เสน่ห์นางงิ้ว

ช่วงพักเปลี่ยนฉาก บัวกลับเข้ามาหลังเวที เจียงถามคิดอะไรดูไม่ค่อยร่าเริง บัวบอกว่ากลัวคนดูไม่ชอบ หลอปลอบอย่าคิดมาก คนดูมาเยอะเพราะตั้งใจมาดูเธอแสดง ตรึงจิตหมั่นไส้บ่นแทรกเข้ามาว่า ทำอย่างกับไม่เคยดูงิ้วมาก่อน กับแค่งิ้วฝึกหัดเล่นแค่ไม่กี่วัน

“เก่งไม่เก่ง คนก็มาดูอาบัวเยอะกว่ามาดูลื้อละว้า อาตรึงจิต” หลอเถียงแทน ดำเกิงเสริม

“ใช่ ทำได้อย่างเขารึเปล่าล่ะ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าพูดเลยดีกว่า เฉาฉุ่ยเหม็นขี้ฟัน!”

ตรึงจิตเข่นเขี้ยวจะคอยดูว่าไปได้สักกี่น้ำ ดำเกิงบ่นว่าบัวอุตส่าห์มาช่วยยังไม่สำนึก...ด้านชยุติ ครอบครัวยิ่งจันทร์กำลังลากลับ แสงเดือนเชิญทุกคนวันหลังไปทานข้าวที่บ้านบ้าง วลีรับปากทันทีเพราะอีกไม่นานจะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว ยิ่งจันทร์เข้าอ้อนชยุติ

“รักษาแหวนวงนี้ให้ดีเหมือนกับ...หัวใจของจันทร์ฝากไว้ที่พี่ติแล้วนะคะ”

“ว้าย...หวานจังเลยค่ะพี่จันทร์ขา” กนกวิภาชื่นชม

“บรรเจิดเริ่ดสะแมนแตนใช่ไหมคะ คุณน้อง”

แสงเดือนดึงลูกให้ขึ้นรถ สองแม่ลูกเปิดหน้าต่างรถโบกมือราวกับคนดัง วลีกับวลัยมองอย่างปลาบปลื้ม ไชโยหันมาย้ำกับชยุติว่า รู้แล้วใช่ไหมทำไมต้องจับยิ่งจันทร์ให้อยู่มือ ชยุติจะแย้ง ไชโยยกมือห้าม บอกป๊าวางแผนชีวิตให้หมดแล้ว หน้าที่เขาคือทำตามที่ป๊าม้าสั่งเท่านั้น

“พี่จันทร์ทั้งสวย ทั้งรวย ทั้งโก้ พี่ติเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉาที่สุดในโลกเลย รู้ไหมคะ” กนกวิภาแย่งพูดทำให้ชยุติเถียงไม่ทัน

วลีนึกได้แว้ดออกมาเรื่องเค้กที่มีรสชาติอุบาทว์อย่างนั้น กนกวิภายุให้เอาเรื่องให้ได้ วลีเล่นงานจี๊ดกับจ๊าด ไล่เลียงจนพอจะรู้เลาๆว่าน่าจะเป็นฝีมือมาลัย วลีอยากจะบ้าตายที่อาม้าของตัวเองไม่คล้อยตามบ้างเลย

ชยุติมาบ่นกับมาลัย ถ้าตนจะมีเมียสักคนอยากเลือกด้วยตัวเอง มาลัยหัวเราะที่แผนคลุมถุงชนคงไม่สำเร็จแน่ ชยุติกลับเข้าห้องถอดแหวนที่ยิ่งจันทร์ให้วางไว้ แล้วนั่งลงสีรูปบัวจนเสร็จ

ในรถหรูคันงาม ยิ่งจันทร์บ่นกระปอดกระแปดไม่น่ารีบกลับ พร้อมถอดเครื่องประดับทั้งหมดส่งให้คนขับรถ แสงเดือนก็ถอดเช่นกัน บอกลูกสาวว่า

“ขืนอยู่ต่อแล้วเราจะมีปัญญาจ่ายค่าเช่ารถคันนี้เพิ่มอีกไหมล่ะ ชั่วโมงละไม่ได้ถูกๆนะยะ ส่งรถคืนช้าเศษชั่วโมงมันก็คิดเป็นหนึ่งชั่วโมง เค็มซะไม่มี”

