เสน่ห์นางงิ้ว

ในโรงอาหารมหาวิทยาลัย กนกวิภากับเพื่อนเห็นบัวเข้าแถวซื้ออาหารก็เยาะเย้ยถากถางให้เพื่อนๆ ฟังว่าบัวเป็นนางเอกงิ้วชั้นต่ำ ไม่สมควรร่วมโรงอาหารเดียวกัน บัวยิ้มสู้ตอบโต้

“คนเราเกิดมาความจำเป็นไม่เท่ากันหรอกพวกเธอน่ะโชคดีนะที่เกิดมาสมบูรณ์พร้อม ในขณะที่ฉันต้องดิ้นรนเล่นงิ้วร้องงิ้วเพื่อความอยู่รอด แต่อย่างหนึ่งที่ฉันคิดว่า ฉันมีในตัวไม่น้อยไปกว่าพวกเธอก็คือศักดิ์ศรี แล้วก็ความภาคภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์”

เพื่อนๆฟังแล้วเห็นจริง กนกวิภาไม่พอใจจ้องบัวตาแทบถลนก่อนจะสะบัดหน้าออกไป ระหว่างนั่งสงบสติอารมณ์ มีเพื่อนที่ตามมาด้วยสองสามคน ทันใดยิ่งจันทร์ แต่งตัวเฉิดฉายเดินเข้ามาร้องทัก เพื่อนๆตะลึงกับความสวยของเธอ กนกวิภาเห็นยิ่งจันทร์ก็กรีดกรายอย่างเธอวิ่งเข้าไปสวมกอดกัน ยิ่งจันทร์ร้องกรี๊ด...เริ่ดสะแมนแตนซะไม่มี

กนกวิภาถามลมอะไรหอบมา ยิ่งจันทร์อ้างว่าผ่านมาแถวนี้ คิดถึงเลยแวะหาจะชวนไปทานกลางวันแล้วช็อปปิ้ง กนกวิภาคิดเพราะมีเรียนบ่ายแต่เรื่องช็อปปิ้งสำคัญกว่า ยิ่งจันทร์ยิ้มแต้

“ไปรถน้องหนกนะคะ พอดีคนรถพี่ต้องไปรับคุณพ่อคุณแม่ไปงานต่อน่ะค่ะ”

กนกวิภารับคำหันมาหยิบกระเป๋าและแนะนำกับเพื่อนๆว่า นี่ว่าที่พี่สะใภ้ เพื่อนๆฮือฮา ระหว่างเดินไปที่รถ เห็นบัวถือหนังสือเดินอยู่ข้างหน้า กนกวิภาบ่นว่าเกลียดเป็นแค่นางเอกงิ้ว ชอบทำตัวหยิ่งยโส ยิ่งจันทร์ อาสาจัดการให้ ว่าแล้วก็เดินแซงขึ้นไปกระแทกบัวหนังสือหล่นกระจาย บัวตกใจก้มเก็บ กนกวิภาเดินตามมาแขวะ

“มีปัญหาอะไรไหม ยัยงิ้ว”

“นางเอกงิ้ว! ต๊าย...ไม่บรรเจิดเริ่ดสะแมนแตนเอาซะเลย แล้วมาเรียนที่ดีๆแบบนี้ได้ยังไงคะ กลับโรงงิ้ว ไปซะไป๊ ชิ้วๆ”

“ฉันเล่นงิ้วแล้วมันเดือดร้อนคุณตรงไหนไม่ทราบ”

“ไม่ได้เดือดร้อน แต่รังเกียจเข้าใจไหม” กนกวิภาสวน

ยิ่งจันทร์ให้เลิกเสวนา เราเป็นผู้ดีไม่ควรไปตอแยกับพวกไพร่ กนกวิภาเห็นด้วย บัวถามขึ้นว่าทั้งสองเป็นผู้ดีหรือ สองสาวรับเชิดๆว่าใช่

