ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

โรบอทยอดรัก

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

โรบอทยอดรัก ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

คิมมินโฮ ลูกครึ่งไทยเกาหลีหนุ่มหล่อไฟแรงนั่งแท่นรองประธานบริษัท แอลอี บริษัทขายเครื่องใช้ ไฟฟ้าและเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในประเทศเกาหลี ลูกชายคนเดียวของคิมยองมินประธานบริษัท เขาเป็นคนที่มีความคิดก้าวล้ำ ชอบประดิษฐ์สิ่งของต่างๆจึงรับหน้าที่ประธานฝ่ายพัฒนาและวิจัยข้อมูล และในวันนี้เขากำลังแนะนำสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่แก่หัวหน้าเผ่ามาไซซึ่งไม่ได้เป็นผู้นำเศรษฐกิจโลกแต่อย่างใด และไม่เข้าใจภาษาเกาหลีที่เขาพูด ทำให้ยุนอา เลขาฯสาวสวยคนเก่งของเขาต้องเป็นคนแปล

"และนี่...คือสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ทางแอลอีอยากมอบให้ กับคุณ สิ่งที่ทุกท่านเห็นอยู่นี่คือ...หุ่นยนต์ช่วยเลี้ยงสัตว์"

หุ่นยนต์ร่างจิ๋วเดินออกมา หัวหน้าเผ่ามาไซและผู้บริหาร ทั้งหลายต่างอึ้งตะลึง คิมมินโฮจับเจ้าหุ่นมายืนบนโต๊ะและแนะนำสรรพคุณ "หุ่นยนต์ตัวนี้สามารถพูดภาษาสัตว์ได้ ถ้าสมมติ ว่าคุณเลี้ยงม้า มันก็จะพูดภาษาม้า"

"โฮ่งๆๆ บ๊อก...บรู้วววว..." เจ้าหุ่นส่งเสียงเห่า...ทุกคนต่างสะดุ้งร้อง...เฮ้ย!

"เอ่อ...ต้องขออภัยครับ คือระบบเซ็นเซอร์เสียงของเจ้าหุ่นตัวนี้มีความไวมาก ถ้าหากพูดผิดสำเนียงนิดเดียว มันจะประมวลผลออกมาในสิ่งที่ใกล้เคียงกันทันที จากม้าจึงกลายเป็นหมา...ถ้างั้นเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ ถ้าสมมติว่าคุณเลี้ยงม้า" คิมมินโฮออกเสียงม้าชัดเจน

เจ้าหุ่นทำเสียงร้องของม้าออกมา ทำให้ทุกคนอึ้ง และมันสามารถทำอีกหลายเสียงที่คิมมินโฮสั่ง แต่พอเขาเผลอพูดว่าถ้าเลี้ยงกุ้ง เจ้าหุ่นนิ่งสักพักแล้วร้องเพลง "เกลียดเธอยิ่งนักที่หลอกฉัน เกลียดนักมาหลอกกัน..."

ทุกคนสะดุ้งทำหน้างง คิมมินโฮเข้าไปกระซิบถามเจ้าหุ่นแล้วหันมาชี้แจงว่า "คือเจ้าหุ่นบอกว่ากุ้งเป็นสัตว์ที่อยู่ในน้ำเลยร้องไม่ได้ เขาเลยประมวลคำว่ากุ้งเป็นนักร้องของประเทศไทยแทนครับ"

หัวหน้าเผ่ามาไซพอใจมากส่งเสียงโหวกเหวกหยิบกระติกน้ำมาเทของเหลวสีขาวอมชมพูใส่ถ้วยยื่นให้พูดลิ้นรัว คิมมินโฮไม่เข้าใจ ยุนอาแปลให้ว่า "เขาบอกว่านี่เป็นสิ่งตอบแทนจากเขาน่ะค่ะ เขาให้ท่านรองฯดื่มให้หมดด้วยค่ะ"

คิมมินโฮรับมาดื่ม ขณะเดียวกัน ยุนอาก็แปลตามคำพูดของหัวหน้าเผ่าไปด้วย "ที่ท่านรองฯกำลังดื่มคือนมวัวผสมเลือดสดๆที่บุคคลสำคัญของเผ่าเท่านั้นที่มีสิทธิ์ดื่ม"

ทันทีที่ยุนอาแปลเสร็จ คิมมินโฮก็สำลักนมพุ่งพรวดออกมาใส่หน้าหัวหน้าเผ่าและผู้บริหารเต็มหน้า ยุนอาตกใจรีบแก้สถานการณ์ "เอ่อ...การพ่นน้ำใส่หน้าคือการผูกไมตรีของท่านรองฯค่ะ"

หัวหน้าเผ่ายิ้มออก คิมมินโฮกับยุนอาโล่งอก ระหว่างนั้น หัวหน้าฯเผ่าก็พูดกับยุนอา คิมมินโฮถามพูดว่าอะไร ยุนอาแปลหน้าเจื่อนๆ "เอ่อ...เขาบอกว่า เขาเองก็อยากผูกมิตรกับท่านเหมือนกันค่ะ"

คิมมินโฮยิ้มนึกว่าอะไรแค่อยากผูกมิตร แต่แล้วนึกได้หันมาเห็นหัวหน้าเผ่าอมน้ำนมแก้มตุ่ยแล้วพ่นใส่หน้าเขาโดยไม่ทันตั้งตัว...

เสร็จการประชุม คิมมินโฮเดินตัวเปียกกลับจะเข้าห้องทำงาน พนักงานพากันหยุดทำความเคารพตลอดทาง เขาหยุดชะงักตรงพนักงานสาวคนหนึ่งซึ่งมัวพูดมือถือ เธอรีบเอามือถือลงแล้วทำความเคารพ คิมมินโฮมองด้วยสายตาดุแล้วดึงมือถือเธอมาหักทิ้ง ทุกคนตกใจ สักพักเขาก็หยิบมือถือตัวเองซึ่งดูไฮเทคสุดๆออกมายื่นให้

"เธอทำงานอยู่ในบริษัทแอลอี ซึ่งเป็นบริษัทแห่งผู้นำด้านเทคโนโลยี มือถือของเธอเป็นหน้าตาของเรา"

พนักงานสาวยิ้มดีใจที่ได้มือถือใหม่ คิมมินโฮเดินต่อไปแต่แล้วต้องผงะ เพราะพนักงานทุกคนทำท่าคุยมือถือกันเป็นแถวเพราะอยากได้ใหม่บ้าง...สุดท้ายเขาต้องเปลี่ยนมือถือให้ พนักงานทุกคน ยุนอาหน้าเครียดเข้ามาถามว่าจะเอางบประมาณจากไหน คิมมินโฮตอบว่าเธอก็รู้

"แต่ดิฉันว่าท่านประธานต้องไม่อนุมัติแน่นอนค่ะ แค่งบ ที่ท่านรองฯเบิกจ่ายมาใช้ในงานพัฒนาเอ็มอีวันก็เกือบร้อยล้านวอนแล้วนะคะ"

"ยุนอา...รู้มั้ยว่าทำไมผมถึงเลือกคุณมาเป็นเลขาฯผม"

"เพราะดิฉันไม่เคยทำให้คุณคิมผิดหวังค่ะ"

"ถูกต้อง..." คิมมินโฮยิ้มให้ก่อนจะเข้าห้องทำงานไป ปล่อยให้ยุนอาหนักใจต่อไป...

ในห้องทำงานของคิมมินโฮ เต็มไปด้วยสิ่งประดิษฐ์และของเล่นมากมาย คิมมินโฮได้สร้างเอ็มอีวันขึ้นมาด้วยความหวังที่จะให้เป็นมากกว่าหุ่นคาราโอเกะ เขาจะทำให้มันเป็นเหมือนเพื่อนของทุกคน ยุนอาแย้งว่าถ้าทุกคนมีเพื่อนอยู่แล้ว คิมมินโฮไม่ยอมแพ้
"ถ้างั้นผมก็เปลี่ยนให้เอ็มอีวันเป็นคู่รักแทน"

"แล้วถ้าเค้ามีแฟนแล้วล่ะคะ"

"ผมก็จะทำให้เอ็มอีวันเป็นมือที่สามที่ทำให้พวกเขาเลิกกัน ฮึ่ยย์...ยุนอา คุณเลิกขวางกั้นจินตนาการผมได้แล้ว ไม่ว่ายังไงผมก็จะทำให้เอ็มอีวันกลายเป็นปัจจัยที่ห้าในศตวรรษต่อจากนี้ให้ได้ แล้วคราวนี้การผลิตเอ็มอีวันก็จะกลายเป็นเส้นเลือดหลักของแอลอี"

นัยน์ตาของคิมมินโฮเป็นประกายวาดฝันในอนาคต เขากระตือรือร้นที่จะพัฒนามัน...

ooooooo

ณ ประเทศไทย  นิจชิตา  ครูประถมโรงเรียนต่างจังหวัดซึ่งรักความเป็นไทยอย่างมาก เธอเป็นลูกสาวครูใหญ่ซึ่งใครๆเรียกว่า...ครูปุ่น ครูปุ่นหวังจะให้โรงเรียนของตัวเองมีชื่อเสียงด้านวิทยาศาสตร์การประดิษฐ์ถึงขนาดกินเนสส์บุ๊กต้องลงบันทึก  โดยมีชุมพลเป็นครูวิทยาศาสตร์ประดิษฐ์รถพลังงานบั้งไฟ  เขาได้เอามะลิ และเอกเป็นคนนั่งในรถ แต่เกิดความผิดพลาดขึ้น รถระเบิดทั้งคัน ลุงปุ่น ชุมพล มะลิ และเอกนั่งหน้าดำ หัวฟู ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

นิจชิตาต้องทำแผลถลอกให้กับทุกคนและตำหนิพ่อตัวเองที่ทำอะไรโดยพลการ  ภูชิตปลัดหนุ่มซึ่งหลงรักนิจชิตา เฝ้าตามจีบเธอมานานแต่เธอก็ไม่ไยดี...และในวันหนึ่ง ภูชิตก็เอาข่าวมาบอกนิจชิตาได้รับเลือกเป็นตัวแทนของประเทศไทยไปดูงานนวัตกรรมหุ่นยนต์ที่เกาหลี ภูชิตโอ้อวดว่า "พอดีผมกับท่านอธิบดีเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาก่อน ก็เลยคุยกันง่าย"

นิจชิตาไม่พอใจและไม่อยากไป แต่ครูปุ่นอ้างว่าเธอต้องไปแทนชุมพลซึ่งยังบาดเจ็บจากการทดลอง ชุมพลนั่งรถเข็นมีผ้าพันแผลเต็มตัว นิจชิตาอ้างว่าเธอเก็บของไม่ทันและไม่มีพาสปอร์ต แต่แล้วต้องตะลึงเมื่อภูชิตเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม แถมต้องเดินทางเย็นนี้...

ooooooo

ในขณะที่คิมมินโฮกำลังแสดงให้ทุกคนในที่ประชุมเห็นถึงความสำเร็จของเอ็มอีวัน   ซึ่งสามารถร้องเพลงและเต้นได้ เขาภูมิใจมากที่ทำให้ทุกคนสามารถมีคาราโอเกะเคลื่อนที่ไปได้ทุกหนทุกแห่ง ทันใด ยุนอารับโทรศัพท์แล้วกระซิบบอกเขาว่าซึนมีมา คิมมินโฮตกใจทิ้งทุกอย่าง

ยุนอาออกมารับหน้าซึนมี สาวเปรี้ยวแต่งตัวเก่ง มีไฝ ที่มุมปากเป็นเอกลักษณ์ ยุนอาพยายามกันซึนมีไว้เพื่อให้คิมมินโฮหลบออกไปแต่ไม่สำเร็จ เมื่อคิมมินโฮไปปะทะเข้ากับคิมยองมินผู้เป็นพ่อเข้าอย่างจัง จึงโดนเอาตัวมาเผชิญหน้ากับซึนมี...ซึนมีร้องไห้เสียใจที่คิมมินโฮไม่อยากเจอเธอ คิมยองมิน ต้องแก้ตัวให้ว่า  เขาไม่รู้ว่าเธอจะมาจึงใช้คิมมินโฮไปทำธุระให้

ซึนมียิ้มออก "ซึนมีนึกแล้วว่าพี่มินโฮต้องไม่ทำร้ายจิตใจซึนมี ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราไปไหนกันดีคะ"

"กินข้าวแล้วก็ดูหนังสักเรื่องสองเรื่อง แต่ถ้าให้ดี มีลูกให้ พ่อเลยก็ได้" คิมยองมินตอบแทน

คิมมินโฮสะดุ้ง คิมยองมินให้ซึนมีไปล้างหน้าล้างตาแต่งหน้าใหม่เพื่อออกไปเที่ยว พอซึนมีออกไป คิมมินโฮทำท่าจะออกไปบ้าง คิมยองมินทุบโต๊ะเปรี้ยงสั่งให้นั่งลง และถามว่าเมื่อไหร่จะขอซึนมีแต่งงาน คิมมินโฮย้อนถามว่าจะให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้หรือ

"แกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง หนูซึนมีเขาก็ดีไร้ที่ติออกอย่างนั้น"

"ไร้ที่ติหรือไร้สติกันแน่"

คิมยองมินเอาแฟ้มตีหัวลูกชายแล้วถามว่าไม่เหมาะกันตรงไหน คิมมินโฮโอดโอย "ทำไมผมต้องแต่งงานเพราะคำสัญญาของพ่อกับคุณชอยด้วย นี่มันชีวิตของผมนะพ่อ"

"ก็เพราะคุณชอยเขาเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมยากกับฉันมาตั้งแต่เด็กๆไง"

"อ้าว...ไม่ใช่เพราะว่าเขารวยเหรอพ่อ"

"รู้แล้วยังจะถามทำไม แกคิดดูสิว่าบริษัทของคุณชอยคือบริษัทที่ผูกขาดการขายกิมจิภายในเกาหลีนี้ แล้วถ้าแกแต่งกับหนูซึนมีไป แกจะเอาเงินไปพัฒนาไอ้หุ่นกระป๋องของแกเท่าไหร่ก็ได้"

"แต่เราก็มีเงินนี่พ่อ"

"อย่าเถียงฉันได้มั้ย ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องแต่งกับหนูซึนมี พรุ่งนี้แกไม่ต้องมาทำงาน ไปเที่ยวกับหนูซึนมีซะ"

คิมมินโฮถอนใจ แต่ไม่อยากเถียงกับพ่ออีกต่อไป...

วันต่อมา คิมมินโฮต้องไปเที่ยวกับซึนมีตามคำสั่ง...

เจ้าหน้าที่ในห้องปฏิบัติการทางอากาศค้นพบอะไรบางอย่างรีบรายงานให้คิมยองมินมาดู

"แน่ใจนะว่าคราวนี้ไม่ผิดอีก"

"รอสักครู่ครับท่าน กำลังรอคอมพิวเตอร์ยืนยันสายแร่ ที่พบ...ยืนยันแล้วครับท่าน ยินดีด้วยครับ" เจ้าหน้าที่รายงานเมื่อเครื่องคอมฯยืนยันผลร้อยเปอร์เซ็นต์

คิมยองมินตัวชาดีใจยิ่งกว่าเจอปาฏิหาริย์ครั้งใดในชีวิต ดาวเทียมซูมภาพไปที่ประเทศไทย คิมยองมินยิ้มกริ่มเกิดแผนขึ้นในสมองทันที

ขณะที่คิมมินโฮกำลังเบื่อมากกับการต้องทานอาหารกับซึนมี ยุนอาโทร.มาบอกเขาว่าโปรเฟสเซอร์บอกว่าเกิดปัญหากับเอ็มอีวัน คิมมินโฮตกใจลุกขึ้นทิ้งซึนมีจะวิ่งออกจากร้าน ซึนมีดึงรั้งเขาไว้ไม่ยอมให้ไป คิมมินโฮจึงบอกว่าแม่เขาเข้าโรงพยาบาล ซึนมีตกใจยอมปล่อยโดยดี แต่แล้วนึกได้ว่าแม่ ของคิมมินโฮเสียไปนานแล้วก็เจ็บใจที่โดนหลอก...