“แหม อุตส่าห์ลงทุนแล้วก็น่าจะทุ่มซะหน่อยถือซะว่าเอากุ้งฝอยไปตกปลากะพง”

ล้วนสวนคำพูดของลูกสาว ว่าห้าชั่วโมงนี่ก็หมื่นห้าแล้ว ยิ่งจันทร์ว่าทีแหวนยังลงทุน แสงจันทร์บอกแหวนนั้นล้วนซื้อของหลุดจากโรงจำนำ ยิ่งจันทร์ตกใจเกรงพวกวลีจะรู้ แต่แสงจันทร์รู้ว่าวลีตาถั่ว ซื้อของปลอมให้ยังได้ ล้วนย้ำยิ่งจันทร์ต้องจับชยุติให้อยู่หมัด...คนขับรถจอดให้สามพ่อแม่ลูกลงกลางทางเพราะหมดเวลาเช่า ทั้งสามต้องโบกรถสามล้อต่อกลับบ้าน

ในขณะที่บัวแสดงเสร็จ ยังตื่นเต้นไม่หายที่คนดูเพิ่มขึ้นมาก หลอบอกเจียงว่าแบบนี้คงต้องให้บัวแสดงตลอดไป แต่เจียงกลับยืนกรานว่าให้แสดงแค่คืนนี้คืนเดียว... บัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมาเก็บกวาดขยะหน้าเวที

ชยุติเข้ามายื่นซองรูปภาพที่วาดให้ บอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดเล็กๆน้อยๆจากเขา บัวเปิดดูเห็นภาพตัวเองในชุดนางพญางูขาวสวยสง่าก็ยิ้มปลื้ม ชยุติถามวันเกิดทั้งทีทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียว บัวตอบด้วยสีหน้าเศร้า จะวันไหนๆ สำหรับตนก็ไม่ต่างกัน

ชยุติอยากให้เธอระบายความไม่สบายใจออกมาบ้าง บัวสบตาแล้วปัดว่าดึกแล้วจะกลับบ้าน พลันบนท้องฟ้ามีดาวตก บัวรีบหลับตาอธิษฐาน ชยุติเห็นแล้วอมยิ้มหลับตาอธิษฐานบ้าง พอลืมตาเขาก็ถามบัวว่าอธิษฐานอะไร เธอไม่บอกเดินเลี่ยงไปอย่างเขินๆ

เข้าบ้านมาบัวได้ยินเสียงกรนของดำเกิงก็รู้ว่าคงเหนื่อยมากจึงช่วยพลิกตัวให้ ดำเกิงละเมอสู้เขานะบัว เธอขำเดินเข้าห้องยืนมองท้องฟ้าริมหน้าต่าง คิดถึงชยุติอย่างชื่นมื่นหัวใจ

ooooooo

เช้าวันใหม่ ดำเกิงทำเส้นบะหมี่และหมักหมูแดงเอง ทำก๋วยเตี๋ยวให้บัวชิม บัวยอมรับว่าอร่อยมากสามารถทำขายได้เลย ดำเกิงบ่นว่าเจียงไม่ยอมให้ขาย กลัวไปแย่งอาชีพชาวบ้าน

วลีเข้ามาในห้องชยุติ เห็นเขาไม่ใส่แหวนของยิ่งจันทร์ก็บ่นว่าทำแบบนี้คนให้จะเสียใจ ให้สวมติดนิ้วไว้ตลอด พอมองไปเห็นนกที่ทำด้วยขวดพลาสติกแขวนอยู่ก็บอกว่าไม่เข้ากับห้องให้เอาไปทิ้งเสีย ชยุติถอนใจ ปลดออกมาเก็บไว้ในตู้แทน

เช้านี้เจียงตัดสินใจมาหาไหมฟ้า ซึ่งนอนอยู่กับอาตี๋ขายกระเพาะปลา เจียงมองสภาพบ้านที่รกรุงรังแล้วหน่ายใจ แต่ด้วยความที่ไม่อยากให้บัวเล่นงิ้ว จึงขอร้องไหมฟ้าให้กลับไปเป็นนางเอกงิ้วของคณะต่อ ไหมฟ้ายืดอกอย่างลำพองที่ตนมีความสำคัญขึ้นมา จึงต่อรองให้ไล่ตรึงจิตออกถึงจะยอมกลับไป เจียงอึ้งมองไหมฟ้าด้วยความผิดหวัง

