ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ทาสรัก

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

ทาสรัก ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ปลาย​รัชกาล​ที่ 4 แห่ง​กรุง​รัตนโกสินทร์...

“วาด”  เป็น​ทาส​ตั้งแต่​วัน​แรก​ที่​ลืมตา​ดู​โลก​เพราะ​พ่อ​แม่​เป็น​ทาส​ใน​เรือน​ของหลวง​โอสถ แม้​จะ​เป็น​ลูก​ทาส​แต่​วาด​ก็​ฉลาด ทะเยอทะยาน ​สนใจ​ใฝ่​รู้ ถึง​ขนาด​ยอม​ให้​คุณ​โนรี​ลูก​สาว​หลวง​โอสถ​ตบ​ตี​ระบาย​อารมณ์​เพียง​เพราะ​ต้องการ​จะ​แอบ​ดู​แอบ​ฟัง​คุณ​โนรี​เรียน​เขียน​อ่าน และ​ยอม​ให้​หลวง​โอสถ​เตะ​ถีบ​เพียง​เพื่อ​จะ​ได้​เข้าไป​ช่วย​งาน​และ​หาความ​รู้​ใน​ห้อง​เก็บ​ยา

แต่​ด้วย​ความ​ฉลาด​และ​ช่าง​พูด​ช่าง​เจรจา​ของ​วาด​ทำให้​ทาส​บาง​คน​เขม่น​และ​หมั่นไส้ โดยเฉพาะ​เหลือ​ที่​แสดงออก​อย่าง​โจ่งแจ้ง​ทุก​ครั้ง​เมื่อ​สบ​โอกาส และ​คืน​นี้​ก็​เช่น​กัน ขณะ​วาด​นอน​หนุน​ตัก​แม่​วง​ดู​ดาว​บน​ท้องฟ้า​ตรง​เฉลียง​นอก​ชาน เหลือ​ที่​อยู่​ด้าน​ใน​ได้ยิน​เสียง​วาด​ดัง​ไม่​ขาด เหลือบ​ตา​มอง​มา​พร้อม​ขมุบขมิบ​ปาก​อยาก​ด่า​เต็มประดา

“แม่​จ๋า นั่น​ดาวตก อุ๊ย ตกลง​มา​พร้อม​กัน​สอง​ดวง​เลย ลง​ตรง​นั้น​ดวง ตรง​นี้​ดวง”

“ผู้​มี​บุญ​มา​เกิด​ล่ะ​มั้ง” วง​พูด​ไป​ไม่ได้​ตั้งใจ​ แต่​ลูก​สาว ก​ลับ​ตื่นเต้น​เป็น​จริง​เป็น​จัง

“จริง​หรือ แล้ว​จะ​ไป​เกิด​ที่ไหน​จ๊ะ ตอน​ข้า​มา​เกิด​มี​ดาวตก​ไหม​แม่”

พูด​ขาดคำ เหลือ​เขวี้ยง​กระบุง​ที่​อยู่​ใกล้​มือ​เกือบ​โดน​วาด​กับ​แม่ พร้อม​ส่งเสียง​ฉุนเฉียว​ตาม​ออก​มา

“อุ๊ย อี​วาด ผู้​มี​บุญ​ที่ไหน​จะ​มา​เกิด​เป็น​ทาส...หา! นอน​เสียที วัน​นี้​ข้า​ลง​ไป​ลุย​สวน​ทั้ง​วัน เหนื่อย​จะ​ตาย​แล้ว”

วาด​กลัว​ซะ​ที่ไหน คว้า​กระบุง​เขวี้ยง​กลับ​ไป​หา​เหลือ “เอ็ง​จะ​นอน​ก็​นอน​ไป​สิ ข้า​จะ​คุย​กับ​แม่​ข้า เกี่ยว​อะไร​ด้วย”

เหลือ​ฉิว​ชี้​หน้า​เอาเรื่อง วาด​สู้​ตา​แถม​ยัง​ชี้​หน้า​ตอบ แล้ว​ก็​หัน​กลับ​มา​จ๊ะ​จ๋า​กับ​แม่​ต่อ

“แม่​จ๋า...แล้ว​ใคร​เป็น​คน​กำหนด​ล่ะ​จ๊ะว่า​ดาว​ดวง​ไหน​ไป​ตกใน​วัง ดาว​ดวง​ไหน​ไป​ตกใน​เรือน​ทาส...ใคร​กำหนด​ก็​ไม่​รู้​นะ​แม่”

วง​ไม่​มี​คำ​ตอบ ได้​แต่​ลูบ​หัว​ลูก​ด้วย​ความ​สงสาร เพราะ​วง​รู้​ดี​ว่า​วาด​เป็น​ทาส​ที่​ทะเยอทะยาน เจ็บปวด​กับ​ความ​เป็น​ทาส​มาก​กว่า​ทาส​คน​อื่น...

วัน​รุ่ง​ขึ้น​วาด​เสนอ​หน้า​เข้าไป​ดู​หลวง​โอสถ​ปรุง​ยา พอได้​โอกาส​ก็​ช่วย​หยิบ​จับ​ส่วนผสม แต่​แค่​นั้น​คง​จะ​ไม่​มี​ปัญหา​อะไร ถ้า​วาด​ไม่​อวด​รู้​ไป​เถียง​คุณ​หลวง​เข้า ก็​เลย​โดน​แก​ใช้​เท้า​ยัน​เข้า​หน้าอก​ประสา​คน​โมโห​ร้าย​แบบ​มือ​เท้า​ถึง พอ​พัก​กลางวัน​กลับ​มา​กิน​ข้าว​ที่​เรือน​ทาส วาด​ยัง​เจ็บ​อก​ไม่​หาย แต่​พอ​ไผ่​ทัก​ถาม วาด​ก็​รีบ​ปั้น​ยิ้ม​ราวกับ​ไม่​เป็น​อะไร

“เมื่อ​คราว​ที่​แล้ว​คุณ​หลวง​ท่าน​ถีบ​ที่​เอว ใครๆบอก​ว่า​ข้า​คง​พิการ ข้า​ยัง​หาย​เลย”

“หลวง​โอสถ​อารมณ์​ร้าย​นัก มี​แต่​เอ็ง​คน​เดียว​ที่​ชอบ​ไป​รับ​ใช้​ท่าน เอ็ง​มัน​หาเรื่อง”

“อี​ไผ่ ข้า​ไม่​อยาก​เป็น​ทาส​ตลอด​ชีวิต​หรอก​นะ”

“แล้ว​การ​อยู่​ใกล้​คุณ​หลวง​กับ​คุณ​โนรี​น่ะ มัน​ช่วย​ให้​พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส​ยัง​ไง​วะ”

วาด​ไม่ได้​ตอบ​เพื่อน แต่​ตก​ตอน​บ่าย​วาด​ก็​ดอด​ไป​ยัง​ศาลา​ที่​แม่​ครู​กำลัง​สอน​คุณ​โนรี​เขียน​อ่าน แต่​คุณ​โนรี​งัวเงีย​ใกล้​หลับ​เพราะ​ความ​ขี้เกียจ จึง​โดน​แม่​ครู​ใช้​ไม้​ตี​ตาตุ่ม​จน​ร้อง​โอ๊ย

“ถ้า​ฉัน​ไม่​เห็นแก่​คุณ​หลวง​โอสถ​นะ ฉัน​จะ​ไม่​มา​เรือน​นี้​เลย”

“แหม เป็น​ผู้หญิง​จะ​เรียน​เขียน​อ่าน​ไป​ทำไม​ล่ะ​จ๊ะ​แม่​ครู​จ๋า พ่อ​บอก​จะ​ให้​ฉัน​ถวายตัว​ใน​วัง​เสด็จ​พระองค์​หญิง​น้อย ที่​วัง​นั้น​มี​ท่านชาย​หลาย​พระองค์​ไป​มา​หาสู่​จริง​ไหม​จ๊ะ”

แม่​ครู​เบื่อ​โนรี​เหลือเกิน สอน​ยากเย็น สนใจ​แต่​จะ​มี​ผัว ต่าง​จาก​นัง​วาด​ที่​แม่​ครู​เหลือบ​ไป​เห็น​นั่ง​ก้ม​หมอบ​ใช้​นิ้ว​ขีด​เขียน​ตัวหนังสือ​ซ้ำ​ไป​มา​กับ​พื้น

“อี​ทาส​ชั่ว เอ็ง​ทำ​อะไร​ของ​เอ็ง” เสียง​ทรง​อำนาจ​ของ​แม่​ครู​ทำให้​วาด​สะดุ้ง​โหยง

“เปล่า​เจ้า​ค่ะ”

แม่​ครู​มอง​วาด​อย่าง​รู้ทัน แต่​ต้อง​ดุ​และ​กำ​รา​บ​ไว้​เพราะ​เป็น​แค่​ทาส แล้ว​แม่​ครู​ก็​แกล้ง​ทดสอบ​โดย​การ​ตั้ง​คำ​ถาม​โนรี​ก่อน

“ตำรับ​ยา​ของหลวง​โอสถ​นั้น แผ่นดิน​นี้​หา​ใคร​เทียบ​ยาก ตำรับ​ยาเขียว​หอม​ของ​พ่อ​หล่อน​ผสม​อะไร​บ้าง​รึ”

โนรี​พยายาม​คิด​แต่​คิด​ไม่​ออก เลย​โพล่ง​ขึ้น​มา​ว่า “คิด​แล้ว​ปวด​หัว  เป็น​หม่อม​ของ​ท่านชาย​ต้อง​รู้​เรื่อง​นี้​ด้วย​หรือ​จ๊ะ”