คิมมินโฮมาที่ห้องแล็บพร้อมยุนอา "เอ็มอีวันมีปัญหาอะไรเหรอครับศาสตราจารย์"

เจ้าหน้าที่สองสามคนกำลังช่วยกันล้อมจับข้อมือกลที่กำลังหาทางหนีราวกับมี ชีวิต ศาสตราจารย์อธิบายปัญหาว่า "เอ่อ...คงเป็นเพราะโปรแกรมที่ท่านประธานต้องการเพิ่มเข้าไปทำให้ระบบการ อ่านข้อมูลรวนน่ะครับ"

คิมมินโฮตกใจหันไปมองคิมยองมินที่ทำหน้าไม่รู้ ไม่ชี้...สองพ่อลูกมาคุยกันตามลำพัง คิมมินโฮตกใจเมื่อรู้ว่าพ่อจะให้เอ็มอีวันของเขาไปอยู่ประเทศไทย คิมยองมินถาม "จะตกใจไปทำไม นี่ฉันอุตส่าห์เอาของเล่นแกขึ้นมาเป็นสิ่งเชิดหน้าชูตาของบริษัทเรา แกน่าจะดีใจมากกว่า"

"แต่ถ้าส่งไปเมืองไทยก็ต้องใส่โปรแกรมเพลงไทยอีกตั้งเท่าไหร่"

"แล้วใครว่าฉันจะให้มันไปเป็นหุ่นคาราโอเกะกิ๊กก๊อกอย่างที่แกคิด" คิมยองมินจะเปลี่ยนเอ็มอีวันเป็นหุ่นเพื่อการศึกษาให้ดูดีขึ้น

คิมมินโฮไม่พอใจที่ไม่ปรึกษาเขาก่อน และทำไมต้องไปเมืองไทย คิมยองมินสบตาลูกชายก่อนจะตอบ "แกถามเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดีแล้ว ที่ฉันอยากให้แกไปเมืองไทยเพราะดาวเทียมของเราเพิ่งสำรวจพบสายแร่ทองคำ"

"สายแร่ทองคำ!" คิมมินโฮแปลกใจ

"ถูกต้อง แล้วเราก็เป็นเจ้าแรกที่พบสายแร่แห่งใหม่นี้ เราจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปไม่ได้ ที่ตรงนั้นมันอยู่ในไทย พ่ออยากให้แกซื้อที่ผืนนั้น"

"อ้าว...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะพ่อ"

"ก็เพราะว่าแกเป็นคนเดียวที่สามารถซื้อได้ ตามกฎหมายของประเทศไทยผู้ที่จะซื้อที่ดินต้องมีสัญชาติไทยเท่านั้น แล้วแก...ก็มีทั้งสัญชาติไทยและเกาหลี"

คิมมินโฮรู้สึกว่าตัวเองเป็นต่อจึงถามว่าถ้าเขาไม่ไป คิมยองมินโมโห    ถ้าไม่ไปจะยุบแผนกที่เขาคุมรวมทั้งหุ่นเอ็มอีวันด้วย คิมมินโฮอึ้งรู้ทันทีว่าพ่อของเขายังถือไพ่เหนือกว่า... ศาสตราจารย์รายงานคิมมินโฮว่าโปรแกรมที่ใส่เข้าไปใหม่ ทำให้ชิพรับคำสั่งที่ข้อมือ สัญญาณไม่ตรงกับส่วนกลางที่ส่งตรงจากเมนเบรนด์ ทำให้เกิดการรวนอย่างที่เห็น คิมมินโฮมองอาการพยศของข้อมือกลแล้วถามยุนอาว่าเขามีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่ ก่อนการแถลงข่าว พอรู้ว่ามีประมาณ 12 ชั่วโมง เขาก็มุ่งมั่นที่จะแก้ไข ไม่ให้ใครดูถูกเอ็มอีวันของเขาเป็นแค่ของเล่น

ooooooo

และแล้วนิจชิตาก็มาถึงเกาหลีในตอนค่ำ เธอลากกระเป๋าขึ้นแท็กซี่อย่างทุลักทุเลเพื่อให้ไปส่งที่โรงแรมที่พัก แต่เกิดปัญหากับแท็กซี่ เธอโดนปล่อยทิ้งกลางทาง ต้องลากกระเป๋าขึ้นเนินเที่ยวถามชาวบ้านถึงทางไปโรงแรมที่เธอพัก แต่แล้วกระเป๋าเจ้ากรรมกลับไหลลงเนิน ทำให้เธอต้องวิ่งตามด้วยความเร็วสูง

ขณะเดียวกัน คิมมินโฮออกมาจากประตูลับของบริษัท มาที่จอดรถพร้อมกล่องนิรภัยที่เขาใส่เจ้ามือกลไว้ เขาวางมันบนกระโปรงหลังเพื่อไขประตูรถ เจ้ามือกลดิ้นจนกล่องร่วงหล่นลงพื้น เจ้ามือกลวิ่งจู๊ดออกจากซอยเข้าไปในกองขยะ เขาตกใจกระโจนตามไปรื้อในกองขยะ

นิจชิตานั่งเหนื่อยหอบมองกระเป๋าที่แผ่กระจาย "ฮือๆฉันอยากกลับเมืองไทย ฮือๆ"

ทันใดเจ้ามือกลกระโดดมาเกาะไหล่เธอ นิจชิตาสะดุ้งเหลียวมองไม่เห็นใคร   แต่พอเห็นมือที่เกาะไหล่ก็ร้องลั่น

คิมมินโฮวิ่งมาด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม นิจชิตาเห็นยิ่งร้องกรี๊ด...

"เอ่อ...เดี๋ยวก่อนคุณ" คิมมินโฮพูดภาษาเกาหลีแล้วพยายามจะเข้าไปแกะมือกล

นิจชิตาเข้าใจว่าคิมมินโฮเป็นคนร้ายจึงวิ่งหนี คิมมินโฮวิ่งตามร้องบอกให้หยุด แต่เธอฟังไม่ออกแล้วเกิดสะดุดขา ตัวเองล้ม เขาจึงดึงเจ้ามือกลออกมาได้แล้วทิ้งลงถังขยะเอาก้อนหินทับไว้ แต่นิจชิตายังร้องให้คนช่วยเป็นภาษาอังกฤษ คิมมินโฮจึงรู้ว่าเธอเป็นต่างชาติ แต่ไม่ทันจะอธิบายตำรวจสายตรวจก็เข้ามาใช้ปืนเล็งมาที่เขา นิจชิตาฉวยโอกาสกัดมือเขาแล้ววิ่งมาหาตำรวจแจ้งความว่าเขาเป็นฆาตกร...

คิมมินโฮถูกพามาสถานีตำรวจ ยุนอาต้องมาประกันแล้วอธิบายกับตำรวจถึงสถานภาพของเขา ยุนอาเก็บเจ้ามือกลมาจากที่เกิดเหตุให้เขาเอาไปแก้ไข โดยหวั่นใจว่าเวลาที่เหลือจะพอไหม แต่คิมมินโฮไม่หวั่นบอกว่าเตรียมจัดแถลงข่าวตามเวลาเดิม...

ในคืนนั้นกว่านิจชิตาจะเข้าพักที่โรงแรมได้ก็ดึกมาก แถมหิวจนต้องออกมาหาของกินทั้งที่ไม่ชอบอาหารเกาหลีเอาเสียเลย แต่ด้วยความหิวทำให้เธอต้องกินทุกอย่างที่ขวางหน้าจนท้องเสียทั้งคืน หมดแรงสลบอยู่หน้าห้องน้ำ...จนเช้าเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาตกใจรีบแต่งตัวไป บริษัทแอลอี

ห้องแถลงข่าว คิมมินโฮยืนอยู่หน้าวีดิโอวอลล์ขนาดใหญ่ กล่าวต่อหน้าผู้บริหารและผู้สื่อข่าวจำนวนมากว่า "สิ่งที่ทุกท่านจะได้เห็นต่อไปนี้ไม่ใช่แค่เปลี่ยนแปลงอนาคตของชาวเกาหลี แต่มันจะเปลี่ยนแปลงอนาคตของโลกด้วย"

นักข่าวถามว่าหุ่นคาราโอเกะจะเปลี่ยนแปลงโลกตรงไหน คิมมินโฮรีบชี้แจงว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงเอ็มอีวันเป็นมากกว่าความบันเทิง เป็นทางรอดและอนาคตของมวลมนุษยชาติ นักข่าวถามว่าหุ่นตัวแรกตั้งใจออกแบบให้เหมือนใคร แทนที่คิมมินโฮจะตอบ เขาเรียกเอ็มอีวันของเขาออกมายืนบนเวที ทุกคนตกใจเพราะมันเหมือนคิมมินโฮทุกกระเบียดนิ้ว มันกล่าวสวัสดีให้ทุกคนต้องฮือฮา

นิจชิตาลงจากแท็กซี่วิ่งเข้ามาในบริษัทในสภาพอิดโรยตาดำคล้ำ ปากขาวซีด หัวกระเซอะกระเซิง รปภ.กันไม่ให้เข้าเธอจึงแยกเขี้ยวใส่แล้วพูดเป็นภาษาอังกฤษว่าเธอมาสัมมนา รปภ.ตกใจกลัวรีบปล่อยให้เข้าไป เธอเดินผ่านพนักงาน ต่างหลบหลีกด้วยความกลัว

เอ็มอีวันได้รับการแนะนำว่าเป็นสิ่งที่แสดงศักยภาพเทคโนโลยีชั้นสูงและวิสัย ทัศน์ในการพัฒนาเทคโนโลยี และต่อไปเขาจะสร้างหุ่นยนต์เพื่อส่งไปทำงานในอวกาศ นักข่าวถามถึงภารกิจแรกของเอ็มอีวัน

"ผมได้ตกลงทำสัญญามอบเอ็มอีวันให้ประเทศไทยเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนใน โรงเรียนชนบทที่ขาดแคลนครู"

"เจ้าเอ็มอีวันสามารถทำอะไรได้บ้างครับ" นักข่าวถาม

คิมมินโฮจึงกระซิบกับเอ็มอีวัน มันเดินลงจากเวทีแล้วออกไปจากห้อง ทุกคนเห็นการเดินไปตามทางของมันบนวีดิโอวอลล์ คิมมินโฮบอกทุกคนว่า เขาบอกมันว่าอยากดื่มกาแฟและให้ทุกคนเฝ้าดูการทำงานของมัน

นิจชิตาออกจากลิฟต์มารู้สึกปวดท้องขึ้นอีก จึงคิดจะถามหาห้องน้ำ พอเห็นเอ็มอีวันด้านหลังจึงวิ่งไปดักหน้าจะถาม แต่พอเห็นหน้าก็ตกใจร้องลั่น "ไอ้ฆาตกร!"

ขณะที่คิมมินโฮอธิบายความสามารถของเอ็มอีวัน ยุนอาและเจ้าหน้าที่ควบคุมกล้องวงจรปิดรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เอ็มอีวันหายไปจากจอ คิมมินโฮไม่ตื่นเต้นบอกทุกคนไม่ต้องห่วง

"นอกจากเราจะมีจีพีเอสภายในตัวของเอ็มอีวันแล้ว เรายังสามารถดูผ่านสายตาของเอ็มอีวันได้เพื่อจะทำให้รู้ว่ามันอยู่ไหน" คิมมินโฮกดปุ่มเปลี่ยนเป็นภาพแทนสายตา

ทุกคนต้องตะลึงเมื่อเห็นใบหน้านิจชิตาเต็มจอ กำลังเขย่าทำให้ภาพสั่นไหว คิมมินโฮตกใจรีบวิ่งออกไป...เอ็มอีวันกำลังเปลี่ยนโปรแกรมตัวเองเป็นโหมด ป้องกันตัวตั้งท่าคาราเต้แล้วจับคอเสื้อนิจชิตายกขึ้นลอยจากพื้น เธอถีบเท้าไปมาร้องลั่น

"ไอ้บ้า...นี่แกตามมาปิดปากฉันใช่มั้ย ย้ากซซซ..." นิจชิตาเตะผ่าหมากเอ็มอีวันแล้วร้องลั่นเพราะเจ็บขา คิดว่ามันใส่กระจับเหล็ก เอ็มอีวันยกเธอสูงขึ้น เธอจึงรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายถีบเข้าเต็มหน้าเอ็มอีวันอย่างแรง

ทันทีที่คิมมินโฮและทุกคนวิ่งมาพ้นมุมตึก ก็ได้เห็นหัวของเอ็มอีวันกลิ้งไปตามทางมาชนแทบเท้าเขา คิมมินโฮร้องด้วยความตกใจ "เอ็มอีวัน!"

มองไปด้วยความโกรธ เห็นนิจชิตากองอยู่กับพื้นข้างเอ็มอีวันที่ไม่มีหัว นิจชิตาตกใจเมื่อเห็นคิมมินโฮยืนมองด้วยสายตาดุดัน เธอรีบคลานหนีแต่โดนคิมมินโฮดึงหูกางเกงไว้ จึงร้องให้คนช่วย คิมมินโฮได้ยินนิจชิตาร้องเป็นภาษาไทยจึงตะคอกเป็นภาษาไทยด้วยความโกรธ

"รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป ห๊า!"

"หือ...นายเป็นคนไทยเหรอ"

คิมมินโฮนิ่งไม่ตอบ ยุนอาเตือนให้ระวังภาพลักษณ์ นิจชิตาฉวยโอกาสสะบัดหนีแล้วร้องให้คนช่วยอีก คิมมินโฮโมโหเอาน้ำสาดใส่เธอเปียกโชก "เลิกบ้าได้หรือยัง ฉันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต ฉันเป็นประธานบริหารแผนกพัฒนาและวิจัยข้อมูลของบริษัทแอลอี แล้วสิ่งที่เธอทำลายไปก็คือหุ่นต้นแบบเอ็มอีวัน ที่ทางแอลอีใช้เงินและเวลาอย่างมากในการสร้างมันขึ้นมา"

นิจชิตาตัวเปียกมองคิมมินโฮด้วยความโกรธจัด ยุนอาให้คิมมินโฮอธิบายกับนักข่าวก่อน ขณะที่เขากำลังพูด นิจชิตาก็สะกิดให้เขาหันมาแล้วตบหน้าเขาอย่างแรง

"คนไทยอย่างฉันถือเรื่องการให้เกียรติที่สุด"

คิมมินโฮตัวสั่นด้วยความโกรธ ยุนอาปลอบให้ใจเย็น เขาจึงพูดทั้งที่ยังจ้องหน้านิจชิตา "เรียกประชุมทีมให้ผมด่วนที่สุด แล้วก็...ช่วยพาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบริษัทผมให้เร็วที่สุด"

คิมมินโฮเดินผ่านนิจชิตาไป เธอโวยวายให้เขากลับมาพูดกันให้รู้เรื่อง ยุนอาแนะว่าเขาไม่เอาเรื่องให้เธอกลับไปเสีย นิจชิตาไม่พอใจที่คิมมินโฮทำเธอก่อนและเรื่องหุ่นยนต์เธอจะชดใช้ให้ ยุนอาว่าเธอไม่มีเงินพอหรอก ควรรีบกลับเมืองไทยไปโดยเร็วจะดีกว่า นิจชิตาแค้นใจที่โดนดูถูก แถม รปภ.ยังมาหิ้วปีกเธอมาโยนที่หน้าบริษัท เท่านั้นไม่พอ ช่วงที่เธอโวยวายยังเหยียบอุจจาระสุนัขเข้าเต็มเปา...

จาก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิมมินโฮโดนคิมยองมินเล่นงาน ปาข้าวของใส่และสั่งให้ซ่อมเอ็มอีวันให้เสร็จทันส่งตามหมายกำหนดการ คิมมินโฮขอให้แจ้งทางประเทศไทยว่าเกิดเรื่องเพราะตัวแทนของทางนั้นเอง แต่คิมยองมินไม่ยอม กลัวว่าที่ดินที่พบสายแร่จะตกเป็นของคนอื่นก่อน สั่งเสียงเด็ดขาดให้ทำอย่างไรก็ได้ไม่อย่างนั้นจะยุบแผนกของเขา...คิมมินโฮ หนักใจมาเล่าให้ยุนอา ฟังเพื่อช่วยเขาแก้ปัญหา

ooooooo

ตอนที่ 2

ตอน ที่ 2

พอได้ฟังเรื่องสายแร่ทองคำยุนอาก็ตกใจที่คิมยองมินใช้เอ็มอี วันเป็นฉากบังหน้าเพื่อความต้องการของตัวเอง แม้จะรู้สึกว่าคิมยองมินร้ายกาจแต่เธอก็ต้องช่วยคิมมินโฮหาทางออก ศาสตราจารย์ให้คิมมินโฮมาดูเอ็มอีวันด้วยตัวเองว่ายากแก่การซ่อมแซม...

เอ็ มอีวันเดินด๊อกแด๊กๆร้องเพลง เผลอๆถอดหัวตัวเองออกมาเดาะเป็นลูกบอลทั้งที่ยังมีรอยเท้าของนิจชิตาพาดอยู่ บนหน้า ศาสตราจารย์บอกวิธีแก้ไขซึ่งฟังดูแล้วเหมือนการสร้างใหม่ คิมมินโฮโกรธจนตัวชาโทษว่าเป็นเพราะนิจชิตาคนเดียว

นิจชิตากลับมาถึง บ้านที่เมืองไทยด้วยใจที่หงุดหงิด เห็นลุงปุ่น ชุมพล และภูชิตนั่งดื่มเหล้าร้องคาราโอเกะกันอย่างสนุกสนานก็ยิ่งโกรธ โวยทุกคนว่าเป็นครูบาอาจารย์แล้วทำตัวอย่างนี้ได้อย่างไร ภูชิตรีบเสริมว่าใช่ ใครมาเห็นเข้าแล้วใครจะนับถือ นิจชิตา
มองภูชิตก่อนจะพูดต่อ

"แทนที่พ่อจะเอาเวลาไปคิด..."

"ว่า จะพัฒนาการศึกษาของเด็กๆยังไง แต่คุณลุงกลับเอาเวลามาทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์อย่างนี้ ผมผิดหวังในตัวลุงมาก... ถูกมั้ยครับ" ภูชิตหันไปยิ้มกับนิจชิตา

"ใช่...แต่ ก็ยังดีกว่าคนบางคนที่ทำผิดด้วยกันแต่ไม่ยอมรับผิด เป็นข้าราชการก็ควรรับใช้ประชาชน" นิจชิตาพูดกระทบ

ภูชิตยังเคลิ้ม พูดต่อให้ว่า "ไม่ใช่ว่าเอาเวลาราชการไปจีบผู้หญิง แล้วก็โยนความผิดใส่คนอื่น อย่างนี้เค้าเรียกว่าเอาดีเข้าตัวเอาชั่วใส่คนอื่น เอ่อ...ไอ้นี่มันใครครับนิจ ชั่วจริงๆเลยนะครับ"

ลุงปุ่นกับชุมพลพูด พร้อมกัน "ก็แกน่ะแหละ..."

