ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เธอกับเขาและรักของเรา

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

เธอกับเขาและรักของเรา ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ณ  โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง  คุณนายหยุยดีไซเนอร์ เขี้ยวลากดินสุดเค็ม กำลังกุลีกุจอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ อยู่หน้างานแสดงแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าคอลเลกชั่นหรูเริ่ดของตนเอง นักข่าวบันเทิงหลากสำนักพากันถ่ายภาพแขกเหรื่ออย่างมันมือ พวกไฮโซตัวจริงเลขาฯส่วนตัวคุณนายหยุยก็จะจัดให้นั่งใกล้เวที ส่วนพวกไฮโซเซ ก็จะถูกจับไปนั่งหลบๆจะได้ไม่มาเสนอหน้าให้กวนอารมณ์คุณนายหยุย

ด้านหลังเวทียิ่งวุ่นวายหนัก ป้าตุ๊ดตู่เจ้าแม่ออร์กะไนเซอร์ กำลังเร่งทีมงานเตรียมนางแบบและนายแบบให้พร้อมขึ้นโชว์เพราะได้เวลาเริ่มงานแล้ว แต่กลับถูกคุณนายหยุยสั่งให้เลขาฯมาห้าม งานจะเริ่มไม่ได้ถ้าคุณใหญ่ มหาเศรษฐีหนุ่ม สุดหล่อไม่มาถึงงาน ทันใดนั้น รถโรลสรอยซ์คันหรูของคุณใหญ่ แล่นมาจอดหน้างาน คุณใหญ่ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก คุณนายหยุยแถเข้ามาต้อนรับ

"คุณใหญ่มาแล้ว คุณใหญ่ขา...คุณใหญ่ของหยุย...สวัสดีค่ะ"

คุณใหญ่พยักหน้ารับ "ขอโทษด้วยที่มาช้า บังเอิญคุณแป้งไม่ค่อยสบาย"

คุณนายหยุยใจหล่นไปที่ตาตุ่มคิดว่าแป้งร่ำมาไม่ได้ แต่แล้วคุณใหญ่ก้มลงไปเรียกแป้งร่ำซึ่งยังนั่งอยู่ในรถให้ลงมา คุณนายหยุยยิ้มแฉ่ง นักข่าวต่างรอทำข่าวคุณหนูคนสวย แต่คนที่ก้าวลงมากลับเป็นศจีนางแบบสาวสวยคู่ควงคุณใหญ่ ทั้งคุณนายหยุยและนักข่าวหยุดกึก เซ็งสุดขีดพากันเรียกหาแป้งร่ำระงม ศจีถึงกับหน้างอ คุณใหญ่ก้มลงไปเรียกแป้งร่ำอีกครั้ง แป้งร่ำก้าวลงจากรถแต่โดนศจียืนบัง

"หลบหน่อยค่ะคุณศจี...ถอยหน่อยอย่าบังคุณแป้งค่ะ" นักข่าวตะโกนลั่น

ศจีจำใจหลบไปยืนข้างๆ เผยให้เห็นแป้งร่ำในชุดสวยเรียบหรู ส่งยิ้มให้นักข่าวอย่างเคยชิน คุณนายหยุยปรี่เข้ามาขนาบข้าง จีบปากจีบคอชมแป้งร่ำไม่หยุด แป้งร่ำยิ้มรับพองาม ศจีค้อนขวับ

"ตกลงจะเชิญมาดูแฟชั่นหรือจะเชิญมาโดนเชลียร์กันแน่คะ...คุณหยุย"

คุณนายหยุยสะดุ้ง เหน็บศจีเบาๆว่าเข้าใจกัด แล้วหันไปเชิญชวนแป้งร่ำกับคุณใหญ่เข้างาน...หลังจากแขกพิเศษของคุณนายหยุยนั่งประจำที่เรียบร้อย งานเดินแฟชั่นโชว์ก็เริ่มขึ้น คุณนายหยุยคอยเชียร์ให้แป้งร่ำซื้อชุดโน้นชุดนี้ตลอด ศจีซึ่งนั่งถัดไปด้านหลังอีกแถวชักหมั่นไส้ แขวะคุณนายหยุยเป็นระยะๆ

คุณนายหยุยชักรำคาญหันไปแขวะกลับว่าเกิดเป็นคนข้างหลังต้องทำใจ ศจีปรี๊ดแทบแตกแต่ทำอะไรไม่ได้ เกรงคุณใหญ่จะเล่นงาน คุณใหญ่บอกให้แป้งร่ำเลือกซื้อเสื้อผ้าไปเยอะๆ

"ไปเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้จะได้แต่งตัวสวยๆ...กางเกงยีนส์ เหมือนตอนไปอังกฤษไม่เอาแล้วนะ"

แป้งร่ำรับคำเหมือนหุ่นยนต์ คุณนายหยุยได้ยินคุณใหญ่ พูด รีบเสนอตัวจัดการเรื่องเสื้อผ้าให้แป้งร่ำเอง คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้แล้วหันไปทางเวทีอย่างไม่สนใจมากนัก ศจีนั่งอยู่แถวหลังค้อนอีกครั้ง

"แหวะ...เซี่ยงไฮ้...จ้างฉันก็ไม่อยากจะไปหรอกย่ะ...ชิ"

ooooooo

พอกานดาอาสาวตัวแสบของคุณใหญ่รู้ว่าศจีจะไม่ยอมไปเซี่ยงไฮ้กับหลานชายของเธอ ถึงกับตบโต๊ะเปรี้ยงสั่งศจีว่าไม่ไปไม่ได้ จะปล่อยให้นังแป้งร่ำสำราญกับคุณใหญ่สองต่อสองได้อย่างไร ศจีท้วงว่าถึงเธอจะไปด้วยก็ไม่ช่วยอะไร เพราะไม่ได้มีแต่คุณใหญ่ ที่คอยเอาใจแป้งร่ำ  ใครๆก็จ้องเอาใจแม่นั่นกันทั้งนั้น

"คนอื่นช่างมัน...นี่นังจี ลืมไปแล้วเหรอว่าที่ฉันอุตส่าห์ ไปจิกโคโยตี้อย่างแกออกมาแล้วเอาไปชุบทองให้กลายเป็นนางแบบอย่างทุกวันนี้เพราะอะไร...เพื่ออะไร...หา...จำไว้หน้าที่ของแกมีอยู่อย่างเดียว งัดมารยาห้าร้อยรถบรรทุกของแกออกมาจับคุณใหญ่ไว้ให้ได้ ไม่ใช่วันๆเอาแต่มานั่งอิจฉานังแป้งร่ำ"

กานดาย้ำว่าหน้าที่อิจฉาเป็นของเธอ ซึ่งนอกจากจะอิจฉาแล้วเธอยังต้องทำให้แป้งร่ำกระเด็นออกไปจากบ้านหลังนี้ ให้ได้ กานดาท่าทางมั่นใจ ศจีเบะปากใส่โดยที่กานดาไม่ทันเห็น...

ขณะคุณระเบียบต้นห้องประจำตัวแป้งร่ำกำลังจัดเสื้อผ้าเซตใหม่ของแป้งร่ำที่เพิ่งได้มาสดๆร้อนๆเข้าตู้เสื้อผ้าที่แน่นเอี้ยด อยู่แล้ว เสียงแป้งร่ำตะโกนเรียกเธอดังมาจากห้องน้ำ ขอยาแก้ ปวดหัวกิน คุณระเบียบหายไปสักพัก ถือยาแก้ปวดกับแก้วน้ำเข้ามาให้ แป้งร่ำกำลังนอนแช่ฟองสบู่อยู่ในอ่างอาบน้ำค่อยๆลืมตามองคุณระเบียบ บอกขอบคุณแล้วรับยามากิน คุณระเบียบมองอย่างเอ็นดู

"ไม่สบายก็ไม่น่าจะฝืนใจไปงานเลยนะคะ"

"ฝืนใจมันเป็นหน้าที่ของแป้งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะคุณระเบียบ" แป้งร่ำว่าประชดตัวเองก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง อดีตเมื่อ 5 ปีที่แล้วผุดเข้ามาในสมองของแป้งร่ำ

วันนั้น ป้ากับลุงของแป้งร่ำนำเธอซึ่งอยู่ในชุด นร.ม.6 มาขายให้คุณใหญ่ในราคาหนึ่งล้านบาท แถมป้าของเธอยังย้ำกับคุณใหญ่ว่าเธอยกหลานให้แล้วให้เลยไม่เอาคืน แป้งร่ำร้องไห้โฮจะไม่ยอมอยู่

"แกก็อยู่กับคุณเขานะยัยแป้ง ตั้งแต่พ่อแม่แกตาย ฉันก็มีแรงเลี้ยงแกได้แค่นี้แหละ ให้คุณเขาช่วยเลี้ยง อย่าดื้อคุณเขา" ป้าของแป้งร่ำหันไปลาคุณใหญ่แล้วชวนลุงกลับ ทิ้งแป้งร่ำนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณใหญ่พยักหน้าเรียกคุณระเบียบให้เข้ามาใกล้ๆ ฝากเธอช่วยดูแลเด็กคนนี้ด้วย

แป้งร่ำตื่นจากภวังค์เพราะเสียงแว้ดๆของกานดาที่เข้ามายืนเสนอหน้าอยู่ในห้องน้ำส่วนตัวของเธอ แป้งร่ำถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่าเข้ามาได้อย่างไร ทำไมไม่เคาะประตูก่อน กานดาฉุนจัดปรี่เข้าไปหา คุณระเบียบรีบเอาตัวขวาง ถามว่ามีอะไรจะให้เธอรับใช้

"มีสิ ถ้าไม่มีฉันก็ไม่อยากจะเหยียบเข้ามาในนี้หรอก อยากจะรับใช้ใช่ไหม...งั้นช่วยบอกเจ้านายเธอด้วยว่าถลุงเงินบ้านนี้ให้มันเบาๆหน่อย ได้ข่าวว่าคืนนี้ก็สอยเสื้อผ้ามาเป็นสิบๆชุดอีกแล้ว...แกเป็นกาฝากก็หัดเจียมตัวซะบ้างนะ"

"คุณกานดาคะ คุณใหญ่เป็นคนซื้อ..."

แป้งร่ำยังพูดไม่ทันจบ กานดาสวนทันทีว่าไม่ต้องเถียง เธอรู้ดีว่าคุณใหญ่ไม่มีทางซื้อแน่ถ้าแป้งร่ำไม่ออดอ้อนออเซาะ แป้งร่ำขี้เกียจเถียงด้วย ได้แต่ถอนใจเฮือก กานดายังไม่หนำใจ ยกเรื่องที่แป้งร่ำไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล "รัตตภาคย์" ขึ้นมากระแนะกระแหน แล้วปรามว่าอย่าหวังจะมากอบโกยทรัพย์สมบัติของพวกเราไปได้แม้แต่สลึงเดียว กานดาเดินสะบัดหน้าออกไปพร้อมกับอ้ายสาวใช้จอมแส่

คุณระเบียบมองแป้งร่ำด้วยความเวทนา แป้งร่ำฝืนยิ้ม เบือนหน้าไปทางอื่นน้ำตาคลอเบ้า...

ที่เรือนคนรับใช้บ้านคุณใหญ่ เอื้อยเถียงกับอ้ายเรื่องที่กานดาอ้างสิทธิ์ในสมบัติตระกูลรัตตภาคย์ทั้งๆที่สมบัติเหล่านี้เป็นของสามพี่น้องคุณใหญ่  คุณหญิง  และคุณเล็กเท่านั้น อ้ายเถียงแทนเจ้านายว่ากานดาเป็นอาก็น่าจะมีสิทธิ์ในสมบัติเหมือนกัน สองสาวใช้เถียงกันไปมาทำท่าจะวางมวยกัน

ดีที่คุณระเบียบเข้ามาห้ามไว้ สองสาวถึงแยกกันได้ คุณระเบียบแวะมาดูอาการตาเจ็บของระบบผู้เป็นผัวว่าเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าหมอให้ยามาหยอดค่อยยังชั่วขึ้นแล้ว

"พรุ่งนี้ คุณใหญ่สั่งให้คุณแป้งออกไปซื้อรองเท้าใหม่ให้เข้ากับเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมา แกพอจะขับรถให้คุณแป้งได้ไหม"

ระบบปฏิเสธว่าไม่ได้ ต้องขับรถให้คุณใหญ่ เพราะป่านนี้คุณใหญ่ยังไม่ถูกใจคนขับรถคนไหนสักคน  ที่เพิ่งรับมาใหม่ก็โดนไล่ออกไปเมื่อเช้า แกเลยต้องขับรถให้คุณใหญ่ไปพลางก่อน คุณระเบียบเสียดายที่ระบือลูกชายตัวดีของเธอไม่รู้จักเรียนขับรถ จะได้คอยรับใช้คุณๆได้บ้าง ระบือย้อนว่าจะให้คนระดับเขาไปเป็นคนขับรถได้อย่างไร ระบบตบหัวลูกชายผัวะ โทษฐานดูถูกอาชีพพ่อตัวเอง

ooooooo

คุณใหญ่เห็นแป้งร่ำปวดหัวไม่ค่อยสบาย หันไปสั่งคุณระเบียบว่าถ้าแป้งร่ำไม่ไหว วันหลังค่อยไปซื้อรองเท้าก็ได้ กานดาสำลักโจ๊กด้วยความริษยา สวนทันทีว่าจะซื้อรองเท้าอีกทำไม มีเต็มตู้อยู่แล้ว

"ผมไม่ชอบ มันไม่เข้ากันกับชุดที่ผมซื้อให้แป้งเมื่อคืน"

กานดาหน้าตึง แต่รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติ คะยั้นคะยอให้หลานชายเอาศจีไปเซี่ยงไฮ้ด้วย แล้วพยักพเยิดให้ศจีเข้าไปออดอ้อนจนคุณใหญ่ยอมให้ไปด้วย

"คุณอาช่วยแจ้งให้ณพจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินกับวีซ่าด้วยนะครับ"

ธณพลูกน้องคนสนิทของคุณใหญ่มาถึงพอดี กานดาเลยบอกให้ธณพจัดการเรื่องนี้ให้ คุณหญิงน้องสาวแสนสวยของคุณใหญ่ได้ยินเข้าก็แซวพี่ชายว่าจะหนีไปเที่ยวไหนอีก คุณใหญ่ ค้านว่าไม่ได้ไปเที่ยวไปทำงานต่างหาก แล้วชวนคุณหญิงไปด้วยกัน คุณหญิงอ้างว่าไปไม่ได้ต้องเฝ้าร้าน

"ขายกาแฟได้วันละ 3-4 แก้ว ต้องเฝ้าด้วยเหรอ"

คุณหญิงตัดพ้อว่าอวยพรแบบนี้ได้อย่างไร ขอให้คุณใหญ่ พูดใหม่ คุณใหญ่ยิ้ม อวยพรขอให้เธอโชคดีขายกาแฟได้ 5 แก้ว ทุกคนในห้องกินข้าวพากันยิ้ม แต่กานดากับศจีหัวเราะเว่อร์ เอาใจคุณใหญ่ คุณหญิงขอตัวไปร้านก่อน คุณใหญ่จะให้ธณพขับรถไปส่ง คุณหญิงปฏิเสธว่าไม่ต้อง แล้วรีบออกไป ธณพซึ่งแอบชอบคุณหญิงข้างเดียวเลยหน้าจ๋อย คุณใหญ่นึกขึ้นได้ ถามธณพว่าคุณเล็กหายไปไหน...

คุณใหญ่โวยวายลั่นที่รู้ว่าคุณเล็กน้องชายคนสุดท้องแข่งรถแพ้ แถมเสียนาฬิกาเรือนหรูที่เขาเพิ่งซื้อให้ไปให้คู่แข่งคุณเล็กไม่เข้าใจว่าคุณใหญ่จะโกรธอะไรนักหนากับแค่นาฬิกาเรือนเดียว รวยออกปานนั้นจะหาซื้อใหม่สักกี่เรือนก็ย่อมได้ คุณใหญ่กระชากคอเสื้อน้องชายเข้ามาใกล้ๆอย่างมีอารมณ์

"แกก็รู้ดีนะเล็ก อะไรที่เป็นของของฉัน ฉันไม่มีวันให้ใครมาเอาไปได้ง่ายๆแบบนี้...เข้าใจไหม"

"พี่ใหญ่ พี่จะเอาอะไรกับผมนัก ทีกับคนอื่นเห็นแจกเงินให้ยังกะกระดาษทีกับผม..."

คุณใหญ่ผลักเขากระเด็น "หุบปาก...คนอย่างฉันให้ก็คือให้ แต่ถ้าไม่ให้ก็อย่าหวังจะได้"

ธณพเข้าไปประคองคุณเล็กไว้ คุณเล็กฮึดฮัดเล็กน้อย คุณใหญ่สั่งธณพไปเอานาฬิกาเรือนนั้นคืนมา คุณเล็กร้องเอะอะลั่นด้วยความไม่พอใจ คุณใหญ่เดือดจัด ชี้หน้า

"นาฬิกาเรือนเดียว แกยังรักษาไว้ไม่ได้ แล้วทรัพย์สมบัติของฉัน แกจะรักษามันไว้ได้อย่างไร"

คุณเล็กโกรธสุดขีด มองหน้าพี่ชายเขม็ง ก่อนจะออกไปจากห้อง คุณใหญ่รู้สึกตัวว่าทำเกินไปพยายามจะเรียกน้องชายกลับมา แต่เขาปิดประตูห้องกระแทกใส่ไม่สนใจ...

อีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์คุณใหญ่ แป้งร่ำหยิบ นสพ. มาเปิดดูคอลัมน์ซุบซิบไฮโซ เห็นภาพตัวเอง ศจี และคุณใหญ่ จากงานเมื่อคืน มีข้อความประกอบภาพ

"หนุ่มน้อย-ใหญ่ อยากเกิดเป็นคุณใหญ่ รัตตภาคย์ กันทั้งเมือง ร่ำรวยทั้งเงินทอง ร่ำรวยทั้งอีหนู เอ๊ย! สาวสวยข้างกาย...จะออกงานไหนเป็นต้องขอสอง ทั้งคุณน้องแป้งร่ำ...และคุณศจีที่ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะทั้งคู่"

แป้งร่ำขี้เกียจอ่านต่อ วาง นสพ.ลงบนโต๊ะ เท้าคางเหม่อมองไปข้างหน้า คุณเล็กเดินหน้าหงิกผ่านมาด้านหลัง เห็นแป้งร่ำก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นแช่มชื่นขึ้นมาทันที เดินเข้ามานั่งข้างๆ ทักทายว่ากำลังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า แป้งร่ำส่ายหน้ายิ้มๆหาว่าเขามั่ว คุณเล็กเหลือบเห็นรูปแป้งร่ำกับคุณใหญ่ใน นสพ.รีบคว้ามาอ่าน ถึงกับหน้าตึง เหวี่ยง นสพ.ทิ้งลุกพรวด แป้งร่ำคว้ามือไว้ ขอร้องว่าอย่า ช่างมันเถอะ

"ไม่...เราจะไปคุยกับพี่ใหญ่ให้รู้เรื่อง ปล่อยให้แป้งโดนดูถูกอยู่อย่างนี้ได้อย่างไร...แป้งไม่ใช่อีหนูอย่างที่เขาพูดกัน"

แป้งร่ำฝืนยิ้ม  บอกว่าอย่าไปแคร์  ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง เรารู้ดีว่าเราเป็นอย่างไร คุณเล็กมองแป้งร่ำด้วยความรักและทึ่งในตัวเธอสุดๆ...

ผิดกับศจีราวฟ้ากับเหว ศจีอ่านคอลัมน์เดียวกันกับแป้งร่ำ แต่กลับโวยวายสนั่นว่าทำไมรูปที่ลงถูกแป้งร่ำบังเกือบมิดทั้งๆที่เธอแต่งสวยเต็มที่ แถมในคอลัมน์ยกให้เธอเป็นแค่เบอร์สอง รองจากแป้งร่ำ กานดารำคาญ ตอกกลับว่าเป็นแค่โคโยตี้จะเอาอะไรมาก ศจีแอบตาขวางใส่ กานดานึกขึ้นได้ ยิ้มเจ้าเล่ห์

"นี่...ศจี อันที่จริงหล่อนก็สวย...เซ็กซี่มีเสน่ห์ไม่น้อยไปกว่านังแป้งร่ำเลยสักนิด เสียแต่ว่า...หล่อนน่ะมันบริหารเสน่ห์และใช้เล่ห์เพทุบายไม่เก่งเท่านังแป้ง...เทียบมันไม่ติดเลย"

ศจีค้านเสียงหลงว่าไม่จริง กานดาขอท้าพิสูจน์ให้เห็นกันไปเลยว่าศจีมีทีเด็ดแค่ไหน ศจีสวนทันที

"เด็ดสิคะ ศจีจะทำให้คุณใหญ่ทั้งรักทั้งหลงศจีจนโงหัวไม่ขึ้น ศจีต้องเป็นเบอร์หนึ่ง ส่วนนังแป้งร่ำ ศจีจะต้องทำให้มันกระเด็นออกจากบ้านหลังนี้ให้ได้"

กานดายิ้มสะใจ ตบมือแปะๆ "ดีมาก...ศจี มันต้องอย่างนี้สิ"

ศจีปลื้มกับคำชม ไม่ทันเห็นว่ากานดาแอบทำปากขมุบขมิบด่าเธอว่าโง่อยู่ด้านหลัง...

ถึงเวลาอาหารค่ำ คุณใหญ่ แป้งร่ำ กานดา และศจีนั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร คุณใหญ่เห็นคุณเล็กแต่งตัวหล่อจะออกไปข้างนอกกลับสั่งให้อยู่กินข้าวก่อน คุณเล็กยังไม่หายโกรธเตรียมจะเหวี่ยงใส่ แต่เห็นสายตาแป้งร่ำส่งซิกให้มานั่งด้วยกันเลยใจอ่อนยอมมานั่งข้างๆเธอ คุณใหญ่บอกทุกคนลงมือกินอาหารได้

คุณเล็กทำฮึดฮัดไม่พอใจอีก แป้งร่ำแอบหยิกขาเขาใต้โต๊ะเพื่อปราม คุณเล็กถึงกับร้องโอ๊ยลั่น คุณระเบียบตกใจ คิดว่าแกงจืดที่จัดมาให้ร้อนไป หันไปทำตาดุใส่เอื้อยกับอ้ายเป็นเชิงตำหนิ

"พรุ่งนี้ต้องไปซื้อรองเท้าแล้วนะแป้ง จะได้จัดกระเป๋า"

แป้งร่ำรับคำคุณใหญ่ คุณเล็กถามพี่ชายว่าจะไปไหนกันอีก ศจีสาระแนทันทีว่า พวกเราจะไปเซี่ยงไฮ้ คุณเล็กมองแป้งร่ำราวกับว่าไม่อยากให้ไป แต่แป้งร่ำไม่ยอมสบตาด้วย

"พรุ่งนี้ ส่งฉันที่ทำงานแล้วจะให้ระบบมารับแป้งกับคุณระเบียบ"

แป้งร่ำรับคำอีกเช่นเคย ศจีอิจฉาแป้งร่ำจนขอบตาร้อนผ่าว คิดหาทางเอาชนะ...