แม่​ครู​ส่าย​หน้า​เอือมระอา​โนรี ก่อน​จะ​เบน​สายตา​ไป​ที่​วาด “ว่า​ไง​ล่ะ อี​วาด”

“มี​ใบ​มะระ​หก​ส่วน ใบ​น้ำเต้า​เจ็ด​ส่วน ใบ​พิมเสน แล้ว​ก็...ที่​เหลือ​คง​บอก​ไม่ได้ เพราะ​เป็น​ความ​ลับ​ของ​คุณ​หลวง​เจ้า​ค่ะ”

แม่​ครู​ตบ​โต๊ะ ชี้​หน้า​ด่า​ทันที “บังอาจ อี​ทาส​ชั่ว นี่​เอ็ง​รู้​ยา​ทุก​ตำรับ​เลย​รึ​เปล่า”

วาด​ตัว​สั่น​ก้มหน้า​งุด ยกมือ​ไหว้​ปลกๆ “อี​วาดกลัว​แล้ว อย่า​ลงโทษ​อี​วาด​เลย​นะ​เจ้า​คะ”

แม่​ครู​นิ่ง​ลง​เพราะ​ไม่ได้​โกรธ​มา​ตั้งแต่​ต้น เริ่ม​เก็บ​หนังสือ​และ​ของ​ส่วนตัว​ลง​กระเป๋า​ถือ ขณะ​ที่​สายตา​ยัง​มอง​โนรี​และ​วาด ปาก​ก็​พูดเป็นนัย “คน​เป็น​นาย อยาก​เป็น​ทาส...คน​เป็น​ทาส อยาก​เป็น​นาย”

วาด​เข้าใจ​ทันที รีบ​ก้มหน้า​ลง​อีก​เพราะ​กลัว​โดน​ลงโทษ แต่​โนรี​หน้า​ยุ่ง สะบัดสะบิ้ง​รำคาญ​แม่​ครู

“แม่​ครู วัน​นี้​โนรี​ใช้​ความ​คิดมาก​แล้ว อย่า​พูด​ให้​ยาก​นัก​เลย มัน​แปล​ว่า​อะไร​หรือ​จ๊ะ”

“เจ้า​เป็น​ธิดา​คุณ​หลวง แต่​อยาก​ไป​เป็น​ทาส​ผัว แต่​อี​นี่ หึ...อี​วาด แก​มัน​ทะเยอทะยาน​จน​เกินตัว ฉัน​จะ​ดู​ต่อ​ไป​แรง​ทะยาน​อยาก​ของ​แก​มัน​จะ​พา​พ้น​จาก​เรือน​ทาส​จริง​หรือ​ไม่”

“โฮ้ย...​ก็​ไม่​เข้าใจ​อยู่ดี”  โนรี​เริ่ม​เกา​หัว แม่​ครู​เห็น​แล้ว​สุด​จะ​ทน ว่า​ให้​อย่าง​เจ็บๆ

“ส่วน​คุณ​โนรี อย่าง​เจ้า​คง​ไม่​พ้น​จาก​เรือน​พ่อ​ไป​สู่​เรือน​ผัว เพราะ​ที่​นั่น​เขา​ใช้​แต่​นา​ผืน​น้อย​ที่​แม่​ให้​มา...ไม่​ต้อง​ใช้​สมอง” ว่า​แล้ว​แม่​ครู​ก็​เดิน​เชิด​จาก​ไป ทิ้ง​ให้​โนรี​คิด​หนัก​หน้า​ยุ่ง​เข้าไป​ใหญ่ สงสัย​ว่า​นา​ผืน​น้อย​มัน​คือ​อะไร

ooooooo

ออก​จาก​ศาลา​นั้น​มา​แล้ว​วาด​เดิน​ไป​ทาง​ท่า​น้ำ เห็น​แม่​หาบ​น้ำ​ซวนเซ​เหมือน​จะ​ล้ม​ก็​รีบ​วิ่ง​เข้าไป​รับ แล้ว​ซัก​ถาม​แม่​ที่​ตัว​ร้อน​เป็น​ไข้​ว่า​ทำไม​ถึง​ต้อง​มา​หาบ​น้ำ​เอง

“อี​เหลือ​มัน​หาย​ไป​ไหน​ไม่​รู้ ถ้า​คุณ​หลวง​เห็น​ว่า​น้ำ​หมด​ตุ่ม​จะ​โดน​เฆี่ยน​กัน​หมด”

วาด​กวาดตา​มอง​รอบ​ทิศ​ก่อน​จะ​สะดุด​ที่​ใต้​พุ่ม​ไม้ พอ​เดิน​เข้าไป​ใกล้​ก็​เห็น​เหลือ​หนี​งาน​มา​นอนเล่น

“อี​เหลือ แอบ​มา​นอน​อยู่​นี่เอง หน้าที่​หาบ​น้ำ​น่ะ​ของ​เอ็ง​ไม่​ใช่​รึ” วาด​โวยวาย แต่​เหลือ​ก็​ยัง​ไม่​ขยับ​กาย นอน​เถียง​หน้าตา​เฉย

“ฮื้อ ของ​ข้า​แล้ว​ไง แม่​เอ็ง​ไม่สบาย​ทำ​ไม่​ไหว เอ็ง​ก็​ไป​ทำ​แทน​ซิ”

“เกิด​เป็น​ทาส​เหมือน​กัน ต้อง​ช่วย​กัน ข้า​ไม่​ยอม​ให้​แก​กินแรง​ข้า​กับ​แม่​หรอก จะ​ลุก​ขึ้น​มา​ทำ​เอง​มั้ย” วาด​ฉุด​กระชาก​เหลือ​ให้​ลุก​ขึ้น

“โอ๊ย อี​นี่ จะ​ยุ่ง​อะไร​กับ​ข้า​นักหนา...ได้​ข่าว​ว่า​วัน​นี้​เอ็ง​ถูก​คุณ​หลวง​ถีบ​ยอด​อก​ใช่​ไหม ตรง​ไหน​นะ ใช่​ตรง​นี้​หรือ​เปล่า” เหลือ​ยก​ตีนถีบ​ซ้ำ​ที่​เดิม​จน​วาด​กระเด็น​ไป วง​ร้อง​วี้ด​ตกใจ วาด​ฮึด​สู้​เหลือ​แต่​เกิด​หน้ามืด​ทรุด​ลง​กับ​พื้น​ลุก​ไม่​ขึ้น เหลือ​เลย​ก​ร่าง​ใหญ่ “เกิด​เป็น​ทาส​เหมือน​กัน​ก็​จริง แต่​มือ​ตีน​ไม่​เท่า​กัน​หรอก​โว้ย หาบ​น้ำ​ให้​เสร็จ​นะ ไม่​งั้น​แก​โดน​แน่!”

สั่ง​เสร็จ​เหลือ​ก็​เดิน​ลอยชาย​ออก​ไป วาด​ทั้ง​หมั่นไส้​ทั้ง​เจ็บใจ​จะ​ตาม​ไป​เล่น​งาน​แต่​สังขาร​ตัว​เอง​ไม่​อำนวย จน​วง​ต้อง​เข้า​มา​ประคอง

“ไม่​นะ...ลูก...ไม่ อย่า​มี​เรื่อง​เลย เจ็บ​ตัวเปล่าๆ”

“ข้า​ยอม​ไม่ได้ มัน​เอาเปรียบ​เรา” พูด​จบ​วาด​กระอัก​เลือด​ออก​มา​เล็กน้อย แต่​แค่​นั้น​คน​เป็น​แม่​ก็​ตกใจ​ร้องไห้​โฮ​ออก​มา

“เลือด...โธ่ ลูก​แม่ ไม่​เอา​นะ​ลูก ไม่​เอา พอ​แล้ว งาน​แค่​นี้​แม่​ทำได้​นะ อย่า​เจ็บ​ตัว​เพราะ​แม่​เลย”

วง​กระวีกระวาด​ลุก​ขึ้น​แข็ง​ขัน​ไป​ตัก​น้ำ​เพื่อ​แสดง​ให้​ลูก​เห็น​ว่า​ตัว​เอง​ไม่​เป็น​อะไร แต่​วาด​หน้า​สลด​เพราะ​รู้​ว่า​แม่​กัดฟัน​ฝืน​ทน...