ภูชิตสะดุ้ง นิจชิตาเซ็งเดินไป ภูชิตวิ่งตามมาถามว่าโกรธที่เขาไม่ตามไปเกาหลีด้วยหรือ นิจชิตายิ่งโมโหห้ามใครพูดถึงเกาหลีให้ได้ยินอีก ทุกคนแปลกใจว่านิจชิตาไปพบเจออะไรมา...

ในเมื่อเลื่อนกำหนดส่งมอบเอ็ มอีวันให้กับทางไทยไม่ได้ ยุนอาจึงเสนอวิธีแก้ไขให้ ซึ่งคิมมินโฮถึงกับตกใจ... คืนนั้นคิมยองมินนั่งมองรูปภรรยาด้วยความคิดถึงแล้วบอกลูกชายว่า

"ที่ พ่ออยากให้แกไปเมืองไทยไม่ใช่แค่เรื่องสายแร่เรื่องเดียว...ก่อนที่แม่แกตาย แม่แกฝากให้พ่อพาแกไปเมืองไทยให้ได้ ถึงฉันจะไม่ได้พาแกไปแต่แกก็กำลังจะกลับไปหาแผ่นดินที่แม่แกรัก"

"แล้ว ก็เป็นแผ่นดินที่พ่อกับแม่พบรักกัน...พ่อ บอกผมได้มั้ยว่าพ่อกับแม่พบรักกันที่ไหน ผมอยากไปที่ที่เป็นความทรงจำของแม่ซักครั้ง"

คิมยองมินพูดด้วยน้ำ เสียงของความสุข "พ่อเจอกับแม่แกที่วัดโพธิ์"

"วัดโพธิ์...พ่อคงเจอ กับแม่ตอนไปไหว้พระใช่มั้ยครับ"

"พ่อไปนวดเท้า..."

คิมมินโฮ ถึงกับเซ ฟังพ่อเล่าว่าแม่ของเขาเป็นหมอนวดอยู่ที่นั่น การนวดของแม่ทำให้พ่อจำจนทุกวันนี้ คิมยองมิน ตัวสั่นเทิ้ม  คิมมินโฮเข้าใจว่าพ่อของเขาคงเจ็บปวดกับการจากไปของแม่ แต่พอถาม คิมยองมินกลับอารมณ์เสียแล้วเดินกะเผลกออกไป คิมมิ
นโฮมองภาพแม่แล้วพูดว่าเขากำลังจะไปเมืองไทย ขอให้แม่เป็นกำลังใจให้เขาด้วย

ooooooo

เช้าวันใหม่ท้องฟ้าสี ทองผ่องอำไพ พระสามรูปเดินบิณฑบาตรมา นิจชิตานิมนต์กำลังจะตักข้าวใส่บาตรที่ท่านเปิดฝาบาตรรอ ทันใด ลุงปุ่นส่งเสียงเรียกจนเธอชะงัก  ลุงปุ่นเรียกให้เธอเข้าบ้านมาดูข่าว  พระทั้งสามรูปปิดบาตรเสียงดังพั่บพร้อมกัน

นิจชิตาบ่น "ข่าวอะไรพ่อ รอให้หนูใส่บาตรเสร็จก่อนไม่ได้หรือไง"

พระทั้งสามรูปเปิดบาตรอีก ครั้ง แต่พอลุงปุ่นตะโกนมาว่าต้องมาดูเดี๋ยวนี้เดี๋ยวข่าวจบ ท่านก็ปิดบาตรพั่บพร้อมกันอีกครั้ง นิจชิตาสวนไปว่าเธอจะใส่บาตร ท่านจึงเปิดบาตรพร้อมกัน ลุงปุ่นออกมาบอกว่าข่าวนี้เกี่ยวกับเธอ คราวนี้พระท่านจึงแทรกขึ้นว่า

"ตกลงกันก่อนดีมั้ยโยม ไม่งั้นทำบุญจะกลายเป็นบาป"

"เอ่อ...ใส่ค่ะใส่" นิจชิตารีบตักข้าวใส่บาตร ลุงปุ่นช่วยใส่กับข้าวแล้วยกมือไหว้

พอ เสร็จก็ดึงนิจชิตาเข้าบ้านมาดูข่าวที่สื่อมวลชนและคณะต้อนรับกำลังรอรับผู้ บริหารบริษัทแอลอีจากเกาหลีอยู่ภายในล็อบบี้ของโรงแรม ผู้สื่อข่าวรายงานว่า คิมมินโฮ ผู้บริหารระดับสูงเดินทางมาถึงแล้ว และโรงแรมนี้จะเป็นสถานที่จัดงานแถลงข่าว
เรื่องความร่วมมือระหว่างไทยกับ เกาหลีด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ...ภาพคิมมินโฮเดินเข้ามา นิจชิตาโกรธจนลืมตัวยกทีวีขึ้นจะทุ่ม ลุงปุ่นร้องห้ามลั่นและพยายามยื้อเอาทีวีคืนมา

"ไอ้นิจ แกเป็นบ้าอะไร นั่นมันทีวีนะ...ทำไมแกถึงได้เกลียดอะไรที่เกี่ยวกับเกาหลีขนาดนี้ห๊ะ...ไอ้ นิจ"

"พ่อไม่โดนกับตัวพ่อไม่รู้หรอก ฮึ่ย...เซ็งเว้ย!" นิจชิตาหงุดหงิดเดินออกไป

ลุงปุ่นสีหน้าเครียดเพราะเกรงวันพรุ่งนี้ โรงเรียนคงจะแตก ว่าแล้วก็ค่อยๆวางทีวีลง พอปล่อยมือ ทีวีหล่นโครมกระแทกพื้นแตกกระจาย เขาแทบจะร้องไห้...

ผู้สื่อข่าวรุม ถามว่าทางแอลอีผลิตเอ็มอีวันเพื่อเป็นหุ่นคาราโอเกะ แต่กลับมีการเปลี่ยนวัตถุประสงค์ในภายหลัง "ไม่ทราบว่าที่ทางแอลอีทำอย่างนี้เพื่อเป็นใบเบิกสำหรับโครงการสารสนเทศที่ กำลังจะมีการประมูลหรือเปล่าครับ"

คิมมินโฮนิ่งเฉยทำเหมือนฟังภาษา ไทยไม่ออก ยุนอาจึงตอบแทนว่า รายละเอียดทางรัฐบาลไทยกับเกาหลีจะแถลงให้ทราบร่วมกัน...มีนักข่าวคนหนึ่ง ถามขึ้นว่า เรื่องที่เกิดความเสียหายกับเอ็มอีวันเป็นความจริงหรือเปล่า คิมมินโฮหันมากระซิบกับยุนอา
ก่อนที่เธอจะตอบไปว่า เอ็มอีวันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด

กลางดึก ยุนอาย่องมาเคาะห้องคิมมินโฮเพื่อถามว่าวันพรุ่งนี้จะเดินทางไปสาขาก่อนหรือ ไปไหน คิมมินโฮอยากไปโรงเรียนที่เอ็มอีวันต้องไปอยู่ก่อน "มีอะไรติดขัดหรือเปล่า?"

"ไม่มีค่ะ...ถ้าอย่างนั้นพร้อมแล้วใช่มั้ย ค่ะ" ยุนอาวางกระเป๋าที่ถือมาบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเต้นท่าแปลกๆประกอบเพลงสั้นๆ

คิมมินโฮทั้งงงและอึ้ง พลันได้ยินเสียงกระเป๋าปลดล็อก ยุนอาทำท่าอายๆ "มันคือรหัสที่ทางแล็บของเราตั้งมาให้ค่ะ"

"ฮ้า!" คิมมินโฮกุมขมับอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเปิดกระเป๋าดู เป็นอุปกรณ์เครื่องมือไฮเทคสำหรับแต่งเป็นหุ่นยนต์...ยุนอาถามย้ำว่าจะทำแบบ นี้แน่หรือ คิมมินโฮสีหน้ามุ่งมั่น...

ooooooo

วันรุ่งขึ้น นิจชิตาแปลกใจที่เช้านี้ลุงปุ่นมีเรื่องกล่าวหน้าเสาธง ว่าจะมีครูใหม่มาประจำที่นี่ ชุมพลถามลุงปุ่นว่ายังไม่บอกเรื่องนี้กับนิจชิตาอีกหรือ ลุงปุ่นทำหน้าหวั่นๆ ไม่ทันไร มีขบวนรถแล่นมา มีคันหนึ่งเป็นรถสิบล้อหุ้มเกราะ ข้างรถมีโลโก้บริษัทแอลอี
เด่นชัด นิจชิตากำลังนึกว่าเคยเห็นที่ไหน

ภูชิตลงจากรถมา นิจชิตาเข้าไปถามว่าเขาเป็นครูคนใหม่ หรือ พอดีคิมมินโฮและยุนอาเปิดประตูลงมา ต่างฝ่ายต่างตกใจ ยุนอาถาม "นี่คุณมาทำอะไรที่นี่!"

"ฉันต่างหากต้องเป็นฝ่ายถามพวกคุณ ฉันเป็นครูที่นี่ พวกคุณต่างหากมาทำอะไรในโรงเรียนฉัน"

"ดิฉันเป็น ตัวแทนของบริษัทแอลอีมาส่งมอบหุ่นยนต์ เอ็มอีวัน เพื่อทำหน้าที่ครูในโรงเรียนแห่งนี้ค่ะ"  ยุนอาพูดไปเหลือบมองหุ่นเอ็มอีวันที่ยืนนิ่ง

เสียงเด็กนักเรียนร้อง ดีใจกันใหญ่ นิจชิตาตวาดให้ทุกคน เงียบ ตาขวางหันไปมองลุงปุ่นกับภูชิตทำนองให้มาคุยกัน ทั้งสองจึงเดินตามนิจชิตาออกมา ยุนอาเห็นท่าไม่ดีจึงตามไปเคลียร์ว่าอย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้ความ สัมพันธ์ระหว่างประเทศมีปัญหา
ภูชิตเห็นด้วยเพราะท่านนายกฯก็ฝากฝังให้เขาดูแลเรื่องนี้...พอยุนอาเดินกลับ มาต้องตกใจ   เมื่อเห็นเอ็มอีวันถูกพันด้วยสายสิญจน์และมีพระสงฆ์เจิมตามพิธี ชุมพลบอกไม่ต้องตกใจ นี่เป็นประเพณีแบบไทยๆเพื่อความเป็นสิริมงคล นิจชิตาเข้ามาบอกยุนอา
ให้เอาหุ่นยนต์กลับไป เพราะที่นี่ไม่ใช่ห้องทดลอง ยุนอาอธิบายว่านี่ไม่ใช่การทดลอง แต่เพื่อประโยชน์ทางการศึกษา

"เปล่า ประโยชน์มั้งคะ นายคิมฮวยเจ้านายคุณเคยบอกไม่ใช่เหรอคะ ถึงฉันจะใช้สมองส่วนที่ฉลาดที่สุดก็ไม่รู้ว่าไอ้หุ่นกระป๋องนี่ราคาเท่า ไหร่" นิจชิตาเดินมาเคาะหัวเอ็มอีวันเหมือนที่คิมมินโฮเคยเอานิ้วจิ้มหัวเธอ "ช่วยไปบอกเจ้านายแกด้วยนะเจ้าหุ่น
กระป๋อง ว่าให้เค้าใช้ส่วนที่ฉลาดน้อยที่สุดคิดดูแล้วกันว่าฉันพูดอย่างนี้หมายความ ว่ายังไง...กลับไปซะ แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก"

ทุกคนตกใจ ภูชิตขอโทษยุนอาและให้รอก่อนเขาจะไปพูดกับนิจชิตาให้ ยุนอาถอนใจที่เจอศึกหนัก...หลบมาปรึกษากับคิมมินโฮที่ปลอมเป“นเอ็มอีวัน

"แล้วอย่างนี้จะทำไงดีคะ ดิฉันว่าถ้าที่นี่ปัญหามาก เราเปลี่ยนโรงเรียนมั้ยคะ"

"คุณก็รู้นี่ว่าเราเปลี่ยนโรงเรียนไม่ได้"

"ขอโทษค่ะ ดิฉันก็ลืมไปว่าที่เราเลือกโรงเรียนนี้เพราะ สายแร่ทองคำ..."

ยุนอาหนักใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป คิมมินโฮฟังน้ำเสียงเหมือนอยากให้เขาขอโทษนิจชิตา ยุนอาพยักหน้า แต่คิมมินโฮส่ายหน้า...

นิจชิตาโดนทั้งลุงปุ่น ชุมพล และภูชิตรุมต่อว่าที่ไป ก่อเรื่องที่เกาหลีแล้วไม่เล่าให้ฟัง แต่เธอยังยืนกรานว่าเธอไม่ผิด ทันใด...คิมมินโฮในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามากับยุนอา นิจชิตาตกตะลึกความโกรธพุ่งขึ้น คิมมินโฮพูดเรื่องที่เกิดขึ้นที่เกาหลีว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด
เขายินดีจะขอโทษ แต่นิจชิตายังไม่เชื่อว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ คิมมินโฮชักเคือง

"ถ้าคุณอยากรู้ความรู้สึกของคนอื่นจริงๆ อย่างแรกที่คุณควรทำคือเลิกตัดสินคนอื่นจากความรู้สึกของตัวเองก่อน"

"ฉันไม่ได้ตัดสินจากความรู้สึก ฉันตัดสินจากสิ่งที่ฉันเห็น ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าคนอย่างคุณเป็นประเภทที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คุณไม่ได้รู้สึกผิดกับคำขอโทษจริงๆ"

บรรยากาศตึงเครียด ทุกคนยืนมอง คิมมินโฮจึงถามว่าต้องให้เขาทำอย่างไรถึงจะเชื่อ นิจชิตาได้ที หลอกพาคิมมินโฮไปโดดคลองตามลำพัง โดยอ้างว่านี่เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ถ้าใครโกหกจะไม่โผล่ขึ้นมาอีก คิมมินโฮชั่งใจสักพัก เพื่อผลประโยชน์

จึงยอมโดดลงไป เพราะอ่านป้ายภาษาไทยไม่ออกว่านี่คือบริเวณให้อาหารปลา เมื่อโดดไปแล้วจึงโดนปลาสวายจำนวนมากตอดจนเนื้อตัว หน้าตาแดงเป็นจ้ำกว่าจะขึ้นจากน้ำได้

ด้วยความเป็นห่วง   ยุนอาทนรอไม่ไหวออกตามหาคิมมินโฮ นิจชิตาเดินยิ้มสะใจกลับมาสีหน้าทุกคนเป็นห่วงคิมมินโฮ ยุนอาถามหาคิมมินโฮ นิจชิตานิ่งเฉย ไม่ทันไร

คิมมินโฮเดินกลับมาในสภาพตัวเปียกปอนหน้าแดงเป็นจ้ำ แถมมีปลาสวายกัดมือและตัวติดมาด้วย

"เธอทำอย่างนี้ทำไม ฉันขอโทษเธอดีๆก็แล้ว พูดด้วยดีๆก็แล้ว ทำอย่างนี้มันสนุกมากหรือไง" คิมมินโฮเข้ามาประจันหน้านิจชิตา

"แล้วที่นายเอาน้ำราดหัวฉันมันสนุกหรือไง นายโดน

ยังงี้มันสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้รู้หรือยังว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง ฉันไม่สนหรอกว่านายจะเป็นคนรวยล้นฟ้ามาจากไหน ถึงได้เที่ยวดูถูกคนอื่น แต่สำหรับฉัน คนเรามันก็เหมือนกันหมด ตายไปก็เน่าเหมือนกันหมด"

คิมมินโฮกำหมัดด้วยความโกรธ ถามว่าเธอจะเอาอย่างไรเรื่องเอ็มอีวัน นิจชิตาตอบหน้าตาเฉยว่า เรื่องนั้นไม่ใช่หน้าที่ของเธอ เป็นนโยบายจากรัฐบาล เธอเป็นแค่ครูเล็กๆจะทำอะไรได้ คิมมินโฮหน้าชาพอรู้ว่าโดนหลอก นิจชิตายิ้มๆก่อนจะเดินจากไป...ยุนอา
พาคิมมินโฮมาอาบน้ำที่บ้านพักซึ่งเธอเช่าไว้ใกล้โรงเรียน เพื่อให้เขาซ่อมเอ็มอีวันได้อย่างสะดวก

ooooooo

ทุกคนตกใจ ภูชิตขอโทษยุนอาและให้รอก่อนเขาจะไปพูดกับนิจชิตาให้ ยุนอาถอนใจที่เจอศึกหนัก...หลบมาปรึกษากับคิมมินโฮที่ปลอมเป“นเอ็มอีวัน

"แล้วอย่างนี้จะทำไงดีคะ ดิฉันว่าถ้าที่นี่ปัญหามาก เราเปลี่ยนโรงเรียนมั้ยคะ"

"คุณก็รู้นี่ว่าเราเปลี่ยนโรงเรียนไม่ได้"

"ขอโทษค่ะ ดิฉันก็ลืมไปว่าที่เราเลือกโรงเรียนนี้เพราะ สายแร่ทองคำ..."

ยุนอาหนักใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป คิมมินโฮฟังน้ำเสียงเหมือนอยากให้เขาขอโทษนิจชิตา ยุนอาพยักหน้า แต่คิมมินโฮส่ายหน้า...

นิจชิตาโดนทั้งลุงปุ่น ชุมพล และภูชิตรุมต่อว่าที่ไป ก่อเรื่องที่เกาหลีแล้วไม่เล่าให้ฟัง แต่เธอยังยืนกรานว่าเธอไม่ผิด ทันใด...คิมมินโฮในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามากับยุนอา นิจชิตาตกตะลึกความโกรธพุ่งขึ้น คิมมินโฮพูดเรื่องที่เกิดขึ้นที่เกาหลีว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด
เขายินดีจะขอโทษ แต่นิจชิตายังไม่เชื่อว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ คิมมินโฮชักเคือง

"ถ้าคุณอยากรู้ความรู้สึกของคนอื่นจริงๆ อย่างแรกที่คุณควรทำคือเลิกตัดสินคนอื่นจากความรู้สึกของตัวเองก่อน"

"ฉันไม่ได้ตัดสินจากความรู้สึก ฉันตัดสินจากสิ่งที่ฉันเห็น ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าคนอย่างคุณเป็นประเภทที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คุณไม่ได้รู้สึกผิดกับคำขอโทษจริงๆ"

บรรยากาศตึงเครียด ทุกคนยืนมอง คิมมินโฮจึงถามว่าต้องให้เขาทำอย่างไรถึงจะเชื่อ นิจชิตาได้ที หลอกพาคิมมินโฮไปโดดคลองตามลำพัง โดยอ้างว่านี่เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ถ้าใครโกหกจะไม่โผล่ขึ้นมาอีก คิมมินโฮชั่งใจสักพัก เพื่อผลประโยชน์

จึงยอมโดดลงไป เพราะอ่านป้ายภาษาไทยไม่ออกว่านี่คือบริเวณให้อาหารปลา เมื่อโดดไปแล้วจึงโดนปลาสวายจำนวนมากตอดจนเนื้อตัว หน้าตาแดงเป็นจ้ำกว่าจะขึ้นจากน้ำได้

ด้วยความเป็นห่วง   ยุนอาทนรอไม่ไหวออกตามหาคิมมินโฮ นิจชิตาเดินยิ้มสะใจกลับมาสีหน้าทุกคนเป็นห่วงคิมมินโฮ ยุนอาถามหาคิมมินโฮ นิจชิตานิ่งเฉย ไม่ทันไร

คิมมินโฮเดินกลับมาในสภาพตัวเปียกปอนหน้าแดงเป็นจ้ำ แถมมีปลาสวายกัดมือและตัวติดมาด้วย

"เธอทำอย่างนี้ทำไม ฉันขอโทษเธอดีๆก็แล้ว พูดด้วยดีๆก็แล้ว ทำอย่างนี้มันสนุกมากหรือไง" คิมมินโฮเข้ามาประจันหน้านิจชิตา

"แล้วที่นายเอาน้ำราดหัวฉันมันสนุกหรือไง นายโดน

ยังงี้มันสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้รู้หรือยังว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง ฉันไม่สนหรอกว่านายจะเป็นคนรวยล้นฟ้ามาจากไหน ถึงได้เที่ยวดูถูกคนอื่น แต่สำหรับฉัน คนเรามันก็เหมือนกันหมด ตายไปก็เน่าเหมือนกันหมด"

คิมมินโฮกำหมัดด้วยความโกรธ ถามว่าเธอจะเอาอย่างไรเรื่องเอ็มอีวัน นิจชิตาตอบหน้าตาเฉยว่า เรื่องนั้นไม่ใช่หน้าที่ของเธอ เป็นนโยบายจากรัฐบาล เธอเป็นแค่ครูเล็กๆจะทำอะไรได้ คิมมินโฮหน้าชาพอรู้ว่าโดนหลอก นิจชิตายิ้มๆก่อนจะเดินจากไป...ยุนอา
พาคิมมินโฮมาอาบน้ำที่บ้านพักซึ่งเธอเช่าไว้ใกล้โรงเรียน เพื่อให้เขาซ่อมเอ็มอีวันได้อย่างสะดวก

ooooooo

บริษัทฮุยเจริญอิเลคทริค มีเฮียฮุยเป็นเจ้าของ ผูกขาดขายเครื่องไฟฟ้าให้ชาวบ้านในราคาสูง   พอรู้ว่าบริษัทแอลอีจากเกาหลีมาที่จังหวัดก็เกรงว่าจะมาแย่งตลาด จึงคิดวางก้ามให้รู้ว่าถิ่นนี้ใครใหญ่

ขณะที่คิมมินโฮพยายามซ่อมหัวเอ็มอีวัน ส่วนของตัวมันก็จับยุนอาเต้นรำไม่ยอมหยุด จนยุนอาจะหมดแรงร้องโอดโอยให้คิมมินโฮช่วย คิมมินโฮหัวเราะจนพลาดทำชิ้นส่วนหล่นเข้าไปในปากเอ็มอีวัน จึงใช้มือล่วงเข้าไปหยิบ พลันโดนเอ็มอีวันงับมือจนร้อง
ลั่น ทำอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย พอดีคิมยองมินโทร.มา เขาจึงบอกยุนอาให้บอกไปว่าเดี๋ยวเขาจะโทร.กลับไป

"ท่านรองก็รู้ว่าไม่เคยมีใครวางสายใส่ท่านประธานนะคะ" ยุนอาไม่กล้า

คิมมินโฮจำต้องทนความเจ็บคุยโทรศัพท์กับพ่อ คิมยองมินถามความคืบหน้า คิมมินโฮน้อยใจที่ไม่ถามไถ่ทุกข์สุขเขาบ้างเลยเอาแต่ห่วงผลประโยชน์ "พ่อ...ขอเวลาผมหน่อยสิ แค่เรื่องที่โรงเรียนผมก็วุ่นจะตายอยู่แล้ว เอาน่า...ยังไงผมไม่ลืมข้อตกลงของ
เราหรอกน่าพ่อ แค่นี้ก่อนนะพ่อ โอ๊ย..." คิมมินโฮทนเจ็บไม่ไหวแล้วจึงวางสาย ปล่อยให้คิมยองมิน โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
สุดท้าย  หัวของเอ็มอีวันก็ยับเยินมากขึ้น ทั้งหัวฟู หน้าบุบบี้กว่าคิมมินโฮจะเอามือออกมาได้ ยุนอาจึงบอกให้รอสร้างห้องแล็บให้เสร็จก่อนค่อยซ่อมต่อ คิมมินโฮยิ่งเจ็บใจโทษเป็นความผิดของนิจชิตา ยุนอาจึงเตือนให้เตรียมรับมือกับนิจชิตาจะดีกว่า คิมมิ
นโฮหนักใจที่ต้องอยู่ในร่างเอ็มอีวันกับเธอเป็นเวลาถึงสามเดือน ยุนอาขำขึ้นมาเมื่อนึกถึงคำเปรียบเปรยของคนไทยที่ว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอ เกลียดอะไรมักต้องพบพานกับสิ่งนั้น...

วันรุ่งขึ้น ยุนอามาปลุกคิมมินโฮแต่เช้า เพราะเขาต้องแต่งตัวเป็นเอ็มอีวันไปช่วยสอนหนังสือที่โรงเรียน เขาจำต้องลุกขึ้นอาบน้ำแต่งชุดหุ่น ยืนมองตัวเองในกระจก นึกสนุกทำท่าแปลงกายแบบยอดมนุษย์ ยุนอาเปิดประตูเข้ามาคิมมินโฮค้างอยู่ในท่าแปลงกาย 
ทำหน้าไม่ถูกที่ยุนอามาเห็นอารมณ์เด็กๆหลุดโลกของเขา

พอมาถึงโรงเรียน   เขายังต้องมาเป็นครูผู้ช่วยของ

นิจชิตาอีก วันแรกก็โดนเธอแกล้งให้อ่านภาษาไทยให้ชัดเจน ออกเสียงไม่ถูกก็โดนตีที่ก้น คิมมินโฮต้องทนความเจ็บสุดๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงประกาศเรียกนิจชิตาไปพบที่ห้องครูใหญ่ คิมมินโฮฉวยโอกาสวิ่งไปเข้าห้องน้ำ เพื่อร้องโอ๊ย...ระบายความเจ็บปวด
"ยัยบ้าเอ๊ย...คอยดูนะ ถ้าฉันไม่เอาคืน ฉันไม่ขอชื่อคิมมินโฮอีกต่อไป...อูย..."

กลับมาบ้านพัก คิมมินโฮต้องเปิดสะโพกพยายามทายาที่รอยถูกตี ยุนอาเข้ามาเจอ สะดุ้งที่เห็นเขากึ่งโป๊ คิมมินโฮบอกให้เธอสั่งกางเกงในเหล็กจากทางห้องแล็บมาให้เขา

"คงอีกสักระยะจะส่งมา เพราะทางแล็บต้องหล่อมันขึ้นมาใหม่"

"ฮ้า! พรุ่งนี้ผมไม่ต้องถูกยัยปีศาจนั่นตีตายก่อนรึไง อูย..."

ยุนอาขำ หาทางออกให้เขาด้วยการประชุมครูและผู้บริหารเสนอการสนับสนุนการศึกษาเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้

กับเขา แต่คิมมินโฮยังกังวลว่าเขาจะต้องเป็นทั้งหุ่นยนต์และตัวเขาเองในวันเดียวกัน แต่ยุนอารับรองว่าเธอเตรียมแผนรองรับไว้แล้ว

ooooooo

ปราง เพื่อนสนิทของนิจชิตา เป็นเจ้าของร้านค้าวัสดุและอุปกรณ์การเกษตร มีหลานชายชื่อเอกที่เรียนอยู่โรงเรียนลุงปุ่น และวันนี้เธอมาส่งหลานและจะเข้าประชุมเรื่องทุนการศึกษาที่โรงเรียนด้วย แต่เกิดปัญหาทะเลาะแย่งที่จอดรถกับภูชิต   พอเข้ามาเจอ
กันในห้องประชุม ปรางจึงแกล้งดึงเก้าอี้ที่ภูชิตจะนั่งซึ่งมัวแต่ฟ้องนิจชิตาเรื่องเธออยู่ออก  ทำให้เขานั่งก้นจ้ำลงกับพื้นต่อ
หน้าผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ

คิมมินโฮลงจากรถมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าเพราะวันนี้ไม่ต้องแต่งชุดหุ่นยนต์ ปรางเคืองที่ต้องมารอนาน นิจชิตากลับไม่โกรธบอกว่า "เอาน่าปราง นี่มันยังไม่ถึงเวลานัดเลย พวกเรามาก่อนเวลาต่างหาก"

"แหม...พอเรื่องหาเงินให้นักเรียนนี่ไม่ได้เลยนะ ใครทำอะไรก็ถูกหมด"

ลุงปุ่นแอบพนมมือขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆเถอะ ทันใด... ยุนอากับคิมมินโฮเดินเข้ามา นิจชิตาหันไปถมึงตาถามลุงปุ่นทันที "พ่อ...นายนี่น่ะเหรอที่จะมาสนับสนุนเรื่องทุน"

ลุงปุ่นพยักหน้า คิมมินโฮยิ้มๆ "ผมหวังว่าเรื่องดีๆอย่างนี้ คุณนิจชิตาคงไม่ขัดข้องอะไร"

"ฉันขัดข้องแน่นอน" นิจชิตาไม่พอใจและไม่เชื่อว่าคิมมินโฮจะหวังดีโดยไม่หวังผล

คิมมินโฮจึงขอให้ทุกคนโหวตว่าใครเห็นด้วยกับเขา ทุกคนพากันยกมือ คิมมินโฮยิ้มเย้ย นิจชิตาโมโห "ได้...ใครอยากประชุมก็ประชุมไป ใครอยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระก็เชิญ หนูจะกลับไปสอน"

คิมมินโฮดีใจที่ชนะ แต่ยุนอานึกได้ว่าถ้านิจชิตากลับไปสอนก็ต้องรู้ว่าเอ็มอีวันไม่อยู่ จึงกระซิบเตือนคิมมินโฮ เขาชะงัก "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไง!!"

ยุนอาหาข้ออ้างให้คิมมินโฮกลับไปเอาเอกสารที่ลืมไว้ เธอคว้ากระเป๋านิรภัยที่เตรียมมาออกไปด้วย...มายืนเฝ้าหน้าห้องน้ำให้คิมมินโฮเข้าไปแปลงโฉม เกิดนึกได้ว่าน่าจะไปถ่วงเวลานิจชิตาไว้ก่อน ตามมาเจอนิจชิตาตรงทางเดิน ยุนอาพยายามคุยถ่วงเวลาแต่
ไม่เป็นผล นิจชิตาไม่รับฟัง ยุนอาตัดสินใจจับมือนิจชิตาขึ้นมา

"เอ่อ...ดิฉันแค่อยากจะสัมผัสมือของคุณน่ะค่ะ มือนี้นี่เองที่ผลักดันให้เด็กๆก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันข้างหน้า"

นิจชิตาตกใจท่าทีแปลกๆของยุนอาจึงสะบัดมือออกแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกไป รู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจทั้งเจ้านายและลูกน้อง พอเดินเลี้ยวโค้งมาก็ชนกับเอ็มอีวันเข้าอย่างจัง

"เฮ้ย! ไอ้หุ่นกระป๋อง...ไปไหนมา" ตั้งหลักได้ นิจชิตา เหล่มองอย่างสงสัย

"เอ่อ...ผม...ผมไปตามหาคุณน่ะครับ เด็กๆรอคุณนานแล้ว" คิมมินโฮพยายามทำหน้านิ่ง

นิจชิตาโกรธหาว่าคิมมินโฮว่าเธอมาช้า แต่นั่นเพราะเธอไปทำเรื่องไร้สาระของเจ้านายเขา คิมมินโฮรีบแก้ตัวว่า "คุณไม่ชอบเจ้านายผม คุณก็เลยคิดอย่างนั้น"

แทงใจดำเข้าอย่างจัง "คนที่ฉันไม่ชอบไม่ใช่เจ้านายแกคนเดียว"

"คุณไม่ชอบใครอีกเหรอครับ" คิมมินโฮทำหน้านิ่งเหมือนหุ่นถาม

นิจชิตาเอาแฟ้มฟาดโครมใส่หัวคิมมินโฮหลายทีก่อนจะตอบว่าเธอไม่ชอบหน้าเขาด้วยก่อนจะเดินจากไป  ปล่อยให้ คิมมินโฮยืนโอยๆข่มความเจ็บอยู่ตรงนั้น

พอนิจชิตาเข้ามาในห้องเรียน นักเรียนทำความเคารพแล้วขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำกันเป็นแถวเพราะรออยู่นาน คิมมินโฮจึงขออนุญาตบ้าง นิจชิตาแปลกใจจะไปปัสสาวะหรือ

"เปล่าครับ ผมรู้สึกผิดปกติเพราะแรงกระแทกจากคุณเมื่อกี้" คิมมินโฮทำท่าเหมือนชำรุด

ออกจากห้องมาได้ คิมมินโฮรีบเข้าห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นผู้บริหารกลับไปเข้าห้องประชุม ขณะนั้นยุนอาพยายามถ่วงเวลาด้วยการแจกเอกสารให้ทุกคนได้อ่านก่อน แต่พอ

คิมมินโฮมาถึง เขากลับลืมเอกสารที่ว่าจะไปเอาไว้ในห้องน้ำ ทำให้ต้องรีบออกไปอีก จึงแปลงโฉมเป็นเอ็มอีวันกลับไปหานิจชิตา เห็นเธอเขียนโจทย์เลขให้เด็กๆทำ จึงเสนอว่า

"ผมว่าโจทย์ที่คุณให้มันง่ายไปนะครับ...ถ้าให้เด็กๆทำโจทย์แบบนี้ ผมกลัวว่าสมองเด็กๆอาจจะลีบแบน เราควรจะให้โจทย์ที่ยากกว่านี้เพื่อให้สมองเด็กๆได้ทำงานครับ" คิมมินโฮเขียนโจทย์ให้ใหม่ที่ยากขึ้น

นิจชิตาอึ้ง "แกจะบ้าเหรอไง นี่มันยากเกินไป"

แต่เด็กๆกลับชอบและอยากลองทำ คิมมินโฮแกล้งท้าให้นิจชิตาทำด้วย แล้วฉวยเวลานั้นกลับไปเข้าห้องประชุม วันนั้นทั้งวัน เขาต้องวิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำเพื่อแปลงโฉมจน

บางครั้งเข้าผิดห้อง แม้กระทั่งบางครั้งลืมนุ่งกางเกงต้องวิ่งกลับเข้าไปใหม่...พอมาเข้าห้อง ประชุม คิมมินโฮถามทุกคนว่าที่ได้อ่านเอกสารไปแล้วมีอะไรสงสัย ทุกคนยกมือ

"มีครับ...คือผมอ่านภาษาเกาหลีไม่ออกครับ"

คิมมินโฮกับยุนอาหน้าเจื่อน ขอโทษขอโพยแล้วแจกเอกสารให้ใหม่...หมดไปหนึ่งวัน คิมมินโฮแทบขาดใจตายเพราะเหนื่อยกับการแปลงโฉม ยุนอาสงสารเจ้านายแต่จำต้องบอกว่าเขายังมีนัดอีกแห่งเย็นนี้ คิมมินโฮโอดโอย "ทานข้าว! ใคร แล้วทำไมผมต้อง
ไปทานข้าวกับเขาด้วย"

"เอาเป็นว่าคนที่ท่านรองฯจะไปทานข้าวด้วยเย็นนี้สามารถอำนวยความสะดวก ระหว่างที่เราอยู่เมืองไทยได้โดยเฉพาะเรื่องที่ดิน เพราะบุคคลนี้รู้จักข้าราชการผู้ใหญ่หลายคน"

คิมมินโฮเหนื่อยมากขอให้ยุนอาเลื่อนนัดออกไป ยุนอาเห็นใจแต่สะดุ้งเมื่อมือถือดังขึ้น...