ศจีในชุดนอนเซ็กซี่รอจนทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว รีบย่องมาหน้าห้องนอนคุณใหญ่ เคาะประตูห้องแล้วถือวิสาสะเปิดเข้าไป คุณใหญ่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนเตียงหันมาถามว่ามีอะไร ศจีเข้ามาคุกเข่าบีบนวดเอาใจขออยู่รับใช้เขา คุณใหญ่ เข้าใจความหมายดี แต่วันนี้มีงานต้องทำเยอะเลยบอกปัด ศจีไม่ยอมแพ้ง่ายๆลูบไล้ตามเนื้อตัวเขา ส่งตาหวานออดอ้อน

"พักสักแป๊บสิคะ ให้ศจีรับใช้คุณใหญ่จะได้ผ่อนคลายแล้วค่อยทำงานต่ออย่างสบายๆไม่เครียด"

ศจีหยิบเอกสารในมือคุณใหญ่ออก แล้วโน้มตัวเข้าหา

ooooooo

แป้งร่ำเลือกซื้อรองเท้ากลับบ้านมามากมาย เธอไม่ได้สนุกกับการช็อปปิ้ง แต่ทำเพราะเป็นหน้าที่ คุณระเบียบ เอื้อย กับแม่บ้านช่วยกันยกถุงใส่รองเท้าเข้ามา ศจีกับอ้ายมองตามด้วยความริษยา พอเห็นแป้งร่ำ เดินถือถุงใส่รองเท้ามา 2 ใบ ศจีขวางไว้ ถามกวนประสาทว่ามีกี่เท้า อ้ายแส่ช่วยนับ แล้วรายงานศจีว่า

"สองเท้าค่ะ เอ๊ะ หรือว่าสี่"

"มีอยู่แค่สองเท้าแล้วจะซื้อรองเท้ามาทำไมตั้งเยอะตั้งแยะ"

แป้งร่ำเบือนหน้าหนี ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย อ้ายสงสัยว่าจะซื้อมาไว้คล้องคอ แล้วสองคนพากันหัวเราะร่วน แป้งร่ำเหลืออดเอารองเท้ายัดปากอ้าย แล้วโยนถุงใส่รองเท้าอีกใบให้ศจี บอกให้เอาไว้อุดปากตัวเอง ศจีกรี๊ดสนั่น ด่าแป้งร่ำเป็นชุด แล้วนึกขึ้นได้ดึงรองเท้าออกจากปากอ้าย  รีบเช็ดน้ำลาย ด้วยความเสียดาย เอารองเท้าพวกนั้นมาลองใส่ รองเท้าเล็กกว่า เท้าศจีมาก พยายามยัดอย่างไรก็ไม่สำเร็จ

"ต๊าย...พอดีเป๊ะเลย" ศจีมั่วนิ่ม รวบถุงใส่รองเท้าทั้งสอง ใบเดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่กลับต้องหุบยิ้ม เมื่อกานดามาฉกเอาถุงทั้งสองใบไปหน้าตาเฉย ศจีฉุนแต่ทำอะไรไม่ได้ แค้นนี้ต้องชำระ...

แป้งร่ำเดินเซ็งๆเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง คุณระเบียบดูออกว่าคุณหนูของเธอเพิ่งเจอศึกมา เข้ามาลูบหลังอย่างเห็นใจ  บอกให้อดทนเอาไว้  แป้งร่ำลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เหม่อมองไปยังฟ้ากว้างเบื้องหน้า พึมพำว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะได้โบยบินไปจากที่นี่เสียที

ooooooo

ทันทีที่ออกจากสนามบินนครเซี่ยงไฮ้ คณะของคุณใหญ่นั่งรถลีมูซีนมายังโรงแรมที่พัก มีนักธุรกิจจีนสี่คนที่มารอต้อนรับ เชื้อเชิญคุณใหญ่เข้าไปด้านใน คุณใหญ่นึกขึ้นได้ เรียกแป้งร่ำมาแนะนำให้รู้จักกับกลุ่มนักธุรกิจ ศจีค้อนตาแทบกลับด้วยความหมั่นไส้ ธณพรายงานกำหนดการของวันนี้ให้คุณใหญ่ทราบ

"ประเดี๋ยวพักผ่อนที่ห้องสักครู่ แล้วตอนเที่ยงมีนัดกับมร.ชางที่ห้องอาหารจีน จากนั้นจะเดินทางไปดูอาคารแห่งใหม่ที่จะมีการร่วมทุน หกโมงเย็นกลับเข้าที่พัก ต่อจากนั้นทุ่มครึ่งกินอาหารค่ำกับ มร.วู แล้วสี่ทุ่ม มร.เอริคจากปักกิ่งจะมาพบที่ล็อบบี้ครับ" ธณพรายงานเสียยืดยาว...

แป้งร่ำทิ้งตัวลงบนโซฟาภายในห้องพัก คุณระเบียบเอาเสื้อผ้าของแป้งร่ำออกมาแขวนใส่ตู้เสื้อผ้าบอกหญิงสาวให้ อาบน้ำเสียก่อน จะได้สดชื่นแล้วแต่งตัวให้สวยๆ

"ชีวิตแป้งเกิดมาเพื่อสิ่งนี้เท่านั้นเหรอคะเนี่ย...แต่งตัวให้สวยๆ...ไร้ค่าจริงๆ"

คุณระเบียบขอร้องแป้งร่ำอย่าพูดอย่างนั้น เธอมีค่าสำหรับคุณใหญ่มากกว่านั้น แต่แป้งร่ำกลับตีความหมายคำพูดของคุณระเบียบไปอีกทางหนึ่ง

“จริงสิคะ ตั้งหนึ่งล้าน คุณใหญ่จ่ายค่าตัวแป้งไป

ตั้งล้านนึง” แป้งร่ำพูดจบลุกขึ้นไปอาบน้ำ...

เที่ยงตรงเป๊ะ คุณใหญ่ ศจีกับธณพมาพบกับ มร.ชาง อย่างพร้อมหน้า แต่แป้งร่ำลงมาช้ากว่าคนอื่นรีบยกมือไหว้ขอโทษคุณใหญ่ แล้วหันไปขอโทษ มร.ชางเป็นภาษาจีน

อย่างคล่องแคล่ว  พร้อมกับยกถ้วยน้ำชาขึ้น มร.ชางปลื้มมาก

ยกถ้วยน้ำชาขึ้นเช่นกัน แป้งร่ำได้คะแนนจาก มร.ชางไปเต็มๆ คุณใหญ่พอใจมาก

ศจีอยากจะขย้ำคอแป้งร่ำให้รู้แล้วรู้รอด หลังจากส่ง

มร.ชางกลับ คุณใหญ่ถามแป้งร่ำว่าไปเรียนภาษาจีนมาจากไหน ได้ความว่าคุณระเบียบสอนให้ ศจีไม่อยากจะเชื่อว่าคุณระเบียบพูดภาษาจีนได้

“เบียบมีญาติเป็นคนจีนน่ะค่ะ อยู่ที่เซี่ยงไฮ้คะ”

แป้งร่ำแปลกใจไม่น้อยกว่าคนอื่น เพราะคุณระเบียบไม่เคยพูดถึงมาก่อน คุณใหญ่แนะคุณระเบียบว่าไหนๆก็มาเซี่ยงไฮ้แล้ว  น่าจะถือโอกาสนี้แวะไปเยี่ยมญาติด้วยเลย คุณระเบียบคงไม่มีเวลาไปเยี่ยมญาติเพราะต้องคอยดูแลแป้งร่ำ

“ต๊าย...คุณแป้งร่ำโตแล้วจ้ะคุณระเบียบจ๋า แหม...ทำยังกะเด็ก 5 ขวบ” ศจีแขวะ แป้งร่ำไม่สนใจ


“คุณใหญ่คะ...ที่จะไปดูอาคารแห่งใหม่ แป้งขอไม่ไปได้ไหมคะ”

“ทำไม...ไม่สบายหรือเปล่า”

“ค่ะ...นิดหนึ่งค่ะ คุณใหญ่คงไม่ว่าอะไรนะคะ มีคุณศจีไปด้วยแล้ว”

คุณใหญ่ไม่ว่าอะไร ฝากคุณระเบียบช่วยดูแลแป้งร่ำให้ด้วย แป้งร่ำยิ้ม รู้ดีว่าหลังจากกินมื้อกลางวันแล้ว คุณระเบียบจะต้องนอนหลับพักผ่อน เธอรอจนคุณระเบียบหลับสนิท รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทะมัดทะแมง คว้ากระเป๋าถือมาสะพาย แล้วย่องออกจากห้องพัก

ooooooo

แป้งร่ำเดินอย่างมีความสุขไปตามถนนในนครเซี่ยงไฮ้ แวะดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อยแล้วเริ่มเข้าสู่ตรอกซอกซอย เดินไปเดินมาชักงง  ทันใดนั้นมีรถจักรยานคันหนึ่งพุ่งเข้าหา แป้งร่ำตกใจ ยืนตะลึง เปารวบตัวเธอหลบได้อย่างหวุดหวิด หน้าเปาเกือบชนหน้าแป้งร่ำต่างคนต่างชะงักงัน

แป้งร่ำได้สติ   ตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น   ทั้งภาษาไทย  จีน  และอังกฤษปนกันไปหมด   เปารีบปล่อยมือจากกอดเอวมาปิดปากเธอแทน แป้งร่ำยิ่งตกใจ ผลักเขากระเด็น  แต่ตัวเองกลับเสียหลักสะดุดล้มก้นจ้ำเบ้า  เปาจะเข้าไปช่วย แป้งร่ำชี้หน้าส่งภาษาจีนว่าอย่าเข้ามาเปาหยุดกึก แป้งร่ำลุกหนี แต่พอทิ้งน้ำหนักลงเท้า เจ็บแปล๊บจนต้องทรุดลงนั่งกับพื้น   เดินไม่ได้เลยถัดหนีแทน   ปากก็ด่าว่าเปาเป็นภาษาไทยเพราะคิดว่าเขาเป็นตี๋เซี่ยงไฮ้ฟังไม่ออก

“ไอ้คนฉวยโอกาสฮึ...อย่าหวังเลยไอ้ตี๋เอ๊ย”

เปามองอย่างระอา เดินเข้าหา  แป้งร่ำขู่เป็นภาษาจีนว่าอย่าเข้ามา  ไม่อย่างนั้นเธอจะเรียกตำรวจ   เปาไม่สนใจ

ลากขาแป้งร่ำเข้ามาใกล้ๆ   แป้งร่ำทุบตีเขาเป็นพัลวัน   เปาไม่พูดไม่จาจับข้อเท้าข้างที่เจ็บใช้นิ้วโป้งกดเส้น  แล้วดึงให้เข้าที่ แป้งร่ำร้องจ๊าก  เจ็บน้ำตาแทบร่วง  ด่าเป็นภาษาไทยอีกว่า

“ไอ้บ้า...ไอ้ตี๋โรคจิต...ไอ้ซาดิสต์”

เปาไม่โต้ตอบ กลับฉุดแป้งร่ำให้ลุกขึ้นยืน คราวนี้แป้งร่ำด่าเป็นภาษาจีนปนไทยลั่นซอย เปาหนวกหูรีบเอามือปิดปากบอกเป็นภาษาจีนให้เดิน  แป้งร่ำลองเดิน ปรากฏว่าอาการเจ็บเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้งมองเปาด้วยสายตาเป็นมิตรขึ้น แต่เปากลับเฉยๆหันหลังจะออกไป แป้งร่ำเรียกไว้แล้วเปิดกระเป๋าหยิบเงินให้เปา ไม่ทันเห็นว่าทำผ้าเช็ดหน้าสีหม่นร่วงลงพื้น เปาเหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถึงกับตะลึง

ภาพในอดีตตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นอนุบาลผุดเข้ามาให้ความคิดคำนึงของเปา วันนั้นเขาในวัย 6 ขวบช่วยแป้งร่ำซึ่งอ่อนกว่าหนึ่งปีจากการโดนแก๊งเด็กป่วนประจำโรงเรียนแกล้งผลักจนล้ม เปาซัดพวกเด็กป่วนเผ่นแน่บ แป้งร่ำวิ่งเข้ามาหาเปาเห็นมีเลือดออกจมูก  หยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูหวานแหววปักอักษรภาษาอังกฤษตัวพี  ที่มุม  มาเช็ดเลือดให้ เปามองซึ้ง ก่อนจะทำเป็นแมนรับผ้าเช็ดหน้ามาอุดจมูกเอง

แล้วเหลือบเห็นเข่าแป้งร่ำถลอกเลือดซิบ หยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองสีหม่นๆ ปักอักษรภาษาอังกฤษตัวพีที่มุมเช่นกัน มาซับเลือดให้แป้งร่ำ เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น แป้งร่ำขอบใจเปา

ที่ช่วย ชูผ้าเช็ดหน้าสีหม่นในมือบอกว่าพรุ่งนี้ซักแล้วจะเอามาคืน เปาพยักหน้า ชูผ้าเช็ดหน้าแป้งร่ำบอกว่าเขาก็จะซักแล้วเอามาคืนให้พรุ่งนี้เหมือนกัน ต่างคนต่างขยับจะเดินไปคนละทาง เปาหันมาย้ำกับแป้งร่ำว่า

“พรุ่งนี้นะ”

แป้งร่ำพยักหน้า ยิ้มให้ หันหลังเดินจากไป เปามองแป้งร่ำซึ่งเป็นรักแรกในวัยเด็กของเขาเดินไปจนลับสายตา ก้มมองผ้าเช็ดหน้าสีชมพูในมือ ยิ้มมีความสุข แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น เปาเฝ้ารอคอยแป้งร่ำอย่างใจจดจ่อแต่ต้องผิดหวังเพราะเธอไม่มาโรงเรียน แก๊งเด็กป่วนบอกเขาว่าแป้งร่ำย้ายไปแล้ว...

เปาตื่นจากภวังค์มองผ้าเช็ดหน้าสีหม่นในมือ แล้วเหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นแป้งร่ำอยู่ตรงนั้นเขาเดินตามหาจนทั่วไม่พบแม้แต่เงาของเธอ เปาก้มมองผ้าเช็ดหน้าในมืออีกครั้ง

“เราต้องได้เจอกัน” เปาทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง

ooooooo

ณ โรงแรมที่พักของคุณใหญ่ ทุกคนต่างวิ่งวุ่นตามหาแป้งร่ำ คุณระเบียบกังวลใจมาก ถึงกับยกมือไหว้พระขอให้แป้งร่ำกลับมาอย่างปลอดภัย คุณใหญ่ ไม่พอใจมาก ตำหนิคุณระเบียบว่าดูแลกันอย่างไร ถึงปล่อยให้แป้งร่ำหายไป มืดค่ำป่านนี้แล้วยังไม่กลับ คุณระเบียบยกมือไหว้ขอโทษคุณใหญ่ ศจีได้ทีใส่ไม่ยั้ง

“อันที่จริงจะโทษคุณระเบียบคนเดียวก็ไม่ถูกนะคะ เฮ่อ...น้องแป้งนี่ก็เหลือเกิน นึกจะไปไหนก็ไป นึกจะทำอะไรก็ทำ ไม่เกรงใจคุณใหญ่มั่งเลย  เห็นคุณใหญ่เป็นหัวหลักหัวตอหรือไงเนี่ย”

คุณใหญ่เหลือบมองศจีอย่างตำหนิแล้วหันไปสั่งธณพให้เอาคนของเราออกตามแป้งร่ำ ถ้าไม่เจอไม่ต้องกลับมาให้เขาเห็นหน้า ธณพรับคำ ขยับจะออกไปแป้งร่ำโผล่เข้ามาเสียก่อน คุณระเบียบถลาเข้าไปหาถามด้วยความเป็นห่วงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม แล้วดึงเธอเข้ามากอด

ศจีพยายามพูดใส่ไฟให้คุณใหญ่เล่นงานแป้งร่ำ โทษฐาน โกหกว่าไม่สบายแต่กลับหนีไปเที่ยวหน้าตาเฉย แป้งร่ำคุกเข่ากราบขอโทษที่ตักคุณใหญ่ ยอมรับผิดทุกอย่างก้มหน้าเตรียมรับการลงโทษ

“ออกไปได้อย่างไร...ผู้หญิงคนเดียวมันอันตราย” คุณใหญ่เสียงเข้ม

ศจีสะใจคิดว่าแป้งร่ำจะโดนเล่นงานแต่กลับตาลปัตร เมื่อคุณใหญ่บอกว่าอยากไปไหนทำไมไม่บอกเขาจะได้จัดคนให้พาไป แล้วหันไปสั่งธณพช่วยหาไกด์เก่งๆให้หนึ่งคน เผื่อพาแป้งร่ำไปเที่ยว ศจีอยากจะร้องกรี๊ดๆให้โรงแรมแตก แป้งร่ำกราบขอบคุณคุณใหญ่ คุณใหญ่สั่งแป้งร่ำให้รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกครึ่งชั่วโมง มร.วูจะมารับ แป้งร่ำรับคำรีบคล้องแขนคุณระเบียบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว...

ขณะเดียวกัน ที่บ้านป้าของเปา อามุ่ยลูกสาวเจ้าพ่อที่หลงรักเปาข้างเดียวกำลังอาละวาดใส่ลุงกับป้าของเปา ว่าป่านนี้ทำไมเปายังไม่กลับ ทั้งที่วันนี้ไม่มีต่อยมวย แถมลูกทัวร์ก็ไม่มี แล้วขู่ว่าถ้าทั้งคู่ไม่ตามเปากลับมา เธอจะไปฟ้องเตี่ยให้มายึดบ้านหลังนี้ เปากลับมาพอดี อามุ่ยยิ้มหน้าบานปรี่เข้าไปหา

“อาเปา...ลื้อไปไหนมา อามุ่ยเป็นห่วงแทบแย่”

เปาไม่พูดอะไร เดินเลี่ยงเข้าห้องนอน ลุงกับป้ายุอามุ่ยให้ตาม เปารีบไปที่โต๊ะหัวเตียงหยิบกระป๋องที่ซ่อนไว้ อย่างดีมาเปิดดู เห็นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูของ ด.ญ.แป้งร่ำในสภาพเก็บรักษาอย่างดี เปานำผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนที่มีอักษรตัวพี มาไว้คู่กันมองอย่างมีความสุข เสียงอามุ่ยเรียกเปาดังเข้ามา

ทำให้เขารีบเก็บทุกอย่างซ่อนไว้ใต้หมอน ถามเสียงเขียวว่าเรียกทำไม แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวจะไปอาบน้ำ อามุ่ย ถึงกับหน้าเสียแต่ไม่วายเหล่ไปที่หมอน พุ่งเข้าไปฉกผ้าเช็ดหน้าสีชมพูของแป้งร่ำขึ้นมามอง เปาหันมาเห็นรีบเข้ามาจะแย่งคืน อามุ่ยเอาหลบไว้ข้างหลัง เปาโวยลั่นว่าเอาของตนคืนมา

“บอกมาก่อนสิว่าทำไมหวงนักหวงหนา...ทำไมต้องนอนดมทุกคืน”

เปาโกรธตะคอกเสียงดัง “เอามา” อามุ่ยถึงกับอึ้ง ก่อนจะกระแทกผ้าเช็ดหน้าคืนใส่อกเปา เปารีบเอาไปเก็บไว้ในกล่องตามเดิม อามุ่ยมองตาขวาง ขู่ว่าอย่าให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของผ้าผืนนั้น เธอเอาตายแน่ แล้วเดินกระแทกเท้าออกไป เปาไม่สนใจ เอากล่องใส่ผ้าเช็ดหน้าเก็บไว้ที่เดิม คิดไปคิดมาหาที่ซ่อนใหม่ดีกว่า...

กว่าแป้งร่ำจะรู้ว่าผ้าเช็ดหน้าสีหม่นหายไปก็เป็นตอนที่คุณระเบียบต้องนำมัน มาวางข้างหมอนแป้งร่ำ คุณระเบียบกับแป้งร่ำค้นหาจนทั่วห้องพักก็ไม่เจอ แป้งร่ำถึงกับร้องไห้โฮ

“...ผ้าเน่าไปไหน...คุณระเบียบ...ผ้าเน่าแป้งหายไปไหน” แป้งร่ำสะอึกสะอื้นใจแทบขาด

คุณระเบียบบอกให้หยุดร้องไห้ได้แล้ว แค่ผ้าผืนเดียวทำไมถึงหวงอะไรนักหนา   แป้งร่ำเถียงว่าไม่ใช่แค่ผ้าผืนเดียว

คุณระเบียบไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าผ้าผืนนั้นมีค่าสำหรับเธอแค่ไหน คุณระเบียบย้อนว่าจะเข้าใจได้อย่างไร ในเมื่อแป้งร่ำไม่เคยเล่าอะไรให้ฟัง แป้งร่ำนั่งนิ่ง

“ไว้เบียบจะหาซื้อให้ใหม่นะคะ”

แป้งร่ำบอกเสียงเครือว่าไม่มีทางเหมือน คุณระเบียบอ่อนใจ ดันหลังแป้งร่ำให้ไปอาบน้ำแล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า คุณใหญ่อุตส่าห์ใจดียอมให้ไปเที่ยว แถมหาไกด์มาให้อีกต่างหาก อย่างนี้เราสองคนคงได้เที่ยวกันสนุก   แป้งร่ำย่นจมูก   ไม่รู้ว่าต้องเจอไกด์แบบไหน เกรงจะได้แบบที่ไม่อยากได้

ooooooo

ขณะแป้งร่ำกำลังกินมื้อเช้าอย่างเอร็ดอร่อย ธณพพาไกด์เข้ามาแนะนำตัวกับคุณใหญ่ แป้งร่ำเห็นไกด์ที่ธณพพามาคือ เปาตี๋เซี่ยงไฮ้คนนั้นถึงกับตะลึง เปาก็เช่นกันแต่เป็นคนละแบบ เปาตะลึงเพราะความฝันเป็นจริง ส่วนแป้งร่ำตะลึงเพราะด่าเขาไว้เยอะ รีบก้มหน้า ก้มตากินอาหารต่อ เปาไหว้สวัสดีคุณใหญ่

“ไหว้สวยซะด้วย...ว่าแต่จะคุยกันรู้เรื่องไหมเนี่ย” คุณใหญ่หันมองแป้งร่ำ

“เปาพูดไทยได้ครับ...เปาเป็นคนไทย”

ธณพพูดยังไม่ทันขาดคำ แป้งร่ำสำลักพรวด เศษอาหารติดหลอดลมไอหน้าแดง ทุกคนโกลาหล เปาพุ่งไปตบหลังแป้งร่ำจนเศษอาหารหลุด คุณใหญ่พอใจมาก ตกลงจ้างเปาเป็นไกด์ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่

“ดูแลคุณแป้งร่ำให้ดี...เพราะคุณแป้งร่ำคือ...ผู้หญิงของชั้น”

เปาชะงัก เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงหัวใจ โลกทั้งใบดูจะหมุนติ้ว สติกลับคืนมาได้เมื่อได้ยินเสียงคุณใหญ่ถามว่าเข้าใจใช่ไหม เปารับคำ เพิ่งดีใจที่ได้เจอนางในดวงใจแต่กลับต้องฝันสลาย

เพราะเธอกลายเป็นผู้หญิงของคนอื่น เปาจิตตกที่เคยลอบมองแป้งร่ำอยู่ตลอดกลับต้องหลบหน้าเพื่อทำใจ...

ในเวลาเดียวกัน อามุ่ยแวะมาหาเปาที่บ้าน พอรู้จากลุงกับป้าของเปาว่าเปามีงานด่วน ลูกทัวร์คนไทยติดต่อให้ไปเป็นไกด์ อามุ่ยอารมณ์บูดขึ้นมาทันที อุตส่าห์สั่งนักสั่งหนาว่าวันนี้ไม่ให้เปารับงาน เพราะตั้งใจจะชวนไปดูหนัง ลุงโยนความผิดให้ป้าที่ยุเปาให้รับงาน อ้างว่าทางโน้นให้ค่าจ้างเยอะ อามุ่ยว้ากลั่นว่าทางโน้นให้เท่าไหร่ เธอจะให้มากเป็น 3 เท่าป้าตาโตด้วยความโลภ

“อามุ่ย...คนสวย ลื้ออย่าโกรธนะ วันนี้วันเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้อั๊วไม่ให้มันไปแล้วนะ ถ้าลื้อให้ตั้ง 3 เท่า”

อามุ่ยรับปาก แต่มีข้อแม้ว่า เปาต้องไปดูหนังกับเธอ ป้ายืนยันว่าพรุ่งนี้เปาไปกับอามุ่ยแน่ๆ...