พอตรึงจิตรู้เรื่องก่นด่าไหมฟ้ายกใหญ่ ดำเกิงบอกดีแล้วที่เจียงไม่ทำตาม ต่อไปก็ให้บัวแสดงแทน แต่เจียงไม่ยอมให้บัวเล่นงิ้วอีก หลอช่วยขอร้องและจะเป็นคนขัดเกลาบัวให้

“ซินแส อั๊วคิดดีแล้ว ตรึงจิตอีก็เล่นได้เหมือนกัน บัวยังต้องเรียนหนังสือ มีอนาคตกว่าเล่นงิ้วแบบนี้ คนสมัยนี้เขาเลิกดูงิ้ว ไปดูหนังดูละครกันหมดแล้ว” เจียงยืนกราน

ตรึงจิตหลงดีใจบอกตนเป็นคนไม่มีอนาคต ตนสมควรเล่น นกขมิ้นกระซิบว่าไม่ใช่เรื่องดี  เธอหน้าเหวอ... หลอพยายามเตือนสติเจียงว่า ถ้าไม่ให้คนที่มีพรสวรรค์ช่วยอนุรักษ์งิ้วไว้ สักวันงิ้วก็จะตายไปพร้อมกับตัวเขา เจียงเสียงแข็งว่าจะให้ตรึงจิตสืบทอด ทั้งหลอและดำเกิงค้าน แต่เจียงตัดบท ตนตัดสินใจแล้ว ตรึงจิตยิ้มร่าด้วยความดีใจ

ดำเกิงหงุดหงิดสั่งเด็กในคณะให้ช่วยกันขนของไปโรงงิ้ว จะได้ซ้อมกันก่อนขึ้นเวที ทุกคนหอบอุปกรณ์ใส่รถช่วยกันเข็นไปที่โรงงิ้ว ขณะนั้น กนกวิภาขับรถมาตามทาง ก้มหน้าค้นลิปสติกในกระเป๋าขึ้นมาทาปาก ทันใดเห็นพวกดำเกิงเข็นรถเข็นข้ามถนนอยู่ก็เบรกไม่ทัน ชนโครมข้าวของกระจายขึ้นมากองบนหน้าหม้อรถ ดำเกิงกับพวกล้มคะมำไปคนละทางสองทาง

เด็กในคณะวิ่งไปบอกหลอกับเจียง ดำเกิงโวยวายใส่กนกวิภาที่ขับรถไม่ดูตาม้าตาเรือ หญิงสาวโวยกลับว่าเขากับพวกข้ามถนนไม่ระวัง ทั้งสองเถียงกันหน้าดำหน้าแดงจนเจียงมาถึง กนกวิภาโวยวายหาว่าเอาพวกมารุม หลอปรามให้หยุดโวยวายแล้วคุยกันดีๆ เจียงตัดสินให้ดำเกิงขอโทษ หญิงสาวบอกไม่พอต้องกราบรถด้วย ดำเกิงตอบโต้เสียงแข็ง

“ห๊า! ต้องถึงกับกราบกันเลยเหรอ รถไม่บุบ ไม่มีรอยข่วนรอยขีดซะหน่อยยัยหมวย” กนกวิภาร้องกรี๊ดที่โดนเรียกว่าหมวย ด่ากลับยกใหญ่ เท่านั้นไม่พอ ขึ้นรถขับเหยียบโคลนสาดใส่ดำเกิงทั้งตัวอย่างสะใจ ดำเกิง เจ็บใจบ่นไล่หลัง เจียงหน่ายใจถามเขาเป็นผู้ชายหรือเปล่า

“ถามได้ป๊า ผู้ชายทั้งแท่ง”

“เออ ดีแล้ว เกิดเป็นผู้ชายทั้งทีมันต้องเป็นสุภาพบุรุษด้วยสิวะ เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ ลื้อจะยอมยกโทษให้ผู้หญิงไม่ได้เลยหรือไง”

ดำเกิงกัดฟันกรอด ทั้งเจ็บทั้งแค้นใจ

ooooooo

ในขณะที่ยิ่งจันทร์ตื่นสายโด่งฟ้าลงมา แสงจันทร์บ่นใส่ หญิงสาวบอกแม่ว่าไม่มีงานมาหลายเดือนแล้วรีบตื่นไปทำไม ผู้เป็นแม่ทับถมก็เพราะชอบตื่นสายจนเสียงานใครเขาจะจ้าง ยิ่งจันทร์โวยที่พูดเรื่องเก่า หันมาพูดเรื่องอนาคต เรื่องชยุติจะดีกว่า