หลัง​เสร็จ​งาน​ประจำ​วัน ทาส​ทั้งหลาย​กลับ​มา​กิน​ข้าว​กิน​ปลา ครั้น​พอ​ค่ำ​ลง​ก็​แยกย้าย​กัน​พักผ่อน วาด​และ​ไผ่​ออก​มา​นั่ง​นอก​ชาน​มอง​ไป​ที่​เรือน​ใหญ่​เห็น​เหลือกำลัง​เอาอกเอาใจ​หวี​ผม​ให้​คุณ​โนรี​ผู้​ซึ่ง​รัก​สวย​รัก​งาม​เป็น​ชีวิต​จิตใจ

“น่า​หมั่นไส้ อี​เหลือ​มัน​เอาแต่​ประจบ​คุณ​โนรี หมั่น​ขึ้น​ไป​เอาอกเอาใจ หมู่​นี้​มัน​ถึง​วางท่า​เขื่อง​นัก”

คำ​พูด​ของ​ไผ่​ทำให้​วาด​อด​สะท้อนใจ​ตน​เอง​ไม่ได้ คุณ​โนรี​มี​ทั้ง​ความ​งาม​และ​วาสนา ต่าง​จาก​วาด​ที่​เป็น​แค่​ทาส​ใน​เรือนเบี้ย วาด​หน้า​หม่น​ลง​เล็กน้อย แต่​พอ​แม่​วง​เข้า​มา​พร้อม​ถ้วย​ยา วาด​ก็​รีบ​ปรับ​สีหน้า​เป็น​ปกติ

“ยัง​เจ็บ​อยู่​ไหม​ลูก นี่​ยา​สำรับ​สุดท้าย​แล้ว เอ็ง​กิน​เถอะ”

“แม่​ก็​ไม่สบาย​เหมือน​กัน แม่​กิน​เถอะ” วาด​มอง​รู้​ว่า​เป็น​พวก​ยา​ครอบจักรวาล​กิน​ได้​ทั้ง​คู่ เลย​ยก​ช้อน​ตัก​ยา​จะ​ป้อน​แม่ แต่​แม่​รัก​และ​ห่วง​ลูก​มาก​กว่า​จึง​ดัน​ช้อน​คืน​มา​ให้ แล้ว​แม่​ลูก​ก็​เกี่ยง​กัน​ไป​มา​ไม่​มี​ใคร​กิน​เสียที จน​ไผ่​นึก​ขัน​ใน​ความ​เอื้อ​อาทร​ของ​สอง​แม่​ลูก

“เอ๊า แม่​ลูก​คู่​นี้ เดี๋ยว​เถอะ​ยา​เท​ลง​มา​ทั้ง​ถ้วย อี​ไผ่​จะ​ขำ​เสีย​ให้​ลั่น​คุ้ง”

แม่​ลูก​ได้ยิน​แล้ว​อด​หัวเราะ​ไม่ได้ จาก​นั้น​ก็​ผลัด​กัน​ป้อน​คน​ละ​คำ​จน​หมด​ถ้วย

“แม่ ไผ่ คอย​ดู​นะ สัก​วัน​ข้า​จะ​ไป​จาก​เรือน​ทาส” จู่ๆวาด​พูด​ขึ้น​มา​ด้วย​สีหน้า​มั่น​อก​มั่นใจ แต่​ไผ่​กลับ​เห็น​เป็น​เรื่อง​เพ้อ​ฝัน​ไป​เสีย​นี่

“โถ...ฝัน​เป็น​คุ้ง​เป็น​แคว นี่​เอ็ง​พูด​ให้​ข้า​หัวร่อ​ใช่​ไหม ฮะ​ฮ่ะ​ฮ่า”

“ฉัน​มี​พ่อ​แม่​เป็น​ทาส เกิด​มา​ก็​เป็น​ทาส...หึ ทาส​ใน​เรือนเบี้ย ถึง​ชาติ​นี้​ข้า​จะ​ไม่​ใช่​ลูก​คุณ​หลวง ไม่​ใช่​เจ้าหญิง แต่​ข้า​ไม่​มี​วัน​ยอม​แพ้​ใคร​หน้า​ไหน​ทั้งนั้น!”

วง​นิ่ง​เงียบ ไม่​ขัด​หรือ​ออก​ความ​เห็น เพราะ​รู้​แก่​ใจ​ว่า​เป็น​เรื่อง​ยาก​ยิ่ง​กว่า​งม​เข็ม​ใน​มหาสมุทร

ooooooo

“เชียง​น้อย” เป็น​รัฐ​ขนาด​เล็ก​ที่​อยู่​ระหว่าง​ชาย​แดน​สยาม​และ​พม่า ปกครอง​ใน​ระบอบ​กษัตริย์ มี​เจ้า​หลวง​มหาชีวิต​ที่​ชรา​และ​ป่วย​หนัก​เป็น​ผู้​ปกครอง...

เชียง​น้อย​ร่มเย็น​เป็นสุข​เรื่อย​มา แต่​ปัจจุบัน​กำลัง​มี​ปัญหา​เพราะ​ความ​เหิม​เก​ริม​มักใหญ่​ใฝ่สูง​ของ​สมิง​สิน​ธู​ซึ่ง​เป็น​พระอนุชา​ของ​เจ้า​หลวง และ​นับ​วัน​ก็​กลาย​เป็น​ความ​ขัดแย้ง​ระหว่าง​พี่น้อง​รุนแรง​ขึ้น​ทุกที โดยเฉพาะ​เรื่อง​ผล​ประโยชน์​ทางการ​ค้า​กับ​พวก​ฝรั่ง พอ​ถูก​เจ้า​หลวง​ตำหนิ สมิง​สิน​ธู​ก็​อ้าง​ว่า

“ก็​เพราะ​เกิด​เป็น​พระอนุชา​ของ​เจ้า​หลวง​นี่​ล่ะ เลย​ต้อง​คิดถึง​ผล​ประโยชน์​ของ​เชียง​น้อย”

“ให้​เรือรบ​เข้า​มา​จอด ก็​เท่ากับ​ยก​ดิน​แดน​ให้​มัน​ย่ำยี ไอ้​น้อง​ชั่ว ฝรั่ง​มัน​ติดสินบน​เจ้า​เท่า​ไหร่”

“โบราณ คร่ำครึ...เอา​เถอะ ข้า​อายุ​ยัง​น้อย รอ​สืบ​ทอด​ราช​บัลลังก์​จาก​ท่าน มัน​จะ​นาน​สัก​กี่​ปี​กัน​เชียว”

“ไอ้​กบฏ! นี่​คิด​ลองดี​กับ​ข้า​รึ”

สมิง​สิน​ธู​ยิ้ม​ร้าย เดิน​เข้าไป​คุกเข่า​ข่มขู่​เจ้า​หลวง​ด้วย​การ​แตะ​ปลาย​มีด​สั้น​ที่​โผล่​พ้น​เอว​คล้าย​จะ​ดึง​ออก​จาก​ฝัก

“เห็น​มีด​นี่​ไหม ทั้ง​แก่ ทั้ง​อ่อนแอ​อย่าง​เจ้า​พี่ จะ​ทน​คม​มีด​ได้​สัก​กี่​เพลา”

เจ้า​หลวง​ตาเหลือก​ลาน คิด​ว่า​สมิง​สิน​ธู​จะ​ทำ​จริง ทันใดนั้น​ธนู​ดอก​หนึ่ง​พุ่ง​ผ่าน​มือ​ที่​จับ​มีด​ของ​สมิง​สิน​ธู​จน​เป็น​แผล​ยาว ทหาร​ของ​สมิง​สิน​ธู​สอง​คน​รีบ​ลุก​ขึ้น​ป้องกัน​ภัย​ทันที

ที่​หน้า​ประตู​นั่นเอง “ออ​ง​ดิน” นักรบ​มือ​ฉกาจ​ยืน​ถือ​คัน​ธนู​สีหน้า​อาจหาญ​เข้มแข็ง

“พญา​เหยี่ยว​แห่ง​เชียง​น้อย...ออ​ง​ดิน!” สมิง​สิน​ธู​คำราม​หน้าตา​แค้น​เคือง แต่​ออ​ง​ดิน​หา​ได้​สนใจ หัน​ไป​ร้อง​บอก​ทหาร​ผู้​จงรักภักดี​ต่อ​เจ้า​หลวง​ด้วย​น้ำเสียง​แข็งกร้าว

“กระจาย​กำลัง​ปกป้อง​เจ้า​หลวง”

ทหาร​องครักษ์​จาก​ข้าง​นอก​หลาย​นาย​วิ่ง​กรู​กัน​เข้า​มา​ปกป้อง​เจ้า​หลวง เผชิญหน้า​กับ​สมิง​สิน​ธู​และ​ลูกน้อง​กลาง​ท้องพระโรง ส่วน​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​และ​นาง​ติ๊ด​พี่เลี้ยง​วิ่ง​หน้าตา​ตื่น​มา​จาก​ตำหนัก​ฝ่ายใน เจ้าหญิง​รีบ​ไป​ยืน​เคียง​ข้าง​เจ้า​หลวง ขณะ​ที่​ออ​ง​ดิน​เดิน​ไป​หา​สมิง​สิน​ธู ก้ม​ศีรษะ​ทำ​ความ​เคารพ​ก่อน​จะ​ดึง​มีด​จาก​มือ​พระอนุชา​เจ้า​หลวง​ด้วย​ท่วงท่าสุภาพ​แต่​แวว​ตา​ดุดัน​สม​เป็น​ทหาร​องครักษ์​มาก​ความ​สามารถ

“ขออภัย นอกจาก​องครักษ์​แล้ว​ห้าม​ใคร​พก​อาวุธ​เข้า​มา​ใน​เขต​พระ​ราช​ฐาน”

สมิง​สิน​ธู​โกรธ​จัด แต่​ประเมิน​สถานการณ์​แล้ว​เป็น​รอง​จึง​ยอม​อ่อนข้อ

“ได้...ตอน​นี้​ข้า​จะ​ยอม​ให้​ก่อน ข้า​ขึ้น​ครอง​บัลลังก์​เมื่อ​ไหร่ หัว​ของ​เจ้า​จะ​หลุด​จาก​บ่า​เป็น​คน​แรก”

“ด้วย​ความ​ยินดี แต่​เศียร​ของ​ท่าน​และ​องครักษ์​คง​ต้อง​หนี​ให้​รอด​ปลาย​ธนู​ของ​ข้า​ไป​ก่อน” ออ​ง​ดิน​กล่าว​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว เช่น​เดียว​กับ​สายตา​ของ​ทั้ง​เจ้า​หลวง​และ​เจ้าหญิง​ที่​มอง​สมิง​สิน​ธู​อย่าง​ชิงชัง