ตอนที่ 3

คิมมินโฮต้องสะดุ้งเมื่อพ่อของเขาโทร.มา คิมยองมินโวยวายที่รับสายช้า คิมมินโฮเหนื่อยมาก รู้ว่าพ่อเขาต้องการรู้เรื่องที่ดิน "...ใจเย็นสิพ่อ ที่ดินนะพ่อไม่ใช่กิมจิจะได้ซื้อง่ายๆ"

"หึ...ได้ ถ้าแกเย็นได้ ฉันก็เย็นได้เหมือนกัน" คิมยองมิน โต้กลับเพราะรู้ว่าถือไพ่เหนือกว่า

คิมมินโฮถามหมายความว่าอย่างไร คิมยองมินแจงว่า "ฉันจะเอาเงินสนับสนุนของแผนกแกมาหารกับจำนวนวันที่อยู่ในเมืองไทย ฉันให้เวลาแกเท่าไหร่นะ อ๋อ...สามเดือนใช่มั้ย เฉลี่ยแล้วตกวันละสิบล้านวอน"

คิมมินโฮตกใจที่พ่อเล่นแบบนี้ เขายิ่งหนักใจ เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ...

ตกเย็น ภูชิตเอาคืนปรางด้วยการปล่อยลมยางรถจนแบน ทำให้เธอกลับบ้านไม่ได้ และยังแอบมาหยอกปิดตานิจชิตาทางด้านหลัง ทำให้เธอตกใจศอกเข้าที่ท้องและชกเข้าที่ตา

"อ้าว...ปลัด! ขอโทษค่ะ ปฏิกิริยาของนิจมันไปเองน่ะค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ...ผมไม่เจ็บอะไร..." แต่ภูชิตเอามือปิดตาที่ช้ำ แล้วหลอกชวนเธอว่าไปคุยกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเรื่องทุนการศึกษาเด็กนักเรียน เพราะรู้ว่าเธอไม่ต้องการทุนของคิมมินโฮ

นิจชิตาดีใจจะรีบไป แต่ภูชิตขอให้เธอกลับบ้านไปแต่งตัวสวยๆก่อนเพื่อผู้ใหญ่จะได้ประทับใจ แล้วค่อยไปเจอกันที่ร้านที่นัดพบ...นิจชิตารู้สึกทะแม่งๆแต่ก็เห็นว่าไม่ เสียหลาย...

ร้านคาราโอเกะที่ดูดีมีระดับแห่งหนึ่ง คิมมินโฮกับยุนอากำลังนั่งอยู่กับเสี่ยนำชัย ซึ่งมีลูกน้องยืนขนาบซ้ายขวา ยุนอาแนะนำว่าเสี่ยนำชัยเป็นคนที่ชาวบ้านนับหน้าถือตา คิมมินโฮยกมือไหว้ด้วยความหวังว่าจะมีคนกว้างขวางคอยช่วยเหลือให้คำแนะนำ เรื่อง
ที่ดิน   แต่ยังไม่ทันคุยอะไรกัน   เสี่ยนำชัยก็ มีท่าทีเหมือนเมาขึ้นร้องเพลงไม่ยอมหยุด จนคิมมินโฮต้องถามลูกน้องเสี่ยว่ายังไม่ทันดื่มทำไมถึงเมา ลูกน้องเห็นอาหารบนโต๊ะเป็นทอดมันกุ้งก็ตกใจ

"แย่แล้ว! เสี่ยแกแพ้กุ้ง ถ้ากินกุ้งเมื่อไหร่ก็จะมีอาการเหมือนคนเมาเหล้าน่ะครับ"

คิมมินโฮหนักใจแต่เขาตัดสินใจทนรอเพื่อคุยธุระให้ ลุล่วง ยุนอาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ...คิมมินโฮชักเบื่อจึงเดินเข้าไปหาเสี่ยนำชัยตะโกน คุย "เสี่ยครับ...ผมมีเรื่องจะขอร้องท่านครับ"

"ขอร้อง...ฮ้า...มันต้องอย่างนี้" เสี่ยนำชัยยื่นไมค์ให้และดึงคิมมินโฮขึ้นมาร้องเพลง

เผอิญภูชิตนัดนิจชิตามาที่ร้านเดียวกัน เขาวางแผนจะขอความรักเธอ แต่พอมาถึงกลับรู้จากผู้จัดการว่าห้องที่เขาจองยังไม่ว่างก็โมโหจะเอาเรื่อง แต่พอรู้ว่าเป็นเสี่ยนำชัยอยู่ก็ตกใจ

"ฉิบ...ทำไงดี เกิดเสี่ยเห็นเราต้องทวงเงินที่ยืมมาแน่ๆ ใช่...ต้องรีบโทร.ไปบอกนิจก่อน" ภูชิตบ่นกับตัวเองแล้วรีบวิ่งออกมาหน้าร้านโทร.หานิจชิตา

"แหม ดีใจจังเลยที่นิจรับสาย เอ่อคือ...ผมว่าเราเปลี่ยนเป็นวันอื่นดีมั้ยครับ คือ...พอดีผมเพิ่งรู้เมื่อกี้น่ะครับว่าคนที่ผมอยากให้นิจเจอติดธุระสำคัญ ถึงสำคัญมากที่สุดน่ะครับ...นะครับ พรุ่งนี้ก็ได้"

"คงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะตอนนี้นิจถึงแล้ว"

ภูชิตหันมองหาแล้วตกใจเพราะนิจชิตายืนพูดอยู่ข้างหลังไม่ได้รับโทรศัพท์ นิจชิตาถามว่าเขาอยากให้เธอพบใคร ภูชิตหลุดปากไปว่าเสี่ยนำชัย เธอดีใจเพราะได้ยินชื่อเสียงมานานจึงอยากเข้าไปรอในร้าน ภูชิตเหงื่อแตกจำต้องเข้ามานั่งด้วย ภูชิตมองเมนู
อาหารอยู่นานไม่รู้จะสั่งอะไร จนนิจชิตาประชดว่าเอาน้ำเปล่าก็ได้ ภูชิตสั่งพนักงานเอาน้ำเปล่าสองแก้ว พนักงานเซ็ง นิจชิตาลุกขึ้นจะไปเข้าห้องน้ำ ภูชิตตกใจเผลอถามออกไปว่า

"อ้าว...นิจจะไปไหนครับ อย่าบอกนะ! นิจรู้แล้วว่าเสี่ยนำชัยอยู่ห้องข้างๆ"

"อ้าว...ไหนปลัดบอกว่าเสี่ยเขาติดธุระไงคะ"

ภูชิตหน้าเจื่อนรีบแก้ตัวว่าเสี่ยนำชัยติดคุยงานกับคนอื่นไม่รู้อีกนานเท่า ไหร่ นิจชิตาว่าไม่เป็นไรเธอรอได้...นิจชิตาขอตัวไปเข้าห้องน้ำเจอยุนอาก็แปลกใจ ต่างไม่คิดว่าจะเจอกันสถานที่ แบบนี้ นิจชิตาแขวะว่าคิมมินโฮคงชอบมาแจกเงินเด็ก

"ถ้าคุณนิจชิตาคิดว่าท่านรองฯกำลังทำอะไรที่เสื่อมเสียล่ะก็  มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด  ท่านรองฯกำลังคุยกับเสี่ยนำชัย" ยุนอาชะงักที่หลุดปากพูดออกไป

นิจชิตาสงสัยขึ้นมาทันที พอดีเสี่ยนำชัยเข้าห้องน้ำผิด มาเข้าห้องน้ำหญิงเจอสองสาวจึงชวนไปร่วมโต๊ะ นิจชิตารีบรับปาก ขณะนั้นภูชิตคิดแผนที่ไม่ต้องเจอกับเสี่ยนำชัย โดยให้ผู้จัดการช่วยกดสัญญาณไฟไหม้ ผู้จัดการตกใจร้องถามว่า

ไฟไหม้ตรงไหน พอดีเสี่ยนำชัย ยุนอาและนิจชิตาเดินมา จึงถามภูชิต "ไฟไหม้เหรอคะปลัด ที่ไหนคะ"

ภูชิตหันมาเจอนิจชิตา "เฮ้ย! นิจเอ่อ...ไฟไหม้ที่...ที่...ที่บ้านเสี่ยน่ะครับ ตอนนี้ท่านกลับไปแล้ว ผมว่าเราเอาไว้คุยเรื่องทุนวันหลังนะครับ"

"อ้าว...ปลัด มากับเขาด้วยเหรอเนี่ย" เสี่ยนำชัยร้องทัก

ภูชิตอ้าปากค้างกลัวนิจชิตารู้ว่าเขาโกหก จึงยกมือไหว้ "สวัสดีครับเสี่ย...เอ่อ คือ...ผมเสียใจเรื่องบ้านของท่านนะครับ"

เสี่ยนำชัยหัวเราะร่วนร้องเพลงบ้านน้อยหลังนี้สุขีเสียจริง...แล้วชวนทุกคน ไปสนุกด้วยกัน ยุนอาพยายามจะโทร. เรียกคิมมินโฮให้ออกมา แต่เขามัวหัดร้องเพลงลูกทุ่งกับลูกน้องเสี่ยอยู่ พอเสี่ยนำชัยนำทุกคนเข้ามา เขาก็ชะงักเมื่อเจอนิจชิตา เสี่ยนำชัยบอกว่า
เขาชวนทุกคนมาเอง คิมมินโฮพูดแขวะ

"เหรอครับ...แต่ผมว่าที่คุณนิจมานี่คงอยากสนุกกันตามลำพังกับปลัดมากกว่า"

ภูชิตรีบแก้ให้ว่าเขาไม่อยากขัดความสนุกของทุกคน ชวนนิจชิตากลับ นิจชิตารีบถามว่าไม่คุยเรื่องทุนแล้วหรือ ภูชิตหน้าซีด เสี่ยนำชัยเข้าใจว่าคุยเรื่องพระเครื่อง ภูชิตเออออทันที หันมาคุยเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ เสี่ยนำชัยอวดพระที่พกไว้ติดตัวว่ามีเมตตา
มหานิยม ใครเห็นใครรัก

"ศักดิ์สิทธิ์จริงครับ แค่ผมถือแค่นี้ ดูคุณนิจมองผมสิ เอ...คุณนิจรู้สึกอะไรกับผมรึเปล่า"

"ไม่หรอกค่ะ ฉันมันประเภทที่เกลียดแล้วเกลียดเลย

ต่อให้มีของดีแค่ไหน แต่ถ้าคนใส่แล้วทำไม่ดี ยังไงมันก็ช่วยไม่ได้หรอกค่ะ  แล้วอีกอย่างฉันว่าอย่างคุณคงต้องห้อยพวกมหาอุดอะไรพวกนั้นคงจะเหมาะกว่า เพราะจะได้อุดปากเน่าๆของคุณเอาไว้"

"ทำไมจะไม่มี นี่...ตะกรุดหลวงพ่อโต๊ะศักดิ์สิทธิ์มาก ทุกคนอาจไม่เชื่อ ใครมีท่านไว้บูชารับรองฟันแทงไม่เข้า" เสี่ยนำชัยหยิบพระอีกองค์ออกมา

นิจชิตาคิดเอาคืนบ้าง จึงขอให้คิมมินโฮลองกำไว้ในมือ แล้วเธอตบหน้าเขาจนหน้าหัน "อุ๊ย...ทำหน้าเหมือนเจ็บ เจ็บเหรอคะ คุณคิม"

คิมมินโฮรู้ว่าโดนแกล้งจึงบอกว่าไม่เจ็บ นิจชิตาจึงตบอีกหลายที คิมมินโฮก็พูดว่าไม่เจ็บจนมีเลือดไหลออกมุมปาก นิจชิตายิ้มๆ "แหม...ท่าทางตะกรุดจะขลังจริงๆค่ะ จริงมั้ยคะ คุณคิม"

เสี่ยนำชัยทึ่ง ขอลองบ้างด้วยการเอามากำไว้แล้วให้ภูชิตเอาขวดเบียร์ตีหัวเขา ภูชิตกลัวๆกล้าๆฟาดลงบนหัว เสี่ยนำชัยยืนนิ่ง สักพักเลือดไหลออกมาแล้วหงายตึงลง ทุกคนตกใจเข้าไปมุงดู คิมมินโฮอาศัยจังหวะนี้ดึงนิจชิตาออกไป นิจชิตาร้อง "ทำบ้าอะไร
ของนาย ฉันเจ็บนะ"

"แล้วคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไง"

"ก็นายบอกเองว่าไม่เจ็บ โทษฉันได้ไง"

"ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใส ตกลงเธอมีอะไรกับฉันกันแน่ หรือว่าเป็นแค่พวกโรคจิตที่ชอบใช้กำลัง"

"ถ้าฉันโรคจิตชอบใช้กำลัง นายก็พวกวิปริตชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่น"

"เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ อย่ามาตัดสินฉันดีกว่า นี่เหรอการกระทำของคนที่เรียกว่าครู ทำตัวยิ่งกว่าพวกไร้อารยธรรมซะอีก"

"อารยธรรมเขาย่อมใช้กับพวกที่มีอารยธรรมเหมือนกัน"

คิมมินโฮย่างสามขุมเข้าหานิจชิตา เธอถอยกรูด "นายจะทำอะไร"

"ฉันเคยได้ยินว่าละครไทยชอบแนวตบจูบ ฉันก็อยากรู้ว่าผู้หญิงไทยจะเหมือนกับในละครรึเปล่า  เมื่อกี้เธอตบฉันไปหลายทีแล้ว  คราวนี้ตาฉันบ้าง"

"อย่ามาบ้ากับฉันนะ..." นิจชิตาเงื้อมือจะตบ

คิมมินโฮจับมือไว้ทัน นิจชิตาจึงกระทืบเท้าเขาแทนแล้วผลักซํ้า เขารีบคว้ามือเธอไว้ "ทำกับฉันยังงี้แล้วคิดจะไปง่ายๆหรือไง"

"ใช่ นี่มันสถานเบา  แต่ถ้านายยังไม่ปล่อย นายตายแน่" นิจชิตาสะบัดมือ

สร้อยข้อมือเธอติดกับสายนาฬิกา คิมมินโฮจึงพยายามจะดึงออก  คิมมินโฮจะช่วยแกะ  แต่นิจชิตากลับร้องว่าอย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องสร้อยเธอ คิมมินโฮโกรธจึงกระชากมือออกสร้อยเธอขาด เขาดึงสร้อยข้อมือออกโยนให้เธอ นิจชิตาโกรธมากตบหน้า
เขาเต็มแรง คิมมินโฮหันมาจะเอาเรื่อง แต่ต้องชะงักเมื่อนํ้าตาเธอคลอเบ้า นิจชิตาสะบัดหน้าเดินหนี

คิมมินโฮตามมาขวางตรงกลางบันได  "แค่สร้อยเส้นเดียวมันอะไรนักหนา เธอจะเอากี่เส้น  ฉันจะซื้อให้ใหม่"

นิจชิตามองคิมมินโฮด้วยแววตาสั่นระริก  ทั้งโกรธและเสียใจ  เดินเลี่ยงจะลงบันได คิมมินโฮดึงมือเธอไว้แล้วบ่นว่าเขาจะซื้อให้ใหม่ นิจชิตาหันมาจ้องหน้าเขาก่อนจะพูดว่า

"สร้อยเส้นนี้แม่ให้ฉันเอาไว้ก่อนตาย"

คิมมินโฮอึ้ง นิจชิตาสะบัดมือออกแล้วเกิดลื่นหล่นบันไดมาขาแพลง  คิมมินโฮรู้สึกผิดลงมาช่วยประคอง  แต่กลับโดนเธอไล่  เขาตกใจที่ดูเธอจะเกลียดเขามาก นิจชิตาพยุงตัวเองกลับไป

ooooooo

แม้จะรู้สึกผิดแต่คิมมินโฮพยายามกลบเกลื่อนว่าหายกันกับที่นิจชิตาทำกับ เขา...นิจชิตายิ่งเกลียดคิมมินโฮจับใจจนไม่ต้องการได้ยินใครพูดถึงเขา คิมมินโฮฝึกพูดขอโทษเพื่อจะมาบอกนิจชิตาในวันพรุ่งนี้ แต่พอมาถึงโรงเรียนกลับพบว่าเธอลาป่วย

พอภูชิตรู้ว่านิจชิตาขาแพลงก็พาไปหาหมอเข้าเฝือกอ่อนแล้วพามาส่งบ้านก่อน กลับไปทำงาน  นิจชิตาใช้ไม้คํ้ายันเดินกะเผลกเข้าครัวเพื่อเจียวไข่ทานมื้อกลางวัน  พอดีมีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน คิดว่าภูชิตย้อนกลับมาจึงเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นคิมมินโฮ

"ผมมาที่นี่ก็เพื่อ..."