“เพิ่งรู้ว่าพวกผู้ดีอย่างคุณ เขาทำตัวเหมือนไพร่...” พูดจบบัวเดินไปทันที

สองสาวยืนหน้าชา เข่นเขี้ยวฝากไว้ก่อน เจอคราวหน้า จะเอาให้หนัก

ooooooo

ที่โรงงิ้ว ดำเกิงนั่งซ่อมของที่โดนกนกวิภาชนจนพัง ทันใดนั้นได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของธานีที่มาทวงเงินกับเจียงอีก ธานีหาว่าเจียงตุกติกไม่จ่าย เจียงบอกว่าไม่ได้ตุกติกแต่ต้องเอาเงินมาซ่อมของที่เสีย เพื่อได้แสดงงิ้วคืนนี้แล้วมีเงินจ่ายเขา ธานีไม่ค่อยพอใจ

“ได้ก็ได้วะ งั้นอั๊วจะมาใหม่พรุ่งนี้ แต่คิดดอกเบี้ยเพิ่มสองเท่านะเว้ย ไปไอ้ขวดกลับ”

หลอหนักใจพรุ่งนี้จะมีพอจ่ายหรือ เจียงเครียดไม่น้อย...ธานีเดินเซ็งมาตามทาง เจอไหมฟ้าเดินถือขวดเหล้า เมาไม่เป็นท่า ก็ยิ้มกระหยิ่มใจ อย่างไรเสียวันนี้ก็ไม่เสียเที่ยว จะเอาอดีตนางเอกงิ้วทำเมียเสียหน่อย ธานีโอบกอด ไหมฟ้า ด้วยความเมาเธอจึงอ่อนระทวยไปกับเขา...

กนกวิภากับยิ่งจันทร์ทานอาหารเสร็จ ยิ่งจันทร์ชวนลุยช็อปปิ้ง กนกวิภาทำหน้ามุ่ยบอกวันนี้ทั้งห้างเซลแทบทุกร้าน ถ้าตนเข้าไปซื้อแล้วนักข่าวเห็นจะเอาไปเขียนข่าวว่าเราตะลุยของถูก ยิ่งจันทร์ฝืนยิ้มอย่างเสียดาย

“ต๊าย...บรรเจิดเริ่ดสะแมนแตนซะไม่มี จริงด้วยค่ะ น้องหนกนี่รอบคอบจริงๆ พี่ล่ะเบื๊อเบื่อพวกที่คอยจ้องว่าเราเป็นคนดัง เป็นคนสำคัญของสังคม จะกระดิกทำอะไรนิดอะไรหน่อย มันก็เอาไปเป็นข่าวแล้ว เอายังงี้ดีไหมคะ ร้านไหนติดป้ายเซลเราก็ไม่เข้า เลือกเข้าเฉพาะร้านเก๋ๆ ดิสเพลย์สวยๆดีไหมคะ” ยิ่งจันทร์แนะนำทั้งที่ยังเสียดาย

กนกวิภาชมว่ายิ่งจันทร์น่ารัก เธอนึกได้ถามถึงชยุติ กนกวิภาบอกว่าไปดูโรงงานกับป๊าม้า แล้วคิดแผนถ้ายิ่งจันทร์อยากเจอจะจัดการให้ ยิ่งจันทร์ยิ้มรับว่าอยากเจอมาก

ไชโยได้รับโทรศัพท์จากลูกสาวแล้วหันมาบอกชยุติว่า น้องรถเสียอยู่ที่มหาวิทยาลัยให้เขาไปรับ ชยุติโบ้ยให้ชูดวงไป ไชโยคะยั้นคะยอให้เขาไปเพราะรู้แผนการ ของกนกวิภาดี

ชยุติรู้สึกทะแม่งๆแต่ไม่อยากขัดใจป๊า พอมาถึงมหาวิทยาลัย เห็นบัวกำลังจะกลับก็ปรี่เข้าไปทักและชวนกลับด้วยกัน บัวรีบปฏิเสธบอกว่าต้องไปสอนพิเศษต่อ กนกวิภากับยิ่งจันทร์เดินมาไม่ทันเห็นบัวเพราะเธอแยกไปแล้ว

“มองหาอะไรคะพี่ติ นี่...พี่จันทร์อยู่นี่ค่ะ เซอร์ไพรส์ของเราได้ผลค่ะ”

