลาแสดง บัวร้องและร่ายรำเป็นนางพญางูขาวได้อย่างสวยงาม มาลัยตั้งใจดูอย่างมีความสุข  ยิ่งจันทร์

โบกพัดเป็นระวิง อยากจะกลั้นใจตายเพราะฟังไม่รู้เรื่องและร้อนจนจะบ้าตาย

“พี่ติขา...จันทร์ไม่ไหวแล้ว จันทร์จะเป็นลม ร้อนแล้วก็เหม็น แล้วก็เสียงดัง จันทร์หายใจไม่ออก”

มาลัยติงจะมาเป็นลมอะไรตรงนี้ ชยุติลุกขึ้นไปประคองยิ่งจันทร์ เธอโอบกอดซบอกเขา อ้อนให้พากลับอ้างว่าอยากอาเจียน มาลัยรำคาญกลับก็กลับทั้งที่เสียดายกำลังสนุก...บัวมองมาจากบนเวทีเห็นความใกล้ชิดของชยุติกับยิ่งจันทร์ก็ชะงัก ใจแป้วอย่างบอก

ไม่ถูก ดนตรีกลับมาเล่นท่อนส่งให้บัวร้องอีกรอบ หลอตะโกนเรียกบัว สติเธอกลับคืนขยับเข้าท่อนร้องอย่างเนียนๆ

ตรึงจิตหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่หลังโรงงิ้ว ยิ่งเห็นชุดสวยงามที่บัวต้องเข้ามาเปลี่ยนแขวนอยู่ก็ยิ่งอิจฉา นึกถึงคำพูดของไหมฟ้าแล้วแวบแผนร้ายเข้ามาในหัว ตรึงจิตหยิบไม้ขีดไฟมาจุด โยนลงไปที่ชุดงิ้วของบัว ไฟลุกพึ่บและลามไปทั้งราว

ดำเกิงนั่งยิ้มมองบัวแสดงอย่างชื่นชม ทำจมูกฟุดฟิดคิดว่าใครมาปิ้งไก่ ทันใดเสียงนกขมิ้นร้องลั่นว่า ไฟไหม้! เท่านั้นก็เกิดความอลหม่าน

บัวซึ่งร่ายรำอยู่เริ่มสำลักควันที่ลอยออกมา คนดูเริ่มเอะใจ ชยุติที่ประคองยิ่งจันทร์เดินออก หันมองแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ่งจันทร์ยื้อยุดให้รีบไปตนจะแย่อยู่แล้ว มาลัยหมั่นไส้บ่นว่ายิ่งจันทร์เป็นปลิงหรือตัวอะไรเกาะแน่นอย่างนั้น แล้วเซ็งเดินนำออกไป

บัวกลับเข้ามาหลังเวที ตกใจเมื่อเห็นไฟไหม้รีบเข้าช่วยทุกคนดับไฟ คนดูวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น...พอไฟดับลงก็เห็นถึงความเสียหายของชุดงิ้วทั้งหมด มีไม่กี่ตัวที่พอจะซ่อมได้ หลอบ่น

“แล้วนี่จะทำยังไงชุดงิ้วไหม้หมดแล้ว”

“ก็ต้องซ่อม แต่ถ้าซ่อมไม่ได้ก็ต้องซื้อ” เจียงถอนใจ

“ชุดละตั้งเกือบแสน เฮียจะไหวเหรอ แล้วยังต้องมาจ่ายพวกเด็กๆอีก โอ๊ยแล้วจะเอาอะไรไปเหลือล่ะห๊ะเฮียเจียง”

เจียงเครียดเซจะล้ม บัวรีบประคอง นกขมิ้นพลั้งปาก “ถ้าหาชุดงิ้วมาใหม่ไม่ได้ คณะเราไม่ต้องปิดตัวลงเหรอ โธ่เอ๊ยน้องตรึงจิตไม่น่าเลย!”

ดำเกิงถามนกขมิ้นว่าพูดอะไร นกขมิ้นรีบเอามือปิดปากหน้าเจื่อน...ดำเกิงออกมาตามหาตรึงจิตแล้วกระชากตัว เขย่าถามทำแบบนี้ทำไม ตรึงจิตไม่ยอมรับ แต่พอดำเกิงให้สาบานและว่านกขมิ้นสารภาพหมดแล้ว เธอส่งสายตากร้าวใส่นกขมิ้นทันที เขายกมือไหว้ขอโทษที่พลั้งปาก

ดำเกิงจะแจ้งตำรวจให้ลากตัวไปนอนมุ้งสายบัว บัวปรามให้ใจเย็นๆ แต่ตรึงจิตท้าทาย

“ก็เอาซี่ ถ้าแกกล้าฉันก็จะแจ้งกลับเหมือนกันว่าพวกแกรุมทำร้ายร่างกายฉัน” ว่าแล้วก็เอามือบีบคอตัวเองทำลิ้นจุกปาก

“โอ้โห...ตอแหลเบอร์ตองขนาดนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้” ดำเกิงจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เหม่เหม ธัญญวีร์" เดินตามฝัน อนาคต "นักบินหญิง"

"เหม่เหม ธัญญวีร์" เดินตามฝัน อนาคต "นักบินหญิง"
30 พ.ค. 2563
06:01 น.