"สมน้ำหน้าฉันใช่มั้ย ไงสะใจละสิที่เห็นฉันเป็นแบบนี้" นิจชิตาสวน

คิมมินโฮได้กลิ่นไหม้จึงถามว่าเธอทำอะไรไว้ นิจชิตา นึกได้รีบกะเผลกไปในครัว คิมมินโฮปรี่เข้าไปดับไฟในกระทะ แล้วคิดว่าเธอจะมองเขาในแง่ดีบ้าง แต่เธอกลับโทษว่าบ้านเธอเกือบไฟไหม้เพราะเขามา คิมมินโฮไม่อยากทะเลาะด้วย

"ที่ฉันมานี่ก็เพราะอยากจะชดใช้เรื่องสร้อยของแม่เธอ"

นิจชิตายิ่งโกรธหาว่าเอาเงินมาฟาดหัว จึงเรียกไปร้อยล้าน  คิมมินโฮตกใจ  นิจชิตาจึงบอกว่าราคาสร้อยไม่เท่าไหร่  แต่คุณค่าทางใจมันมากเกินราคา  คิมมินโฮอึ้งก่อนจะหันหลังกลับไป...

นั่งครุ่นคิดอยู่ในรถซักพัก คิมมินโฮกลับมาอีกครั้งในรูปแบบเอ็มอีวันและบอกนิจชิตาว่าคิมมินโฮส่งเขามา ดูแลเธอ นิจชิตาคิดได้จึงแกล้งใช้ให้เอ็มอีวันทำงานบ้านทุกอย่างแทนเธอ ทั้งล้างส้วม ถูบ้าน ซักผ้า เพื่อหวังให้คิมมินโฮเสียใจที่หุ่นราคาร้อยล้านของ
เขามาทำงานแบบนี้ ลุงปุ่นแวะกลับบ้านมาด้วยความห่วงลูกสาว เห็นเอ็มอีวันทำงานบ้านก็แปลกใจที่คิมมินโฮส่งหุ่นยนต์มาดูแลลูกสาว สงสัยว่าคิมมินโฮคิดจะจีบ ทั้งนิจชิตาและเอ็มอีวันร้องเฮ้ย!...พร้อมกัน

"อะไร แค่นี้ทำไมต้องตกใจกันด้วย แกก็ด้วยตกใจอะไรเอ็มอีวัน"

"พ่อ...คิดได้ไงเนี่ย พ่อรู้ว่าหนูเกลียดตานั่นอย่างกับอะไรดี"

"ใช่ครับ...ที่เจ้านายส่งผมมาดูแลคุณนิจก็เพราะเป็นน้ำใจจากท่านครับ"

นิจชิตายังคงใช้เอ็มอีวันทำงานต่อ ทั้งล้างรถแถมด้วยตัดหญ้าสนามหน้าบ้าน...พอดีเรื่องที่คิมมินโฮไปคุยกับ เสี่ยนำชัยมีคนไปรายงานเฮียฮุย "ใช่ครับเฮีย...สายของเรายังบอกอีกว่ายังมีคุณสุชัยกรมที่ดินจังหวัดอีกคน"

เฮียฮุยอยากรู้ว่าคุยเรื่องอะไร แต่ลูกน้องไม่รู้ รู้แต่ว่าเสี่ยนำชัยโดนตีหัวแตกด้วย แล้ววิเคราะห์กันไปว่า "พวกมันอาจบังคับท่านผู้ว่าฯให้มันเป็นตัวแทนขายเครื่องไฟฟ้ารายเดียว ในจังหวัดนี้ก็ได้นะครับเฮีย"

"ถ้ามันคิดอย่างนั้นจริงๆก็ต้องเจอกันหน่อยไอ้แอลอี" เฮียฮุยเข่นเขี้ยว

เฮียฮุยกับลูกน้องบุกไปที่บ้านพักของคิมมินโฮ พบยุนอาซึ่งงงว่ามีเรื่องอะไร เฮียฮุยสั่งให้ตามคิมมินโฮกลับมา ยุนอา จำต้องโทร.ไปตาม...คิมมินโฮกำลังตัดหญ้าต้องครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี เผอิญหันไปเห็นเด็กๆวิ่งเล่นเป็นยอดมนุษย์กันอยู่ จึงเรียกมาถาม
ว่าอยากเป็นหุ่นยนต์อย่างเขาไหม เด็กๆพยักหน้ากันหงึกๆ เขาจึงบอกให้ทุกคนเบาเสียง

"ชู่ว์...เบาๆเดี๋ยวนางปีศาจได้ยิน เอางี้...ถ้าพวกเราอยาก เป็นยอดมนุษย์เหมือนพี่ก็ต้องผ่านการทดสอบก่อน โอเคมั้ย" คิมมินโฮยิ้มที่หาทางออกเรื่องตัดหญ้าได้

เขารีบกลับมาที่บ้านพบเฮียฮุยกำลังพูดขู่ยุนอา พอ ถามไถ่ก็โดนขู่ให้เขากลับเกาหลีไป อย่ามาเป็นคู่แข่งทางการค้าเครื่องไฟฟ้า คิมมินโฮไม่หวั่นยังย้อนไปว่าเขามีสิทธิ์อยู่เมืองไทยมากกว่าเฮียฮุย เพราะเขามีเชื้อสายคนไทยซึ่งเฮียฮุย ไม่มีด้วยซ้ำ เฮียฮุยโกรธ
ขู่ว่าเตือนกันดีๆไม่ฟัง เกิดอะไรขึ้น อย่ามาว่ากัน คิมมินโฮไม่ยี่หระทำท่าเชื้อเชิญให้กลับไป เฮียฮุย โกรธมาก สั่งลูกน้องให้กำจัดเอ็มอีวัน คิมมินโฮจะได้ไม่มีหุ่น มาโปรโมตสินค้า

ยุนอาหวั่นกลัว ถามคิมมินโฮทำไมไม่บอกเฮียฮุยว่าเราไม่ได้มาค้าขายแข่งกับเขา คิมมินโฮบอกว่าถ้าพูดไปก็จะเกิดสงสัยตามมาว่าแล้วมาทำอะไร ยุนอาจึงเข้าใจ คิมมินโฮรีบกินๆๆเพื่อจะกลับไปทำงานที่บ้านนิจชิตาต่อ...เขาขับรถมาจอดหลบ ห่างจากบ้าน
นิจชิตาแล้วแปลงโฉมเป็นเอ็มอีวันเข้ามา เห็นสนามหญ้าโล่งเตียนจึงจะให้เงินตอบแทนกับเด็กๆแต่เด็กๆไม่รับ พวกเขาอยากเป็นยอดมนุษย์จริงๆ  คิมมินโฮ นึกจะทำอย่างไร

"เอ่อ...ถ้างั้นทุกคนหลับตา ฉันจะมอบพลังวิเศษให้กับพวกเจ้า"

เด็กๆหลับตาตื่นเต้น คิมมินโฮจับไหล่เด็กๆเหมือนส่งพลังให้แถมให้เงินเด็กทุกคนจะได้ไม่รู้สึกผิด ว่าใช้แรงงานเด็ก แล้วบอกให้ทุกคนกลับบ้านไปเป็นเด็กดีของพ่อแม่...

นิจชิตาออกมาเห็นถามว่าเด็กๆมาทำอะไร คิมมินโฮสะดุ้งรีบแก้ตัวว่า เขาเห็นเย็นมากแล้วจึงบอกให้เด็กๆกลับบ้าน นิจชิตาไม่ติดใจ มองไปเห็นสนามหญ้าโล่งเตียนก็ชมว่าทำได้ดี คิมมินโฮ ขอตัวกลับบ้าน แต่นิจชิตายังมีอีกงานให้ทำ...

เวลาผ่านไปใกล้ค่ำ ลุงปุ่นกลับมากับภูชิตได้ยินเสียงนิจชิตาคราง...ซี้ด...ก็ตกใจรีบวิ่งเข้ามา ในบ้าน เห็นเอ็มอีวันใช้ตะเกียบ แยงเข้าไปเกาในเฝือกให้นิจชิตาก็โล่งอก  คิมมินโฮเห็นลุงปุ่นกลับมาแล้วจึงขอลากลับบ้าง ลุงปุ่นขอให้อยู่เป็นเพื่อนนิจชิตาอีกเพราะ
เขาจะต้องไปงานเลี้ยงกับภูชิต นิจชิตารีบบอกว่าไม่ต้อง แต่ภูชิตเห็นด้วยว่าเอ็มอีวันควรอยู่ดูแลนิจชิตาต่อ

คืนนั้นนิจชิตานั่งกอดไม้เบสบอลดูทีวีอยู่ที่โซฟา เพราะกลัวเอ็มอีวันคิดไม่ดีกับเธอ คิมมินโฮถามว่ามองอะไรเขา นิจชิตาบอก "ถ้าแกคิดจะฉวยโอกาสตอนฉันหลับล่ะก็ฝันไปซะเถอะ"

"ฉวยโอกาส...หุ่นอย่างผมไม่มีความรู้สึกอะไรหรอกครับ"   คิมมินโฮยี้ปากพึมพำอีกว่าต่อให้เป็นคนเขาก็ไม่มีความรู้สึกกับเธอเหมือนกัน

นิจชิตาหันมามองอย่างสงสัยว่าบ่นอะไร คิมมินโฮทำหน้านิ่งอย่างหุ่น

ooooooo

เฮียฮุยสั่งกวงลูกน้องให้มาทำลายเอ็มอีวัน กวงกับลูกน้องจึงมาซุ่มรอที่หน้าบ้านนิจชิตา หวังว่าเอ็มอีวัน ออกมาเมื่อไหร่จะได้จัดการ   แต่รอจนดึกดื่นยังไม่ ออกมา...นิจชิตาผล็อยหลับกอดไม้เบสบอลอยู่ข้างล่าง คิมมินโฮเข้ามาจ้องหน้าเธอใกล้ๆ คิดจะแกล้ง
เอาเมจิก มาเขียนหน้า

เผอิญนิจชิตาละเมอเรียกหาแม่ คิมมินโฮจึงชะงัก "วันนี้ฉันยอมเธอวันนึงแล้วกัน"

คิมมินโฮอุ้มนิจชิตาขึ้นไปนอนบนห้อง เขาพูดเบาๆ ขอโทษเธอที่ทำให้เธอเจ็บ พลันเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือที่ขาดวางอยู่จึงเก็บเอาไป...

กวงกับลูกน้องเห็นว่ามีการดับไฟเข้าใจว่าคงเข้านอน จึงย่องเข้ามาในบ้าน คิมมินโฮเดินลงบันไดมา พอดีลุงปุ่นโทร.เข้ามือถือนิจชิตา เธอจึงตื่นมารับสาย กำลังพูดกันอยู่ ได้ยินเสียงโครมครามข้างล่างก็ตกใจ "แค่นี้ก่อนนะพ่อ หนูได้ยินเสียงอะไรไม่รู้"

คิมมินโฮโดนรุมตี เขาต่อสู้ในความมืดและได้ยินว่าพวกนั้นเข้าใจว่าเขาเป็นหุ่น นิจชิตาลงบันไดมาเปิดไฟ เห็นเอ็มอีวันกำลังโดนรุมจึงเอาไม้คํ้าฟาดใส่พวกกวง กวงโมโหแย่งไม้มา ผลักนิจชิตาล้มลงแล้วเงื้อไม้จะฟาด คิมมินโฮเห็นรีบเอาตัวมารับแทน เขา
โดนฟาดเต็มเปาร้องลั่น พวกกวงลากเขาออกไป นิจชิตาพยายามจะลุกไปช่วยแต่ไม่สามารถทำได้... กวงเอาตัวเอ็มอีวันกลับมาให้เฮียฮุยที่บ้าน เฮียฮุยโวยวายเอามาทำไมให้กำจัดเสีย คิมมินโฮสะลึมสะลือเห็นว่ากวงกับพวกกำลังจับเขาจะถ่วงนํ้า โดยเอาก้อน
หินผูกติดกับขาเขาจึงพยายามดิ้น

"เดี๋ยวก่อนพี่ชาย...ผมไม่ใช่หุ่น..." คิมมินโฮพูดไม่ทันจบ มีรถมอเตอร์ไซค์แล่นมา

กวงกับลูกน้องตกใจรีบแบกเขาไปวางหน้ารถ แล้วเดินมารับหน้ามอเตอร์ไซค์ชาวบ้านที่แล่นมาถามว่ารถเสียหรือ กวงรีบบอกว่าเปล่า ชาวบ้านจึงเข้าใจว่ากวงกับลูกน้องเป็นคู่เกย์กัน จึงผละจากไป พอกวงกลับมาที่หน้ารถคิมมินโฮหายไปแล้ว...

นิจชิตาพยายามกะเผลกจะออกไปตามเอ็มอีวัน พอดีลุงปุ่นกับภูชิตกลับมา จึงรีบบอกว่าเอ็มอีวันถูกจับตัวไป ภูชิตให้เธอรอที่บ้านแล้วรีบออกไปตามหากับลุงปุ่น

หนีมาได้ คิมมินโฮแอบซ่อนตัวข้างพงหญ้า เขาถอดชุดหุ่นออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามกับกางเกงบอกเซอร์ ลูกน้องกวงตามมาเจอชุดหุ่นกองอยู่ก็ร้องเรียกกวง คิมมินโฮรีบเอาไม้ฟาดจนสลบ กวงตามมาเขาจึงซัดเข้าอีกคน พลันมีเสียงไซเรนตำรวจดังเข้ามา เขา
จึงรีบชูไม้โบกขอความช่วยเหลือ รถตำรวจจอด แต่พอเห็นไม้ในมือคิมมินโฮกับสองคนที่นอนสลบก็รีบชักปืนออกมาเข้าใจว่าเป็น คนร้ายฆ่าชิงรถ "ทิ้งอาวุธแล้วยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้"

คิมมินโฮตกใจยกมือขึ้น "เดี๋ยวครับคุณตำรวจ ผมไม่ได้เป็นคนทำร้ายพวกเขานะครับ"

"หลักฐานคามืออย่างนี้ถ้าแกไม่ทำแล้วใครทำ" จ่าถาม

คิมมินโฮชี้ผ่านหมู่ไปที่กวง จ่าเข้าใจผิด "หมู่นี่เองคนร้าย ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้นะ"

หมู่ตกใจร้อง เฮ้ย!...มาด้วยกันแล้วเขาจะเป็นคนร้ายได้อย่างไร จ่านึกได้หันกลับมาทางคิมมินโฮ แต่เขาวิ่งหนีไปแล้ว... ภูชิตขอความช่วยเหลือจากตำรวจ จึงรู้ว่าพบตัวคนร้ายแล้ว ตำรวจทั้งสองพยายามตามจับคิมมินโฮแล้วเห็นว่าวิ่งหายไปทางวัด กวงกับ
ลูกน้องฟื้นขึ้นมารีบหนีเอาตัวรอด

นิจชิตานึกขึ้นได้ "จริงซิ...เทคโนโลยีขนาดนั้นต้องมีระบบติดตามตัวแน่ๆ"

ยุนอาอยากโทร.ตามคิมมินโฮแต่ไม่กล้าเกรงว่ายัง ทำงานอยู่ พลันนิจชิตาโทร.บอกเรื่องเอ็มอีวันถูกเอาตัวไปก็ตกใจ วิ่งไปขอความช่วยเหลือจากชุมพล...ชุมพลเอามอเตอร์ไซค์ ออกมาให้เธอซ้อนท้ายเพื่อออกตามหา แต่รถเก่ามากและวิ่งได้ช้าไม่ทันใจยุนอาเอา
เสียเลย

คิมมินโฮวิ่งหลบเข้ามาในวัด รถตำรวจยังตามเข้ามาเขาจึงหลบไปบนศาลาที่เงียบวังเวงน่ากลัว...หมู่กับจ่า เดินหา พบหลวงพ่อจึงใช้ปืนขู่ให้ยกมือขึ้นเพราะเกรงว่าคนร้ายจะปลอมตัวเป็นพระ พอจ่าเห็นหน้าหลวงพ่อ "จะบ้าเหรอไงหมู่ หลวงพ่อนี่ฉันรู้จักดี
ต้องขอโทษด้วยน่ะครับหลวงพ่อ คือพวกผมกำลังตามจับคนร้ายอยู่น่ะครับ ถ้ายังไงผมขออนุญาตตรวจภายในวัดดูซักหน่อยนะครับ"

"ตามสบายเถอะโยม...โยม แล้วอาตมาเอามือลงได้หรือยัง" หลวงพ่อถามตามหลังจ่ากับหมู่ที่เดินไป...

ไม่ทันไร รถมอเตอร์ไซค์ของชุมพลก็ทำพิษชักกระตุกแล้วดับไปกลางทาง ชุมพลต้องเข็นโดยให้ยุนอาเป็นคนคอย สตาร์ตทั้งที่เธอขี่ไม่เป็น "สตาร์ตแล้วบิดคันเร่งเลยครับ"

ยุนอาพยายามทำตามที่ชุมพลบอก ทันใดเครื่องก็ติด รถพุ่งไปข้างหน้าทันที ยุนอาร้องลั่นถามว่าเบรกอยู่ไหน แต่เธอ กับรถหายไปในความมืด ชุมพลได้แต่ร้องเรียก...