เปาพาแป้งร่ำกับคุณระเบียบเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆในนครเซี่ยงไฮ้ อย่างไร้อารมณ์ พยายามทำเย็นชาใส่แป้งร่ำ ไม่เอาอกเอาใจอย่างที่ควรจะทำเพราะเกรงจะแพ้ใจตัวเอง แป้งร่ำไม่ค่อยพอใจคิดว่าเปาเป็นตี๋ขี้เก๊ก หลังจากเดินเที่ยวกันมาทั้งเช้า คณะทัวร์แวะกินข้าวกลางวันที่ร้านอาหารข้างทาง เปาสั่งเสี่ยวหลงเปามาให้ลูกทัวร์ทั้งสองกิน แป้งร่ำมองอย่างตื่นเต้นบอกคุณระเบียบว่าขนมจีบจานนี้น่ากินมาก

“เขาเรียกเสี่ยวหลงเปาค่ะ ไม่ใช่ขนมจีบ”

แป้งร่ำเสียฟอร์มเล็กน้อย แอบมองเปา แต่เขายืนเฉยไม่สนใจ แป้งร่ำหมั่นไส้แกล้งถามคุณระเบียบว่าเสี่ยวหลงเปาจานนี้จะอร่อยหรือ คุณระเบียบหันไปถามเปาอีกทอด

“พอรับประทานได้ครับ...คุณระเบียบ แต่คงสู้ร้านหรูๆไม่ได้”

แป้งร่ำชะงัก รู้สึกเหมือนโดนเหน็บ พอคุณระเบียบชวนเปลี่ยนร้านอาหาร เลยบอกว่าตนเองไม่ติดความหรูหรา แล้วคีบเสี่ยวหลงเปาใส่ปากทั้งลูก คุณระเบียบกับเปามองตาค้าง แป้งร่ำกัดคำแรกต้องรีบบ้วนทิ้ง เสี่ยวหลงเปามีน้ำซุปร้อนๆอยู่ข้างใน ลวกปากแป้งร่ำเต็มๆ เปาจะเข้าไปช่วยแต่คุณระเบียบถึงตัวเธอก่อน ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง แป้งร่ำปากแทบพอง แต่ไม่ยอมเสียหน้า บอกว่าไม่เป็นอะไร

คุณระเบียบบอกวิธีกินเสี่ยวหลงเปาให้แป้งร่ำฟัง แป้งร่ำทั้งอายทั้งเจ็บ หันไปโทษว่าเป็นความผิดของเปาที่ไม่เตือนเธอก่อน เปาถึงกับใบ้กิน จังหวะนั้น เสียงมือถือของแป้งร่ำดังขึ้น คุณใหญ่โทร.มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง พูดคุยกันสักพักก็วางสาย ยังไม่ทันอึดใจ คุณเล็กโทร.จากเมืองไทยมาหาแป้งร่ำ เปาหันขวับไปมอง แปลกใจสงสัยว่านี่มันอะไรกัน เดี๋ยวคุณเล็กเดี๋ยวคุณใหญ่...

ด้านคุณเล็กวางสายอย่างเซ็งๆเมื่อรู้ว่ากว่าแป้งร่ำจะกลับเมืองไทยอีกตั้ง 2 วัน แล้วหันมาเจอกานดายืนอยู่กับอ้าย กานดาถามว่าอารมณ์เสียหรือ คุณเล็กรู้ว่าอาสาวแอบฟัง ไม่ตอบอะไร จะเดินหนี

“เฮ่อ...คุณใหญ่นี่ก็ช่างกระไร ไม่รักไม่ชอบไม่ได้ใช้งานก็น่าจะยกให้น้องชายไปซะก็หมดเรื่อง”

คุณเล็กหยุดกึก หันขวับ “อาดาครับ...อย่าพูดถึงแป้งร่ำอย่างนั้นสิครับ”

“อุ๊ยๆ อาขอโทษค่ะ อาไม่ได้ตั้งใจ แต่อาก็พูดไปตามความรู้สึกลึกๆ...หรือว่าลึกๆแล้วคุณเล็กไม่ได้รู้สึกเหมือน อาคะ” กานดาเสี้ยมไม่หยุด คุณเล็กนิ่งอึ้ง ลึกๆแล้วเขาก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน...

ครู่ต่อมา อ้ายเอาเรื่องแป้งร่ำไปเม้าท์ให้ที่เรือนคนใช้ อย่างสนุกปาก เอื้อยทนไม่ได้ที่อ้ายหาว่าแป้งร่ำคิดจะรวบทั้งคุณใหญ่และคุณเล็กพร้อมกัน สั่งอ้ายหยุดว่าคุณแป้งของเธอได้แล้ว อ้ายไม่ยอมหยุด เอื้อยตั้งท่าจะลุย ระบือรีบเข้ามาห้าม ระบบเตือนอ้ายว่าเป็นคนรับใช้ไม่ควรเอาเจ้านายมานินทา  คุณหญิงได้ยินเสียงเอะอะเดินเข้ามาดูโดยที่ไม่มีใครเห็น อ้ายไม่สนใจคำเตือนยังปากเสียไม่เลิก

“แต่ลุงบบกะไอ้พี่บือระวังไว้หน่อยก็ดี เผลอๆจะโดนกินเข้าไปด้วย”

คุณหญิงเห็นว่าชักจะเกินเลย ปรามว่าพูดมากไปแล้ว อ้ายหันมาเจอคุณหญิงถึงกับสะดุ้งโหยง ยกมือไหว้ปลกๆขอให้ยกโทษให้ คุณหญิงจ้องอ้ายด้วยสายตาเย็นยะเยือกก่อนเดินออกไป

ooooooo

ตอนที่ 2

แป้งร่ำกับคุณระเบียบยังคงเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวอย่างมีความสุขโดยมีเปา เดินตามห่างๆ แป้งร่ำอยากถ่ายรูปคู่กับคุณระเบียบ และต้องการให้เห็นวิวสวยๆข้างหลังด้วย จึงตะโกนเรียกเปา

"นาย...นาย"

เปายืนหันหลังไม่ได้ยิน คุณระเบียบบอกว่าเขาชื่อเปา แป้งร่ำนึกขึ้นได้ตะโกนเรียก "เสี่ยวหลงเปา" เปาหันมามองหน้าบึ้งๆ แป้งร่ำรีบกดชัตเตอร์ แล้วนึกอยากจะแกล้งเปา จึงตั้งชื่อให้เขาใหม่ว่า "เสี่ยวหลงเปา" คุณระเบียบปรามแป้งร่ำไม่ให้เรียกเปาแบบนั้น แป้งร่ำทำเฉยๆ ยื่นกล้องให้เปา

"ถ่ายให้หน่อยสิ...เห็นวิวข้างหลังด้วยนะ"

เปารับกล้องจากแป้งร่ำ มือของทั้งคู่โดนกัน เปาชะงัก นึกถึงอดีตตอนที่ ด.ญ.แป้งร่ำส่งผ้าเช็ดหน้าให้ เสียงคุณระเบียบเรียกทำให้เปาตื่นจากภวังค์ เจอสายตาคุณระเบียบมองเหล่เพราะมือของเขาจับมือแป้งร่ำที่ถือกล้องค้างอยู่ เปารีบรับกล้องมาถือไว้ แป้งร่ำเองก็รู้สึกคุ้นๆ แต่กลับสลัดความรู้สึกนั้นทิ้ง...

คุณใหญ่สั่งธณพให้ยกเลิกการประชุมคืนนี้ไปก่อน เพราะมีผู้ใหญ่ทางเมืองจีนจะจัดงานเลี้ยงให้เขา ศจีกระดี๊กระด๊าดีใจที่จะได้ไปงานเลี้ยง ธณพทักว่าแป้งร่ำยังไม่ทราบเรื่องนี้ คุณใหญ่สั่งให้เขาโทร.บอกคุณระเบียบให้รีบกลับ งานนี้ต้องให้แป้งร่ำแต่งตัวดีๆ แล้วหันไปบอกศจีว่าต้องแต่งตัวดีๆ เช่นกัน ศจีรับรองว่าจะไม่ทำให้เขาขายหน้า คุณใหญ่พยักหน้ารับรู้ แล้วออกไปกับธณพและบอดี้การ์ด

"แต่ถ้าเป“นนังแป้งร่ำ...ศจีไม่รับรองนะคะ...คุณใหญ่" ศจียิ้มเจ้าเล่ห์...

ขณะเดียวกัน ที่ร้านขายของที่ระลึก แป้งร่ำเอาชุดกี่เพ้าสีทองมาทาบที่ตัวทั้งชุดทั้งคนเหมาะกันมาก จนคุณระเบียบอดชมไม่ได้ เปาแนะนำให้ซื้อติดมือไปสักชุด ตอนนี้กี่เพ้ากำลังมาแรงในเซี่ยงไฮ้ บรรดาดาราและชนชั้นผู้มีการศึกษานิยมใส่กัน แป้งร่ำวางฟอร์มไม่อยากทำตามเปาบอก ยัดชุดใส่มือคุณระเบียบ

"คุณระเบียบจัดการแล้วกัน" แป้งร่ำพูดจบ ค้อนเปาขวับ เดินไปรอหน้าร้าน

คุณระเบียบจัดการซื้อชุดกี่เพ้าเสร็จสรรพ ออกมาหาแป้งร่ำ จังหวะนั้น ธณพโทร.มาบอกคุณระเบียบถึงกำหนดการใหม่ คุณระเบียบวางสายแล้วหันมาบอกแป้งร่ำให้กลับกันได้แล้ว คืนนี้ต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ เปาได้ยินชื่อคุณใหญ่ หัวใจกระตุกวูบ แป้งร่ำสีหน้าเหนื่อยหน่าย บ่นว่างานเลี้ยงอีกแล้ว...

ระหว่างนั้น ศจีลอบเข้าไปในห้องพักของแป้งร่ำ เอาคัตเตอร์กรีดชุดสวยของแป้งร่ำขาดไม่มีชิ้นดี ก่อนกลับออกมาโดยที่ไม่มีใครรู้ใครเห็น...

สภาพจราจรในนครเซี่ยงไฮ้ติดสาหัสเลยทำให้แป้งร่ำ คุณระเบียบกับเปามาถึงโรงแรมล่าช้า คุณใหญ่ ศจี กับธณพแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย นั่งรอแป้งร่ำอยู่ที่ล็อบบี้ คุณใหญ่ไม่โกรธที่แป้งร่ำช้า กลับโทษตัวเองที่เปลี่ยนโปรแกรมกะทันหัน บอกแป้งร่ำให้รีบไปอาบน้ำแต่งตัว แป้งร่ำกำลังจะไปที่ลิฟต์นึกขึ้นได้หันกลับ

"คุณใหญ่คะ...อีก 2 วัน ไม่ต้องจ้างไกด์แล้วก็ได้นะคะ แป้งอยู่ประชุมกับคุณใหญ่จะดีกว่า"

เปาใจหายวูบ ทันใดนั้นมีหนุ่มขี้เมาคนหนึ่งแถเข้ามาแต๊ะอั๋งแป้งร่ำ เปาปราดเข้าไปจัดการขี้เมาคนนั้นอย่างว่องไว เร็วกว่าบอดี้การ์ดของคุณใหญ่ บอดี้การ์ดรีบพาหนุ่มขี้เมาออกไป คุณใหญ่พอใจเปามากหันไปบอกแป้งร่ำว่าไม่ต้องอยู่ประชุมกับเขา เหลือเวลาอีก 2 วันไปเที่ยวให้สนุกดีกว่า

"ณพ...จ้างเปาไว้ดูแลคุณแป้งเหมือนเดิม"

เปาแอบดีใจ ส่งถุงใส่ข้าวของรวมทั้งชุดกี่เพ้าให้คุณระเบียบ...

พอถึงห้องพัก แป้งร่ำกับคุณระเบียบต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นเสื้อผ้าชุดสวยถูกกรีดรุ่ง ริ่งไม่มีชิ้นดี แป้งร่ำรู้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือศจี คุณระเบียบแนะให้เรียนเรื่องนี้กับคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระไปสุมให้เขาปวดหัวเปล่าๆ คุณระเบียบมองแป้งร่ำอย่างชื่นชม เร่งให้อาบน้ำแต่งตัวไวๆ เดี๋ยวคุณใหญ่จะรอ

"จะแต่งอะไรล่ะคะ...ขาดรุ่งริ่งไม่เหลืออะไรแล้ว"

คุณระเบียบเหลือบมองถุงใส่ชุดกี่เพ้าที่วางอยู่บนเตียง อมยิ้มอย่างมั่นใจ

ooooooo

ศจีโทร.ไปรายงานกานดาเรื่องที่จัดการกับเสื้อผ้าของแป้งร่ำ ป่านนี้นังนั่นคงไม่มีชุดอะไรใส่ไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ กานดาชมเปาะว่าทำได้ดีมากไม่เสียแรงที่เธออุตส่าห์ฉุดศจีขึ้นมาจากบาร์โคโย ตี้ อ้าย นั่งเสนอหน้าอยู่ใกล้ๆถึงกับหูผึ่ง ศจีฉุนกึกทำปากขมุบขมิบด่ากานดาแล้วปรับน้ำเสียงเป็นเริงร่า

"ขอบพระคุณค่ะ...รับประกันว่าศจีคนนี้จะไม่ทำให้ ผิดหวัง...ศจีจะสนองพระคุณให้สะใจเลย"

กานดาได้ยินไม่ถนัด "หา...เธอว่าอะไรนะ"

"อ๋อ ศจีว่า ศจีจะสนองพระคุณด้วยการทำทุกอย่างให้สมใจคุณดาเลยน่ะค่ะ...แค่นี้ก่อนนะคะ คุณดา  หายมานานเดี๋ยวคุณใหญ่จะสงสัย...สวัสดีค่ะ" ศจีวางสายวิ่งกลับไปหาคุณใหญ่นั่งจิบเครื่องดื่มรอที่ล็อบบี้ โดยมีธณพยืนชะเง้อคอคอยมองแป้งร่ำอยู่

"อยากเห็นน้องแป้งจังนะคะว่าคืนนี้จะแต่งตัวสวยแค่ ไหนเอ่ย"

ศจีพูดโดยที่ไม่เห็นว่าแป้งร่ำมาถึงแล้ว พอหันไปมองแทบกรี๊ดสลบ เห็นแป้งร่ำสวยสง่าในชุดกี่เพ้าสีทอง คุณระเบียบเดินตามหลังแป้งร่ำยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แป้งร่ำขอโทษคุณใหญ่ที่ลงมาช้า คุณใหญ่ชมว่าชุดสวยมากไปเอามาจากไหน คุณระเบียบยกเครดิตให้เปาไปเต็มๆ เพราะเขาเป็นคนแนะนำให้ซื้อ

คุณใหญ่พอใจไกด์หนุ่มมาก จากนั้น ทุกคนพากันเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าโรงแรม โดยไม่ทันสังเกตเห็นเปาแอบซุ่มดูอยู่อีกมุมหนึ่งมองแป้งร่ำตาค้าง ขณะที่คณะของคุณใหญ่เดินผ่านเปา คุณใหญ่โอบเอวแป้งร่ำให้เดินมาใกล้ๆ เปาเห็นแล้วปวดร้าวหัวใจมองตามตาละห้อย...เปาเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนน ผ่านผู้คนมากมายแต่ทำไมช่างเหงาและอ้างว้างเหลือเกิน...

อามุ่ยอาละวาดใส่ลุงกับป้าของเปาเสียงลั่นบ้าน ขู่ว่าจะไปฟ้องเตี่ยเรื่องที่ทั้งคู่รับปากแล้วว่าจะให้เปาไปดูหนังกับเธอ มืดค่ำป่านนี้แล้วเปาก็ยังไม่กลับ อามุ่ยจะกลับบ้านไปฟ้องเตี่ย ลุงกับป้าช่วยกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงไม่ยอมให้ไป อามุ่ยร้องลั่น

"อั๊วจะหาอาเปา...อั๊วจะหาอาเปา..."

หลังเสร็จจากงานเลี้ยง คุณใหญ่ แป้งร่ำ ศจี คุณระเบียบและธณพ มาตามทางโถงทางเดินเพื่อจะกลับห้องพัก พอถึงหน้าห้องคุณใหญ่ คุณใหญ่หันมาแตะไหล่แป้งร่ำ

"ท่านจางปลื้มมากที่แป้งใส่ชุดกี่เพ้า...ขอบใจมาก"

"ต้องขอบใจคุณศจีถึงจะถูกค่ะ" แป้งร่ำมองศจีราวกับจะบอกว่าฉันรู้นะว่าเธอทำอะไร

ศจีสะดุ้งเฮือก แหวใส่ว่าพูดอะไร แป้งร่ำได้แต่อมยิ้ม คุณใหญ่ขอตัวไปพักผ่อน พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า อวยพรแป้งร่ำให้เที่ยวให้สนุก แล้วเดินเข้าห้องพัก ศจีรีบเอามือยันประตูห้องไว้ หันมายิ้มเย้ยแป้งร่ำ

"กู๊ดไนต์...ฉันจะประชุมต่อกับคุณใหญ่สองต่อสอง ...สนุกแน่" ศจีหัวเราะร่วน ปิดประตูใส่

แป้งร่ำมองหน้าคุณระเบียบ ก่อนจะหันไปเจอธณพยืนอยู่ด้านหลัง อดอายแทนศจีไม่ได้ ธณพทำหน้าเหมือนชินแล้ว บอกแป้งร่ำว่าพรุ่งนี้เปาจะมารอที่ล็อบบี้แต่เช้า แต่เธอไม่ต้องรีบจะออกกี่โมงก็ได้ตามสบายให้เปารอได้ แป้งร่ำรับคำ ธณพมองประตูห้องเจ้านาย ถอนใจ เดินกลับห้องตัวเอง...

ทันทีที่อามุ่ยเจอหน้าเปาต่อว่าไม่หยุดที่ปล่อยให้รอ แถมซักไซ้ไล่เลียงผาว่าหายไปไหน ไปหาใคร ไปกับกิ๊กหรือเปล่า เปารำคาญดุเสียงดังว่าหยุดบ้าได้แล้ว หนวกหู อามุ่ยตกใจปล่อยโฮ ประกาศลั่นว่าจะไปฟ้องเตี่ยที่โดนเปาดุ ลุงกับป้าของเปาสะดุ้งโหยง กลัวเตี่ยอามุ่ยจะมายึดบ้านใช้หนี้ รีบขอร้องเปาช่วยง้ออามุ่ยที เปาตัดรำคาญ คว้าข้อมืออามุ่ย พาเข้าครัวเอาใจด้วยการทำบะหมี่ให้กิน...

ตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยงของ มร.จาง จนจะถึงเวลานอน คุณระเบียบยังชื่นชมเปาที่พาไปซื้อชุดกี่เพ้าไม่หยุดปาก แป้งร่ำต้องขอร้องให้หยุดชมได้แล้ว เบื่อจะฟัง แล้วคว้ากล้องถ่ายรูปมากดดูภาพ

"ก็มันเรื่องจริงนี่คะ...เอ...ไม่ชอบอะไรนายเปาเหรอคะ เบียบว่าเขาเรียบร้อยดีออก"

"ขี้เก๊กน่ะสิไม่ว่า...อี้...หน้ายังกะยักษ์" แป้งร่ำมองรูปภาพเปาที่เธอถ่ายรูปไว้

คุณระเบียบตกใจคิดว่าแป้งร่ำว่าเธอ รีบบอกให้ลบภาพทิ้ง แป้งร่ำไม่ได้หมายถึงคุณระเบียบ แต่หมายถึงนายเสี่ยวหลงเปานั่นต่างหาก คุณระเบียบแนะว่าถ้าภาพเปาหน้าเกลียดก็ลบทิ้งไปเสียจะเก็บไว้ทำไม แป้งร่ำทำท่าจะลบทิ้ง แต่สุดท้ายเปลี่ยนใจ...

พอได้กินบะหมี่อร่อยๆฝีมือเปา อามุ่ยก็อารมณ์ดีขึ้น ออดอ้อนเปาว่าอย่าถือโทษโกรธเธอเลย ที่ทำไปเพราะรักและเป็นห่วงเขา เปาไม่พูดอะไร เก็บชามบะหมี่ไปล้าง อามุ่ยเดินตามมาง้อ จะชวนไปดูหนังวันพรุ่งนี้เป็นการไถ่โทษ เปาปฏิเสธว่าไม่ไปมีงานไกด์ต้องทำ อามุ่ยซักไซ้มากเรื่องอีก เปารำคาญไล่ให้กลับบ้าน ขู่ว่าถ้าถามอีกคำเดียว เขาจะหายสาบสูญไปเลยแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก

"ไม่แล้ว...ไม่แล้ว อั๊วไม่ถามแล้ว" อามุ่ยจำใจกลับบ้าน

เปารีบเข้าห้องนอน หยิบผ้าเช็ดหน้าสีสวยของแป้งร่ำขึ้นมาจากกระป๋อง ฉุกคิดถึงตอนที่ ด.ญ.แป้งร่ำหยิบผ้าผืนนี้มาเช็ดเลือดให้เขา เปาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีหม่นของตัวเองที่เคยเช็ดเลือดที่หัวเขาให้ ด.ญ.แป้งร่ำ ค่อยๆเอาตัวพีของผ้าทั้งสองผืนมาอยู่เคียงกัน แต่พอนึกถึงภาพที่คุณใหญ่โอบเอวแป้งร่ำให้เดินเข้ามาใกล้ๆ เปาถอดใจเฮือก จับผ้าสองผืนแยกจากกัน ใส่กลับในกระป๋องแล้วนั่งเซ็งชีวิต

ooooooo

คุณระเบียบกำลังช่วยแป้งร่ำจัดแต่งทรงผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทักว่าทำไมวันนี้ถึงตื่นแต่เช้า หรือว่านอนไม่หลับเพราะไม่ได้ดมผ้าเช็ดหน้าเน่าผืนนั้น

"แป้งคิดถึงจริงๆนะคะ ไม่รู้ป่านนี้เจ้าเน่าจะไปอยู่ ที่ไหน" แป้งร่ำพนมมือ "เจ้าประคู้น...สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยดลบันดาลให้มีคนใจดีเก็บได้ แล้วเอามาคืนลูกช้างด้วยเถิด"

"คุณแป้งนี่ก็ ทำเป็นเรื่องมหัศจรรย์ไปได้ ใครที่ไหนเขาจะเอามาคืนให้ อย่าว่าแต่คืนเลย เน่าซะปานนั้นจ้างให้เก็บยังไม่รู้ว่าจะมีคนอยากเก็บให้หรือเปล่าเลย" คุณระเบียบอมยิ้ม

"ใครจะไปรู้ มันอาจจะมีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้นในชีวิตแป้งซักครั้งก็ได้" แป้งร่ำเปี่ยมไปด้วยความหวัง...

เปามาถึงล็อบบี้โรงแรมที่พักของแป้งร่ำ เจอธณพนั่งอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย ธณพชวนเปาคุยฆ่าเวลาถึงได้รู้ ว่าเปามาอยู่เซี่ยงไฮ้กับลุงและป้า เนื่องจากพ่อแม่ของเขาตายหมด ธณพเสียใจด้วยเรื่องพ่อแม่เปามองเขาอย่างเห็นใจ...

แป้งร่ำกับคุณระเบียบแต่งตัวเสร็จกำลังจะไปที่ลิฟต์ คุณระเบียบนึกได้ว่าควรจะเรียนให้คุณใหญ่ทราบเสียก่อนว่าเราสองคนจะไปกัน แล้ว เดินมายังไม่ทันถึงหน้าห้องคุณใหญ่ ศจีในชุดนอนเซ็กซี่เปิดประตูผลัวะออกมาพอดี พอเห็นแป้งร่ำก็ยิ้มยั่วเดินมาหา

"อ้าว...มอร์นิ่งจ้ะน้องแป้ง ตื่นแต่เช้าเชียว คงได้นอน เต็มอิ่มสิท่า...ไม่เหมือนพี่ศจี เมื่อคืนประชุมกับคุณใหญ่ซะชุดใหญ่เลย แหม...เพลี้ยเพลีย...ดูสิ...คุณใหญ่ยังสลบเหมือดอยู่เลย อย่าเพิ่งไปรบกวนนะจ๊ะ" ศจีหัวเราะคิกคัก เดินสะดิ้งกลับห้องตัวเอง

"เฮ่อ...ผู้หญิงอะไร...ไม่มียางอาย...อย่าไปสนใจนะคะ คุณแป้ง"

แป้งร่ำแนะว่าอย่าเพิ่งไปรบกวนคุณใหญ่ตอนนี้ คุณระเบียบเห็นด้วย เดี๋ยวเราฝากเรื่องไว้กับธณพแล้วค่อยโทร.มาเรียนคุณใหญ่อีกที แป้งร่ำพยักหน้าแล้วเดินจ้ำพรวดๆออกไป...