“สมิง​สิน​ธู คน​อย่าง​เจ้า​อย่า​หวัง​ปกครอง​เมือง​เชียง​น้อย ข้า​จะ​สถาปนา​ตัน​ละ​วิน​ลูก​ชาย​ของ​ข้า​ขึ้น​สืบ​ทอด​ราช​บัลลังก์ ไม่​ใช่​เจ้า”

“เจ้าชาย​ตัน​ละ​วิน​น่ะ​หรือ ถูก​พี่เลี้ยง​พา​หาย​ไป​ตั้งแต่​สาม​ขวบ ป่านนี้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​หรือ​ไม่​ยัง​ไม่​รู้​เลย”

“ไม่​จริง! ตัน​ละ​วิน​ลูก​ข้า​ยัง​มี​ชีวิต​อยู่ ตัน​ละ​วิน​ยัง​ไม่​ตาย”

“เอา​เถอะ สัก​วันพระ​ราช​วัง​แห่ง​นี้​จะ​เป็น​ของ​ข้า สำหรับ​หลาน​สาว​คน​สวย ข้า​จะ​สร้าง​กรง​ขัง​ให้​ที่​ลาน​สรงน้ำ ส่วน​เจ้า​พี่ หวัง​ว่า​คง​บรรทม​อย่าง​มี​ความ​สุข​บน​สวรรค์​ตรง​ไหน​สัก​แห่ง”

กล่าว​จบ สมิง​สิน​ธู​ก็​เดิน​นำ​ทหาร​ของ​ตน​ออก​ไป​พร้อม​เสียง​หัวเราะ​ดัง​ลั่น​ทั้ง​คุ้ม​หลวง พลัน​เจ้า​หลวง​ก็​มี​อาการ​หอบ​เสียง​ดัง​จะ​เป็น​ลม เซ​ลง​ที่​บัลลังก์​จน​เอ​ยาว​ดี​ต้อง​วิ่ง​เข้าไป​ประคอง​ด้วย​ท่าที​ตกใจ...

หลังจาก​ตาม​หมอ​หลวง​มา​ตรวจ​อาการ​เจ้า​หลวง​ที่​เป็น​ลม​และ​มี​ไข้​ขึ้น​สูง เอ​ยาว​ดี​เฝ้า​มอง​ท่าน​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง และ​บ่น​กับ​ออ​ง​ดิน​อย่าง​แค้น​ใจ​เจ้า​อา​ว่า​ทำ​เหมือน​ไม่​ใช่​พี่น้อง​กัน ทั้งที่​เจ้า​หลวง​เป็น​พี่​ชาย​แท้ๆ

“คน​ขายชาติ​พรรค์​นั้น​ไม่​ต้อง​เรียก​เจ้า​อา​หรอก​เพคะ” นาง​ติ๊ด​โพล่ง​ขึ้น​มา

“ข้าหลวง​ติ๊ด” ออ​ง​ดิน​ปราม​เสียงแข็ง นาง​ติ๊ด​เลย​หน้าจ๋อย​รีบ​ขออภัย แล้ว​ออ​ง​ดิน​ก็​หัน​ไป​รายงาน​เจ้าหญิง​ว่า “เหล่า​องครักษ์​กำลัง​ประชุม​กัน สมิง​สิน​ธู​มี​ท่าทาง​กระด้างกระเดื่อง​คง​ก่อการ​กบฏ​ใน​ไม่​ช้า”

เอ​ยาว​ดี​หน้าเสีย และ​ยิ่ง​เครียด​ไป​กัน​ใหญ่​เมื่อ​ได้ยิน​เจ้า​หลวง​ละเมอ​เพ้อ​หา​ตัน​ละ​วิน​ผู้​ซึ่ง​เป็น​พี่​ชาย​ของ​เธอ

“ตัน​ละ​วิน​ลูก​พ่อ อยู่​ไหน กลับ​มา​หา​พ่อ กลับ​มา​เชียง​น้อย​สิ​ลูก”

“เจ้า​หลวง​กำลัง​เพ้อ หลาย​วัน​นี้​ไข้​ขึ้น​ลง​หลาย​ครั้ง สุด​ปัญญา​จะ​รักษา หม่อมฉัน​เกรง​ว่า” หมอ​หลวง​กลืน​น้ำลาย​ไม่​กล้า​พูด​ต่อ เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ถึง​กับ​ปิดปาก​ร้องไห้ จน​นาง​ติ๊ด​ต้อง​เข้าไป​ปลอบ

ooooooo

สาย​วัน​ใหม่ เอ​ยาว​ดี​เข้า​มา​ดู​แผนที่​เชียง​น้อย​และ​สยาม​ประเทศ​บน​ข้าง​ฝา​ด้วย​สีหน้า​ครุ่นคิด โดย​มี​นาง​ติ๊ด และ​องครักษ์​ออ​ง​ดิน​เฝ้า​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​สงสัย

“เจ้าหญิง​ทรง​ทอดพระเนตร​แผนที่​ทำไม​พระเจ้า​ค่ะ”

ไม่​มี​คำ​ตอบ​แต่​กลับ​มี​คำ​ถาม​ขึ้น​มา​แทน “ไป​เมือง​สยาม...ใช้​เวลา​กี่​วัน”

ออ​ง​ดิน​นิ่ว​หน้า​ขึ้น​มา​ทันที สนิท​กัน​จน​อ่าน​ความ​คิด​ออก​ว่า​เจ้าหญิง​จะ​ทำ​อะไร

“รับสั่ง​ถาม​ทำไม​เพคะ” นาง​ติ๊ด​ข้องใจ

“สิ่ง​ที่​เจ้าหญิง​ทรงพระดำริ หม่อมฉัน​คิด​ว่า​ไม่​เหมาะ”

“มี​พระดำริ...เจ้าหญิง​ทรง​มี​พระดำริ​อะไร​หรือ​ท่าน​ออ​ง​ดิน”

“เมื่อ​ยี่สิบ​ปี​ก่อน​เกิด​สงคราม​กลางเมือง องครักษ์​ของ​เจ้า​พี่​พา​เจ้า​พี่​ตัน​ละ​วิน​เข้าไป​หลบ​ซ่อน​ใน​เมือง​สยาม เจ้า​พี่​ต้อง​มี​ชีวิต​อยู่​ที่​นั่น เจ้า​พี่​อาจ​ไม่​รู้​องค์​ว่า​คือ​รัชทายาท คือ​ขวัญ​และ​กำลังใจ​ของ​เจ้า​หลวง”

นาง​ติ๊ด​พยายาม​คิด​ตาม​ให้​ทัน​คำ​พูด​เจ้าหญิง “ถ้า​เจ้าชาย​เสด็จกลับ​เชียง​น้อย สมิง​สิน​ธู​ก็​หมด​สิทธิ์​ขึ้น​ครอง​ราชย์...อืม

อัน​เนี้ย​ใครๆก็​รู้ แต่​ที่​ไม่​รู้​คือ...แล้ว​เจ้าหญิง​มี​พระ​ประสงค์​จะ​ทรง​ทำ​อะไร”

“เรา​ส่ง​คน​ไป​ตาม​หา​เจ้าชาย​มา​ตลอด แต่​คน​ที่​ส่ง​ไป​หาย​สาบสูญ เรา​เชื่อ​กัน​ว่า​สมิง​สิน​ธู​วาง​กำลัง​คน​ไว้​ใน​เมือง​สยาม และ​ฆ่า​ทุก​คน​ที่​ไป​ตาม​หา​เจ้าชาย” ออ​ง​ดิน​กล่าว​หน้า​เครียด

“ก็​เพราะ​อย่าง​นั้น​ไง​ล่ะ หญิง​ถึง​ต้อง​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง”

“โฮ้ย ตกลง​คุย​กัน​เรื่อง​อะไร​เพคะ ใคร​ช่วย​บอก​อี​ติ๊ดที​สิ​เจ้า​คะ”

“หญิง​จะ​เดินทาง​เข้าไป​ใน​เมือง​สยาม ไป​ตาม​หา​เจ้า​พี่​ด้วย​ตัว​หญิง​เอง”

“ก็​แค่​นั้น​แหละ” พูด​ไป​แล้ว​ก็​สะดุ้ง​ตาเหลือก เสียงหลง​เมื่อ​นึก​ได้​ถนัด “เจ้าหญิง​จะ​ทรง​ลอบ​เข้า​เมือง​สยาม!”