คิมมินโฮนั่งห่อตัวบนศาลา มัคนายกเข้าจับไหล่ คิมมินโฮสะดุ้งคิดว่าเป็นตำรวจ แต่พอมัคนายกพูดว่า "มาซะดึกเชียวนะ เอ้า เดี๋ยวคุณเฝ้าให้ลุงแป๊บนึงนะ ลุงจะไปอาบนํ้า"

"เฝ้า...เฝ้าอะไรครับ!"

"เอ้า...ก็ศพพ่อคุณไง" มัคนายกพูดจบก็เดินไป

คิมมินโฮหันไปมองเห็นโลงศพวางอยู่ก็สยองยกมือไหว้ ไม่ทันไรเสียงตำรวจตามมา...

ooooooo

ตอนที่ 4

คิมมินโฮพยายามซ่อนตัวไม่ให้ตำรวจที่ตามมาเห็น แต่เผอิญเตะเอาขวดที่วางอยู่ล้มเกิดเสียงดัง เขาไม่รู้จะทำอย่างไรหันรีหันขวางเห็นเพียงโลงศพที่ตั้งอยู่ จึงตัดสินใจลงไปซ่อนในนั้น

ตำรวจที่ตามมาได้ยินเสียงบนศาลา ก็กระชับปืนในมือค่อยๆย่องขึ้นมา เห็นเงาคนนั่งพิงกำแพงร่างห่อหุ้มด้วยผ้าดิบ จ่ากับหมู่เข้าใจว่าเป็นคนเมาจึงมาเขย่าตัวเพื่อจะถาม แต่ร่างนั้นล้มตึงลง หมู่กลัวผีขึ้นสมองสะกิดจ่า "ไปเถอะจ่า คนร้ายมันไม่ได้ขึ้นมาที่นี่หรอก"

จ่ากับหมู่กำลังจะกลับ เผอิญแมลงสาบเจ้ากรรม ไต่มือคิมมินโฮซึ่งนอนอยู่ในโลง เขาตกใจสะบัดมือเกิดเสียงดังขึ้น จ่าหันกลับมามอง สั่งหมู่ให้เปิดโลงดู หมู่กลัวลานแต่ขัดคำสั่งไม่ได้ เขาย่องเข้ามาเปิดฝาโลงออกแล้วเมินหน้าไปบอกจ่าว่าไม่มีอะไร คิมมินโฮตกใจหลับตาปี๋แต่พอได้ยินหมู่พูดว่าไม่มีอะไรจึงลืมตามอง เห็นหมู่หลับตาเพราะความกลัว...

สองตำรวจกลับไป คิมมินโฮถอนใจค่อยๆออกจากโลงแล้วอุ้มศพกลับลงไปไว้อย่างเดิมยกมือไหว้ขอโทษ ที่ล่วงเกิน... คิมมินโฮเดินหนาวมาหน้าวัด  ทันใดมีแสงจากรถมอเตอร์ไซค์แล่นมา เขารีบโบกมือขอความช่วยเหลือ ปรากฏว่าเป็นยุนอา เธอร้องให้ช่วยหยุดรถด้วย...

กลับถึงบ้าน คิมมินโฮอาบน้ำล้างตัว แล้วดื่มนมร้อนที่ยุนอาเอามาให้ เขาขอบคุณเธอ "ถ้าผมไม่พบคุณก็คงต้องเดินจนขาหลุด หรือไม่ก็ต้องเข้าไปนอนห้องขังแล้ว"

"ถ้าท่านรองจะขอบคุณยุนอาว่าท่านรองคงจะต้องขอบคุณคุณนิจมากกว่าค่ะ"

คิมมินโฮแปลกใจ ยุนอาจึงเล่าที่นิจชิตาโทร.บอกเรื่องที่เขาโดนจับไป ดูนิจชิตาเป็นห่วงเขามากอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน คิมมินโฮไม่อยากเชื่อ แต่ถ้าจะให้เชื่อ นิจชิตาคงเป็นห่วงเอ็มอีวันมากกว่าเพราะกลัวจะต้องชดใช้...แม้จะพูดไปอย่าง นั้นแต่ในใจเขารู้สึกดี

"ท่านรองพอจะรู้มั้ยคะ ว่าพวกนั้นต้องการลักพาตัวท่านรองไปเพื่ออะไร"

"มันไม่ได้ต้องการตัวผม...แต่มันต้องการทำลายเอ็มอีวัน"

ยุนอาตกใจ ทั้งสองคิดไม่ออกว่าเป็นฝีมือใครและทำเพื่ออะไร...

เช้าวันรุ่งขึ้น จ่ากับหมู่มาขอสอบปากคำนิจชิตา ภูชิตนั่งอยู่ข้างๆ เขาฟังตำรวจสันนิษฐานว่าอาจเป็นเรื่องชู้สาว ภูชิตสรุปเอาเองว่าคงเป็นผู้หญิงที่มาแอบชอบเขา แล้วไม่พอใจที่นิจชิตาเป็นแฟนเขา นิจชิตาเซ็ง ถามจ่าว่าได้ข่าวเอ็มอีวันบ้างหรือยัง หมู่รายงานว่าเขากระจายคนค้นหาทั้งในและนอกพื้นที่แล้ว รวมทั้งร้านรับซื้อของเก่า นิจชิตายิ่งใจหาย แต่อย่างไรจ่าก็บอกว่าได้รอย
นิ้วมือแฝงจากที่เกิดเหตุบ้างแล้ว อีกไม่นานคงรู้ว่าเป็นใคร

ยิ่งฟังตำรวจพูดแล้วนิจชิตายิ่งกังวลใจ จึงหลบมาจะ โทร.หายุนอาถามข่าวคราว แต่ภูชิตตามมาขัดจังหวะเสียก่อน นิจชิตาจึงถือโอกาสต่อว่าที่เขาพูดไปว่าเธอเป็นแฟนเขา ภูชิตจึงจะสารภาพรัก พอดีมีเสียงกริ่งดังขึ้น ภูชิตขัดใจว่าใครมา นิจชิตาดีใจคิดว่าเป็นเอ็มอีวัน จึงรีบมาเปิดประตู แต่กลายเป็นปราง ภูชิตขัดใจเดินมาไล่ปรางให้กลับไป ทั้งสองเถียงกันจนนิจชิตารำคาญไล่
ทั้งสองคนให้กลับไป

นิจชิตาหลบมาโทร.หายุนอาในห้องนอน ถามข่าวเอ็มอีวัน ยุนอาลำบากใจหนักมองคิมมินโฮ เขาให้เธอเปิดสปีกเกอร์โฟน แล้วบุ้ยใบ้ว่าไม่เจอ

"แล้วที่คุณยุนอาบอกว่าเอ็มอีวันมีระบบติดตามตัวล่ะ มันใช้ไม่ได้เหรอไง"

ยุนอามองคิมมินโฮที่ทำท่าเชือดคอ ลิ้นห้อย "เอ่อ... อ๋อ...ระบบนั้นจะใช้ได้ตอนที่เอ็มอีวันถูกเชือดคอน่ะค่ะ"

"ฮ่า!" นิจชิตาตกใจ

คิมมินโฮรีบแก้ให้พูดใหม่ ยุนอาเพ่งมองแล้วพูดใหม่ว่า "คือ...ดิฉันหมายถึง ถ้าเอ็มอีวันเกิดชำรุดขึ้นมา ระบบติดตามตัวก็ไม่สามารถใช้การได้เช่นกัน"

"ชำรุด...คุณยุนอากำลังจะบอกว่า ตอนนี้เอ็มอีวันพังเหรอคะ" นิจชิตาใจหายวูบ

ยุนอามองหน้าคิมมินโฮที่พยักหน้า เธอจึงตอบไปว่า...ใช่...นิจชิตาหมดเรี่ยวแรงวางสายไป ยุนอาหันมาถาม

คิมมินโฮทำไมถึงให้เอ็มอีวันพัง

"รู้มั้ยว่าผมรอเวลานี้มานานแค่ไหนแล้ว วันนี้ผมจะได้เป็นนายคิมมินโฮเต็มๆ ไม่ใช่ไอ้เอ็มอีวัน"

"แต่ถ้าคุณนิจรู้ว่าท่านรองโกหก เธอต้องโกรธท่านรองมากแน่ๆค่ะ"

"ยังไงการปลอมเป็นเอ็มอีวันก็คือการโกหกอยู่แล้ว แล้วมันจะต่างอะไร"

คิมมินโฮรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่มีทางเลือก แต่ก็ขอเขาหนึ่งวันเป็นคน จะได้ซ่อมแซมเอ็มอีวันด้วย พลัน ชุมพลแวะมาที่บ้านในสภาพสุดโทรม ขาแข้งมีแต่ดินเกรอะกรัง ยุนอาแปลกใจ

"ไปไหนมาแต่เช้าคะ"

"คือผมกำลังจะเดินกลับบ้านน่ะครับ พอดีผ่านมาแถวนี้ ก็เลยแวะมาดูว่าคุณยุนอาปลอดภัยหรือเปล่า"

ยุนอาตกใจ นึกได้ว่าเธอไม่ได้กลับไปรับเขาเมื่อคืน คิมมินโฮเข้ามาขอบคุณชุมพลที่ให้ยุนอายืมมอเตอร์ไซค์ไปรับเขา ชุมพลทำหน้าฉงน คิมมินโฮนึกได้ว่าหลุดปากจึงพูดใหม่ว่าไปรับเอ็มอีวันของเขา...คิมมินโฮจึง ให้ยุนอาพาชุมพลไปเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณ แต่เขาขอตัวอ้างว่าไม่สบาย ชุมพลบอกว่านิจชิตาก็ไม่สบายเหมือนกัน แต่โชคดีที่มีภูชิตดูแล คิมมินโฮรู้สึกแปล๊บในใจ
อย่างไม่เข้าใจตัวเอง

ooooooo

ปรางยังคงอยู่เป็นเพื่อนนิจชิตา ภูชิตไปซื้อโจ๊กมาแล้วแกล้งใช้ให้ปรางเป็นคนไปเทใส่ชาม ปรางไม่พอใจจึงเอาอาหารปลาเม็ดโตเทลงในชามโจ๊กด้วย แต่พอยกมาให้ ภูชิตกลับให้นิจชิตากิน ปรางรีบห้ามดึงไว้ นิจชิตาบอกว่าเธอยังไม่หิว ภูชิตกลัวปรางแย่งกินจึงเอามาซดฮวบๆหมดชามแล้วทำหน้าเย้ยว่าอร่อยมาก ปรางยิ้มๆ

"แต่ฉันว่าที่มันอร่อยเพราะอาหารปลามากกว่า"

"อาหารปลาอะไรปราง ฉันไม่ได้เลี้ยงปลาซะหน่อย" นิจชิตาแปลกใจ

"อ้าว...แล้วไอ้ขวดที่วางบนชั้น มันอะไรน่ะ"

"เฮ้ย! นั่นมันยากันยุงแบบเม็ด"

ปรางตกใจหันมาทางภูชิตแต่เขาล้มลงน้ำลายฟูมปากไปแล้ว สองสาวตกใจ นิจชิตาให้ปรางรีบพาภูชิตส่งโรงพยาบาลล้างท้อง...

คิมมินโฮกำลังซ่อมเอ็มอีวันที่ยุนอาย้อนไปเก็บซากมาให้ ขณะซ่อมเขาเห็นสร้อยข้อมือของนิจชิตาที่เขาหยิบมาติดอยู่ในหุ่นด้วย จึงเอามาซ่อมตรงที่ขาด เขาชักสงสัยว่านิจชิตาคิดอย่างไรกับเอ็มอีวัน...คิมมินโฮจึงลองมากดกริ่งที่หน้าบ้านนิจชิตา พอเธอมาเปิดประตู นิจชิตาตะลึงโผกอดเข้าด้วยความดีใจเพราะคิดว่าเป็นเอ็มอีวัน คิมมินโฮยืนนิ่งใจสั่นระรัว

"หายไปไหนมาทั้งคืน ไม่เป็นไรใช่มั้ย" นิจชิตาดันตัวออกจะสำรวจร่างกายเอ็มอีวัน แต่แล้วต้องตกใจเมื่อเห็นเต็มตาว่าเป็นคิมมินโฮ

"ไม่เป็นไรหรอกคุณ ผมไม่ถือ" คิมมินโฮขำที่เห็นนิจชิตาหน้าแดง

"แต่ฉันถือ เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิดคิดว่านายเป็นเอ็มอีวัน...ลืมเรื่องเมื่อกี้ซะ"

"ถ้าสมองผมเป็นหน่วยความจำแบบเอ็มอีวันก็คงลบได้ แต่โทษทีที่ผมเป็นคน...แล้วก็เป็นคนที่ไม่ค่อยลืมอะไรง่ายๆซะด้วย"

นิจชิตาทำหน้าไม่ถูก เปลี่ยนเรื่องเป็นถาม "นายมาทำไม หรือว่า...เจอเอ็มอีวันแล้ว"

"เพิ่งรู้ว่าคุณห่วงเอ็มอีวันมากขนาดนี้ น่าอิจฉาจริงๆที่มันได้รับความเป็นห่วงจากคุณ"

"แล้วทำไมถ้าฉันจะเป็นห่วง นายซะอีกที่ฉันไม่เห็นจะมีความรู้สึกอะไร ทั้งๆที่นายเป็นคนสร้างเอ็มอีวันขึ้นมา ถ้านายมาที่นี่เพื่อต้องการให้ฉันชดใช้ที่ทำให้เกิดเรื่องกับเอ็มอีวันละก็...ฉันยินดี ถ้ามันพอจะทำให้นายมีความรู้สึกขึ้นมาบ้าง"

นิจชิตาหงุดหงิดกลับเข้าบ้านเข้าไปในครัวหาน้ำหวานทานดับอารมณ์แต่ด้วยความที่ขายังเจ็บจึงเขย่งหยิบขวดน้ำหวานไม่ถนัด ล้มลงปัดถ้วยชามหล่นมาแตก...คิมมินโฮก็หงุดหงิดกลับออกมาเตะล้อรถระบายอารมณ์ พอดีเหลือบไปเห็นกล่องชุดเอ็มอีวัน จึงคิดอะไรได้ พลันได้ยินเสียงของหล่นแตกและเสียงร้องของนิจชิตา

ในครัว นิจชิตาพยายามจะลุกขึ้น พอเท้าแขนลงไปก็โดนเศษแก้วบาดร้องโอ๊ย...ทันใดนั้น ร่างเธอก็ถูกช้อนตัวยกสูงขึ้น เธอตกใจหันมอง "เอ็มอีวัน!"

"ผมกลับมาแล้วครับ" คิมมินโฮในร่างเอ็มอีวันทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึก

นิจชิตาหันมากอดเขาด้วยความดีใจ คิมมินโฮใจเต้นตึกตักแต่พยายามทำหน้าเฉย...มานั่งทำแผล คิมมินโฮเขี่ยเศษแก้วที่มือให้นิจชิตา ขณะที่เธอซักถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทำไมพวกนั้นต้องจับเขาไปปล่อยไว้ในป่าแล้วเขากลับมาได้อย่างไร

"ผมไม่ทราบ...ผมมีระบบนำทาง แต่เมื่อคืนท้องฟ้าปิดทำให้ผมรับสัญญาณจากดาวเทียมไม่ชัดเจน ผมต้องรอถึงตอนเช้าจึงกลับมาได้ครับ"

"มิน่าล่ะ คุณยุนอาถึงได้บอกว่าจับสัญญาณของนายไม่ได้" นิจชิตาหันมาปะทะสายตาเอ็มอีวันที่จ้องเธออยู่จึงถามว่ามีอะไร

"ทำไมคุณไม่เรียกผมว่าแกเหมือนเดิมครับ"

"เอ่อ...ก็ไม่รู้สิ ที่ผ่านมาฉันอาจเอานายไปรวมกับเจ้านายใจหินของนายจนทำให้พลอยเกลียดนายไปด้วย แต่เรื่องเมื่อคืนนี้ทำให้ฉันรู้ว่านายดีกว่าเจ้านายของนายเยอะ  ขอบใจนะ"

นิจชิตาลุกขึ้นจะไปโทร.บอกยุนอาให้หมดห่วง คิมมินโฮในร่างเอ็มอีวันถอนใจรู้สึกสับสนว่าเขาควรดีใจหรือเสียใจกันแน่...