หลังจากนั่งเงียบมาพักใหญ่ ธณพหันไปบอกเปาว่าคุณใหญ่พอใจเปามาก แล้วสั่งให้เปาดูแลแป้งร่ำให้ดีที่สุด เพราะแป้งร่ำเป็นผู้หญิงของคุณใหญ่ เปาหูอื้อขึ้นมาทันที จังหวะนั้น แป้งร่ำเดินเข้ามาพร้อมกับคุณระเบียบ ธณพอ้าปากจะทัก แต่เธอเดินผ่านหน้าทั้งคู่ไปอย่างรวดเร็ว คุณระเบียบวานธณพช่วยเรียนคุณใหญ่ด้วยว่าเราสองคนไปก่อน แล้วจะโทร.มาทีหลัง รีบจ้ำตามแป้งร้ำ เปาวิ่งตามคุณระเบียบไปอีกที...

ที่คฤหาสน์คุณใหญ่ คุณเล็กอารมณ์เสียบ่นเป็นหมีกินผึ้งที่โทร.ติดต่อแป้งร่ำไม่ได้ คุณหญิงกระเซ้าว่าอารมณ์บูดแต่เช้าอย่างนี้ไม่ดีเลย ทำให้บรรยากาศรอบๆพลอยเป็นพิษไปด้วย เข้าใจไหม คุณเล็กยวนกลับว่าไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น คุณหญิงเตือนน้องชายว่าควรจะเข้าใจอะไรๆบ้างได้แล้วโดยเฉพาะเรื่องแป้งร่ำ

"ฟังนะ...นอกจากควรจะรักคนที่เขารักเราแล้ว ยังต้องรักคนที่เรามีสิทธิ์จะรักได้อีกด้วยนะน้องรัก"

"พี่หญิงก็พูดได้สิ...พี่ยังไม่โดน พี่ก็ยังไม่ซึ้งหรอก"

"จ้างให้ก็ไม่ซึ้งหรอกจ้ะ" คุณหญิงทำหน้าล้อเลียน

ooooooo

แป้งร่ำยังอารมณ์ค้างที่โดนศจียั่ว เลยมาเหวี่ยงใส่เปาแทน เขาทำอะไรให้ไม่ถูกใจเธอสักอย่าง คุณระเบียบบอกเปาว่าอย่าไปถือสาเลย วันนี้แป้งร่ำอารมณ์ ไม่ค่อยดี อีกสักประเดี๋ยวก็หาย เปามองแป้งร่ำอย่างเป็นห่วงว่าทำไมอารมณ์เสีย

ระหว่างที่แป้งร่ำกับคุณระเบียบกำลังเดินดูอะไรเพลินๆ คุณระเบียบนึกอยากดื่มชาร้อนๆ หันไปถามเปาว่ามีชาที่ไหนอร่อย ช่วยแนะนำหน่อย เปาเสนอว่าป้าของเขาชงชาอร่อยมาก

"จริงหรือ...แหม...อย่างนี้ต้องแข่งกับเพื่อนฉันซะแล้ว...ฉันมีเพื่อนอยู่ ที่นี่เป็นคนไทยนะ ชงชาเก่งอย่างนี้เลย" คุณระเบียบยกนิ้วโป้งประกอบคำพูด "ว่าแต่ป้าเธอเป็นใคร...คนไทยหรือคนจีน"

กลายเป็นจุดไต้ตำตอ เมื่อคุณระเบียบซักไปซักมาถึงได้รู้ว่าป้าของเปาเป็นเพื่อนรักของเธอนั่นเอง พอเจอหน้ากันคุณระเบียบกับป้าของเปาโผเข้ากอดกันด้วยความดีใจ คุณระเบียบได้ดื่มทั้งชาหอมอร่อยและได้เจอเพื่อนรักที่ห่างหายกันไปเป็นสิบๆ ปี ป้าของเปาขอบคุณแป้งร่ำที่อนุญาตให้คุณระเบียบมาเยี่ยมตน

"นั่นสิ...เบียบเกรงใจจริงๆค่ะ...คุณแป้ง"

"คุณระเบียบคะ ตามสบายเลยค่ะ แป้งเองก็เบื่อๆไม่ได้อยากไปเที่ยวไหนอยู่แล้ว...ไหนๆมาถึงที่นี่ทั้งที คุณระเบียบก็น่าจะได้มาเยี่ยมคุณป้านะคะ"

ป้าของเปาชมแป้งร่ำว่ารวยเงินทองยังไม่พอ ยังรวยน้ำใจอีกด้วย คุณระเบียบกระแอมเพื่อจะเบรกเพื่อนให้หยุดพูด แต่ที่ไหนได้ ป้าเปาชมอีกว่าถ้าใครได้แป้งร่ำไปเป็นเมียรับรองเฮงๆๆ แป้งร่ำสะดุ้ง คุณระเบียบลุกพรวด ขอตัวกลับ ป้าของเปาชวนให้อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันก่อน คุยว่าเปาทำกับข้าวเก่งมาก

แป้งร่ำอยากรู้ว่าเปาทำกับข้าวเก่งจริงอย่างที่ป้าของเขาคุยหรือเปล่า เลยขออยู่กินข้าวด้วย เปาหนีไม่ออก หายเข้าครัวไปพักใหญ่ กลับออกมาพร้อมผัดผักควันฉุยน่ากินมาวางตรงหน้าแป้งร่ำ แถมมีข้าวผัดจานโตอีกหนึ่งจาน แป้งร่ำลองคีบผักชิม ทุกคนมองลุ้นว่าจะเป็นอย่างไร คุณระเบียบถามว่าพอไหวไหม

"ก็...โอเค...ค่ะ" แป้งร่ำพยักหน้าหงึกๆ

"นั่นไง...บอกแล้วว่าอาเปามันเก่ง...เอ้า อาเบียบกินหน่อย กินร้อนๆ" ป้าของเปาตักอาหารให้เพื่อนรัก คุณระเบียบกินแล้วติดใจ ชมว่าอร่อยมากเลยคีบกินไม่หยุด...

นอกรั้วด้านหลังคฤหาสน์คุณใหญ่ กานดาลงจากรถเก๋งด้วยท่าทางลับๆล่อๆ แล้วโบกมือไล่ให้รถคันนั้นรีบไป เธอดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองแล้วค่อยๆเปิดประตูเล็กด้านหลัง เจอระบือเข้าเต็มๆ กานดาตกใจ เอากระเป๋าถือฟาดใส่ไม่ยั้ง ระบือปัดป้องเป็นพัลวัน พอเห็นหน้ากานดาชัดๆ ระบือสะดุ้งโหยงร้องลั่น กานดาตาเหลือกสั่งให้หุบปาก ระบือรีบเอามือปิดปากตัวเอง

"แล้วก็ปิดปากแกไว้ให้สนิทด้วย ขืนพูดมากล่ะก็ ฉันไล่แกออกยกครัวแน่ๆ" กานดามองซ้ายมองขวาอีกทีก่อนจะเดินไปทางตึกใหญ่ ระบืองงว่ามันเรื่องอะไรกัน หน้าบ้านมีไม่เข้าดันมามุดเข้าหลังบ้าน

ระบือทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เอื้อยกับระบบพ่อของเขาฟัง เอื้อยสรุปว่างานนี้ต้องมีอะไรลับลมคมในแน่ๆ ระบบเขกหัวเอื้อยทำโทษฐานเคยเตือนแล้วว่าเอาเรื่องเจ้านายมานินทา

ooooooo

หลังจากกินข้าวกลางวันจนอิ่มแปล้ ซิมป้าของเปาออกปากขอความช่วยเหลือจากคุณระเบียบให้ช่วยหางานที่เมืองไทยให้ เปาทำหน่อย เปาหันขวับมองป้าตัวเองด้วยความประหลาดใจ ลุงของเปารีบเสริม

"อาเปา...อย่าว่าอั๊วกะอาซิมใจร้ายเลยน้า...แต่พวกเรา ก็ไม่ใช่ว่ามั่งมีเงินทอง มีแต่หนี้สิน...จะกินกันสองคนก็แทบแย่... แต่นี่มีลื้อ..." ลุงพูดยังไม่ทันจบประโยค

ซิมปรามเขาว่าพูดเกินเหตุ แล้วหันไปทางเปา "ไม่ใช่ อย่างนั้นหรอกนะอาเปา ลื้อก็ขยันขันแข็ง ต่อยมวย เป็นไกด์ ขับรถขนของทำงานช่วยพวกอั๊วสารพัด แต่อั๊วสองคนก็แก่มากแล้ว...วันข้างหน้าถ้าตายไปพวกอั๊วก็ตายตาไม่หลับ เพราะรับปากแม่ลื้อไว้ว่าจะ..."

เปารีบตัดบท ขอร้องไม่ให้ซิมพูดอะไรอีก แล้วขยับจะออกไป อามุ่ยโผล่พรวดเข้ามาเห็นแป้งร่ำ หึงหน้ามืดไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น หาว่าที่เปาหายหน้าไปเพราะแอบไปกิ๊กกับแป้งร่ำ ปรี่เข้าหา ซิมกับลุงปราดเข้ามาขวาง เลยโดนลูกสาวเจ้าพ่อลุยใส่ คุณระเบียบตะโกนสั่งเปารีบพาแป้งร่ำออกไปก่อน เปาไม่รอช้าคว้าข้อมือแป้งร่ำลากออกไปทันที ลุง ซิม กับคุณระเบียบช่วยกันตะลุมบอนอามุ่ยวุ่นไปหมด...

ด้านเปาพาแป้งร่ำมาหยุดยืนหอบแฮกอยู่แถวถนนใหญ่ แป้งร่ำยกมือที่โดนเปาจับขึ้นมาถามว่าจะจับอีกนานไหม เปาหน้าเจื่อน ค่อยๆปล่อยมือเธอ แป้งร่ำพูดใส่หน้าเปาว่า เมียของเขาดุชะมัดแล้วสะบัดหน้าเดินหนี เปาวิ่งตามจนทัน อธิบายว่าอามุ่ยไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แป้งร่ำพูดโดยไม่มองหน้า

"เหรอ...มาบอกฉันทำไม ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน จะเป็นหรือไม่เป็นอะไรกับนาย ฉันก็ไม่ได้อยากจะรู้"

แป้งร่ำจ้ำพรวดๆ เปารีบเดินตาม แต่อยู่ๆเธอก็หยุดกึกหันกลับ เปาเดินตามมาเกือบเบรกไม่ทัน หน้าของทั้งคู่ แทบจะชนกัน แป้งร่ำชะงักไปเล็กน้อย

"...แต่ที่ฉันอยากจะรู้ก็คือ...ป่านนี้คุณระเบียบของฉันจะเป็นอย่างไรมั่งเนี่ย..."

ฝ่ายคุณระเบียบ ซิมกับลุงของเปานั่งหอบซี่โครงบานโดยมีอามุ่ยในสภาพหัวฟูยุ่งเหยิงยืนจังก้า หน้าตาเอาเรื่อง คุณระเบียบบอกให้หยุดสู้กันได้แล้ว เปาเป็นแค่ไกด์พาเธอกับแป้งร่ำเที่ยวเท่านั้น ที่สำคัญแป้งร่ำมีเจ้าของแล้ว เธอจะไปรักใครชอบใครอีกไม่ได้ อามุ่ยไม่ต้องเสียเวลามาหึง อามุ่ย ไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็ยอมล่าถอยกลับไป คุณระเบียบสงสารเปาที่มีผู้หญิงแบบอามุ่ยคอยตามติด ซิมได้ที

"ถ้าสงสารก็เอาอีไปเลี้ยงไว้สักคนซี่ อีเก่งน้า ขยันมากด้วย อีทำงานได้สารพัด"

คุณระเบียบเป็นแค่แม่บ้านคอยรับใช้แป้งร่ำเท่านั้น จะไปมีปัญญาเลี้ยงใครได้ แล้วนึกขึ้นได้ว่าแป้งร่ำหายไป จะออกไปตาม แต่เกิดท้องเสียกะทันหัน รีบวิ่งเข้าห้องน้ำแทบ ไม่ทัน เป็นจังหวะเดียวกับแป้งร่ำโทรศัพท์เข้ามือถือของคุณระเบียบพอดี แป้งร่ำรออยู่นานแต่ไม่มีใครรับสาย เลยวางหู หันไปโวยวายใส่เปาว่าถ้าคุณระเบียบเป็นอะไรเพราะฝีมือเมียจอมโหดของเปาแล้ว ละก็ เธอจะไปฟ้องคุณใหญ่

เปาได้ยินชื่อคุณใหญ่ชักเคือง สักพัก คุณระเบียบโทร.กลับมาหาแป้งร่ำ บอกว่าท้องเสีย ให้แป้งร่ำสั่งให้เปาพากลับโรงแรมไปก่อน เดี๋ยวเธอจะให้ซิมพาไปส่งเอง คุณระเบียบรีบวางสายเพราะข้าศึกโจมตีอีกครั้ง ต้องรีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำ แทนที่แป้งร่ำจะบอกให้เปาพากลับที่พัก กลับถามเขาว่าแถวนี้ มีที่ไหนน่าเที่ยว

ooooooo

แป้งร่ำมีความสุขมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ เที่ยวตามสถานที่ต่างๆคนเดียวอย่างอิสระ เปาคอยดูแลอยู่ห่างๆอย่างเจียมตัว อีกทั้งกลัวใจตัวเองจะบอบช้ำ ถ้าเผลอก้าวล้ำไปแตะต้องผู้หญิงของคนอื่น

ครู่ต่อมา เปาพาแป้งร่ำมาเที่ยวที่วัดเซี่ยงไฮ้ ซิตี้ ก็อดแทมเพิล เขาอธิบายถึงความเป็นมาของวัดแห่งนี้ ว่าสร้าง ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ประมาณ 600 ปีที่แล้ว นักท่องเที่ยวมักจะมาที่นี่เพื่อขอพรจากเทพเจ้า เพราะว่าวัดแห่งนี้เป็นที่เก็บรักษาแท่นประทับทองแดง ซึ่งทำขึ้นโดยปรมาจารย์ท่านที่ 44 ของภูเขาหลงอู่ ในช่วงราชวงศ์ชิง อักษรจีนที่ประทับอยู่บนแท่นทองแดงนั้นเขียนไว้ว่า "พรจากเทพเจ้าประจำเมืองเซี่ยงไฮ้"

"จริงเหรอ...งั้นฉันขอพรมั่งดีกว่า"

แป้งร่ำนั่งลงหน้าหมู่รูปปั้นเทพเจ้า หลับตาพนมมืออธิษฐานอย่างตั้งใจ เปาแอบมองนางในดวงใจ อยู่ดีๆเธอดันลืมตาโพลง เขาสะดุ้งหลบสายตาแทบไม่ทัน แป้งร่ำถามว่า ถ้าขอพรเป็นภาษาไทย เทพเจ้าจะเข้าใจไหม เปาสีหน้าครุ่นคิดไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แป้งร่ำหัวเราะคิกคักที่เห็นชายหนุ่มจริงจัง

"เอาน่า...ถึงจะไม่เข้าใจแต่ท่านใจดี...ขออะไรก็คงให้ หมดแหละ" แป้งร่ำหลับตาอธิษฐานต่อ

เปานึกอยากจะเขกหัวแป้งร่ำแล้วหอมแก้มสักสามฟอด แต่ก็ได้แค่คิด แป้งร่ำขอพรเสร็จ แปลกใจว่าทำไมเปาขอพรน้อยนัก เปาบอกว่าไม่ได้ขอ เพราะไม่รู้ว่าจะขออะไร แป้งร่ำคะยั้นคะยอให้เขาขอพรเทพเจ้าเยอะๆ เธอไม่รีบไปไหนรอได้ เปาส่ายหน้าจะลุกขึ้น แป้งร่ำคว้ามือดึงให้เขานั่งลงอย่างเดิม

"นี่...ถ้านึกไม่ออกลอกของฉันเลยก็ได้...เอ้า...พูดตามนะ ฉันจำได้ว่าฉันขออะไรมั่ง" แป้งร่ำหลับตาพนมมือแล้วสั่งให้ เปาอธิษฐานตาม "เจ้าประคุณ...ลูกขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตา ดลบันดาลให้ชีวิตของลูกได้พบความสุข สมหวัง...ได้พบรักแท้

กับคนที่ลูกรอคอย"

เปาพูดตาม แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แป้งร่ำตลอดเวลา...จากนั้น เปาพาแป้งร่ำไปเที่ยวต่อที่สวนหิน แป้งร่ำชักรำคาญที่เปาคอยตามประกบ ทำตัวเหมือนคุณระเบียบเข้าไปทุกที จนเธอสั่งห้ามเขาตามประกบเธออย่างนี้อีก เธอไม่ใช่เด็กๆแล้ว แป้งร่ำพูดไม่ทันขาดคำ สะดุดล้ม เปาคว้า ตัวเธอไว้ได้ทัน ทั้งคู่มองตากันตะลึงงัน แป้งร่ำได้สติ ผละออก จากอ้อมแขนเปา โทษว่าเป็นเพราะเปาเกะกะเธอเลยล้ม

เปาขอโทษ เหลือบเห็นหัวเข่าแป้งร่ำมีเลือดออก รีบประคองเธอลงนั่ง เอาขวดน้ำดื่มที่พกไว้มาล้างแผลให้ แล้วหยิบ ผ้าเช็ดหน้าสีหม่นขึ้นมาผืนหนึ่ง แป้งร่ำฉุกคิดถึงผ้าเช็ดหน้า ที่ ด.ช.เปาเคยเช็ดเลือดที่หัวเข่าให้ ถึงกับเผลอเรียก "พี่" ออกมา เปาชะงัก จ้องหน้าแป้งร่ำเขม็ง แป้งร่ำรู้สึกตัว รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าสีหม่นจากมือเปา ค่อยๆคลี่หาอักษรตัวพีทีละมุมแต่ไม่เจอ แป้งร่ำจ๋อย

เปาแบมือขอผ้าเช็ดหน้าคืน แล้วเอาผ้าเช็ดหน้านั้นพันเข่าให้ แป้งร่ำติดใจกับอากัปกิริยาที่ชายหนุ่มทำแผลให้ ช่างคล้ายกับ ด.ช.รุ่นพี่ที่โรงเรียนอนุบาลคนนั้นเหลือเกิน แป้งร่ำอดถามไม่ได้ว่าจริงๆแล้วเปาเป็นใครกันแน่ ซักไซ้ว่าเขาเคยเรียนอนุบาลที่เมืองไทยใช่ไหม โรงเรียนอะไร

"ผมลืมไปแล้ว" เปาว่าแล้วผละไปทันที แป้งร่ำมองตามอย่างสับสนปนขุ่นเคือง...

ธณพร้องเอะอะเมื่อรู้ว่าคุณระเบียบทิ้งแป้งร่ำไว้กับเปา คุณระเบียบไม่คิดว่ามีอะไรน่าเป็นห่วงเพราะเปาดูท่าทางไว้ ใจได้และอีกอย่าง  เธอเพิ่งจะทราบว่าเขาเป็นหลานของเพื่อนรัก ของเธอ ธณพไม่ได้ห่วงเรื่องเปา แต่ห่วงว่าคุณใหญ่มีประชุมด่วนที่อีกเมืองหนึ่ง เราทั้งหมดต้องออกจากโรงแรมภายในครึ่งชั่วโมงนี้แล้ว แต่แป้งร่ำยังไม่กลับ ว่าแล้วธณพรีบโทร.บอกเปาให้พาแป้งร่ำกลับมาที่นี่ทันที...

ถึงเวลาต้องออกเดินทางแล้ว แต่แป้งร่ำก็ยังไม่โผล่มา ศจีพยายามพูดยุแยงให้คุณใหญ่ทิ้งแป้งร่ำไว้ที่นี่ ไม่เช่นนั้น การติดต่อธุรกิจครั้งนี้อาจเสียหายได้ คุณใหญ่ลังเล ในที่สุด เขาตัดสินใจไม่รอแป้งร่ำ

"ฝากคุณระเบียบดูแลคุณแป้งด้วย รีบโทร.ตามให้กลับมาเร็วๆ อย่าให้ออกไปไหนอีก แล้วผมจะรีบกลับมา" คุณใหญ่ พูดจบ รีบออกไป ธณพวิ่งตาม

ศจีสะใจสุดๆที่แป้งร่ำโดนทิ้ง หันไปยิ้มเย้ยคุณระเบียบ แล้วรีบวิ่งตามคุณใหญ่ คุณระเบียบสีหน้าเป็นกังวล คว้าโทรศัพท์จะโทร.หาแป้งร่ำ แต่เกิดปวดท้องขึ้นมาอีก รีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำ...

เปาเร่งแป้งร่ำให้รีบเดิน แป้งร่ำหมั่นไส้ ยวนใส่ว่าขาเธอเจ็บ ถ้าอยากให้เร็วๆเขาต้องมาอุ้ม เปาเอาจริง ทำท่าจะเข้ามาอุ้ม แป้งร่ำร้องห้ามว่าไม่ต้อง เธอแค่พูดประชด ทันใดนั้น คุณระเบียบโทรศัพท์มาหาแป้งร่ำ คุยได้สักพัก เธอก็วางสายด้วยน้ำตาคลอเบ้า หันไปทางเปา

"ไม่ต้องรีบหรอก...เขาทิ้งฉันไปกันหมดแล้ว" แป้งร่ำปล่อยโฮ แล้วโผกอดเปาที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก...

ด้วยความน้อยใจ แป้งร่ำไม่ยอมกลับโรงแรมที่พัก ชวนเปาไปนั่งดื่มเหล้าดับอารมณ์ เสียงมือถือของแป้งร่ำที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เปารำคาญจะรับสายให้ แป้งร่ำสั่งห้ามรับเด็ดขาด

"นายเคยโดนทิ้งไหม" แป้งร่ำเห็นเปานั่งนิ่ง เอื้อมมือ ไปดึงหู "หูตึงหรือเปล่าเนี่ย...นายเสี่ยวหลงเปา ฉันถามว่านายเคยโดนทิ้งไหม"

พอเธอรู้ว่าเปาเคยถูกทิ้งเหมือนกัน คะยั้นคะยอให้เขาชนแก้วด้วย เปาชนไปอย่างนั้นแต่ไม่ดื่ม แป้งร่ำกระดกรวดเดียว หมดแก้ว เปาปรามให้เพลาหน่อย เดี๋ยวจะเมา จังหวะนั้น เสียง มือถือของแป้งร่ำดังขึ้นอีกแต่เธอไม่สนใจ เปาเตือนให้รับสาย แป้งร่ำแว้ดใส่

"ไม่รับมีอะไรมั้ย...โทร.ตามอยู่นั่น ตามให้ไปเข้ากรง... ได้เวลากินข้าวแล้วค่ะ...ได้เวลาอาบน้ำแล้วค่ะ...ได้เวลาเข้านอนแล้ว ค่ะ...ชิ" แป้งร่ำเลียนเสียงคุณระเบียบได้เหมือนเป๊ะ เปาอดยิ้มไม่ได้ แป้งร่ำแหวใส่ว่ายิ้มอะไร เปาหุบยิ้มทันที แป้งร่ำบ่นว่าเมื่อไหร่เธอถึงจะได้โบยบินออกไปจากกรงนี้เสียที

"เสี่ยวหลงเปา...นายพาฉันออกไปได้ไหม...ได้ไหม" แป้งร่ำชะโงกหน้าเข้าไปใกล้จนเกือบจะชนหน้าเปา ทั้งคู่จ้องตากัน เปายังไม่ทันพูดอะไร แป้งร่ำหน้าคว่ำสิ้นฤทธิ์ตรงนั้น...