ทางชยุติกำลังเดินชมโรงงานน้ำปลาของตระกูล ไชโยกับวลีพูดถึงความยิ่งใหญ่และขั้นตอนการผลิต แล้วย้ำว่าเขาเป็นรุ่นที่สามที่ได้สืบทอด

“น่าภูมิใจนะครับ อากงหอบเสื่อผืนหมอนใบมาจากแผ่นดินใหญ่ จนสร้างเนื้อสร้างตัวมีกิจการโรงงานน้ำปลาใหญ่โตขนาดนี้”

“แต่ก่อนป๊าแกก็ทำงานที่โรงงานนี่แหละ ถ้าไม่ได้แต่งงานกับม้า ป่านนี้ก็คงเป็นแค่หัวหน้าคนงานต๊อกต๋อยคอยหมักน้ำปลา” วลีอดข่มสามีต่อหน้าลูกไม่ได้

ไชโยว่าวลีเป็นคนมาจีบตน วลียอมรับเพราะเขาเป็นคนขยันน่าเอามาดูแลกิจการ ไม่อย่างนั้นตนแต่งงานกับเจ้าของร้านทองสบายไปแล้ว ชยุติถามแม่ไม่ภูมิใจกับมรดกโรงงานนี้หรือ

“กะอีแค่โรงงานน้ำปลา ทั้งเหม็นทั้งคาวมันจะไปสู้ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ทำโรงแรมบ้านจัดสรรอย่างครอบครัวหนูยิ่งจันทร์เขาได้ยังไง อันนั้นน่ะเสือนอนกิน ลงทุนครั้งเดียวสบายไปทั้งชาติ” ไชโยแทรกว่าเสี่ยง วลีสวน “ฉันก็เห็นเขารวยกันมานักต่อนักแล้ว คุณมันไร้น้ำยาเองต่างหาก เดี๋ยวพาตาติเดินดูโรงงานให้ทั่วนะ ฉันจะเข้าไปนั่งตากแอร์ ร้อนแล้วหงุดหงิด”

ไชโยมองตามไล่หลังภรรยาแล้วส่ายหัวเบื่อนิสัยชอบข่มสามีของเธอ...ด้านวลัยเห็นมาลัยขลุกอยู่ในห้องพระก็เข้ามาดู มาลัยเหน็บว่าเป็นห่วงด้วยหรือ ทีเมื่อคืนเสือกไสไล่ส่ง วลัยโอดครวญว่าเมื่อคืนกลัวอาม้าทำเสียเรื่อง มาลัยเตือนเรื่องคลุมถุงชนมันไม่ดี วลัยแย้งเลยโดนดุ

“เห็นไหม อั๊วพูดแล้วลื้อฟังซะที่ไหนล่ะ” วลัยสะอึก “ลื้อก็รู้ใช่ไหมว่าอั๊วกับป๊าลื้อ กว่าจะมีวันนี้ได้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคอะไรกันมาบ้าง ถ้าไม่รักกันจริง จะทนกัดก้อนเกลือกินด้วยกันตอนสร้างโรงงานน้ำปลาใหม่ๆ จนพวกลื้อได้สุขสบายอย่างทุกวันนี้ไหม”

“อาม้าพูดเหมือนจะทวงบุญคุณเลยนะคะ”

“อั๊วก็แค่พูดให้ฟัง ให้คิดได้...แล้วมาหาอั๊วมีธุระอะไร”

วลัยบอกให้ไปทานข้าวทานยา มาลัยส่ายหน้าอย่างปลงตกก่อนจะตามลงไป...ทางชยุติชมโรงงานและฟังไชโยอธิบายขั้นตอนการผลิต แล้วถามทำไมต้องใช้ปลาไส้ตันหรือปลากะตักมาทำ ไชโยอธิบายว่าปลาสองอย่างนี้มีความเค็ม หอม มัน อร่อยกว่าปลาชนิดอื่น ชยุติรู้สึกว่าขั้นตอนการผลิตยังไม่ค่อยสะอาด จึงเสนออยากปรับปรุงให้ดีกว่านี้ ไชโยเชื่อมั่นในฝีมือลูก

ooooooo