ระหว่างนั้น ชุมพลกับยุนอากำลังเดินอยู่บนถนนสายเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ทั้งสองเดินคุยกันเพลินจนท่าทางชุมพลเดินหลับ ยุนอาเริ่มเป็นห่วงคิมมินโฮจึงคิดจะกลับแต่ยืนรอรถอยู่นาน เผอิญมีรถยนต์ผ่านมาคันหนึ่ง ชุมพลจึงโบกรถเห็นคนขับท่าทางดีจึงขออาศัยไปด้วย ขณะนั่งรถไปจึงถามว่ากำลังจะไปไหน คนขับเริ่มแสดงอาการของคนสติไม่ดีออกมาตอบว่า

"ตาย...ฉันจะไปตาย อยู่ไปก็ไม่มีค่า พวกเรามาตายด้วยกันนะ"

สองคนตกตะลึง พยายามพูดให้คนขับจอดรถ สุดท้ายชุมพลจึงบอกว่าเขามีที่ที่จะพาไปตาย ยุนอาแปลกใจ...ชุมพลพาคนขับรถมาที่วัดพบหลวงพ่อให้เทศนาให้ฟัง แต่คนขับรถยังยืนกรานที่จะตายให้ได้ หลวงพ่อจึงให้บวช เพราะการบวชเป็นการตายจากกิเลสและโลกภายนอก

เสร็จจากเรื่องวุ่นๆ ชุมพลพายุนอามาชมความวิจิตรสวยงามในโบสถ์ "ตั้งแต่คุณยุนอามาเมืองไทยยังไม่เคยมาไหว้พระเลยไม่ใช่เหรอครับ การไหว้พระของคนไทยถือว่าเป็นสิริมงคล"

ยุนอากราบพระตามชุมพล ครั้งที่หนึ่ง...ครั้งที่สอง...พอ กราบครั้งที่สาม ชุมพลก็ฟุบอยู่อย่างนั้นจนเธอแปลกใจต้องลุกมาเขย่าตัวเขา แล้วเขาก็พลิกหงายไปกับพื้นพร้อมกับเสียงกรน...

ooooooo

บ่ายกว่าแล้ว คิมมินโฮในร่างเอ็มอีวันกำลังเก็บกวาดเศษแก้วที่แตกให้ แล้วรู้สึกหิวจึงคิดจะชิ่งกลับ นิจชิตาโผล่มาพอดีถามว่าเขาจะไปไหน คิมมินโฮจึงอ้างว่าจะกลับไปหาเจ้านายเกรงว่าจะเป็นห่วง นิจ- ชิตาจึงบอกว่าเมื่อเช้าคิมมินโฮก็มาที่นี่ ท่าทางเขาไม่ได้ ห่วงใยเอ็มอีวันเลย แต่ถ้าอยากกลับเธอก็ไม่ว่าอะไร คิมมินโฮจึงย้อนถามว่าภูชิตไม่มาดูแลหรือ นิจชิตาจึงนึกได้รีบโทร.ไป
ถามปรางถึงอาการของภูชิต

ทางโรงพยาบาลให้ปรางเซ็นชื่อรับรองการล้างท้องภูชิต เธอบอกนิจชิตาทางโทรศัพท์ว่าภูชิตยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน คิมมินโฮแอบหลบมาโทร.หายุนอาแต่ติดต่อไม่ได้ นิจชิตาเดินมาเขาจึงต้องรีบซ่อนมือถือ นิจชิตามาหายาแก้ท้องอืดอาหารไม่ย่อยแต่ปรากฏว่ายาหมด   คิมมินโฮจึงให้ลองวิธีของชาวเกาหลี...วิธีนั้นคือการเอาเข็มจิ้มปลายนิ้วโป้ง นิจชิตาหลับตาปี๋กลัวเข็มทำให้มือสั่น
จึงจิ้มเข็มไม่ได้     คิมมินโฮจึงหลอกชี้ให้ดูมนุษย์ต่างดาว พอเธอหันไปมองเขาก็จิ้มจึ้กทันทีแล้วเอานิ้วเธอไปดูดเลือด นิจชิตาหันกลับมามองตะลึง... เขิน สักพักอาการก็หายจริงๆ

"หายหรือยังครับ"

"เอ่อ...มั้ง..." นิจชิตาดึงมือกลับแล้วลุกเดินหนีไป

คิมมินโฮคิดว่าเธอกลัวเข็มจนช็อกไป...นิจชิตามาหลบทำใจ   "นี่เราเป็นอะไรเนี่ย...หรือว่า...เราคิดอะไรกับเอ็มอีวัน"

เอ็มอีวันตามออกมาดู นิจชิตาสะดุ้งแต่กลบเกลื่อนใช้ให้เขาทำงาน เธอเอาการบ้านกองโตมาให้เขาตรวจ "นี่ใช่มั้ยถึงจะเหมาะกับนาย...หุ่นเพื่อการศึกษา"

คิมมินโฮเซ็งหาทางเอาตัวรอดด้วยการบอกเธอว่า "ที่จริงแล้ว ผมไม่ได้ถูกผลิตให้เป็นหุ่นทางการศึกษาหรอกครับ"

นิจชิตามองอย่างสงสัย คิมมินโฮจึงบอกว่าเขาถูกผลิตมาเพื่อความบันเทิง ว่าแล้วเขาก็ร้องเพลง...ฉันอยู่ตรงนี้...ขึ้น นิจชิตาตะลึงกับน้ำเสียงที่ไพเราะของเขา พอเขาส่งไมค์ให้เธอร้องท่อนของผู้หญิง เธอจึงร้องเคลิ้มไปกับเนื้อเพลงของความรัก แต่พอคิมมินโฮยื่นหน้ามาใกล้เธอก็สะดุ้งหยุดร้อง เขาจึงถามว่าเป็นอะไร

"นายอย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากได้มั้ย เห็นหน้านายมากๆแล้วฉันหงุดหงิด"

"แล้วจะให้ผมทำยังไงครับ ในเมื่อเจ้านายผมเขาทำให้ผมหน้าเป็นแบบนี้"

นิจชิตามีไอเดียขึ้นมา เธอจับเขาแต่งหน้าเหมือนงิ้ว เพื่อให้หน้าตาต่างจากคิมมินโฮ แล้วเปิดเพลงครึกครื้นร้องและเต้นด้วยกันอย่างสนุกสนานจนเขาเองก็ลืมที่จะดูหน้าตาตัวเองในกระจก...เวลาผ่านไปพักใหญ่ เสียงนิจชิตาก็เงียบไปขณะที่คิมมินโฮกำลังเลือกเพลงใหม่ พอเขาหันมามองก็เห็นว่าเธอหลับไปแล้วค่อยๆเอนมาพิงหัวที่ไหล่เขา   คิมมินโฮรู้สึกสุขใจ พอจะขยับให้เธอลง
นอนเธอก็ละเมอออกมา "เอ็มอีวัน...นายอย่าเป็นอะไรนะ"

เขาจึงชะงักนึกอะไรได้ หยิบสร้อยที่ซ่อมเสร็จออกมาใส่ที่ข้อมือเธอ...จากนั้นเขาก็ย่องจะออกทางหลังบ้าน พลันสะดุดเข้ากับผ้ากองโตล้มลง "อูย...อะไรวะ หือ...ซกมกจริงๆ ยัยนี่ เป็นผู้หญิงทำงานบ้านไม่เป็นหรือไง...แต่เอ...ก็ขาเจ็บขนาดนั้นจะไปทำได้ยังไง"

คิมมินโฮจึงลงมือซักผ้าให้ เขาถอดรองเท้าแล้วลงไปย่ำในอ่างแบบการซักผ้าของคนเกาหลี แต่สายตาก็คอยชำเลืองเข้าไปในบ้านเกรงนิจชิตาจะตื่น...ขณะที่กำลังตากผ้าก็เจอเสื้อยกทรง ความซนจึงเอามาทาบที่ตัว พลันเสียงลุงปุ่นดังขึ้น "ทำอะไรของแก..."

ยิ่งพอเห็นหน้าคิมมินโฮแต่งหน้าจัดเป็นงิ้วก็ตกใจ "ไอ้หุ่นโรคจิต...อย่าหนีนะเว้ย"

ลุงปุ่นไล่ฟาดเขาด้วยไม้ นิจชิตาได้ยินเสียงเอะอะก็ตกใจตื่น พยายามลุกขึ้นควานหาไม้ค้ำยัน เห็นสร้อยที่ข้อมือก็แปลกใจ...ลุกมาได้ก็รีบออกมาห้ามลุงปุ่น เห็นเอ็มอีวันโดนจับกดลงกับพื้นและจะหวดด้วยไม้จึงร้องให้หยุด...กลับเข้ามานั่งในบ้าน ลุงปุ่นจึงถามว่าทำไมไปแต่งหน้าเอ็มอีวันแบบนั้น นิจชิตาแก้ตัวว่ากลัวเครื่องสำอางจะเสียหมด ลุงปุ่นรู้สึกแปลกใจแล้วถามว่าภูชิตหายไป
ไหน นิจชิตาจึงเล่าเรื่องที่ภูชิตเข้าโรงพยาบาล

หน้าห้องฉุกเฉิน ปรางนั่งสัปหงกจนเสียหลักตกจากเก้าอี้ ตื่นมามองไปในห้องฉุกเฉินไม่มีภูชิตแล้วจึงถามพยาบาล รู้ว่าเขาย้ายเข้าห้องพิเศษแล้วจึงตามขึ้นไป ภูชิตคิดว่าคงเป็น นิจชิตาจึงแกล้งหลับแล้วละเมอเรียกหาเธอ คว้ามือมากอด ปรางร้องลั่น เขาจึงลืมตาขึ้นร้อง...เฮ้ย...ทั้งสองทะเลาะ

เถียงกัน ภูชิตจะจับปรางส่งตำรวจข้อหาพยายามฆ่าเขา ปรางโมโหคว้ากระบอกปัสสาวะข้างเตียงมาครอบปากเขาแล้ววิ่งออกมา

"เกิดอะไรขึ้นคะ" พยาบาลวิ่งมาพร้อมบุรุษพยาบาล

"เอ่อ...ปลัดเค้าเป็นอะไรไม่รู้ค่ะ เห็นบอกว่ามีคนจะฆ่าเขาตลอดเวลา สงสัยจะเกิดภาพหลอน" ปรางตกใจจึงพูดแก้ตัวไป

พยาบาลจึงรีบเอายานอนหลับไปฉีดให้ภูชิตจะได้หลับอย่างสบาย ปรางยิ้มเยาะ ยังไม่สะใจพอจึงแกล้งเอาเตียงเข็น มาเข็นร่างเขาออกจากห้องเอาผ้าคลุม เจอบุรุษพยาบาลก็ทำร้องไห้ ถามว่าเธอจะเอาศพสามีไปไว้ที่ไหน บุรุษพยาบาลตกใจรีบช่วยเข็นต่อไปไว้ห้องดับจิต

ooooooo

ฟ้ามืดแล้ว คิมมินโฮก็ยังไม่ได้กลับบ้าน นิจชิตากำลังพยายามจะค้ำยันตัวเองขึ้นบันได จึงหันมาถามเอ็มอีวันว่าไม่คิดจะช่วยบ้างหรือ เขาจึงเข้ามาพยุง นิจชิตาบอกให้เขาหันหลังแล้วย่อตัวลง เธอกระโดดขี่หลังเขา ลุงปุ่นเห็นแล้วตกใจโวยวาย "เฮ้ย! ทำอะไรยัยนิจ"

นิจชิตาตอบว่าเธอจะขึ้นนอน ลุงปุ่นถามจะขึ้นนอนกับเอ็มอีวันหรือ นิจชิตาพยักหน้า

"อือ...ทำไม...พ่อคิดว่าเอ็มอีวันจะทำอะไรหนูหรือไง"

"ยังไงมันก็เป็นหุ่นผู้ชายนะยัยนิจ"

คิมมินโฮจึงพูดว่าไม่ต้องห่วง เขาขึ้นไปส่งแล้วก็จะกลับ แต่นิจชิตาไม่ยอมจะให้เขาอยู่กับเธอทั้งคืน ลุงปุ่นตกใจ คิมมินโฮก็สะดุ้ง นิจชิตาจึงบอกว่า

"ก็เดี๋ยวพ่อไปเยี่ยมปลัด แล้วเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนนี้อีก ใครจะช่วยหนูล่ะ"

ลุงปุ่นเห็นด้วยจึงยอม คิมมินโฮอุ้มนิจชิตามาส่งบนห้อง เธอขอบใจเขาเรื่องสร้อยข้อมือ เขาเผลอบอกไปว่าให้ขอบคุณเจ้านายเขา นิจชิตาหาว่าล้อเล่นไหนบอกว่ายังไม่ได้กลับบ้านเลย คิมมินโฮนึกได้กำลังจะหาคำแก้ตัว นิจชิตาก็พูดขึ้นว่า

"ฉันรู้แล้ว นายนั่นต้องส่งสัญญาณมาให้นายพูดใช่มั้ย ไหน...ตัวส่งสัญญาณอยู่ไหน" นิจชิตาพยายามค้นรอบตัวคิมมินโฮแล้วมาหยุดที่หู เธอดึงหูเขาเข้ามาตะโกนใส่ "เลิกยุ่งกับฉันซะทีนายทุเรศ ได้ยินมั้ย..."

คิมมินโฮตัวชาแต่ต้องทำนิ่งตอบว่าได้ยิน นิจชิตาหัวเราะสบายใจแล้วบอกเขาว่าเธอจะไปอาบน้ำ เธอเดินกะเผลกเข้าห้องน้ำไป คิมมินโฮเอามือแคะหูที่ชาจนอื้อ...ขณะที่นิจชิตาอาบน้ำ คิมมินโฮถือโอกาสนอนบนเตียงเธออย่างสบาย ใจอยากกลับไปนอนบ้านเหลือเกิน พลันได้ยินเสียงนิจชิตาร้องโอ๊ย...ตามด้วยเสียงโครมคราม คิมมินโฮตกใจวิ่งมาเคาะประตู

"คุณ...คุณ...เป็นอะไรมั้ย ผมจะพังเข้าไปแล้วนะ"

"ไม่...ไม่ต้องเข้า..." ไม่ทันเสียแล้ว คิมมินโฮกระแทกประตูเข้ามา ต่างตาโตตกใจกันทั้งคู่

"อ๊าก!..." นิจชิตาตกใจปาขันใส่หน้าคิมมินโฮอย่างจัง "ใครให้เข้ามา"

"ผมได้ยินคุณร้อง ก็กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรรึเปล่า"

"ฉันตกใจแมลงสาบต่างหาก"

คิมมินโฮมองแมลงสาบแล้วละสายตามามองนิจชิตาในชุดกระโจมอก นิจชิตาแปลกใจก้มมองตัวเองแล้วรีบกอดอกปิดไหล่ขาวเนียนของเธอ   คิมมินโฮพยายามเก๊กหน้าเป็น

หุ่นหลบสายตาจะเดินออกไป นิจชิตานึกได้ว่าเขาเป็นหุ่นยนต์จึงเลิกอายแล้วใช้ให้ช่วย เธอให้เขานั่งลงหันหลังให้เธอพาดขาข้างที่เข้าเฝือกและคอยส่งขันส่งสบู่ให้ คิมมินโฮเซ็งสุดๆ

เสร็จจากอาบน้ำ ยังต้องนวดมือให้นิจชิตาอีก เธอบอกให้เขานอนที่นี่เพราะเธอจะปกป้องเขาจากคนปองร้ายเอง แต่ไม่ทันไร เธอก็หลับกอดไม้เบสบอลกรนครอก...คิมมินโฮถือโอกาสย่องออกจากห้องหวังจะกลับ บ้านเสียที แต่เดินลงบันไดไม่ทันไร ลุงปุ่นมาจับไหล่ เขาตกใจร้องลั่น พอเห็นว่าเป็นลุงปุ่นก็หยุดร้อง

"ก็ฉันซิ แกตกใจอะไรของแกหา...เอ็มอีวัน"

"เอ่อ...ผม...ผมนึกว่าพวกที่มาลักพาตัวผมเมื่อคืนน่ะครับ"

"โถ...ไอ้หุ่นขวัญอ่อน แล้วยัยนิจหลับไปแล้วเหรอไง"

"ครับ...ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" พอจะเดินไป ลุงปุ่นเรียกไว้ เขาดีใจคิดว่าจะไปส่ง

แต่กลายเป็นว่าลุงปุ่นให้เขาช่วยเหยียบขาให้ "ฉันก็อยากไปส่งน่ะนะ แต่คงไม่ไหวเพราะวันนี้เดินเยอะเหลือเกิน... ตรงนั้นแหละ ย้ำๆหน่อย"

คิมมินโฮเซ็ง...ลุงปุ่นถามเขาว่ารู้ไหมว่าภูชิตอยู่ โรงพยาบาลไหนเพราะไปเยี่ยมแล้วไม่พบ หรือจะกลับบ้านไปแล้ว คิมมินโฮไม่ทราบ ลุงปุ่นรู้สึกสบายจากการนวดจึงกระซิบอย่าให้นิจชิตารู้ว่าเขาใช้ให้ทำอย่าง นี้ คิมมินโฮรู้สึกว่าพ่อลูกคู่นี้ช่างเหมือนกัน...

เช้าวันรุ่งขึ้น นิจชิตาให้เอ็มอีวันพาเธอไปโรงเรียน เพราะเธอมีประชุมโครงการห่มหนาวด้วยใยรัก...ขณะขี่หลังขึ้นบันไดโรงเรียน เกิดพลาดจะล้ม ตกใจคว้าเอ็มอีวันมากอดแน่น ชุมพลมาเห็นร้องทัก ทำอย่างนี้ได้อย่างไร เดี๋ยวเด็กเห็นจะไม่ดี สองคนตกใจผละออกจากกัน นิจชิตารีบแก้ตัวว่าไม่ใช่อย่างที่คิด ชุมพลโต้ "ไม่ใช่อะไรก็เห็นๆกันอยู่ว่าพวกแกเล่นขี่ม้าส่งเมืองกัน"

ทั้งสองโล่งอกที่ชุมพลคิดอย่างนั้น แต่แล้วต้องไม่พอใจขึ้นอีกเมื่อรู้ว่ามีครูมาสอนแทน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.7 มนสิชา เกินทน สวรส สวมบทเมียแสดงความเป็นเจ้าของ ชาครีย์
14 เม.ย. 2564

05:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 14 เมษายน 2564 เวลา 10:08 น.