ขณะที่คุณระเบียบโซซัดโซเซออกจากห้องน้ำ มีเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้น เธอส่องดูช่องตาแมวแล้วรีบเปิดประตู เห็นเปายืนอยู่โดยมีแป้งร่ำขี่คอ พอเห็นสภาพเมาแอ๋ของแป้งร่ำ คุณระเบียบไม่ฟังอะไรทั้งนั้น หาว่าเปามอมเหล้าแป้งร่ำ ตบเปรี้ยงที่หน้าเขาอย่างแรง

"เสียแรงที่ฉันไว้ใจเธอ...ไป...ออกไปให้พ้น" คุณระเบียบนึกขึ้นได้ เรียกเปาให้หยุด แล้วหยิบเงินยัดใส่มือ "นี่ค่าจ้างของวันนี้ แล้วก็ไม่ต้องมาอีกต่อไปแล้ว ฉันเลิกจ้างเธอนับตั้งแต่วินาทีนี้"

เปาใบ้กิน เดินคอตกออกไป ปิดประตูห้อง ยืนนิ่งอยู่สักพัก แล้วเดินกลับไปอย่างเวิ้งว้าง...

แป้งร่ำนอนละเมอเบาๆอยู่บนเตียง ขณะที่คุณระเบียบกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้ อยู่ๆแป้งร่ำก็แว้ดขึ้นมา น้ำเสียงข่มขู่ ให้เปากิน คุณระเบียบชะงัก แป้งร่ำละเมอขึ้นมาอีก

"เอ้า...ชนๆๆๆไอ้พวกโดนทิ้ง...ชนสิ...ฉันบอกให้ชน..."

คุณระเบียบอึ้ง เพิ่งรู้ว่าทำโทษผิดคนก็นึกเสียใจ เหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าพันหัวเข่าแป้งร่ำ ช่างเหมือนผ้าเช็ดหน้าเน่าผืนนั้น รีบแกะออก ค้นหาตัวพี แต่ไม่มี เลยทิ้งมันลงถังขยะ แล้วทำแผลให้แป้งร่ำใหม่...หลังจากช่วยปกปิดเรื่องที่แป้งร่ำเมาตอนที่คุณ ใหญ่โทร.มาถาม คุณระเบียบก็ต้องวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำอีกครั้ง

ooooooo

แป้งร่ำรู้สึกตัวตื่นขึ้นตอนเช้า มึนหัวนิดๆแต่ ตาสว่างทันทีที่พบคุณระเบียบนอนหมดสติอยู่ที่พื้น เธอรีบโทร.ตามหมอ ไม่นานนัก หมอพร้อมด้วยพยาบาลมาถึง หลังจากตรวจอาการแล้ว หมอให้น้ำเกลือคุณระเบียบพร้อมกับฉีดยาบำรุงร่างกายให้ คุณระเบียบขอโทษแป้งร่ำที่ต้องกลายเป็นฝ่ายมาดูแลเธอ

"คุณระเบียบ...อย่าพูดอย่างนี้สิคะ...แป้งจ้างพยาบาลพิเศษไว้คอยดูแลคุณระเบียบน่ะค่ะ นอนพักเถอะค่ะ...จะได้ หายเร็วๆ"

คุณระเบียบค่อยๆหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน อึดใจ เธอก็หลับสนิท แป้งร่ำเหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าของเปาในถังขยะ หยิบขึ้นมาดู สีหน้าครุ่นคิด...

เปาลงนวมซ้อมชกมวยกับคู่ซ้อมอย่างบ้าคลั่งจนตัวเองหมดแรง อามุ่ยรู้ว่าเปามา ดีใจสุดขีด ถลาเข้ามาถามเป็นชุดว่าจะมาทำไมไม่บอก แล้วทำไมวันนี้ถึงมาที่นี่ได้ ไหนบอกว่ามีลูกทัวร์ แล้วตบท้ายด้วยการชวนเขาไปดูหนัง เปาขี้เกียจตอบ เดินหนีเข้าห้องแต่งตัว อาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมาเจออามุ่ยตามเซ้าซี้จะชวนไปดูหนังให้ ได้ จังหวะนั้นเสียงมือถือของเปาดังขึ้น พอเขาได้ยินเสียงแป้งร่ำ ถึงกับอึ้ง

"สายป่านนี้ ทำไมยังไม่มาอีก...นายเสี่ยวหลงเปา..." แป้งร่ำเห็นเปาเงียบไป "แน่ะ...ตกลงว่านายหูตึงหรือเป็นใบ้ หรือเป็นทั้งสองอย่าง...นี่...นายเสี่ยวหลงเปา ฉันให้เวลานาย

20 นาที นายต้องมารับฉันไม่อย่างนั้นฉันจะฟ้องคุณใหญ่...

โอเคนะ...ตามนั้น" แป้งร่ำวางสายทันที

เปาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่ยืนอึ้ง อามุ่ยถามว่าใครโทร.มาเขาก็ไม่ตอบ...หลังวายสายจากเปา แป้งร่ำหันไปส่ง

ภาษาจีน ฝากพยาบาลดูแลคุณระเบียบให้ด้วย ถ้ามีอะไรก็ให้โทร.แจ้งตามเบอร์ที่เธอให้ไว้แล้วสะพายกระเป๋า ก้มจุ๊บคุณระเบียบหนึ่งทีก่อนไป...

แป้งร่ำลงมารอเปาที่ล็อบบี้โรงแรมด้วยสีหน้าสดชื่น รอไปรอมาทำไมเปายังไม่มาสักที โทร.หาก็ไม่มีสัญญาณ ชักเริ่มกระสับกระส่าย มองนาฬิกาเห็นเลยเวลา 20 นาทีไปแล้ว ทำท่ากลับห้องพัก แต่เปาโผล่มาเสียก่อน แป้งร่ำตำหนิเขาว่ามาสาย เปาแย้งว่าสายแค่ 2 นาทีเอง

"4 ชั่วโมง 2 นาทีต่างหาก นับตั้งแต่เมื่อเช้าที่นายควรจะต้องมาตั้งแต่เจ็ดโมง"

ooooooo

ตอนที่ 3

เปามีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้แป้งร่ำ ทั้งคู่เดินชมความงามของสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆจนเมื่อยขา จึงแวะนั่งพัก แป้งร่ำสบโอกาสถามถึงเรื่องเมื่อคืนว่าตนเองเมาน่าเกลียดมากไหม เปาตอบเลี่ยงๆว่านิดหน่อย

"โกหก...นายโกหก...ฉันต้องเมาปลิ้นแน่ๆ"

แป้งร่ำเห็นเปาไม่ค่อยพูดค่อยจาเลยชวนคุย ถามว่ามาอยู่ที่นี่แล้วไม่คิดถึงเมืองไทยบ้างหรือ แต่ถ้าคิดถึงแล้วกลับไปเที่ยวเมืองไทยเมื่อไหร่ แวะไปหาเธอบ้าง เธอจะเลี้ยงข้าว เปายิ้มให้แป้งร่ำ

"เออ...เวลายิ้มก็หล่อดี ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆหน่อยละ... รู้ไหม หน้าตานายน่ะเหมือนเด็กมีปัญหาเลย ฉันเองก็เด็กมีปัญหาเหมือนกันนะ แต่ฉันไม่เห็นต้องทำหน้ายักษ์เหมือนนายเลย เห็นไหม" แป้งร่ำยิ้มโชว์

เปาลืมตัวจ้องแป้งร่ำเขม็ง หญิงสาวรู้สึกแปลกๆเลยหุบยิ้ม ทำไก๋ชวนไปหาอะไรกิน เปาพาแป้งร่ำไปซื้อของทอดๆปิ้งๆร้านข้างถนน ทั้งคู่เริ่มใกล้ชิดสนิทสนมกัน แป้งร่ำให้เปาถ่ายรูปตอนถือของกิน แล้วชวนเขามาถ่ายรูปคู่กัน เธอเป็นคนถ่ายภาพทั้งคู่หน้าเกือบชิดกัน เปาเกร็งไม่ยิ้มขณะที่แป้งร่ำยิ้มเฉ่ง...

ระหว่างเดินชมวิว แป้งร่ำหันไปบอกเปาว่าเธอรู้สึกเหมือนเคยรู้จักเขามาก่อน ถามสีหน้าจริงจังว่าเราสองคนเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า เปานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะปฏิเสธว่าไม่เคย แป้งร่ำวูบไปเล็กน้อย เปาเองก็เช่นกัน แป้งร่ำเอาผ้าเช็ดหน้าสีหม่นที่ซักเรียบร้อยแล้วคืนเปา

"ฉันเคยมีคล้ายๆแบบนี้ผืนหนึ่ง แต่ฉันทำหาย"

"งั้น...ก็เก็บผืนนี้ไว้แทน"

"ไม่...ไม่มีผืนไหนมาแทนได้...ไม่มีทาง"

เปาหัวใจพองโต อยากจะโผกอดหญิงสาวตรงหน้าใจจะขาด แต่ทำไม่ได้ รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ ทันใดนั้นคุณระเบียบโทร.

มาตามให้กลับที่พักได้แล้ว เพราะต้องเตรียมตัวไปกินข้าวมื้อเย็นกับคุณใหญ่ เปาใจหายวูบ จำใจพาแป้งร่ำกลับโรงแรม แต่ส่งเธอแค่ข้างหน้า แป้งร่ำนึกขึ้นได้บอกเปาว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับเมืองไทยแล้ว

"นายจะมาส่งฉันหรือเปล่า ฉันกลับไฟลท์เย็น น่าจะออกจากโรงแรมซักบ่ายสามโมง...ตามนั้น" แป้งร่ำสั่งจบ วิ่งปร๋อเข้าไปข้างในโรงแรม ปล่อยให้เปาชะเง้อมองตามจนลับสายตา...

ศจีไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้เล่นงานแป้งร่ำให้ผ่านไปง่ายๆ เธอใส่ไฟเรื่องที่แป้งร่ำหนีเที่ยวเพียงลำพัง จนคุณใหญ่มีเคือง แต่ก็ไม่ได้ลงโทษอะไร ศจีได้แต่เจ็บใจ...

คุณระเบียบยังรู้สึกผิดเรื่องเปาแต่ไม่กล้าบอกแป้งร่ำ เลยดูซึมๆไป แป้งร่ำกลับคิดว่าคุณระเบียบยังไม่หายโกรธที่เธอแอบหนีเที่ยว คุณระเบียบรีบออกตัวว่าคนอย่างเธอจะมีสิทธิ์ไปโกรธแป้งร่ำได้อย่างไร

"มีสิคะ...ทำไมจะไม่มี...คนไม่มีสิทธิ์ตัวจริงน่ะแป้งต่างหาก...ไม่มีสิทธิ์โกรธ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ไม่มีสิทธิ์ชอบหรือไม่ชอบ ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น...คุณระเบียบเชื่อไหมคะ บางทีแป้งยังเคยคิดว่าชีวิตนี้แป้งเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่อใคร" แป้งร่ำรู้สึกเวทนาตัวเองมาก ยิ่งได้รู้ว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่เปลี่ยนไฟลท์จากบ่ายสามโมงเป็นตอนเช้า โดยที่ไม่มีใครบอกเธอสักคำ แป้งร่ำยิ่งรู้สึกน้อยใจ

ooooooo

ซิมโวยวายลั่นว่าเที่ยงป่านนี้แล้วทำไมเปายังไม่ลุกจากที่นอนอีก เปาอ้างว่าวันนี้ไม่มีงาน ซิมว่าถ้าว่างก็ช่วยออกไปดูหนังกับอามุ่ยหน่อย เปาไม่ยอมไป ซิมต้องเข้าไปลากเปาให้ลุกขึ้นจากที่นอน

"นี่...อาเปา เมื่อวานอามุ่ยอีก็มาอาละวาดไปทีหนึ่งแล้ว อีรอลื้อจนดึกลื้อก็ยังไม่กลับ นี่วันนี้เดี๋ยวอีก็คงมาอาละวาดอีก อั๊วจะบ้าตายอยู่แล้วนะอาเปา...ไปดูหนังกะอีซักทีหนึ่งนะ" ซิมอ้อนวอน

"ไม่...ฉันมีงาน" เปาว่าแล้วเดินลิ่วๆเข้าห้องน้ำ

ซิมถึงกับกุมขมับ เมื่อกี้หลานชายตัวดีเพิ่งบอกว่าไม่มีงาน แล้วอยู่ๆจะมีงานขึ้นมาได้อย่างไร...

เปาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ รีบออกจากบ้าน เดินเรื่อยเปื่อยคิดไม่ตกว่าจะไปส่งแป้งร่ำดีหรือไม่ เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาบ่ายสองโมงแล้ว พยายามจะตัดใจทำเป็นไม่สน แต่ทำไม่ได้ จ้ำพรวดๆไปทางโรงแรมที่พักของแป้งร่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่ง พอมาถึงหน้าโรงแรมเลยหอบแฮก

เปามองนาฬิกาเพิ่งจะบ่ายสองยี่สิบนาที ถอนใจโล่งอก ที่มาทันเวลา ยืนรอแล้วรอเล่าจนบ่ายสามโมงกว่า ก็ไม่เห็นแป้งร่ำ หรือคนในคณะของเธอ ชักเอะใจ เข้าไปถามพนักงานที่เคาน์เตอร์ ต้อนรับ ปรากฏว่าคณะของแป้งร่ำเช็กเอาต์ไปตั้งแต่เช้าแล้ว เปาอึ้ง เดินคอตกกลับไป

ooooooo

ทันทีที่คุณใหญ่เดินทางกลับถึงคฤหาสน์ที่กรุงเทพฯ กานดารีบมาหาที่ห้องทำงาน ขอเงินห้าแสนบาท อ้างว่าหุ้นตก เงินที่จะใช้จ่ายเลยขาดมือ คุณใหญ่ รับปากว่าพรุ่งนี้จะให้ธณพจัดการให้ กานดายิ้มหน้าบาน พร่ำพรรณนาว่าตัวเองโชคดีที่มีหลานชายแสนดี กตัญญู รู้คุณ คุณใหญ่ชักอึดอัดต้องรีบตัดบท

"พรุ่งนี้นะครับ"

กานดาถึงรู้ตัวว่าโดนไล่ทางอ้อม คุณอาสาวออกไปได้สักพัก คุณหญิงก็มาขอพบ แล้วตรงเข้ากอดพี่ชายพร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่ ขอบคุณสำหรับของฝากจากเมืองจีน คุณใหญ่บอกยิ้มๆว่าไม่ใช่เขา คุณหญิงงง ใครกันที่ซื้อของพวกนี้มาฝากเธอ ธณพแอบได้ยิน ยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน...

คุณหญิงคิดว่าแป้งร่ำเป็นคนซื้อของมาฝาก เลยเอาขนมเค้กฝีมือตัวเองใส่จานเอาไปให้ถึงห้องนอนเป็นการตอบแทน แต่ต้องแปลกใจ เพราะแป้งร่ำเพิ่งยื่นของฝากที่เตรียมมาให้ คุณหญิงงงหนัก ถ้าไม่ใช่ของพี่ใหญ่ ไม่ใช่ของแป้งร่ำ แล้วเป็นของใคร ทันใดนั้นเสียงคุณเล็กดังขึ้น

"ใจดำจริงๆซื้อของฝากให้แต่พี่หญิงคนเดียว"

"อยากได้ของฝากแต่มามือเปล่าเนี่ยนะ...มันต้องลงทุนหน่อย ดูพี่สิ...ยังมีขนมเค้กมาแลกเลย"

"ใครบอกมามือเปล่า" คุณเล็กโชว์ดอกไม้ช่อสวยที่ซ่อนไว้ด้านหลัง ยื่นให้แป้งร่ำ

คุณหญิงแซวว่าเลี่ยนขนาดนี้ เดี๋ยวแป้งร่ำกินขนมเค้กของเธอไม่ลง คุณเล็กดึงจานใส่เค้กมาถือ แล้วจัดแจงจะป้อนให้แป้งร่ำ แป้งร่ำลุกหนี คุณเล็กไล่ตาม ศจีเสนอหน้าเข้ามาถามว่าเล่นอะไรกันน่าเล่นด้วย

"แล้วคิดเหรอว่าจะได้เล่นด้วย...ไปเล่นจ้ำจี้กับพี่ใหญ่ นู่นเถอะไป"

ศจีกรี๊ดสนั่น "คุณเล็ก...พูดจาน่าเกลียดอย่างนี้กับศจีได้อย่างไร"

"พูดกับคนน่าเกลียดจะให้พูดดีได้อย่างไร"

ศจีไม่พอใจ ขู่จะไปฟ้องคุณใหญ่ คุณเล็กไม่สน เชิญ ฟ้องตามสบาย ในเมื่อคุณเล็กท้า ศจีก็จัดให้รีบแถเข้าไปลอย หน้าลอยตาฟ้องคุณใหญ่ฉอดๆ คุณใหญ่ให้เด็กรับใช้ตามคุณเล็กไปพบที่ห้องทำงาน พอเห็นหน้าน้องชาย คุณใหญ่ต่อว่าต่อขาน ว่าแทนที่จะช่วยพี่ทำมาหากินกลับไปหาเรื่องเหน็บแนมศจี

"ผมก็อยากช่วยพี่ทำมาหากิน แต่พี่เองไม่ใช่เหรอที่ไม่เคยให้ผมทำ...เพราะนายเล็กมันยังไม่เก่ง ยังปล่อยมันไม่ได้... พี่ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวผม...ไม่เคยไว้ใจผม แล้วพี่จะมาด่าผมทำไมเนี่ย"

คุณเล็กย้อนพี่ชายจบ เดินออกไปหน้าตาเฉย ไม่ฟังเสียงเรียกของคุณใหญ่ พอเปิดประตูห้องผลัวะออกมา ศจีซึ่งกำลังเอาหูแนบประตูแอบฟังสองพี่น้องคุยกันถึงกับเสียหลัก หน้าทิ่มเข้าไปซบอก คุณเล็กเหม็นขี้หน้าผู้หญิงไม่มียางคนนี้ ผลักจนกระเด็น ศจีมองตามอย่างเจ็บแค้นใจ...

เรื่องราวต่างๆในคฤหาสน์คุณใหญ่ไม่พ้นหูพ้นตาพวกเหล่าคนรับใช้เรื่องศจีโดนคุณเล็กไล่ให้ไปเล่นจ้ำจี้กับคุณใหญ่ ก็เช่นกัน เอื้อยเอาไปเม้าท์กับระบืออย่างสนุกปาก โดยมีอ้ายฟังด้วยความไม่พอใจ ท้าตบท้าตีกันยิกๆ ระบือเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปกั้นระหว่างกลาง คุณระเบียบได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาปราม

"อะไรกัน...เสียงดังอะไรกัน...เงียบๆหน่อยสิพวกนี้"

"โถ...แม่ยอดขมองอิ่ม ไม่เจอกันหลายวันขอกอดให้ ชื่นใจหน่อยเถอะ" ระบบโผเข้าหาคุณระเบียบเมียรัก แต่ดันเลยไปกอดอ้ายแทน คุณระเบียบคว้าถาดฟาดหัวระบบดังสนั่น ถึงกับกุมหัวป้อยๆ

"โธ่...ที่รักก็รู้ว่าพี่นะหูตาเริ่มฝ้าฟาง"

คุณระเบียบเอ็ดลั่นว่าตาไม่ดีแล้วไปหาหมอหรือยัง ระบบตอบเสียงอ่อยว่ายัง คุณระเบียบตำหนิผัวว่าเตือนแล้วใช่ไหมว่าตอนที่คุณท่านไม่อยู่ ให้รีบไปหาหมอให้เรียบร้อย หูตาไม่ดีเกิดขับรถชนขึ้นมาจะเดือดร้อนกันไปหมด ระบบรับปากว่าจะรีบไปหาหมอ...

แป้งร่ำรื้อข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทางขึ้นมาวางบนเตียงเกลื่อน หยิบกล้องถ่ายรูปมาเปิดดูภาพดูไปยิ้มไปจนกระทั่งถึงรูปที่เธอถ่ายคู่กับเปาเมื่อวันที่ไปเที่ยวกันลำพังสองคน แป้งร่ำอมยิ้ม ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่านัดเปาให้มาส่ง แต่ตัวเองเลื่อนไฟลท์แล้วไม่ได้โทร.ไปบอก...

ฝ่ายเปาขึ้นชกมวยด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เพราะโดนทิ้ง แป้งร่ำทิ้งเป็นครั้งที่สอง ปล่อยให้คู่ต่อสู้ชกข้างเดียวจนล้มกลิ้งล้มหงาย อามุ่ยทนไม่ได้ คว้าผ้าจากมือพี่เลี้ยงโยนไปกลางเวทีขอยอมแพ้ พร้อมกับร่างของเปาร่วงผล็อยลงกองกับพื้นผ้าใบ กรรมการชูมือให้อีกฝ่ายชนะ อามุ่ยปรี่เข้าไปกอดเปาด้วยความเป็นห่วง

"อาเปา...ลื้อเป็นอะไรของลื้อ...ลื้อไม่เคยแพ้...ลื้อเป็นอะไร"

อามุ่ยยิ่งใจไม่ดีเมื่อเห็นเลือดเต็มหน้า รีบพาเปาไปหาหมอ จากนั้นจึงพากลับไปพักผ่อนต่อที่บ้าน ซิมเห็นสภาพของเปาถึงกับบ่นอุบว่าอยู่ๆเปาก็มาเจ็บแบบนี้ งานก็ไม่ได้ทำ แล้วไหนจะค่ายาอีก จะไปหาที่ไหนมาจ่าย อามุ่ยตวาดลั่นว่าบ่นทำไม ยาของเปาได้หรือยัง ซิมรีบเอาชามใส่ยาส่งให้อามุ่ย

"เลิกบ่น เลิกด่าอาเปาของอั๊ว ค่ายารักษาอาเปาอั๊วจ่ายเองทั้งหมด ส่วนค่ากินค่าอยู่ของพวกลื้อช่วงนี้เดี๋ยวมาเอาที่อั๊ว...เข้าใจไหม"

ซิมกับลุงรีบรับคำ อามุ่ยเอายาไปให้เปากิน เปาจิบยาหม้อไปนิดเดียวแล้วไม่ยอมดื่มต่อ อามุ่ยทั้งบังคับทั้งขอร้องให้กินยาจะได้หายไวๆ เห็นอาการแปลกๆของเปาแล้วอามุ่ยอดเป็นห่วงไม่ได้

ooooooo

คืนนี้มีงานกาลาดินเนอร์ ทุกคนแต่งตัวกันเต็มที่ คุณใหญ่ คุณเล็ก กานดากับศจีแต่งตัวเสร็จแล้ว นั่งรอ อยู่ที่ห้องโถง กานดาได้ทีเห็นแป้งร่ำยังไม่ลงมา แขวะว่าจะแต่งสวยอะไรนักหนาไม่รู้จักเกรงใจปล่อยให้คุณใหญ่นั่งรอ ศจีเป็นขุนพลอยพยักเออออไปกับกานดา คุณเล็กสวนทันทีว่าพี่หญิงก็ยังไม่ลงมาเหมือนกัน

"คุณหญิงน่ะเป็นพี่เป็นน้องนะคะคุณเล็ก จะไปเปรียบกับแป้งร่ำไม่ได้เพราะเธอเป็นคนอื่น"

"คนอื่น...คนเดียวซะที่ไหนครับ อาดา" คุณเล็กเหลือบมองศจี

จังหวะนั้น คุณหญิงในชุดสวยเดินลงบันไดมา สักพัก แป้งร่ำก็ตามมาในชุดสวยสง่าไม่แพ้กัน โดยมีคุณระเบียบกับเอื้อยเดินปิดท้าย คุณใหญ่ตะลึงในความสวยของแป้งร่ำ อ้าปากจะพูดบางอย่างแต่ไม่ทันคุณเล็กปราดเข้าไปถึงตัวหญิงสาวพร้อมกับยื่น แขนให้ควง คุณระเบียบกระแอมขัดจังหวะ

"เบียบเองค่ะ...คุณเล็ก" คุณระเบียบยื่นมือไปจับแป้งร่ำ

คุณเล็กกระเซ้าคุณระเบียบว่าหวงจังเลย คุณระเบียบยิ้มๆพาแป้งร่ำไปหาคุณใหญ่ แป้งร่ำขอโทษที่ลงมาช้า คุณหญิงแซวว่าถ้าช้าแล้วสวยขนาดนี้ก็ช่างปะไร แล้วหันไปขอความเห็นจากพี่ชายว่าจริงไหม คุณใหญ่ไม่ตอบ สั่งให้ทุกคนไปกันได้แล้ว ก่อนคว้ามือน้องสาวเดินออกไปด้วยกัน

แป้งร่ำนึกน้อยใจที่ไม่ได้ยินคำชมจากคุณใหญ่ กานดากับศจีปรี่เข้ามาประกบแป้งร่ำ กานดาเหน็บว่านอกจากจะแต่งตัวช้าแล้ว ยังแต่งตัวเกินฐานะตัวเองอีก

"จริงค่ะ คุณดาขา...จนแล้วยังไม่เจียม" ศจีหัวเราะคิกคักเข้าคู่กันกับกานดาเป็นผีเน่ากับโลงผุ

คุณระเบียบปลอบว่าอย่าไปสนใจ แป้งร่ำยิ้มเซ็งๆ คุณเล็กเดินเข้ามา บอกคุณระเบียบว่าคราวนี้คงต้องยอมให้ แป้งร่ำควงแขนเขาเสียแล้ว คุณระเบียบปล่อยมือจากแป้งร่ำแต่ ไม่วายพูดกันท่า

"เบียบฝากด้วยนะคะ...ดูแลคุณแป้งให้คุณใหญ่ด้วยนะคะคุณเล็ก"

คุณเล็กแสนจะระอา แต่ก็ยังยิ้มออกเพราะได้ควงแป้งร่ำ...