“ที่​ตาม​หา​เจ้า​พี่​ไม่​พบ เพราะ​คน​ที่​เรา​ส่ง​ไป​เป็น​ทหาร​จับ​สังเกต​ง่าย แต่​ถ้า​หญิง​ไป​เอง ไป​อย่าง​ลับๆ หญิง​น่า​จะ​พบ”

ออ​ง​ดิน​ถอน​ใจ​ไม่​เห็น​ด้วย เดิน​ไป​หยิบ​ดอกไม้​ที่​วาง​ประดับ​ดอก​หนึ่ง​ขึ้น​มา

“ดอกไม้​นี่​เป็น​หนึ่ง​ใน​จำนวน​ดอกไม้​มากมาย​ที่​ข้าหลวง​หลาย​สิบ​คน​ต้อง​เก็บ​มา​ทำ​น้ำ​ปรุง​ถวาย​ทุก​วัน เจ้าหญิง​ทรงทราบ​ไหม​ว่า​มัน​คือ​ดอก​อะไร” เอ​ยาว​ดี​ส่าย​หน้า​ช้าๆ “แม้แต่​ดอก​ปี​บ​ที่​ขึ้น​อย่าง​ดาษดื่น​จน​ชาว​บ้าน​เห็น​เป็น​ธรรมดา เจ้าหญิง​ยัง​ไม่​ทรงทราบ​ชื่อ เจ้าหญิง​ไม่​ทรงทราบ​ด้วย​ซ้ำ​ว่า​โลก​ภายนอก​วัง​หลวง​นั้น​เป็น​อย่างไร เพราะ​ตั้งแต่​ประสูติ เจ้าหญิง​ไม่​เคย​เสด็จออก​ไป​นอก​คุ้ม​หลวง​เลย”

“ท่าน​เหมือน​เจ้า​อา เหมือน​ทุก​คน ที่​คิด​ว่า​เจ้าหญิง​ดี ​แต่​อาบ​น้ำ​ปรุง  ไม่​มี​หัวคิด  เพราะ​อย่าง​นี้​แหละ​ที่​จะ​ทำให้​หญิง​รอด”

นาง​ติ๊ด​คิด​ตาม​เพราะ​สิ่ง​ที่​เจ้าหญิง​กล่าว​มา​มี​เหตุผล “อืม...​จะ​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​ว่า​เจ้าหญิง​กล้า​หนี​ออก​นอก​วัง​เข้าไป​ใน​แดน​สยาม”

“ใช่” สีหน้า​เจ้าหญิง​เด็ดเดี่ยว

“การ​เดินทาง​แบบ​นั้น​เต็ม​ไป​ด้วย​อันตราย หม่อมฉัน​ยอม​ไม่​ได้ หม่อมฉัน​จะ​ไม่​คุย​เรื่อง​นี้​อีก” ออ​ง​ดิน​หัน​หลัง​จะ​เดิน​ออก เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ส่งเสียง​มี​อำนาจ​เรียก​ไว้ จน​เขา​ต้อง​หัน​กลับ​มา​คุกเข่า​ลง​ตรง​หน้า แต่​แล้ว​เจ้าหญิง​กลับ​สั่ง​ให้​เขา​ยืน​ขึ้น​สลับ​กับ​คุกเข่า​อยู่​หลาย​ครั้ง

“ท่าน​เป็น​องครักษ์​ประจำ​ตัว ข้า​สั่ง​ให้​ท่าน​ยืน ท่าน​ก็​ ต้อง​ยืน สั่ง​ให้​นั่ง​ก็​ต้อง​นั่ง” ว่า​แล้ว​ก็​ดึง​ดาบ​สั้น​จาก​เอวออ​ง​ดิน​มา​จ่อ​ใกล้​คอหอย​ตน​เอง “สั่ง​ให้​ตาย​ก็​ต้อง​ตาย!”

นาง​ติ๊ด​ร้อง​วี้ด​คิด​ว่า​เจ้าหญิง​บ้า​ไป​แล้ว ขอร้อง​ปาก​คอ​สั่น​ให้​วาง​มีด​ลง เดี๋ยว​ผี​ผลัก

“ว่า​ไง จะ​ตาม​หญิง​ไป​ดีๆ หรือ​จะ​ให้​หญิง​หนี​ออก​ไป​เอง” เจ้าหญิง​จ้อง​หน้า​ออ​ง​ดิน​รอ​คำ​ตอบ...ออ​ง​ดิน​ถอน​ใจ​หนักๆ เอาจริง​ขนาด​นี้​คง​ขัด​พระทัย​ไม่ได้​แล้ว

ooooooo

หลังจาก​ตัดสิน​พระทัย​แน่วแน่​แล้ว คืน​นั้น​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ทรง​ลอบ​หนี​ออก​ไป​จาก​คุ้ม​หลวง​พร้อม​ด้วย​องครักษ์​ ออ​ง​ดิน​และ​นาง​ข้าหลวง​ติ๊ด จุดหมาย​ปลายทาง​คือ​เมือง​สยาม​เพื่อ​ตาม​หา​พระเชษฐา​กลับ​มา​ขึ้น​ครอง​ราช​บัลลังก์​นคร​เชียง​น้อย​สืบ​ต่อ​จาก​เจ้า​หลวง...

เช้า​วัน​ใหม่​ที่​ชุมชน​ชาว​เชียง​น้อย​ซึ่ง​พวก​เขา​หนี​จาก​บ้านเมือง​ตัว​เอง​เข้า​มา​ทำ​กิน​แถบ​ชาย​แดน​เมือง​สยาม ทหาร​สาม​คน​ขี่​ม้า​เข้า​มา​ใน​ชุมชน​แล้ว​ทำ​การ​ขูดรีด​เก็บ​ภาษี โดย​อ้าง​เป็น​ค่า​คุ้มครอง​เพิ่ม​ที่​ชาว​เชียง​น้อย​ทั้งหลาย​ต้อง​ให้​แก่​ทางการ​สยาม​ทั้งที่​เมื่อ​วัน​ก่อน​ก็​เพิ่ง​มา​เก็บ​ไป วัน​นี้​ชาว​บ้าน​หลาย​คน​จึง​แข็ง​ขืน​ไม่​ยอม และ​เกิด​การ​ปะทะ​กัน​ขึ้น​เมื่อ​ทหาร​วางอำนาจ​ข่มเหง​กล่าวหา​ว่า​พวก​เขา​เป็น​กบฏ แม้​ผู้​นำ​

ชุมชน​พยายาม​เข้า​ห้าม​ก็​ไม่​เป็น​ผล จนกระทั่ง ​ท่าน​ดาบ​ปราบ​ศัตรู​ปรากฏ​ตัว​พร้อม​ด้วย​นาย​ก้าน​ทหาร​คน​สนิท

เพียง​ครู่​เดียว ​ทหาร​เลว​ทั้ง​สาม​คน​ที่​คิด​จะ​หลอก​เก็บ​ภาษี​เข้า​พก​เข้า​ห่อ​ตน​เอง​ก็​ถูก​รวบ​ตัว​เพื่อ​เอา​กลับ​ไป​ลงโทษ ทำให้​ชาว​บ้าน​ที่​หาเช้ากินค่ำ​ต่าง​พา​กัน​โล่ง​อก​โล่ง​ใจ และ​กล่าว​ขาน​ชื่นชม​ท่าน​ดาบ​รูป​งาม​ผู้​มาก​ด้วย​น้ำใจ

“เรา​ไม่​รู้​มา​ก่อน​ว่า​จะ​มี​ขุนนาง​ระดับ​สูง​เดินทาง​มา ขออภัย​ที่​มิได้​เตรียมตัว​ต้อนรับ” ผู้​นำ​ชุมชน​กล่าว​ด้วย​ท่าที​นอบน้อม​ก่อน​จะ​รับ​ฟัง​พวก​เขา​ชี้แจง​แถลง​ความ​จริง

“ท่าน​ผู้​นี้​ไม่​ใช่​แค่​ทหาร แต่​ทรง​เป็น​เจ้านาย​เชื้อพระวงศ์ ท่าน​เดินทาง​มา​จาก​เมืองหลวง ​เพราะ​ฎีกา​ที่​ร้องเรียน​เข้าไป​เรื่อง​เก็บ​ภาษี”

“พอ​ความ​ทราบ​ฝ่า​ละออง​ธุ​รี​พระบาท ทรง​เป็น​พระ​ราช​ธุระ​ไต่ถาม​ถึง​ความ​เดือดร้อน​ที่​พวก​ท่าน​ได้​รับ จึง​เป็น​เหตุ​ให้​ฉัน​มา​ดูแล​ชาว​เชียง​น้อย​ที่​เข้า​มา​พึ่ง​พระ​บรม​โพธิสมภาร เรา​มิได้​มุ่ง​เก็บ​ภาษี​ของ​ท่าน ที่​ผ่าน​มา​เป็น​เพราะ​เจ้า​เมือง​ที่​นี่​แอบอ้าง​พระ​ราช​อำนาจ หาเงิน​เข้า​พก​เข้า​ห่อ​ของ​ตน​เอง ฉัน​ให้​คน​จับ​ตัว​เจ้า​เมือง​ไป​ลงโทษ พร้อม​ริบ​ทรัพย์สิน​แล้ว ใคร​จ่าย​เงิน​พวก​มัน​ไป​เท่า​ไหร่​จะ​จัด​ส่ง​คืนให้”

ชาย​หญิง​ทั้งหลาย​ดีใจ​มาก​ส่งเสียง​อื้ออึง ยกมือ​ขึ้น​พนม​บ่ายหน้า​ไป​ทาง​วัง​หลวง​โดย​พร้อมเพรียง

“เป็น​บุญ​ยิ่ง​แล้ว แม้แต่​ลูก​นก​ลูก​กา​ที่มา​ขอ​อาศัย​ก็​ยัง​ได้​รับ​พระเมตตา ขอ​จง​ทรงพระเจริญ​ด้วย​เถิด”

ท่าน​ดาบ​ยิ้ม​พอใจ ครั้น​ชาว​บ้าน​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​งาน ท่าน​ดาบ​ก็​เดิน​ชม​งาน​ฝีมือ​และ​ชม​ความ​เป็น​อยู่​ใน​ชุมชน​โดย​มี​ผู้​นำ​ชุมชน​สูง​วัย​คอย​เดิน​ตาม​รายงาน

“ชาว​เชียง​น้อย​ช่าง​มี​ฝีมือ​เสีย​จริง แล้ว​นี่​ทาง​บ้านเมือง​ของ​พวก​ท่าน​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

“ข่าว​ลือ​เรื่อง​การ​กบฏ​หนาหู​ขึ้น​เรื่อยๆ สงสาร​ก็​แต่​เจ้า​หลวง​กับ​เจ้าหญิง​กาย​หอม”