“จันทร์ทำให้พี่ติลำบากใจที่ต้องทิ้งงานมารึเปล่าคะ” ยิ่งจันทร์ทำท่าเขินอาย

ชยุติฝืนยิ้มปฏิเสธ...ขณะที่บัวมาสอนพิเศษเด็กๆในชุมชน ไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ เพราะนึกถึงชยุติกับยิ่งจันทร์ ...บัวแอบเห็นยิ่งจันทร์เกาะแขนชยุติเดินไปขึ้นรถ กนกวิภา แยกตัวออกไปปล่อยให้ทั้งสองไปด้วยกันลำพัง

ไม่ทันไรชยุติกลับถึงบ้าน วลีกับวลัยซักถามอย่างตื่นเต้นทำไมกลับมาเร็ว น่าจะอยู่คุยกับยิ่งจันทร์นานๆ เขาอ้างว่าเกรงใจไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อน ไชโยล้อว่าเริ่มรักยิ่งจันทร์ขึ้นบ้างแล้วใช่ไหม ชยุติจะค้านแต่กนกวิภาแทรกพูดว่า ไม่มีใครเหมาะสมกับพี่ชายตนเท่ายิ่งจันทร์

“ตอนนี้ในหัวพี่มีแต่เรื่องงาน ยังไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นหรอก”

“แล้วงานที่โรงงานเป็นยังไงบ้าง พอไหวไหม” วลีเปลี่ยนเรื่อง

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่ผมต้องเรียนรู้ครับม้า แต่ไม่น่าจะเหลือบ่ากว่าแรง”

“พี่ติทนกลิ่นโรงงานนั่นได้ยังไงทั้งคาวทั้งเหม็น กนกไปแค่แป๊บเดียวก็จะเป็นลมแล้ว”

มาลัยได้ยินสวนทันควัน “ไม่ใช่เพราะโรงงานน้ำปลาของอากงหรอกเหรอ ที่ทำให้พวกลื้อมีกินมีใช้อย่างทุกวันนี้น่ะ พอสุขสบายเข้าหน่อยก็ลืมตัวลืมตีน” มาลัยชี้หน้าลูกหลานเรียงตัว

วลัยเอ็ดมาลัยไม่ให้พูดคำว่าตีน...มาลัยแกล้งพูดย้ำๆ วลีเรียกจี๊ดมาพาอาม่าไปกินข้าว มาลัยรู้ทันบอกไม่ต้องไล่ ชยุติเข้ากระซิบเดี๋ยวเจอกันที่เก่า อาม่ายิ้มแป้ รีบเดินไป

ooooooo

ไหมฟ้ารู้สึกตัวขึ้นมาพบว่าตัวเองตกเป็นเมียธานี ก็โวยวายฟูมฟายยกใหญ่ จะแจ้งตำรวจให้มาลากคอเขาเข้าคุก ธานีไม่หวั่นกลับปลุกปล้ำไหมฟ้าอีกรอบ...ไม่เพียงเสียตัวเท่านั้น  ออกมาจากบ้านธานี ไหมฟ้าเจอตรึงจิตเยาะเย้ยถากถางจนเกิดการตบตีกันอีกครั้ง ชาวบ้านเชียร์กันเฮๆ

มาลัยไม่ยอมกินข้าว เทเม็ดก๋วยจี๊ใส่ถุงเตรียมไปดูงิ้ว จี๊ดกับจ๊าดพยายามจะให้กินข้าวก็โดนโวยวายใส่จนทั้งสองระอาไม่อยากสนใจ ชูดวงเข้ามาในครัวเตือนสองสาวว่า กินเงินเดือนเจ้านายก็ต้องดูแลแม่ท่านให้ดี สองสาวหน้าเบ้บ่นว่ายิ่งกว่าเลี้ยงเด็กเจ็ดขวบ ระหว่างมัวแต่เถียงกันกว่าจะรู้ตัวอาม่าก็หายไปแล้ว จึงรีบมารายงานวลี กนกวิภาเข้ามาบอกว่าชยุติก็หายไปด้วย วลีหงุดหงิดรู้ว่าคงพากันไปโรงงิ้วแน่ๆ

ในชุมชนซอยโรงงิ้ว บัวสอนพิเศษเด็กๆเสร็จ

แม่เด็กคนหนึ่งบอกว่าวันนี้ขายของไม่ได้ไม่มีจ่ายขอผลัดไปก่อน และพรุ่งนี้ลูกคงไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะไม่มีเงิน บัวสงสารควักเงินตัวเองยี่สิบบาทให้ บอกใกล้สอบแล้ว ไม่ควรขาดเรียน เอาเงินนี้ให้เป็นค่าขนมลูกไปเรียน