กานดาด่าศจียับที่ดันมานั่งรถคันเดียวกับเธอแทนที่จะไปนั่งรถคุณใหญ่ ศจีอ้างว่ารถเต็มแล้ว จะให้นั่งตรงไหน ด้านซ้ายคุณใหญ่ก็คุณหญิง ด้านขวาก็เป็นแป้งร่ำ ส่วนคุณเล็กนั่งหน้า กานดาเอานิ้วจิ้มหัวศจีสั่งสอนว่าทีหลังอย่ามัวแต่เอ๋อ เดินให้ ไวๆอย่าปล่อยให้นังแป้งร่ำปาดหน้าไปได้ กำชับว่าขากลับศจีต้องแก้ตัวใหม่ ขืนชักช้าจะโดนเธอเล่นงานแน่ๆ ศจีเบือนหน้าไปอีกด้านทำปากขมุบขมิบด่ากานดา...

บรรยากาศงานกาลาดินเนอร์การกุศลเต็มไปด้วยความคึกคัก เหล่าบรรดากิตติมศักดิ์ต่างขึ้นร้องเพลงกันคนละคีย์สองคีย์ดำน้ำจนจบเพลง แต่ดันเรียกเสียงตบมือสนั่นงานเพราะบริจาคเงินเข้าการกุศลไปหลายล้าน โต๊ะของคุณใหญ่เป็นโต๊ะวีไอพีอยู่ติดเวที คุณจั๊กจั่นไฮโซสาวอาชีพล็อบบี้ยิสต์ตัวยง กำลังนั่งเม้าท์แขกเหรื่อในงานให้คุณหญิงฟังโดยไม่ดูตาม้าตาเรือว่าคนฟัง อยากจะฟังหรือเปล่า

คุณหญิงตัดรำคาญ แกล้งขอตัวเข้าห้องน้ำ คุณใหญ่สั่งธณพให้ไปเป็นเพื่อน คุณหญิงไม่ต้องการเดินลิ่วๆออกไป คุณจั๊กจั่นขยับมานั่งที่ของคุณหญิง ขอบคุณคุณใหญ่ที่บริจาคเงินในเพลงที่เธอร้องตั้ง 10 ล้านบาท คุณใหญ่ยินดีบริจาคเพื่อการกุศล ที่สำคัญคุณจั๊กจั่นเคยช่วยเหลือบริษัทของเขามามาก

"ยินดีเช่นกันค่ะ...งบฯปีหน้าออกเมื่อไหร่ จั๊กจั่นจะรีบเรียนท่านให้พิจารณาบริษัทคุณใหญ่เป็นอันดับแรกเลย... ไม่ต้องห่วง" คุณจั๊กจั่นยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่คุณใหญ่ขอบคุณเธอล่วงหน้า

คุณจั๊กจั่นหันไปมองทางเวที อดเม้าท์คุณนายที่ขึ้นไปร้องเพลงคนต่อไปไม่ได้...

ครู่ต่อมา ธณพตามมาเจอคุณหญิงเดินเอ้อระเหยรับลมอย่างสบายใจ  แปลกใจว่าทำไมไม่ไปเข้าห้องน้ำ  คุณหญิงส่ายหน้ายิ้มๆเมื่อกี้เธอโกหก แต่ถ้าธณพอยากจะกลับเข้าไปในงานก็เชิญตามสบาย ธณพอ้างว่าต้องอยู่คอยดูแลเธอตามคำสั่งของคุณใหญ่

คุณหญิงตัดพ้อที่คุณใหญ่ชอบเห็นเธอเป็นเด็กอยู่เรื่อย แล้วเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งด้านหลังธณพถึงกับตาโตฉีกยิ้มกว้าง ร้องทักชายหนุ่มหล่อสมาร์ทที่ชื่อ "ชานนท์" ลั่น พุ่งเข้าไปกอดเขาอย่างสนิทสนม

"พี่นนท์...พี่นนท์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกหญิง...แล้วมางานนี้ได้ไง มากับใคร นั่งโต๊ะไหน"

ชานนท์บอกคุณหญิงให้ใจเย็นๆถามเป็นชุดอย่างนี้เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณหญิงแก้ตัวว่าเป็นเพราะดีใจที่ได้เจอเขา อีกทั้งคิดถึงเขามากด้วย ธณพมองคุณหญิงซึ่งกอดชานนท์ไว้แน่นด้วยความเซ็ง จากนั้นคุณหญิงพาชานนท์มาที่โต๊ะเพื่อทักทายคุณใหญ่ คุณเล็กเห็นชานนท์ก็ลุกขึ้นกอดอย่างสนิทสนม คุณหญิงแนะนำให้ชานนท์รู้จักศจีกับแป้งร่ำ ชานนท์ถึงกับอึ้งในความสวยของแป้งร่ำ...

ได้เวลาที่คณะของคุณใหญ่จะกลับ ชานนท์ตามออกมาส่งหน้างาน คุณใหญ่บอกให้ชานนท์แวะไปเที่ยวที่บ้านบ้าง ถ้ายังโกรธคุณหญิงไม่หายก็ไปคุยกับเขาแทนก็ได้

"แหม...พี่ใหญ่น่ะ...ฟังพูดเข้าสิ พี่นนท์เขาหายโกรธหญิงตั้งนานแล้ว...เนอะพี่นนท์"

ชานนท์บอกคุณใหญ่ว่าไม่เคยโกรธคุณหญิง คุณใหญ่ สวนทันทีว่าไม่โกรธแล้วทำไมต้องหนีไปอยู่เมืองนอกตั้ง 5-6 ปี ชานนท์ได้แต่ยิ้ม คุณหญิงตอบคำถามแทนว่าชานนท์ไปเรียนต่อต่างหาก

"อ้าว...ไม่ใช่โดนเราหักอกเอาหรอกเหรอ" คุณใหญ่ กระเซ้า

คุณหญิงมองเหล่พี่ชาย จังหวะนั้น ระบบขับรถโรลสรอยซ์ มาจอดเทียบ คุณหญิงรีบดันพี่ชายขึ้นรถก่อนตัวเอง คุณเล็กขึ้นตาม ศจีมัวแต่มองชานนท์เพลิน กานดาต้องเอาศอกกระทุ้งให้รีบขึ้นรถ คุณหญิงมองศจีที่ขึ้นมานั่งข้างๆ แปลกใจว่าแป้งร่ำไปไหน เห็นยืนอยู่ข้างกานดา ร้องเรียกแป้งร่ำให้ขึ้นรถ

"ไม่ต้องห่วงค่ะ รถเต็มแล้วให้แป้งร่ำกลับกับอาก็ได้ค่ะ... เชิญคุณใหญ่เถอะค่ะ"

พอรถคุณใหญ่แล่นไปแล้วรถกานดาก็เลื่อนมาจอดแทน กานดาบอกแป้งร่ำให้ไปขึ้นรถอีกด้านหนึ่ง ชานนท์เดินตามไปเปิดประตูรถให้แป้งร่ำ ก่อนจะหันไปไหว้ลากานดา...

ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ กานดาแขวะแป้งร่ำตลอด หาว่าแป้งร่ำทำหน้าหงิกอารมณ์บูดเพราะไม่ได้นั่งรถโรลสรอยซ์ของคุณใหญ่ แป้งร่ำไม่อยากต่อความด้วย กานดากลับพาลหาเรื่องอีก

"นี่...ชานนท์น่ะ เขาเป็นลูกผู้ดี มีการศึกษา ฐานะร่ำรวย ที่สำคัญเคยจีบคุณหญิง   เขาชอบคุณหญิงมาก   เพราะฉะนั้นอย่าสะเออะคิดอะไรเป็นอันขาด...ฉันรู้ดีว่าคนอย่างหล่อนน่ะ... แผนสูง"

แป้งร่ำขี้เกียจฟัง   เบือนหน้าไปมองอีกทาง   ค่อยๆหลับตาลง กานดาเห็นแป้งร่ำเงียบไป ชะโงกไปมองแล้วค้อนขวับ หาว่าพอเธอรู้ทันเข้าหน่อยทำเป็นง่วง แป้งร่ำเอือมระอากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ...

ภายในรถของคุณใหญ่ คุณเล็กถามพี่สาวว่าชานนท์ กลับมาคราวนี้เธอจะมีทางรักรีเทิร์นกับเขาไหม คุณหญิงยืนยันหนักแน่นว่าไม่มี คุณใหญ่เห็นว่าชานนท์ก็เป็นคนดีใช้ได้ไม่มีอะไรเสียหาย แต่สำหรับคุณหญิงแล้วคำว่า "ใช้ได้" ไม่พอ ของเธอต้องคำว่า "รักมาก" เท่านั้น

"อยากเห็นจริงๆ ผู้ชายคนไหนนะจะโดนพี่หญิงรักมาก... โชคร้ายเป็นบ้า"

คุณหญิงเอื้อมไปตีแขนน้องชาย ฐานปากไม่ดี ทันใดนั้น รถเบรกเอี๊ยดหัวทิ่มสาวๆร้องกรี๊ดลั่น คุณใหญ่ถามระบบว่าเกิดอะไรขึ้น ระบบหน้าจ๋อย รีบขอโทษที่มองไม่ทันเห็นว่าสัญญาณจราจรเป็นไฟแดง คุณใหญ่เตือนให้ระวังหน่อย ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นเขียว ระบบขยี้ตามองไฟแล้วออกรถ โดยไม่ทันเห็นว่ามีรถฝ่าไฟแดงพุ่งมาทางด้านขวามือที่ตัวเองกับศจีนั่ง รถคันนั้นพุ่งชนรถของคุณใหญ่โครม ศจีวี้ดร้องเสียงหลง

ooooooo

อุบัติเหตุเมื่อคืน คุณใหญ่ คุณหญิง กับคุณเล็กปลอดภัย ระบบมีแผลถลอกนิดหน่อยกับต้องใส่เฝือกอ่อนที่แขนขวา  ส่วนศจีบาดเจ็บมากกว่าใคร  หมอต้องรับตัวไว้ดูอาการที่โรงพยาบาล กานดาแวะไปเยี่ยมศจีโดยมีอ้ายหิ้วของเยี่ยมตามมา   เห็นที่หัวของศจีมีผ้า

พันไว้  และต้องใส่ที่พยุงคอ  ส่วนที่แขนใส่เฝือกอ่อน

"คุณดาคะ...ที่ศจีเจ็บเนี่ยก็เพราะคุณดาเป็นคนสั่งให้ศจีไปนั่งรถคุณใหญ่นะคะ" ศจีตัดพ้อ

กานดาเห็นด้วยกับที่ศจีพูด แต่แทนที่เธอจะเห็นใจกลับด่าศจีว่าโง่ที่ดันมาทำตามคำสั่งของเธอ ถ้าฉลาดเสียหน่อยยอมขัดคำสั่ง ป่านนี้ คนที่เจ็บตัวต้องเป็นนังแป้งร่ำ พานแช่งศจีให้ตายๆไปเสีย แล้วชวนอ้ายกลับ แถมเอาอาหารเยี่ยมกลับไปด้วย บอกศจีว่าไม่ต้องกินข้าวต้มให้เปลือง ไล่ให้ไปกินหญ้าแทน ศจีแค้นใจมากที่ถูกด่าว่าโง่ สักวันหนึ่ง เธอจะทำให้กานดารู้ว่าคนอย่างเธอไม่ใช่ควาย...

ขณะเดียวกัน ชานนท์แวะไปหาคุณหญิงที่ร้านกาแฟของเธอ ถามไถ่เรื่องอุบัติเหตุเมื่อคืน พอเห็นว่าคุณหญิงไม่เป็นอะไรก็สบายใจ หลังจากสองหนุ่มสาวคุยกันได้สักพัก คุณหญิงเอื้อมมือไปจับมือชานนท์ถามว่าหายโกรธที่เธอเคยหักอกเขาแล้วใช่ไหม ชานนท์ยิ้ม จับมือเธอตอบ บอกว่าไม่เคยโกรธเธอเลยสักนิด ธณพเข้ามาเห็นพอดี เดินคอตกกลับไป ชานนท์อยากถามคุณหญิงเรื่องแป้งร่ำ แต่ไม่กล้า...

ครู่ต่อมา ชานนท์ไปหาคุณเล็กที่โต๊ะสนุ้ก เลียบๆเคียงๆถามถึงแป้งร่ำ คุณเล็กแปลกใจที่ชานนท์ไม่รู้จักแป้งร่ำ เพราะใครๆก็รู้จักเธอกันทั้งนั้น ชานนท์ทำเนียน ถามว่าแป้งร่ำเป็นดาราหรือ ทุกคนถึงต้องรู้จัก

"ถ้าเป็นดาราซะจริงๆก็คงจะดีกว่า...เป็นผู้หญิงของพี่ใหญ่"

คุณเล็กพูดแล้วเซ็งจัด เหวี่ยงไม้แทงสนุ้กทิ้ง แต่โชคไม่ดีไม้ดันไปโดนขาโจ๋ไฮโซ 3 คนที่เดินผ่านมาเลยงานเข้า สองหนุ่มลุยกับขาโจ๋ชุลมุน ขาโจ๋ทั้งสามคนสู้ไม่ได้เผ่นแน่บ...

หลังจากเล่นงานระบบที่ไม่ยอมไปหาหมอรักษาดวงตา จนเป็นเหตุทำให้รถชนเมื่อคืน คุณระเบียบพาระบบกับระบือมาขอพบคุณใหม่ เพื่อจะกราบขอโทษ แต่กานดาไม่ยอมให้พบ แถมด่าสามคนพ่อแม่ลูกยับ คุณใหญ่ได้ยินเสียงเอะอะ เข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน กานดารีบพูดเอาหน้า

"คือ...พวกนี้น่ะสิ จะมารบกวนขอพบคุณใหม่ แต่อาเห็นว่าคุณใหญ่พักผ่อนอยู่ก็เลย..."

กานดาพูดยังไม่ทันจบประโยค คุณใหญ่หันไปถามคุณระเบียบว่ามีธุระอะไรกับเขา คุณระเบียบอยากจะพาระบบกับระบือมากราบขอโทษคุณใหญ่เรื่องเมื่อคืน คุณใหญ่บอกว่าช่างมันเถอะ ไม่มีใครเป็นอะไรสักหน่อย กานดาแทรกทันทีว่าศจีเจ็บหนักจากอุบัติเหตุครั้งนี้

"เมื่อคืนคุณหมอโทร.บอกผมว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง"

กานดาใส่ไฟว่าระบบมาเจ็บอย่างนี้ แล้วใครจะขับรถให้คุณใหญ่ คุณระเบียบเสนอจะให้ระบือไปเรียนขับรถจะได้มารับใช้คุณใหญ่ กานดาแหวใส่ว่าจะมาเรียนอะไรกันตอนนี้ เมื่อไหร่ถึงจะขับรถเป็น คุณใหญ่ตัดบท อนุญาตให้คุณระเบียบส่งระบือไปเรียนขับรถ ส่วนค่าใช้จ่ายเขาออกให้เอง สามคน พ่อแม่ลูกก้มกราบคุณใหญ่ด้วยความซาบซึ้ง กานดาไม่เลิกหาเรื่อง หันไปถามคุณระเบียบ

"ว่าแต่ตอนนี้ล่ะ...เธอมีปัญญาหาใครที่ไหนมาขับรถให้คุณใหญ่หา...แม่ระเบียบ"

คุณระเบียบพูดไม่ออก สีหน้าหนักใจ ขณะที่กานดายิ้มสะใจ...

กานดาสบโอกาส วางแผนจะเอาวิฑิตหนุ่มคู่ขามาเป็นคนขับรถให้คุณใหญ่แทนระบบ แต่วิฑิตไม่ยอมลดตัวเองลงไปเป็นคนขับรถเด็ดขาด กานดาโอบกอดวิฑิตไว้ พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ

"ฟังพี่ดานะ วันนี้วิฑิตอาจจะต้องยอมเป็นแค่คนขับรถ แต่วันข้างหน้า วิฑิตอาจจะกลายเป็นสามีอภิมหาเศรษฐินีที่ชื่อ กานดา...ถ้าวิฑิตเชื่อพี่ ไม่ดื้อกับพี่ และทำทุกอย่างตามที่พี่สั่ง" กานดายิ้มเจ้าเล่ห์...

ด้านคุณระเบียบเล่าให้แป้งร่ำฟังเรื่องที่คุณใหญ่ขาดคนขับรถ เพราะระบบได้รับบาดเจ็บ แป้งร่ำสงสัยว่าทำไมคนขับรถถึงหายากหาเย็นขนาดนี้ คุณระเบียบว่าคนขับรถหาไม่ยาก แต่คนขับรถที่ดีที่รู้ใจและไว้ใจได้หายากมาก ยิ่งต้องมาคอยขับรถให้คุณใหญ่ยิ่งยากสุดๆ

"อืม...แล้วคุณระเบียบไม่มีใครรู้จักมั่งเลยหรือคะ"

"เบียบน่ะหัวเดียวกระเทียมลีบค่ะ นอกจากตาระบบกับเจ้าระบือแล้ว...จะมีก็อาซิมคนเดียวที่ไม่ใช่ญาติก็เหมือน ญาติ" คุณระเบียบนึกขึ้นได้ "...ใช่แล้ว...อาซิม...นายเปา...ไงคะคุณแป้ง"

คุณระเบียบตื่นเต้นดีใจ รีบไปพบคุณใหญ่ที่ห้องทำงาน รายงานเรื่องเปาทันที คุณใหญ่หันไปถามความเห็นจากธณพ

"ก็ดีนะครับคุณใหญ่  หน่วยก้านใช้ได้  คล่องแคล่วที่สำคัญยังหนุ่มแน่น  น่าจะใช้ประโยชน์ได้นาน"

คุณใหญ่สั่งคุณระเบียบและธณพให้จัดการเรื่องนี้ให้ เร็วที่สุด คุณระเบียบยิ้มดีใจ...

ทันทีที่กานดารู้ว่าคุณใหญ่สั่งให้เรียกเปามารับหน้าที่แทนระบบ เกรงว่าจะเสียแผนที่วางไว้ เลยโวยวายลั่นโต๊ะอาหารว่าจะเอาคนไม่มีหัวนอนปลายเท้ามารับใช้ใกล้ชิดคุณ ใหญ่ ได้อย่างไร คุณหญิงสงสัยว่านายเปาคนนี้เป็นใคร แต่พอเธอรู้จากคุณใหญ่ว่าเป็นหลานคุณระเบียบ เธอไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร

"ถ้าไม่ใช่เปา แล้วอาดามีใครล่ะครับ"

กานดาสบช่อง "มีค่ะ...อามีค่ะ...คือเพื่อนอาน่ะค่ะ เขาฝากญาติไว้คนหนึ่งดูดีเชียว เรียนจบมาก็สูงอยากให้ทำงานที่บริษัท แต่อาว่าถ้าให้มาช่วยงานคุณใหญ่และให้ขับรถให้ด้วยก็จะคุ้มมากเลยนะคะ"

"ก็แล้วแต่คุณอา...แต่คุณระเบียบก็เรียกเปามาด้วยนะมีเผื่อไว้หลายๆคน จะได้รับใช้คุณแป้งด้วย"

กานดาแอบค้อนทั้งแป้งร่ำและคุณระเบียบ จังหวะนั้น มีเสียงคุณเล็กร้องถามขึ้นว่ามีอะไรกินบ้างหิวมาก ทุกคนพากันหันไปมอง เห็นคุณเล็กกับชานนท์ซึ่งหน้าตาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เดินยิ้มร่าเข้ามาคุณหญิงเห็นหน้าชานนท์ก็ร้องเอะอะ

"อุ๊ย...พี่นนท์ หน้าไปโดนอะไรมาคะ...นายเล็กด้วย"

คุณใหญ่หันขวับไปมองน้องชายตัวดีเขม็ง...หลังจากกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ คุณใหญ่เรียกคุณเล็กกับชานนท์เข้าไปพบที่ห้องทำงาน โดยมีธณพยืนรอรับใช้คุณใหญ่ไม่ห่าง คุณใหญ่ไม่ รอช้าเล่นงานคุณเล็กทันที ชานนท์พยายามจะแก้ต่างให้คุณเล็ก แต่คุณใหญ่ไม่ยอมฟัง

"นายเล็ก...จากนี้ไปแกจะต้องทำตัวให้มีประโยชน์ซักที ฉันจะหางานให้แกทำ...และแกต้องทำให้ได้เข้าใจไหม" คุณใหญ่ เสียงเข้มและดัง ท่าทางจริงจัง คุณเล็กตบโต๊ะเปรี้ยง ตอบเสียงดังเช่นกันว่าเข้าใจ แล้วลุกพรวดพราดออกจากห้อง คุณใหญ่ฝากชานนท์ดูแลคุณเล็กให้ด้วย เพราะดูท่าทางแล้วทั้งคู่เข้ากันได้ดี

"ถ้ามองออกว่านายเล็กมีแววจะเอาดีด้านไหนได้ นนท์บอกพี่ด้วย"

ชานนท์รับคำ ธณพเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนไม่สำคัญของคุณใหญ่...

ขณะที่ชานนท์กำลังเดินไปที่รถ เห็นแป้งร่ำนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะสนามเลยแวะเข้ามาราตรีสวัสดิ์ ก่อนกลับ อ้ายซุ่มดูอยู่ กลับมองในแง่ร้ายว่าแป้งร่ำมานั่งให้ท่าชานนท์ รีบคาบข่าวไปฟ้องเจ้านาย กานดาถึงกับตาโต หาว่าแป้งร่ำคิดจะคบชู้สู่ชาย อ้ายใส่สีว่าท่าทางชานนท์จะติดกับแป้งร่ำเสียด้วย

"ในที่สุด อีกามันก็ต้องเป็นอีกาวันยังค่ำ เชอะ...ทำ

สะเออะอยากจะเป็นหงส์ นี่นังอ้าย แกต้องจับตาดูนังแป้งร่ำ ไว้ตลอดนะ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่...ฉันจะต้องเด็ดปีกมันต่อหน้าคุณใหญ่ให้ได้" กานดายิ้มร้าย...