“เจ้าหญิง​กาย​หอม” ท่าน​ดาบ​ทวน​คำ​สีหน้า​สงสัย

“ก็​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี เคย​ได้ยิน​ชื่อ​ไหม​ขอรับ”

ได้ยิน​ชื่อ​นี้ ท่าน​ดาบ​ชะงัก​ทันที ก้าน​เอง​ก็​นึกออก​จะ​บอก​ว่า​นั่น​คือ​คู่หมั้น...แต่​โดน​ท่าน​ดาบ​เหยียบ​เท้า​เสีย​จน​ไม่​กล้า

“แผ่นดิน​สยาม​เป็น​ปึกแผ่น​ด้วย​พระ​บารมี​ของ​พระเจ้า อยู่หัว กระทั่ง​เมือง​เชียง​น้อย​ต้อง​ส่ง​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​เข้า​มา​ถวายตัว” ผู้​นำ​พูด​แล้ว​ถอน​ใจ ทำให้​ท่าน​ดาบ​แปลก​ใจ​อยาก​ฟัง​เหตุผล “เชียง​น้อย​มี​เจ้าหญิง​สูง​ศักดิ์​เพียง​พระองค์​เดียว เรา​หวัง​ว่า​เจ้าหญิง​ของ​เรา​จะ​ได้​ถวาย​งาน​พระเจ้าอยู่หัว​ใน​พระ​มหาราช​วัง”

ท่าน​ดาบ​อึ้ง​ไป เพราะ​ถูก​ต่อว่า​กลายๆว่า​ไม่​คู่ควร แต่​อีก​ฝ่าย​ไม่​รู้​อะไร ยัง​ว่า​เรื่อย​ไป​ตามใจ​คิด

“แต่​นี่​กลับ​ถูก​ให้​หมั้น​กับ​ชั้น​หลาน​มี​ศักดิ์​เพียง​หม่อมเจ้า”

ก้าน​ซึ่ง​สนิทสนม​กับ​ท่าน​ดาบ​เป็น​อย่าง​มาก​ได้ที​พ่น​คำ​ด่า​เต็มเหนี่ยว “นั่น​น่ะ​สิ ยศ​ศักดิ์​ต่ำ​ทราม ไม่​แน่​นะ เกิด​หน้าตา​พิกล​พิการ หรือ​ดำ​คล้ำ​เป็น​ยักษ์​ขมูขี มัน​จะ​เหมาะสม​กับ​เจ้าหญิง​กาย​หอม​ไป​ได้​อย่างไร”

ท่าน​ดาบ​ทำท่า​คล้าย​เมื่อย​แขน​ยก​ดาบ​ขึ้น​วาด​ไป​ข้าง​ตัว​เฉี่ยว​หัว​ก้าน​จน​หลบ​วืด หน้าจ๋อย

“เอา​ล่ะ ใกล้​ค่ำ​แล้ว พวก​เรา​เห็น​ที​จะ​ต้อง​ขอ​ลา พรุ่งนี้​จะ​ได้​จัดการ​พิพากษา​พวก​เจ้า​เมือง​ใจ​โฉด​ให้​เสร็จๆไป...ลา​ล่ะ” ท่าน​ดาบ​เดิน​ไป​ขึ้น​หลัง​ม้า​ควบ​ออก​ไป​ด้วย​อารมณ์​ขุ่นมัว ไม่​ใช่​ที่​โดน​ก้าน​แกล้ง​ว่า​ให้ แต่​เป็น​เพราะ​ไม่​พอใจ​คำ​พูด​ผู้​นำ​ชุมชน

ก้าน​กำลัง​จะ​ขึ้น​ม้า​อีก​ตัว แต่​ต้อง​ชะงัก​หัน​กลับ​มา​ตาม​เสียง​เรียก​ของ​ท่าน​ผู้​นำ​ที่​เหมือน​เพิ่ง​นึก​อะไร​ได้

“จริง​สิ ลืม​ถาม​ไป ท่านชาย​รูป​งาม​น้ำใจ​กล้า​หาญ​ท่าน​นี้​คง​มิ​ธรรมดา​เป็น​แน่แท้ ท่าน​มี​นาม​ว่า​กระไร​รึ”

ก้าน​หัวเราะ​ร่วน​ก่อน​ตอบ “ฟัง​แล้ว​จำ​ไว้​เลย​นะ ท่านชาย​พระองค์​นี้​มี​พระนาม​ว่า หม่อมเจ้า​ดาบ​ปราบ​ศัตรู โอรส​องค์​เดียว​ของ​เสด็จ​พระองค์​ชาย​ใหญ่ และ​ที่​สำคัญ​เป็น​พระ​คู่หมั้น​ของ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ที่​เอ็ง​นินทา​อยู่​เมื่อ​กี๊​นี้​แหละ”

ฟัง​คำ​ตอบ​จบ ท่าน​ผู้​นำ​ตาเหลือก​ตกใจ​แทบ​หงายหลัง

ooooooo

ใน​วัง​เขียว​ซึ่ง​เป็น​ที่​พัก​ของ​นวล​หม่อม​แม่​ของ​ท่าน​ดาบ​ปราบ​ศัตรู หม่อม​นวล​กำลัง​คุย​จ้อ​เรื่อง​บุญ​วาสนา​ของ​ตน​เอง​ให้​เพื่อน​ฟัง โดย​มี​นังหนิม​สาว​ใช้​คน​สนิท​คอย​เป็น​ลูก​คู่ ระหว่าง​การ​คุย​โว​หม่อม​นวล​มัก​ส่งเสียง​หัวเราะ​ร่วน​แหลม​ปรี๊ด​บาดหู​เป็น​ระยะ ส่วน​เพื่อน​สอง​คน​ของ​หม่อม​ต่อหน้า​ก็​ดู​ป้อ​ยอ แต่​ใจ​ลึกๆก็​ริษยา​อยาก​เห็น​หม่อม​นวล​ล่มจม​จะ​ได้​เก็บ​ไป​ขยาย​ต่อ​ให้​สนุก​ปาก

“ท่านชาย​ดาบ​ปราบ​ศัตรู​ลูก​ชาย​ของ​อิฉัน​ช่าง​มี​บุญ​วาสนา​หมั้นหมาย​กับ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​มา​ตั้งแต่​เล็ก แล้ว​เชียง​น้อย​น่ะ​ใครๆก็​รู้ มี​แต่​บ่อ​พลอย​เต็ม​บ้าน​เต็ม​เมือง คอ​ของ​อิฉัน​ก็​เล็กๆแค่​นี้​จะ​ใส่​สร้อยทอง​ฝัง​พลอย​ได้​สัก​กี่​เส้น”

หม่อม​แจ้​กับ​หม่อม​กุหลาบ​หมั่นไส้​ แต่​ฝืน​ใจ​ปั้น​ยิ้ม​สรรเสริญ​เยินยอ​แล้ว​หัวเราะ​กัน​ร่วน พลาง​หยิบ​ขนม​เข้า​ปากชิ้น​แล้ว​ชิ้น​เล่า จน​หม่อม​นวล​ต้อง​ปราม​ด้วย​การ​ส่ง​แก้ว​น้ำ​ให้​ทั้ง​คู่​ดื่ม​ตาม​ประสา​คน​งก

ระหว่าง​นี้​เอง ท่าน​ดาบ​เดิน​เข้า​มา​พร้อม​ก้าน เขา​ยกมือ​ไหว้​ทุก​คน​อย่าง​มี​สัมมา​คารวะ

“กลับ​มา​แล้ว​หรือ​ท่าน​ดาบ หม่อม​แจ้​กับ​หม่อม​กุหลาบ​ท่าน​มา​เยี่ยม​แม่​น่ะ ลูก​ไป​เยี่ยม​ชาว​เชียง​น้อย​ได้​ข่าว​เจ้าหญิง​พระ​คู่หมั้น​บ้าง​ไหม” หม่อม​นวล​ทัก​ถาม​แต่​ไม่​รอ​ฟัง​คำ​ตอบ​จาก​ลูก​ชาย รีบ​หัน​ไป​บอก​เพื่อน​ว่า “อิฉัน​ส่ง​จดหมาย​ไป​ทวง​ถาม​ว่า​จะ​เสด็จ​ลง​มา​เมื่อ​ไหร่​น่ะ​เจ้า​ค่ะ จะ​ได้​กราบทูล​ขอพระราชทาน​น้ำสังข์”

ท่าน​ดาบ​หน้า​ตูม​ตึง​เพราะ​ยัง​หงุดหงิด​ไม่​หาย​เรื่อง​ถูก​มอง​ว่า​ไม่​คู่ควร​กับ​เจ้าหญิง

“คง​ไม่​รวดเร็ว​นัก​หรอก​ขอรับ​หม่อม​แม่ ทาง​นั้น​คง​รู้สึก​ว่า​ลูก​ไม่​คู่ควร”

หม่อม​ทั้ง​สอง​หูผึ่ง รู้สึก​สะใจ แย่ง​กัน​แทรก​ขึ้น​มา​เหมือน​คล้าย​จะ​ดีใจ

“เจ้าหญิง​บิดพลิ้ว​คำมั่น​หมายรึท่าน​ดาบ”

“การ​แต่งงาน​ถูก​ยกเลิก”

“ท่านชาย​ดาบ​แห่ง​วัง​เขียว​จะ​กลาย​เป็น​ห​ม้า​ย​ขันหมาก”