“โถแม่คุณ น้ำใจช่างงามเหลือเกิน ขอให้เจริญยิ่งๆขึ้นไปนะ” แม่เด็กตื้นตัน

ทางเข้าชุมชนช่วงเย็นย่ำ ร้านรวงออกมาตั้งเต็มไปหมด มาลัยเดินมากับชยุติ เรียกเด็กๆให้ไปดูงิ้วด้วยกันและจะเลี้ยงกระเพาะปลาด้วย เด็กๆเฮโลวิ่งตามมาลัยเป็นพรวน ชยุติชื่นชมอาม่าช่างใจดีกับเด็กๆ อาม่า บอกเด็กๆน่าสงสาร พ่อแม่หาเช้ากินค่ำ อดมื้อกินมื้อไปตามเรื่อง

“กนกควรจะออกมาเห็นชีวิตเด็กๆพวกนี้ จะได้รู้ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน ไม่ต้องอดๆอยากๆ” ชยุตินึกถึงน้องสาว

“คิดดูสิอาตี๋ บ้านเราใหญ่โตห้าไร่หกไร่ แต่อยู่กันแค่ไม่ถึงสิบคน แต่ที่นี่แค่หลังบ้านเรา มันตรงกันข้ามเลย ซอกเล็กเท่ารูหนู อัดกันอยู่เป็นร้อย บอกตามตรงว่าอาม่าอายว่ะ”

“อาม่าอายอะไรเหรอครับ”

“ความจนความรวยมันต่างกันเกินไป ไอ้ที่รวยอยู่แล้วก็รวยเอารวยเอา ไอ้ที่จนก็จนต่อไปไม่ต้องลืมตาอ้าปาก...อาม่ากับอากงก็เคยจนกันมาก่อน จนขนาดแทบไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อ ถึงวันนี้อาม่าชักจะเกลียดมันแล้วว่ะ ความรวยน่ะ” มาลัยหัวเราะกับตัวเอง

“ผมภูมิใจในตัวอาม่าจริงๆเลยครับ” ชยุติยิ้มชื่นชม

คืนนี้ตรึงจิตหมายมั่นจะแสดงให้เต็มที่ พยายามซ้อมบทอยู่หน้ากระจก ดำเกิงเห็นคนดูเข้ามามากมายก็บ่นกับหลอว่า คนดูคงผิดหวังที่ไม่ได้ดูบัวเล่น ตรึงจิตได้ยินแหวใส่ทันที เจียงห้ามศึกไล่ดำเกิงไปทำอย่างอื่น หลอถอนใจถามเจียงแน่ใจหรือที่จะให้ตรึงจิตเป็นนางเอกคืนนี้

“ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอกซินแส อาตรึงจิตอีอาจจะทำได้ดีก็ได้”

หลอเดินส่ายหน้าไม่เห็นด้วยไปประจำหน้าเวที... บัวแอบมองชยุติพูดคุยกับเด็กๆอย่างเป็นกันเองก็เผลอยิ้มอย่างลืมตัว ดำเกิงเดินมาเห็นถามยิ้มอะไร บัวแก้ตัวว่าเห็นอาม่าใจดี

“ไหน...อ๋อ อาม่าแกอยู่บ้านหลังใหญ่ปากซอยบ้านเรา แกใจดีนะ ได้ยินมาว่าคืนนี้แกเหมากระเพาะปลาเลี้ยงเด็กๆด้วย แต่บอกตามตรงเกิ่งไม่ค่อยชอบขี้หน้าหลานชายแกเลย”

“ทำไมล่ะเกิ่ง ตอนเด็กๆเขาก็เคยมาเล่นกับเราที่โรงงิ้วบ่อยๆ ทำไมถึงไม่ชอบเขาล่ะ”

ดำเกิงว่าเวลาเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน เรามันคนละชั้นกับเขา เขาหายไปเรียนเมืองนอกตั้งนาน ไม่เคยมาบอกลาสักคำ คงไม่นับว่าเราเป็นเพื่อน บัวสลดลงคล้อยตามคำพูดของดำเกิง

ooooooo