คืนเดียวกัน คุณระเบียบรีบโทร.ติดต่อซิม เพื่อบอกข่าวดีว่ามีงานให้เปาทำที่เมืองไทย อารามดีใจซิมลืมถามว่างานที่ว่าคืองานอะไร พอเปาถามก็เลยตอบไม่ได้

"เถอะน่า...อาเปา ยังไงๆเมืองไทยก็เป็นบ้านเกิด อั๊วเป็นห่วงลื้อนา ถ้าอั๊วสองคนเป็นอะไรไปแล้วลื้อจะอยู่ยังไงคนเดียว พ่อกะแม่ลื้อบนสวรรค์คงห่วงลื้อแย่ แถมยังจะโกรธอั๊วสองคนอีกนา"

ลุงเห็นเปานิ่ง แกล้งกุมหน้าอกร้องอย่างเจ็บปวด เรียกซิมให้ช่วย เปากับซิมงงๆว่าลุงเป็นอะไร รีบเข้าไปดู ลุงขยิบตาให้เมียรักโดยที่เปาไม่เห็น ซิมเข้าใจทันที เปาจะพาลุงไปหาหมอ ซิมไม่ยอม อ้างว่าค่าหมอแพง ลุงเพิ่งกินยาเข้าไปเดี๋ยวก็หาย อึดใจลุงทำท่าสงบลง ซิมตีหน้าเศร้า

ตอนที่ 4

แป้งร่ำในชุดจ๊อกกิ้งกำลังจิบน้ำที่คุณระเบียบส่งให้ ขณะที่คุณระเบียบบ่นอย่างหนักใจว่าป่านนี้แล้วทำไมเปายังไม่ยอมตอบกลับมา ไม่รู้ว่าติดขัดอะไรหรือเปล่า แป้งร่ำซักว่าติดขัดอะไร

"เบียบก็ไม่ทราบค่ะ...หรือจะโกรธเบียบ...อุ๊ย" คุณระเบียบหลุดปาก

ดีที่แป้งร่ำได้ยินไม่ถนัด ถามว่าเมื่อกี้พูดอะไร คุณระเบียบรีบปฏิเสธว่าไม่มีอะไร บอกให้แป้งร่ำไปวิ่งออกกำลังกายต่อ แล้วเดินเข้าตัวตึก หลบไปนั่งหน้าจ๋อยๆเมื่อคิดว่าเปาอาจจะยังโกรธที่โดนเธอตบเลยไม่ยอมให้คำตอบ ทันใดนั้น มือถือคุณระเบียบดังขึ้น เห็นเป็นเบอร์ของซิมก็ดีใจ แต่พอรับสายกลับต้องตกใจ เพราะซิมโทร.มาแจ้งว่าเปาจะมาถึงกรุงเทพฯเช้านี้...

ขณะแป้งร่ำกำลังจ๊อกกิ้งอยู่ในสวน ได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านดังขึ้น หันไปมอง ไม่เห็นมีใครเปิดประตู เสียงกริ่งดังขึ้นอีก แป้งร่ำเลยเดินไปดู ไม่เห็นพี่ยามอยู่หน้าประตู เสียงกริ่งดังเป็นครั้งที่สาม

"อูย...ได้ยินแล้ว...จะกดไปถึงไหน"

แป้งร่ำเปิดประตูรั้ว เห็นเปายืนอยู่ ต่างฝ่ายต่างตะลึงทันใดนั้น มีเสียงแตรรถดังขึ้น ทั้งคู่สะดุ้งหันไปมอง เห็นรถของคุณหญิงจอดอยู่ คุณหญิงชะโงกหน้าออกมาจากรถ ถามแป้งร่ำว่ามาทำอะไรตรงนี้...

ครู่ต่อมา คุณระเบียบพาเปาเข้าไปพบคุณใหญ่ที่ห้องนั่งเล่น เธอกราบขอโทษเขาที่เปามาถึงที่นี่โดยไม่ได้เรียนให้ทราบล่วงหน้า คุณใหญ่ไม่ถือสาบอกให้เปาไปพักผ่อนก่อน วันนี้เขาไม่ได้ไปไหน ส่วนพรุ่งนี้จะเอาอย่างไรเดี๋ยวให้ธณพจัดการ แล้วหันไปถามคุณหญิงว่าอยากจะมีคนขับรถให้นั่งหรือยัง

"ยังก่อนค่ะ แต่ถ้าจำเป็นก็จะขอยืมนะคะ" คุณหญิงยิ้มอย่างอารมณ์ดี...

เอื้อยกับอ้ายเห็นหน้าตี๋หล่อสมาชิกใหม่ของบ้าน

รัตตภาคย์ ถึงกับกรี๊ดกร๊าดเก็บอาการไม่อยู่ แย่งกันเสนอตัวให้เปาวุ่นวายไปหมด ระบือชักเคือง ปราดเข้ามาดูหน้าเปาชัดๆว่าหล่อจริงอย่างที่สองสาวว่าหรือเปล่า พอระบือเห็นหน้าชัดๆถึงกับชะงัก พยายามหาข้อบกพร่องมาว่า

"ขาวซีด ไร้ฟิลลิ่ง...สู้พี่บือไม่ได้ บึกเร้าอารมณ์"

ระบบทนไม่ไหวถีบลูกชายเปรี้ยง คุณระเบียบสั่งให้ทุกคนพอได้แล้ว ก่อนหันไปเล่นงานเอื้อยกับอ้ายที่ทำตัวไม่เหมาะสม ด่าระบือที่ไปหาเรื่องเปาทั้งๆที่เขามาช่วยงานพ่อตัวเอง กำชับว่าต่อไปนี้ระบือต้องทำดีกับเปาและคอยช่วยเหลือกัน แล้วพาเปาไปดูที่หลับที่นอน วิฑิตแอบได้ยินตลอด ไม่ชอบใจเปานัก...

คุณระเบียบเดินนำเปาเข้าห้องพัก ปรับความเข้าใจกับเปาเรื่องที่เธอตบหน้าเขา ขอให้เขาอย่าถือสา เปาพยักหน้ารับคำ คุณระเบียบขอบใจเขามาก จากนี้ให้ถือเสียว่าเราเป็นญาติกัน แล้วขอตัวไปรับใช้แป้งร่ำปล่อยให้เปาพักผ่อน เปารื้อข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทางจัดเข้าที่ หยิบกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าแสนรักมาเปิดดู หยิบผ้าเช็ดหน้าสีหม่นกับสีชมพูสวยขึ้นมามอง แล้วทอดสายตาออกไปอย่างเลื่อนลอย...

แป้งร่ำอยากถามคุณระเบียบเรื่องเปาแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่อึกๆอักๆ สุดท้ายเปลี่ยนใจไม่ถาม ขอตัวไปเดินเล่นหน้าตาเฉย ระหว่างเดินเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น แป้งร่ำเจอเปาเดินถืออุปกรณ์ดูแลรถเดินพ้นมุมตึกพอดี ต่างฝ่ายต่างชะงัก เปาเบี่ยงตัวหลบเดินไปอีกทางหนึ่ง แป้งร่ำเรียกไว้ถามว่าวันนั้นที่เธอจะกลับเมืองไทยเขาไปที่โรงแรมหรือเปล่า เปาไม่ตอบกลับย้อนถามว่าเธอสั่งให้เขาไปหรือเปล่า

แป้งร่ำหลบตา "พอดีคุณใหญ่เปลี่ยนไฟลท์กลับแต่เช้า...แล้ว...แล้วฉันลืม..."

"ไม่เป็นไร...คุณไม่เคยจำอะไรได้อยู่แล้ว" เปาทิ้งแป้งร่ำให้ยืนอยู่ตรงนั้น

แป้งร่ำวิ่งตามมาถามว่าหมายความว่าอย่างไร เปาว่าอย่าไปสนใจเลย ไม่มีความหมายอะไร พูดแล้วเบี่ยงตัวเดินหนี แป้งร่ำพูดตามหลังว่าเธอสนใจ เปาหยุดกึก หันมามอง

"ไม่หรอก...คุณไม่เคยสนใจ" เปาว่าแล้วหันหลังกลับเดินต่อ ทิ้งแป้งร่ำให้มองตามอย่างไม่เข้าใจ...

มุมลับตามุมหนึ่งของคฤหาสน์คุณใหญ่ กานดากำลังเดินเล่นเพลินๆ วิฑิตเอามือมาปิดปากดึงเธอหลบมุมตึก กานดาตาเหลือก ชะโงกออกมามองซ้ายมองขวา ก่อนจะโวยใส่วิฑิตว่าอย่าโผล่มาอย่างนี้อีก เดี๋ยวใครเห็นเข้าจะเป็นเรื่อง

"ไม่ไหวแล้วนะพี่ดา เอาผมมาเป็นคนขับรถ ให้ไอ้ณพจิกหัวใช้ แถมยังให้อยู่กับไอ้พวกคนใช้ในครัว ยังไม่พอ วันนี้ก็มีไอ้เปาอะไรนั่นโผล่มาอีก...เชอะ...กระจอกอย่างนี้เหรอจะได้เป็นผัวเศรษฐินีอย่างที่พี่บอก"

กานดารีบตะปบปากวิฑิต เหลียวซ้ายมองขวาอีกครั้ง เตือนให้พูดจาระวังปาก ถ้าอยากสบายและได้ดีในอนาคตต้องเชื่อฟัง เธอสั่งให้ทำอะไรก็ทำไปอย่าดื้อ วิฑิตอ่อนลง แต่ยังมีสีหน้าไม่พอใจ

ooooooo

หลังกินมื้อเย็นเรียบร้อย ครอบครัวรัตตภาคย์พร้อมด้วยธณพและชานนท์พากันมานั่งคุยที่ห้องนั่งเล่น ชานนท์แนะคุณใหญ่ลงทุนเปิดบริษัทตัวแทนขายรถนำเข้าให้คุณเล็ก ในเมื่อคุณเล็กชอบทางด้านรถยนต์ เขาก็น่าจะสนับสนุน คุณใหญ่ชักสนใจถามว่าต้องใช้ เงินลงทุนเท่าไหร่

"ก็แล้วแต่ว่าจะเริ่มต้นเล็กๆหรือว่า..."

"ไม่ได้...คนบ้านรัตตภาคย์ จะทำอะไรทั้งทีไม่มีคำว่าเล็ก"

กานดาตาโตด้วยความริษยา ชานนท์จะรีบหาข้อมูลเพิ่มเติมให้ คุณใหญ่นึกขึ้นได้หันไปถามคุณเล็กว่าอยากทำหรือเปล่า คุณเล็กมัวแต่ดีใจเลยไม่ได้ยินที่พี่ชายถาม ชานนท์ สะกิดเตือน คุณเล็กบอกว่าอยากทำมากแล้วเงียบไป ชานนท์ พยักพเยิดให้คุณเล็กขอบคุณพี่ชาย คุณเล็กรีบทำตาม คุณใหญ่ยิ้ม

"อย่าเพิ่งๆ ต้องขอดูความประพฤติก่อน"

"ไม่ทันแล้วล่ะค่ะ นายเล็กเขาชิงขอบคุณไปแล้ว พี่ใหญ่เสียตังค์แน่" คุณหญิงกระเซ้า

ทุกคนพากันขำ แต่กานดาไม่ขำด้วยค้านว่าช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดี พูดได้แค่นั้นเสียงศจีร้องทักทายดังขัดจังหวะเสียก่อน ทุกคนหันไปมองเห็นศจีเดินกะเผลกๆที่แขนยังมีเฝือกอ่อน โดยมีอ้ายหิ้วของตามหลัง คุณหญิงร้องทักศจีว่ากลับบ้านได้แล้วหรือ ศจีเหล่กานดาแวบหนึ่ง

"ค่ะ...อาจารย์หมอสั่งเองเลยล่ะค่ะ" ศจีแถไปหาคุณใหญ่ ตัดพ้อว่าทำไมไม่ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล

"ก็ไม่เป็นไรแล้วนี่" คุณใหญ่ตัดบท "เอ้า...เรื่องนายเล็กก็ฝากนนท์ด้วยนะ แล้วค่อยคุยกัน"

คุณใหญ่ลุกออกไป ธณพเดินตามโดยมีศจีกะเผลกตามไปติดๆ คุณเล็กโผกอดชานนท์ ขอบคุณที่ช่วยให้เขามีธุรกิจเป็นของตังเอง ชานนท์ยกให้เป็นความดีความชอบของคุณใหญ่ คุณเล็กชะงักคาดไม่ถึง คุณหญิงเห็นเพิ่งกินข้าวอิ่มเลยชวน

ชานนท์ไปเดินย่อยอาหาร ชานนท์หันไปชวนแป้งร่ำแต่เธอปฏิเสธ คุณหญิงกับชานนท์เลยออกไปเดินเล่นกันลำพัง...

ที่เรือนคนรับใช้ เอื้อย อ้าย ระบบ ระบือกับคุณระเบียบและเปานั่งล้อมวงเตรียมกินข้าว คุณระเบียบไม่เห็นวิฑิต เลยถามหา

"โอย...ขานั้นท่านไฮโซ...เชอะ ถือว่าเด็กเส้นคุณกานดา กว่าท่านจะยอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับพวกเราได้ก็ต้องให้เวลาท่านหน่อย" ระบือนินทาโดยไม่ทันเห็นวิฑิตเข้ามาด้านหลัง

วิฑิตด่าระบือว่าเห่าอะไร คุณระเบียบไม่อยากให้มีเรื่องเรียกทุกคนกินข้าว วิฑิตมองเหยียดก่อนจะเข้ามาร่วมวงแบบไม่ค่อยเต็มใจ นั่งลงตรงข้ามเปาก็เอาแต่จ้องหน้า เปาเอื้อมไปตักกับข้าวตรงหน้า วิฑิตกวนโอ๊ยแกล้งเอาส้อมจิ้มกับข้าวชิ้นเดียวกับเปา เปาเลี่ยงไปตักชิ้นอื่นวิฑิตตามรังควานไม่เลิก

เปาเหลืออดทิ้งช้อนแล้วพุ่งเข้าลุยวิฑิตวงแตกกระจาย เอื้อยกับอ้ายร้องวี้ดว้ายลั่น คุณหญิงกับชานนท์ได้ยินเสียงเอะอะรีบเข้ามาดูเห็นทั้งคู่ตะลุมบอนกันคนละ ตุ้บคนละตั้บ คุณหญิงตะโกนลั่น

"หยุดนะ...หยุด...ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้"

คู่มวยหยุดกึก จากนั้นคุณหญิงเรียกทั้งคู่มาชำระความแล้วตำหนิธณพกับคุณระเบียบที่ปล่อยให้ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในบ้าน ธณพแอบน้อยใจที่โดนต่อว่าขณะที่วิฑิตกับเปายัง

จ้องหน้ากันไม่เลิก...

แป้งร่ำฟังเรื่องจากคุณระเบียบแล้วตกใจ ถามว่าเปาเป็นอะไรมากหรือเปล่า คุณระเบียบส่วยหน้า ยังโชคดีที่คุณหญิงไม่ได้เรียนให้คุณใหญ่ทราบไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องแน่ๆ แป้งร่ำถอนใจโล่งอก คุณระเบียบนึกขึ้นได้ ถามแป้งร่ำว่าทำไมห่วงแต่เปา แป้งร่ำชะงัก

"อ้าว...ก็...แป้งรู้จักนายเปามาก่อนนี่คะ ไม่เคยรู้จักนายวิฑิตสักหน่อย"

คุณระเบียบไม่ติดใจสงสัย บอกให้เข้านอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องไปสปา แป้งร่ำทำหน้าเซ็งไม่อยากไป

ooooooo

ตลอดเวลาที่ขับรถให้คุณใหญ่นั่ง วิฑิตคอยเงี่ยหูฟังสิ่งต่างๆที่คุณใหญ่พูดคุยติดต่อธุระ โดยเก็บทุกคำพูดไว้ในสมอง ลอบมองคุณใหญ่ทางกระจกส่องหลังเพลินไปหน่อยไม่ทันเห็นสัญญาณจราจรเปลี่ยน เป็นไฟเขียว ธณพซึ่งนั่งข้างคนขับต้องสะกิดเตือน...

เช้านี้เปาต้องทำหน้าที่สารถีพาแป้งร่ำไปนวดตัวเสริมความงามที่สปาเจ้าประจำ คุณระเบียบลืมถุงใส่รองเท้าแตะของแป้งร่ำไว้ในรถเลยโทร.สั่งให้เปาเอามาให้ เปาถือถุงใส่รองเท้าแตะเดินหน้าเหลอหลาเข้ามาในร้าน อดทึ่งกับความหรูหราของสถานที่ไม่ได้ พนักงานต้อนรับปราดเข้ามาถามว่ามาหาใคร

เปาชูถุงใส่รองเท้าบอกว่าเป็นของคุณแป้งร่ำ พนักงานอาสาจะเอาไปให้เอง เปายืนเคว้งรู้สึกเหมือนแป้งร่ำกับตัวเขาถูกแยกชั้นให้ห่างออกไปทุกที ทั้งที่ตัวอยู่ใกล้กันแท้ๆ...

เสร็จจากสปา แป้งร่ำกับคุณระเบียบไปเดินซื้อของต่อที่ห้างสรรพสินค้าหรูโดยมีเปาเดินตาม หลังช่วยหิ้วของ แป้งร่ำเข้าร้านโน้นออกร้านนี้จนถุงในมือเปาเพียบ พอถึงหน้าร้านอาหาร แป้งร่ำชวนกินข้าว

"เปา...เอาของไปเก็บที่รถ แล้วเอาเงินนี่ไปกินข้าวกลางวันนะ อย่าช้า เสร็จแล้วรีบ..."

คุณระเบียบพูดยังไม่จบ แป้งร่ำรีบบอกให้เปาอยู่กินข้าวด้วยกันที่นี่ คุณระเบียบติงว่าไม่เหมาะ แป้งร่ำตัดบท เดินนำเข้าร้าน คุณระเบียบได้แต่เดินตาม แป้งร่ำสั่งอาหารให้คุณระเบียบ แล้วหันมาถามเปาว่าจะให้เธอสั่งอาหารให้ด้วยไหม เปามองคุณระเบียบที่พยักพเยิดให้ ก่อนจะรับคำ

"เพิ่งจะกลับเมืองไทยหมาดๆ คงจะคิดถึงอาหารไทย...ข้าวผัดกะเพราไข่ดาวแล้วกัน สุกหรือไม่สุก"

เปาไม่เกี่ยงได้ทั้งนั้น แป้งร่ำแนะว่าเอาไข่ดาวสุกๆดีกว่า ชีวิตจะได้มีความสุข ส่วนของเธอเองขอข้าวเหนียวส้มตำ เย็นนี้เธอต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ เจออาหารฝรั่งอีกแน่ๆ ตอนนี้เลยขออาหารรสแซบๆไว้ก่อน แป้งร่ำอมยิ้ม

"นั่งกินกัน 3 คนแบบนี้ แล้วนึกถึงตอนอยู่เซี่ยงไฮ้นะคะ"

เปาตวัดสายตามองแป้งร่ำราวกับจะบอกว่าที่ที่เธอทิ้งเขาใช่ไหม แป้งร่ำมองสายตาคู่นั้นแล้วเข้าใจทันที รีบเปลี่ยนเรื่องพูด เปาเหลือบมองไปทางอื่น แป้งร่ำหมั่นไส้ เมินไปอีกทาง เห็นชานนท์กำลังมองมาทางตนเอง ยกมือโบกทักทายพร้อมกับเดินเข้ามาหา แป้งร่ำเลยชวนกินข้าวด้วยกัน...

ในเวลาเดียวกัน กานดาถือวิสาสะเข้าไปในห้องนอนศจี สั่งว่าคืนนี้ศจีต้องไปงานเลี้ยงกับคุณใหญ่ ศจีโวยลั่นว่าเธออยู่ในสภาพอย่างนี้จะให้ไปงานได้อย่างไร อายคนอื่นแย่ แล้วชูแขนข้างที่ใส่เฝือกอ่อนให้ดู

"อาย...น้ำหน้าโคโยตี้อย่างหล่อนยังเหลืออะไรให้อายอีกไม่ทราบ...หล่อนต้อง ไปงานกับคุณใหญ่คืนนี้ นี่เป็นคำสั่ง" กานดาสะบัดหน้าออกไป ศจีมองตามเจ็บใจ สักวัน เธอต้องฆ่านังแม่มดคนนี้ให้ได้...

ด้านเปานั่งกินผัดกะเพราเหงื่อซึมเพราะเผ็ด คุณระเบียบสังเกตเห็น ทักว่าเผ็ดหรือ เปาไม่ตอบ พยายามเก็บอาการ แป้งร่ำเป็นห่วง ถามว่ากินเผ็ดไม่ได้หรือ เปาทำหยิ่ง บอกว่ากินได้ แป้งร่ำหมั่นไส้ หยิ่งดีนัก เลยสั่งให้กินให้หมด เปากัดฟันกินต่อแบบข้าวคำน้ำคำ

ชานนท์ถามแป้งร่ำว่ากินข้าวเสร็จแล้วจะไปไหนต่อ แป้งร่ำจะกลับบ้าน คืนนี้ต้องไปงานกับคุณใหญ่ ชานนท์ทักว่าใช่งานวันเกิดท่านสุพจน์หรือเปล่า กลายเป็นว่าทั้งคู่ต้องไปงานเดียวกัน...

แป้งร่ำในชุดไปงานส่องกระจกเงาสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง คุณระเบียบต่อว่าแป้งร่ำว่า เมื่อตอนกลางวันไปแกล้งเปาทำไม แป้งร่ำแก้ตัวว่าไม่ได้แกล้ง เธอถามแล้วว่าเขากินเผ็ดได้ไหม เขาบอกเองว่ากินได้ คุณระเบียบสงสารเปามากไม่รู้ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

"แหม...เป็นห่วงจังนะ...งอนแล้วนะเนี่ย คุณระเบียบนอกใจแป้ง" แป้งร่ำอมยิ้ม

"แน้...คุณแป้งนี่ เซี้ยวจริงๆ...ไปค่ะ เดี๋ยวคุณใหญ่จะคอย" คุณระเบียบยื่นกระเป๋าถือให้แป้งร่ำ แล้วพากันลงมาข้างล่าง พอออกมาถึงรถโรลสรอยซ์แป้งร่ำถึงกับหน้าจ๋อย เมื่อรู้จากธณพว่าเปาปวดท้องมากขับรถให้คุณใหญ่ไม่ได้ต้องให้วิฑิตขับแทน คุณระเบียบมองสบตาแป้งร่ำเป็นเชิงตำหนิว่าไม่น่าไปแกล้งเปาเลย ยืนส่งแป้งร่ำจนรถแล่นลับสายตา คุณระเบียบหันกลับมาเจอกานดาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง

"ระเบียบ...คนของหล่อนนี่ไม่เอาไหนเลยนะ เพิ่งจะมาไม่กี่วันก็หัวหมออู้งานซะแล้ว อย่าคิดจะเอากาฝากมาเกาะหลานฉันนะยะ ขืนเป็นแบบนั้นฉันนี่ล่ะจะเฉดหัวมันออกไปเอง" กานดาค้อนขวับกลับเข้าตึกใหญ่ ทิ้งคุณระเบียบให้ยืนเซ็งอยู่คนเดียว...