หม่อม​นวล​เห็น​เพื่อน​มี​ทีท่า​กระ​ดี๊​กระ​ด๊า​ใส่​สี​ใส่​ข่าว​เช่น​นั้น​ก็​ลุก​พรวด​กรีด​เสียง​แหลม​โต้แย้ง “ไม่​จริ๊ง!” แต่​พอ​เห็น​เพื่อน​และ​ก้าน​สะดุ้ง​สุด​ตัว หม่อมนวล​รู้ตัว​รีบ​สงบ​สติ ลด​เสียง​ลง “เจ้าหญิง​คง​รอ​ให้​บ้านเมือง​เรียบร้อย​ก่อน​น่ะ ลูก​ของ​แม่​มี​ทั้ง​ยศ ทั้ง​เกียรติ ไม่​เหมาะสม​อะไร​กัน”

“หม่อม​แม่​จดหมาย​ไป​ทุก​ปี​ก็​เงียบ​หาย แค่​นี้​หม่อม​แม่​ยัง​ดู​ไม่​รู้​อีก​หรือ​ว่า​เขา​ไม่​อยาก​แต่งงาน​กับ​ลูก ที่จริง​ก็ดี เพราะ​ลูก​เอง​ก็​ไม่​อยาก​แต่งงาน​กับ​ผู้หญิง​พรรค์​นั้น”

“ไป​เรียก​เจ้าหญิง​บ่อ​พลอย เอ๊ย เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​แบบ​นั้น​ได้​ยัง​ไง​กัน​ท่าน​ดาบ”

“ผู้หญิง​ที่​วันๆเอาแต่​อาบ​น้ำอบ เฮ​อะ ได้​มา​ก็​เหมือน​มี​ขวด​น้ำ​ปรุง​อยู่​กลางบ้าน” ท่าน​ดาบ​พูด​เสร็จ​ก็​เดิน​หนี​ไป​ทันที หม่อมนวล​ถึง​กับ​หน้าเสีย ขณะ​ที่​สอง​หม่อม​แอบ​ตา​โต​กัน​ว่า​ได้​ข่าว​เด็ด!

ooooooo

หลวง​โอสถ​หมกมุ่น​กับ​การ​ปรุง​ยา​เฉก​เช่น​ทุก​วัน โดย​มี​วาด​คอย​ช่วยเหลือ​อย่าง​แคล่วคล่อง และ​นับ​วัน​วาด​ก็ได้​ความ​รู้​เรื่อง​ปรุง​ยา​จน​เชี่ยวชาญ​แตกฉาน บางที​หลวง​โอสถ​หลงลืม​ไป​บ้าง​ก็ได้​วาด​คอย​ช่วย​เตือน​ความ​จำ

วัน​นี้​หลวง​โอสถ​ปรุง​ยา​แก้​ไข้จับสั่น​ที่​กำลัง​ระบาด​หนัก พอ​รู้​ว่า​วง​แม่​ของ​วาด​เป็น​โรค​นี้​อยู่​จึง​มอบ​ยา​ที่​ปรุง​เสร็จ​ใส่​ห่อ​ผ้า​ให้​วาด​เอา​ไป​ให้​แม่​กิน วาด​ดีใจ​มาก​กราบ​ขอบพระคุณ​คุณ​หลวง​แล้ว​วิ่ง​แน่​บก​ลับ​ไป​ที่​เรือน​ทาส​เพราะ​
แม่​กำลัง​อาการ​หนัก แต่​ไม่ทัน​ที่​วาด​จะ​เอา​ยา​ให้​แม่​กิน เหลือ​ก็​ให้​ทาส​ชาย​สอง​คน​เข้า​มา​แย่ง​ห่อ​ยา​นั้น​ไป​ให้​ผัว​ตัว​เอง​กิน

วาด​โกรธ​แค้น​เป็น​ที่สุด​ที่​โดน​แย่ง​ยา​ไป​ซึ่งหน้า ต่อสู้​ตบ​ตี​กับ​พวก​เหลือ​จน​ตัว​เอง​บาดเจ็บ ก่อน​จะ​ตัดสินใจ​วิ่ง​ลง​จาก​เรือน​ทาส​มุ่ง​หน้า​ไป​เรือน​คุณ​หลวง​ท่ามกลาง​สาย​ฝน โดย​ให้​ไผ่​ช่วย​เฝ้า​แม่​ของ​ตน​ไว้​ก่อน

“คุณ​หลวง คุณ​หลวง​ช่วย​ด้วย ช่วย​บ่าว​ด้วย” เสียง​วาด​เอ็ดอึง​จน​โนรี​เปิด​ประตู​เยี่ยม​หน้า​ออก​มา​ดู

“อะไร​ของ​เอ็ง​วะ อี​วาด”

“อี​เหลือ​เจ้า​ค่ะ มัน​ให้​คน​มา​ซ้อม​บ่าว​กับ​นัง​ไผ่”

“ตี​กัน​อีก​แล้ว พวก​เอ็ง​นี่​มัน​ยัง​ไง​กัน”

“อี​เหลือ​มัน​แย่ง​ยา​ของ​บ่าว​ไป คุณ​โนรี​เจ้าขา แม่​ของ​บ่าว​กำลัง​จะ​ตาย คุณ​โนรี​ช่วย​ให้​ความ​ยุติธรรม​ด้วย​นะ​เจ้า​คะ” วาด​ทรุด​ลง​นั่ง สอง​มือ​จับ​ขา​โนรี​วิงวอน โนรี​กลับ​สะบัด​เท้า​หนี ชี้​หน้า​ด่า​วาด​ด้วย​ความ​เกลียด​ชัง

“เอ็ง​นี่​มัน​จริงๆ สม​กับ​ที่​นัง​เหลือ​มัน​บอก​ไม่​มี​ผิด”

“นัง​เหลือ​มัน​มา​บอก บอก​อะไร​เจ้า​คะ”

“มัน​บอก​ว่า​เอ็ง​น่ะ​ไม่​ยอม​ทำ​งาน​ทำ​การ ชอบ​กินแรง​เพื่อน เมื่อ​วัน​ก่อน​เอ็ง​บังคับ​ให้​นัง​เหลือ​มัน​ตัก​น้ำ​ไม่​ใช่​รึ อย่า​คิด​ว่า​ข้า​ไม่​รู้​นะ”

“ไม่​จริง ไม่​จริง​เจ้า​ค่ะ อี​เหลือ​ต่างหาก​ที่​กินแรง​คน​อื่น”

“ดู​สิ ใส่ความ​คน​อื่น​ต่อหน้า​ข้า เรื่อง​ยา​อะไร​นี่ เอ็ง​คง​เห็น​มัน​เป็น​คน​โปรด คิด​จะ​แกล้ง​ใส่ความ​มัน​อีก​ใช่​ไหม ไป​นะ อย่า​ให้​ข้า​ได้ยิน​เสียง​เอ็ง​เชียว ไม่​งั้น​จะ​เฆี่ยน​ให้​หลัง​ลาย” โนรี​กลับ​เข้า​ห้อง​ปิด​ประตู​ทันที

“คุณ​โนรี ไม่​นะ​เจ้า​คะ บ่าว​ไม่ได้​ใส่ความ มัน​เอา​ยา​ของ​บ่าว​ไป​จริงๆ คุณ​โนรี​เจ้า​คะ คุณ​โนรี...” วาด​ร้อง​ลั่น น้ำตา​ไหล​พราก​อย่าง​หมด​หนทาง แล้ว​วิ่ง​กลับ​ไป​เรือน​ทาส บอก​กับ​ไผ่​อย่าง​แค้น​ใจ​ว่า “คุณ​โนรี​เขา​ไม่​เชื่อ​ข้า”

“อะไร​กัน​วะ ทั้งๆที่​หน้า​ของ​เอ็ง...”

“แผล​ที่​หน้า เลือด​ที่​ปาก คุณ​โนรี​มอง​ไม่​เห็น เพราะ​มัน​เป็น​แผล มัน​เป็น​เลือด​ของ​ทาส! แค่​ทาส​คน​หนึ่ง​เท่านั้น!” วาด​ร้องไห้​โฮ​อย่าง​อัดอั้น​คับแค้น

วง​เริ่ม​ชัก​ตาเหลือก ไผ่​กับ​วาด​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู พร้อม​ด้วย​ ทาส​อีก​หลาย​คน​ซึ่ง​พูด​เป็น​เสียง​เดียวกัน​ว่า​ วง​ไม่​รอด​แน่ แบบ​นี้​จอง​วัด​ได้​เลย วาด​หน้าเสีย ตัดสินใจ​ฉับพลัน​สั่ง​ให้​ไผ่​ต้ม​น้ำ​ไว้ จาก​นั้น​วาด​ก็​วิ่ง​ลง​จาก​เรือน​ไป​อีก

วาด​ตรง​ไป​สวน​สมุนไพร​ของ​คุณ​หลวง เก็บ​สมุนไพร​หลาย​ชนิด​เอา​กลับ​มา​ต้ม​ให้​แม่​กิน แต่​กว่า​วง​จะ​อ้า​ปาก​ได้​ก็​เล่น​เอา​ทั้ง​วาด​และ​ไผ่​ทุลักทุเล​กัน​น่า​ดู

“แม่​จ๋า...อย่า​เป็น​อะไร​นะ ชีวิต​ข้า​มี​แต่​แม่​คน​เดียว​เท่านั้น มี​แต่​แม่​เท่านั้น! แม่​จ๋า สัก​วัน​ข้า​จะ​พา​แม่​ไป​จาก​เรือน​ทาส แม่​ได้ยิน​ไหม แม่​ต้อง​รอ​ข้า​นะ ต้อง​รอ​ดู​ว่า​ข้า​จะ​ทำได้​ไหม...แม่​อย่า​ตาย​นะ​แม่ ฮือๆ”

วาด​ร้องไห้​ไป​ป้อน​ยา​แม่​ไป ทาส​หลาย​คน​เห็น​แล้ว​สะเทือนใจ อด​สงสาร​สอง​แม่​ลูก​ไม่ได้

ooooooo

ตอนที่ 2

เอ​ยาว​ดี ออ​ง​ดิน ติ๊ด อยู่​ใน​ชุด​ดำ​พราง​ตัว พวก​เขา​เดินทาง​ด้วย​ม้า​ข้าม​เขตแดน​เชียง​น้อย​เข้า​มา​ใน​สยาม​แล้ว และ​กำลัง​จะ​เข้า​เมือง​ใน​ไม่​ช้า​นี้...