ด้วยความเป็นห่วงเปา คุณระเบียบหยิบยาแก้ปวดท้องจากตึกใหญ่ลงไปให้เขาที่ห้องพัก เจอเอื้อยกับอ้ายกำลังแย่งชิงจะเอายาเข้าไปให้เปาอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องพัก โดยมีระบือยืนกันท่าสองสาว คุณระเบียบไล่ทั้งสามคนกระเจิงแล้วเคาะประตูห้องเปาก่อนเปิดเข้าไปเห็นเปา กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนฟูก เธอเดินมานั่งข้างๆถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอเอายามาให้   เปากินยาแล้ว คุณระเบียบให้เก็บยานี้ไว้เผื่อต้องใช้อีก

"สงสัยจะกะเพรา...อย่าถือคุณแป้งเลยนะ...จำไว้...ยังไงเจ้านายก็ต้องถูก เสมอ...หายเร็วๆนะพรุ่งนี้จะได้รับใช้คุณๆอย่าหยุดงานมันไม่ดี" คุณระเบียบลุกออกไป เปาเหงาหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

เสียงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยูดังกระหึ่ม ท่านสุพจน์ผู้มีอิทธิพลกว้างขวางเจ้าของงานวันเกิดยิ้มร่ากำลังเมาได้ที่    เตรียมเป่าเค้กวันเกิดก้อนใหญ่ยักษ์ ข้างหนึ่งของเขามีศจีคอยประกบต่อด้วยชานนท์ยืนเซ็งๆอีกข้างหนึ่งเป็นคุณใหญ่ ถัดมาเป็นแป้งร่ำ มีพวกแขกเหรื่ออื่นๆรายล้อม

อยู่ๆท่านสุพจน์คว้ามือแป้งร่ำข้ามหน้าข้ามตาคุณใหญ่ "หนูมานี่...มายืนข้างป๋าสิจ๊ะ อีแก่ป๋าตายไปนานแล้ว ป๋ายืนคนเดียวมาหลายปีแล้วมันเหงา"

ชานนท์มองท่านสุพจน์อย่างไม่ค่อยพอใจ แป้งร่ำขืนตัวไว้ขณะที่คุณใหญ่หันขวับไปมองท่านสุพจน์เหมือนจะปราม เจ้าของงานวันเกิดถามคุณใหญ่เสียงดังลั่นว่าจะแบ่งกันบ้างไม่ได้หรือ   เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดเงียบกริบ   ธณพยืนอยู่ อีกมุมหนึ่ง มองมาทางเจ้านายอย่างกังวล

"มาคนเดียว แต่พกอีหนูมาตั้งสองคน แบ่งกันมั่งซี" ท่านสุพจน์หัวเราะร่วน

พวกแขกคนอื่นพากันหัวเราะตาม ธณพขยับจะเข้าไปหาคุณใหญ่   แต่บอดี้การ์ดของท่านสุพจน์ขวางไว้   คุณใหญ่ พยายามอธิบายให้ท่านสุพจน์ฟังว่ากำลังเข้าใจผิด   ขอร้องให้ปล่อยมือแป้งร่ำ  ท่านสุพจน์หยุดหัวเราะจ้องหน้าคุณใหญ่ บุญคุณที่เคยช่วยเหลือคุณใหญ่มีมากมายแล้วทำไมจะขอของขวัญวันเกิดแค่นี้ไม่ ได้   บรรยากาศเริ่มตึงเครียด   ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไป

กว่านี้ ศจีร้องเรียก "ป๋าขา" ดังลั่น ท่านสุพจน์ชะงัก

"สนใจแต่แป้งร่ำอย่างนี้ ศจีก็น้อยใจแย่สิคะ...แป้งร่ำน่ะไม่เอาไหนหรอกค่ะ สู้ศจีไม่ได้"

ศจีร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์จังหวะสนุกๆพร้อมโชว์ลีลาแดนซ์แต่พองาม แล้วดึงมือท่านสุพจน์มาเต้นระบำด้วยกันอย่างสนุกสนาน แป้งร่ำถือโอกาสวิ่งหนี คุณใหญ่จะตาม แต่ท่านสุพจน์คว้าตัวไว้ชวนมาเต้นด้วยกัน ท่านสุพจน์ถูกใจศจีมาก ชมไม่หยุดปาก

"ถูกใจ...ก็ต้องทิปหนักๆจริงไหมคะ" ศจีพูดเล่นแต่เอาจริง กองเชียร์ส่งเสียงเฮลั่น ชานนท์มองแป้งร่ำก่อนจะเดินตาม...

แป้งร่ำหลบมายืนอยู่คนเดียวแถวมุมสงบ ชานนท์เข้ามาทางด้านหลังยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ แป้งร่ำหันมามองไม่มีน้ำตาสักหยด ชานนท์แปลกใจเพราะคิดว่าเธอกำลังร้องไห้ แป้งร่ำชินชาจนไม่เหลือน้ำตาให้ร้องไห้อีกแล้ว ชานนท์ขอโทษแทนท่านสุพจน์ด้วยที่เข้าใจเธอผิดๆ

"ไม่หรอกค่ะ ใครๆเขาก็เข้าใจเหมือนท่านทั้งนั้น แป้งชินซะแล้ว"

"ทำไมคุณถึงต้องทนขนาดนี้...ผมอาจจะไม่รู้อะไรมาก แต่ผมรู้เพียงแค่ว่าคุณมีค่ามากกว่านี้"

"ไม่จริงหรอกค่ะ...คุณรู้ไม่จริง...แป้งไม่ได้มีคุณค่าอะไรนักหนาอย่างที่คุณคิด"

อีกมุมหนึ่งไกลออกมา คุณใหญ่ยืนมองสองหนุ่มสาวโดยมีธณพยืนข้างๆ ชานนท์ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะไหล่แป้งร่ำ ธณพเตรียมจะพุ่งเข้าไปแต่คุณใหญ่ยกมือห้าม แป้งร่ำเบี่ยงตัวหลบมือชานนท์อย่างสุภาพ คุณใหญ่มองท่าทีแป้งร่ำด้วยความพึงพอใจก่อนจะหันหลังเดินกลับ ธณพเดินตาม

ชานนท์รีบขอโทษแป้งร่ำ "ผมไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกิน แค่อยากจะแสดงความเห็นใจ"

แป้งร่ำขอบคุณชานนท์แล้วขอตัว  ชานนท์มองตามทึ่งในความเข้มแข็งของผู้หญิงคนนี้

ooooooo

พอกานดารู้เรื่องที่แป้งร่ำแสดงอาการแข็งขืนใส่ท่านสุพจน์  เตือนคุณใหญ่ว่า  แป้งร่ำทำแบบนี้อาจจะทำให้คุณใหญ่เดือดร้อนก็ได้ คุณใหญ่ไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน กานดาดูจะเดือดร้อนมากกว่าเขาด้วยซ้ำ

"อาไม่เข้าใจจริงๆ ยัยแป้งร่ำเป็นคนอื่นแท้ๆ แต่ทำไมคุณใหญ่ถึงจะต้องไปปกป้องดูแลอะไรหล่อนนักหนา ทำยังกับพวกเราเคยไปติดหนี้อะไรหล่อนไว้อย่างนั้นล่ะ...ไม่เหมือนแม่ศจีนะคะ ที่ยอมพลีกายถวายชีวิตให้คุณใหญ่ คืนนี้ถ้าไม่ได้

ศจีช่วยไว้หลานอาต้องเดือดร้อนเพราะยัยแป้งร่ำแน่ๆ"

ศจีได้หน้าไปเต็มๆ แต่คนอย่างกานดาไม่ยอมให้ศจีได้หน้าคนเดียว อ้างว่าถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเธอเป็นคนนำพาศจีเข้ามารับใช้คุณใหญ่ป่านนี้เขา อาจจะแย่ไปแล้ว คุณใหญ่รู้ทันรีบตัดบท

"พรุ่งนี้รบกวนคุณอาพาศจีไปช็อปป”้งนะครับ...คุณอาเองถ้าอยากได้อะไรก็ตามสบาย"

กานดาโพล่งขึ้นทันทีว่าขอเป็นเงินสด เธอจะเอาไปซื้อกองทุนฯ ดีกว่าไปซื้อข้าวของไร้สาระ อีกอย่างเธออยากจะสอนให้ศจีรู้จักเก็บเงินให้งอกเงย คุณใหญ่พยักหน้าไปอย่างนั้น หยิบเช็คขึ้นมาเซ็นสองใบยื่นให้กานดากับศจี กานดาคว้าไว้คนเดียวทั้งสองใบ ขอบคุณหลานแล้วผลุนผลันออกไป ศจีงงๆ รีบตาม

คุณใหญ่ถอนใจเฮือก "ใช่ครับ อาดา พวกเราติดหนี้แป้งร่ำจริงๆ"

พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของคุณใหญ่ ตอนนั้นคุณใหญ่อายุ 13 ป• ยืนอยู่กับพ่อและแม่ของเขา มองออกไปหน้าบ้านหลังเก่าของครอบครัวรัตตภาคย์ เห็นพ่อของแป้งร่ำอุ้ม ด.ญ.แป้งร่ำวัย 5 ขวบไว้ในมือข้างหนึ่งส่วนอีกมือหนึ่งประคองเมียที่หน้าตาอิดโรย เสียงพ่อของแป้งร่ำตะโกนด่าลั่น

"ไอ้เพื่อนชั่ว...หักหลังได้แม้แต่เพื่อนตัวเอง...จำไว้ ฉันขอสาปแช่งแก เมียแก ลูกแก ขอให้พวกแกไม่มีความสุขความเจริญ ไม่มีใครจริงใจ ไม่มีใครรัก ขอให้มีแต่คนทรยศหักหลัง เหมือนที่พ่อแม่มันทำไว้"

พ่อของคุณใหญ่หันไปบอกคุณระเบียบในวัยสาวให้รีบพาคุณใหญ่ออกไป แต่คุณใหญ่ขืนตัวไว้ แม่ของเขาเลยเข้ามากระชากเขาเข้าบ้าน เสียงด่าทอยังดังก้อง คุณใหญ่ตื่นจากภวังค์ ปัดข้าวของบนโต๊ะทำงานกระเด็นอย่างหงุดหงิด คุณหญิงเป”ดประตูห้องเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาถึงกับสะดุ้งโหยง

คุณใหญ่รีบปรับสีหน้าเป็นปกติ คุณหญิงถามว่าอารมณ์เสียอะไรหรือ คุณใหญ่ปฏิเสธว่าเปล่า คุณหญิงพอมองออกแต่ไม่อยากเซ้าซี้ วางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะทำงาน

"ชาคาโมไมล์อุ่นๆ...จะได้ผ่อนคลายขึ้นนะคะ"

คุณใหญ่ดึงน้องสาวเข้ามากอดลูบหัวอย่างรักใคร่ "พวกเราจะต้องมีแต่ความสุข จะต้องมีแต่คนรัก ไม่มีใครทรยศหักหลัง เข้าใจไหมน้องหญิง"

คุณหญิงงง แต่ก็พยักหน้าให้ คุณใหญ่แอบหวั่นใจไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ธณพก้าวเข้ามาเห็นคุณหญิงอยู่ด้วย ขยับจะออกไป แต่คุณใหญ่เรียกไว้ คุณหญิงเลยขอตัวไปนอน หอมแก้มพี่ชายหนึ่งฟอดก่อนไป เธอเดินผ่านธณพยิ้มให้เขานิดหนึ่ง ธณพดีใจแต่เก็บอาการไว้

"ฉันนึกว่าณพกลับแล้ว...มีอะไรหรือ"

ธณพเตือนว่าคุณใหญ่อาจจะมีปัญหากับท่านสุพจน์ เขาจึงอยากจะจ้างบอดี้การ์ดมารักษาความปลอดภัยให้ คุณใหญ่ กลับส่ายหน้ายิ้มๆ ถ้าเขาอยากได้บอดี้การ์ดเมื่อไหร่แล้วจะบอก...

ดึกแล้ว แป้งร่ำยังนอนไม่หลับ ออกมานั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเหตุการณ์ที่บ้านท่านสุพจน์ น้อยใจในโชคชะตาตัวเอง เปาเดินมาเห็นแป้งร่ำนั่งอยู่คนเดียว หยุดมอง แป้งร่ำมองขึ้นไปบนฟ้า น้ำตาคลอเบ้า

"พ่อคะ แม่คะ ทำไมทิ้งแป้งไว้คนเดียว ทำไมไม่เอาแป้งไปอยู่ด้วย"

แป้งร่ำร้องไห้น้ำตาไหลพราก เปาใจหาย ขยับจะเข้าไปปลอบด้วยความลืมตัว เสียงคุณระเบียบเรียกแป้งร่ำให้ขึ้นนอนดังขึ้นเสียก่อน เปารีบหลบฉาก ส่วนแป้งร่ำแอบเช็ดน้ำตาไม่อยากให้ใครเห็น

ooooooo

เปากำลังเช็ดถูเครื่องมือช่าง ระหว่างที่ระบือคุยโม้โอ้อวดว่าตัวเองมีฝ•มือในการดูแลรักษาและซ่อมแซมรถ หรูๆของบ้านนี้ ถ้าเปาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับรถเรื่องไหนให้มาถามตนได้ เอื้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามาถามหาระบบ ระบือบอกว่าพ่อไม่อยู่ไปหาหมอ เอื้อยบอกระบือว่ารถคุณหญิงสตาร์ตไม่ติดช่วยไปซ่อมให้ที

"เอ๊ย...พี่บือซ่อมไม่เป็น..." ระบือนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งคุยโม้ เรื่องนี้ รีบปิดปากตัวเอง "เอ่อ...รถคุณหญิงซ่อมไม่เป็นซ่อมเป็นแต่รถคุณใหญ่" ระบือแถไปได้เรื่อย เปาเลยอาสาไปดูให้

หลังจากตรวจเช็กเครื่องยนต์สักพัก เปาเดินไปสตาร์ต เครื่องยนต์รถของคุณหญิงติดทันที คุณใหญ่มองอย่างพอใจ ถามว่ารถเป็นอะไร เปาว่าแค่ขั้วแบตเตอรี่หลวม คุณใหญ่เห็นคุณหญิงทำท่าจะขับรถคันนี้ไปทำงานแนะให้เอาคันอื่นไปดีกว่า คุณหญิงไม่ยอม อ้างว่าคันนี้เป็นคันโปรดของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นให้เปาขับให้ดีกว่านะ   เผื่อระหว่างทางจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา"

คุณหญิงคิดอยู่อึดใจ "ดีเหมือนกันค่ะ...กวนหน่อยนะเปา" แล้วเดินอ้อมไปนั่งข้างคนขับ

คุณใหญ่ทักว่าทำไมไม่นั่งข้างหลัง คุณหญิงไม่คุ้นขอนั่งตรงนี้ เร่งให้เปารีบไปได้แล้ว ธณพมองตามรถคุณหญิงตาละห้อย ระหว่างทางไปร้านกาแฟของคุณหญิง มีรถมอเตอร์ไซค์ ขับตัดหน้า เปากระแทกเบรกอย่างแรงพร้อมกับยกแขนกันคุณหญิงไว้โดยสัญชาตญาณแม้เธอจะคาด เข็มขัดนิรภัยอยู่ก็ตาม

มอเตอร์ไซค์ยกมือขอโทษแล้วซิ่งไปหน้าตาเฉย เปาถามคุณหญิงว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม คุณหญิงส่ายหน้าแทนคำตอบ เหลือบมองแขนเขา เปารีบเอาแขนออก

"ขอบใจมากนะ...เฮ้อ...ท่าทางวันนี้จะฤกษ์ไม่ค่อยดี"

คุณหญิงเห็นเปาเงียบๆเลยชวนคุยถามโน่นถามนี่ ถึงได้รู้ประวัติคร่าวๆของเปาว่าไปอยู่กับลุงและป้าที่เซี่ยงไฮ้ ตั้งแต่เด็ก ส่วนพ่อกับแม่ของเขาตายหมดแล้ว...

ooooooo

ในเวลาเดียวกัน แป้งร่ำหยิบกล้องถ่ายรูปมาเปิดดูภาพที่ถ่ายคู่กับเปาแล้วยิ้ม นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆระหว่างเขากับเธอตอนอยู่เซี่ยงไฮ้ เสียงคุณระเบียบเคาะประตูเรียก ทำให้แป้งร่ำรีบเก็บกล้อง คุณระเบียบเข้ามาบอกว่าคุณใหญ่ให้มาตาม แป้งร่ำถามคุณระเบียบว่าเปาเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าหายแล้ว วันนี้คุณหญิงวานให้เปาขับรถให้ แป้งร่ำอึ้ง...

อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์คุณใหญ่ ศจีทวงเช็คที่คุณใหญ่ให้เธอเมื่อคืนนี้คืนจากกานดา ยัยแม่มดจ้องหน้าศจีเขม็งหาว่าศจีบังอาจที่กล้ามาทวงเช็คคืน เป”ดกระเป๋าหยิบเช็คขึ้นมาโชว์

"ถึงคุณใหญ่จะให้หล่อน...แต่ฉันจะเอา...มีอะไรหรือเปล่า...วันนี้ฉันจะไป ทำให้เงินมันงอกเงยอย่ามาทำให้เสียฤกษ์" กานดาผลักศจีกระเด็น แล้วเดินเชิดออกไป ศจีแช่งตามหลังขอให้เจ๊งหมดตัว...

คุณใหญ่บอกแป้งร่ำว่าคุณจั๊กจั่นโทร.สายด่วนมาขอตัวแป้งร่ำไปถ่ายโฆษณา โครงการรณรงค์เอกลักษณ์ไทย บ่ายวันนี้แป้งร่ำต้องไปลองชุดก่อน แล้วคุณจั๊กจั่นจะนัดถ่ายโฆษณาจริงอีกที ธณพเรียนคุณใหญ่ว่าวันนี้ไม่มีใครขับรถให้แป้งร่ำ เพราะวิฑิตต้องขับรถให้คุณใหญ่ ส่วนเปาขับรถให้คุณหญิง

คุณใหญ่ถามคุณระเบียบว่าระบือพอจะขับรถให้แป้งร่ำได้ไหม คุณระเบียบหลบตา เรียนคุณใหญ่ว่าระบือยังไม่พร้อม คุณเล็กเพิ่งเข้ามา อาสาจะไปส่งแป้งร่ำให้ คุณใหญ่ถามน้องเสียงเข้มว่าจะไปไหนอีก

"ก็จะออกไปดูงานที่พี่ใหญ่อยากให้ทำไง ไม่ได้ไปเที่ยวหรอกน่า"

คุณใหญ่สั่งน้องชายขับรถดีๆก่อนจะพยักหน้าให้ธณพไปกันได้แล้ว เป็นจังหวะเดียวกับชานนท์เดินเข้ามา คุณใหญ่ ถึงได้รู้ว่าคุณเล็กนัดชานนท์ไปด้วย เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกไปโดยมีธณพเดินตาม คุณเล็กชวนแป้งร่ำกับชานนท์ไปหาอะไรกินกันก่อน

ooooooo

คุณหญิงยื่นกาแฟกลิ่นหอมฉุยให้เปาที่ยืนเตร่ อยู่นอกร้าน บอกให้เข้าไปนั่งรอข้างใน ตรงนี้มันร้อน เปาเกรงจะไม่สมควรเลยรีๆรอๆ คราวนี้คุณหญิงไม่ใช่แค่ชวน แต่พาเปาไปนั่งโต๊ะใกล้ๆหน้าร้าน

"นั่งตรงนี้แหละ...นั่งเหอะน่า ร้านไม่มีลูกค้าเลย นั่งเป็น หน้าม้าให้หน่อย...จิบกาแฟไป ทำหน้าตาอร่อยๆด้วย" คุณหญิงสั่งเสร็จกลับไปที่เคาน์เตอร์ เปาค่อยๆยกกาแฟขึ้นจิบหน้าตาเฉยๆ คุณหญิงร้องถามว่านั่นเรียกว่าหน้าตาอร่อยแล้วหรือ เปายกกาแฟจิบอีกทีแล้วพยายามทำหน้าอร่อยขึ้นนิดหนึ่ง


คุณหญิงยิ้มให้ จังหวะนั้นมีลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน คุณหญิงตาโตก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับเปาเป็นทำนองว่า เห็นไหมได้ผลจริงๆด้วย...

คุณใหญ่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในรถสั่งลูกน้องเสียงเข้มว่าไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นท่านสุพจน์ก็ตาม วิฑิตชะงักเหลือบมองกระจกส่องหลัง คุณใหญ่กำชับให้ประมูลงานนี้ให้ได้แล้ววางสาย วิฑิตหูผึ่งมัวแต่แอบฟังเพลินไม่ได้มองสัญญาณไฟจราจร ธณพเตือนวิฑิตว่าไฟเขียวแล้ว วิฑิตสะดุ้งรีบออกรถ...

อ้ายแอบได้ยินเรื่องที่แป้งร่ำรับเป็นนางแบบถ่ายโฆษณา รีบคาบข่าวนี้ไปบอกศจี ศจีอิจฉาริษยาจนตัวสั่น วางแผนร้ายเตรียมเล่นงานแป้งร่ำ...

ooooooo

คุณเล็ก ชานนท์กับแป้งร่ำและคุณระเบียบมาถึงร้านกาแฟของคุณหญิงต้องประหลาดใจเมื่อ เห็นลูกค้านั่งเต็มทุกโต๊ะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คุณเล็กถึงกับออกปากว่าวันนี้ที่ร้านแจกกาแฟฟรีหรือ คุณหญิงหันมาทักทั้งๆที่กำลังเก็บโต๊ะมือเป็นระวิง

"นายเล็ก...ดีใจจังเลย...มาๆๆๆช่วยกันหน่อยเร็ว"

คุณหญิงเอาถาดใส่ถ้วยกาแฟที่ใช้แล้วยัดใส่มือน้องชาย คุณเล็กร้องเอะอะว่าจะมากินกาแฟไม่ได้มาล้างแก้วสักหน่อย คุณหญิงบอกให้มากินวันหลัง แต่วันนี้ต้องช่วยเธอล้างแก้วก่อน แล้วคว้ามือชานนท์กับแป้งร่ำให้มาช่วยเสิร์ฟ ส่วนคุณระเบียบไปช่วยเธอชงกาแฟ เปาก็มาช่วยเสิร์ฟเช่นกัน บรรดาลูกค้าหญิงแท้หญิงเทียมเห็นหน้าเปาแล้วใจแทบละลาย พากันส่งสายตาป”๊งๆๆให้เขาเป็นระยะๆ...

หลังจากลูกค้าบางตาลงแล้ว คุณหญิงทิ้งตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับชานนท์ แป้งร่ำและคุณเล็กอย่างเหน็ดเหนื่อย คุณเล็กบ่นอุบว่ากะจะมาหาอะไรกิน อดกินไม่พอยังโดนใช้งานอีกต่างหาก คุณหญิงผลักหัวน้อง

"บ่นจัง...เออ...แต่ก็งงเหมือนกันนะ จู่ๆลูกค้ามาจากไหนก็ไม่รู้...ต้องเป็นเพราะเปาแน่ๆ"

คุณหญิงหันไปกวักมือเรียกเปาที่กำลังช่วยคุณระเบียบเก็บของอยู่ที่ เคาน์เตอร์ คุณเล็กเพิ่งได้เห็นหน้าเปาครั้งแรกเลยโดนคุณหญิงแซวว่า อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆทำไมไม่เคยเจอกัน คุณเล็กโทษว่าเป็นเพราะชานนท์ชวนเขาเที่ยวตลอด ชานนท์ถึงกับร้องอ้าว ทำไมถึงมาโยนบาปให้เขา

"เออจริงซิ...ทำไมพี่หญิงบอกว่าลูกค้ามากันเยอะเพราะนายเปานี่ล่ะ"

"ก็เมื่อก่อนลูกค้าเคยแน่นซะที่ไหน แต่พอวันนี้เปามาลูกค้าก็แน่นเลย"

คุณเล็กเถียงว่าอาจจะเป็นเพราะเขาก็ได้ เมื่อกี้เขายังโดนโต๊ะหญิงเทียมลวนลามเลย ชานนท์ร้องเอะอะว่าเขาก็โดนแทะโลมเช่นกัน คุณเล็กหันไปถามเปาว่าโดนด้วยหรือเปล่า เปานิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณเล็กรู้ทันทีว่าเปาก็โดนกับเขาด้วย แล้วแกล้งหันไปกอดฟัดเหวี่ยงชานนท์พร้อมกับทำเสียงแต๋วใส่

ทุกคนพากันขำกลิ้ง  คุณระเบียบเห็นแล้วรู้สึกดีที่หนุ่มสาวพากันมีความสุขก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ถึงเวลานัดไปลองเสื้อที่ร้านของคุณจั๊กจั่น คุณเล็กลุกพรวดชวนชานนท์กับแป้งร่ำรีบไปขืนทำงานบกพร่องเดี๋ยวจะโดนพี่ใหญ่ เล่นงาน เปามองตามแป้งร่ำเดินจากไปกับชายอื่นอย่างหงอยๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

บ้านไร่สายสมร EP.27 ไหมตะวัน ตกเป็นเหยื่อในแผนของเสี่ยธวัชชัย กับ สุรีย์
14 เม.ย. 2564

10:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 14 เมษายน 2564 เวลา 15:14 น.