ขณะ​พัก​เหนื่อย​กัน​บริเวณ​ลำธาร​ชาย​ป่า ติ๊ด​ใช้​ใบไม้​ตัก​น้ำ​ป้อน​เอ​ยาว​ดี ส่วน​ออ​ง​ดิน​แยก​ไป​เก็บ​ผล​ไม้​ป่า​มา​ให้

“ป่า​ตรง​นี้​เป็น​เขตแดน​สยาม คง​ปลอดภัย​แล้ว เรา​ให้​คน​ไป​บอก​พระ​คู่หมั้น​ที่​เมืองหลวง​ดี​ไหม​เพคะ” ติ๊ด​ขอ​ความ​เห็น แต่​เอ​ยาว​ดี​กลับ​ย้อน​ถาม​ว่า จะ​บอก​ทำไม? “ให้​เอา​เสลี่ยง​มา​รับ​เรา​สิ​เพคะ นี่​เจ้าหญิง​จะ​ไม่​เข้าไป​พัก​ที่​วัง​เขียว​ของ​พระ​คู่หมั้น​หรอก​หรือ​เพคะ”

“ถ้า​เข้าไป​ที่​วัง​เขียว​หญิง​ก็​ถูก​จับ​แต่งงาน​น่ะ​สิ เป็น​เจ้าหญิง​ใน​วัง​น่ะ​มี​แต่​คน​ตาม​หน้า​ตาม​หลัง​จะ​ตาม​หา​เจ้า​พี่​เจอ​ได้​ยัง​ไง​กัน”

“เอ๊า แล้ว​เรา​จะ​ไป​พัก​ที่ไหน​กัน​ล่ะ​เพคะ”

“เรา​จะ​ปลอม​ตัว​เป็น​พ่อค้า​เอา​ของ​มา​ขาย เรื่อง​หญิง​เข้า​เมือง​สยาม​ครั้ง​นี้​จะ​รู้​ไป​ถึง​คนใน​วัง​เขียว​ของ​พระ​คู่หมั้น​ไม่ได้​เด็ดขาด”

“นี่​หมายความ​ว่า​เรา​ต้อง​รอนแรม ปลอม​ตัว​เป็น​สามัญ​ชน”

“ใช่ น่า​สนุก​ดี​ออก ได้​กิน​น้ำ​จาก​ลำธาร ได้​กิน​ลูกไม้​จาก​ต้นไม้​แบบ​นี้ ไม่​เห็น​ลำบาก​สัก​นิด”

ติ๊ด​ไม่ค่อย​เห็น​ด้วย มอง​ไป​ทาง​ออ​ง​ดิน​ที่นั่ง​เงียบ “ท่าน​ออ​ง​ดิน ท่าน​ก็​เห็น​ด้วย​รึ”

ออ​ง​ดิน​ผู้​เคร่งขรึม​ถอน​ใจ​มอง​เจ้าหญิง​หน้า​เครียด “คง​เป็น​ความ​ผิด​ที่​วาสนา​ของ​เรา​สอง​คน ถึง​ต้อง​มา​ดูแล​เจ้าหญิง​แสน​ซน​เช่น​นี้” ว่า​แล้ว​ออ​ง​ดิน​ก็​ลุก​หนี​ไป​อย่าง​งอนๆ เอ​ยาว​ดี​ยิ้มกริ่ม​เพราะ​สนิทสนม​กัน​จน​เดา​ออก​ว่า​ออ​ง​ดิน​รู้สึก​อย่างไร จึงตาม​ไป​งอนง้อ​เด็ด​ดอกไม้​จาก​ต้น​ส่ง​ให้​เขา

“ดอกไม้​นี้​หญิง​รู้จัก​นะ กล้วยไม้​ป่า เห็น​ไหม หญิง​เห็น​มาก​ขึ้น หญิง​ก็​รู้​มาก​ขึ้น ชีวิต​นอก​คุ้ม​หลวง​ไม่​เคย​เห็น​แต่​ก็​เรียนรู้​ได้...หญิง​ให้”

ออ​ง​ดิน​เพียง​แต่​มอง​ดอกไม้​แต่​ไม่​รับ เอ​ยาว​ดี​เหนื่อย​ใจ​แต่​ก็​อดทน​ง้อ​ต่อ

“หญิง​ไม่ได้​ซน แต่​ออ​ง​ดิน​ก็​รู้​นี่ การ​ตาม​หา​เจ้า​พี่​เป็น​เรื่อง​สำคัญ เรา​จะ​ให้​ใคร​รู้​ไม่​ได้เด็ดขาด ถ้า​หญิง​เปิดเผย​ตัว​ก็​เหมือน​อยู่​ใน​ที่​แจ้ง ทั้ง​เจ้า​พี่​และ​หญิง​อาจ​ถูก​ลอบ​สังหาร​เมื่อ​ไหร่​ก็ได้”

ออ​ง​ดิน​ยัง​เงียบกริบ แถม​จะ​เดิน​หนี เอ​ยาว​ดี​จึง​รีบ​ดัก​หน้า

“ทำ​หน้างอ​แบบ​นี้​ต้อง​จี๋” ขาดคำ​ก็​ยื่นมือ​ออก​ไป ​จะ​จี้​ที่​เอว​เขา  แต่​เขา​ขยับ​หนี สีหน้า​โกรธ​มาก  ดุ​เสียง​ดัง​จน เอ​ยาว​ดี​จ๋อย​สนิท

“เจ้าหญิง! ระวัง​องค์​หน่อย!”

ติ๊ด​ที่​เดิน​ตาม​มา​มอง​พลอย​ตกใจ​ไป​ด้วย

“ทำไม​ต้อง​ดุ​ด้วย​ล่ะ ติ๊ด​ดู​สิ ออ​ง​ดิน​อารมณ์​เสีย​อะไร​ไม่​รู้”

“เรา​ไม่​ใช่​เด็ก​แล้ว แตะต้อง​ตัว​หม่อมฉัน​ไม่ได้ ทรง​จำ​ข้อบังคับ​นี้​ไม่ได้​หรือ”

“เรา​ไม่ได้​อยู่​ใน​วัง​แล้ว​นี่ จะ​มี​กฎ​มณเฑียรบาล​ไป​ทำไม ใคร​จะ​มา​เห็น”

“ยิ่ง​ไม่​อยู่ ยิ่ง​แตะ​ไม่ได้ กฎ​มณเฑียรบาล​มี​เหตุผล​ทุก​ข้อ ต้อง​รักษา​ไว้​ตลอด​เวลา” ออ​ง​ดิน​เดิน​หนี​หน้า​เครียด เอ​ยาว​ดี​มอง​ตาม​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​เขา​ต้อง​อารมณ์​เสีย​ขนาด​นี้

“ท่าน​ออ​ง​ดิน​ต้อง​ดูแล​เรา​สอง​คน...เป็น​ภาระ​ที่​หนัก​มาก ประทาน​อภัย​ให้​ท่าน​องครักษ์​เถอะ​นะ​เพคะ”

เอ​ยาว​ดี​รับ​ฟัง​คำ​พูด​ติ๊ด แต่​ยัง​ไง​ก็​ยัง​หน้า​มุ่ย​อยู่ดี ส่วน​ออ​ง​ดิน​พอ​แยก​ไป​อยู่​ลำพัง​คน​เดียว เขา​หวน​คิดถึง​อดีต​ใน​วัย​เด็ก​ที่​โต​มา​พร้อม​เอ​ยาว​ดี สอง​คน​เป็น​เพื่อน​เล่น​กัน​มา​ตลอด จนกระทั่ง​เติบโต​ราว​สิบ​ขวบ นาย​พล​ผู้​พ่อ​ของ​ออ​ง​ดิน​ก็​ออก​คำสั่ง​กับ​ลูก​ชาย​ว่า ห้าม​เจ้า​แตะต้อง​ตัว​เจ้าหญิง ห้าม​คิด​กับ​เจ้าหญิง​เกิน​คำ​ว่า​เจ้านาย เจ้า​ต้อง​เป็น​เกราะ​คุ้ม​ภัย เป็น​ทาส​รับ​ใช้ อยู่​ด้วย​กัน​จน​ผูกพัน​กัน​ตลอด​ชีวิต แต่​เป็น​มาก​กว่า​นั้น​ไม่ได้!

ออ​ง​ดิน​นึกถึง​สิ่ง​ที่​พ่อ​สอน สีหน้า​เขา​หมอง​ลง ความ​รัก​ที่​อยู่​ด้วย​กัน​ตลอด​เวลา​แต่​ห้าม​แตะต้อง​และ​ห้าม​เป็น​คู่รัก ทั้งที่​เจ้าหญิง​น่า​รัก​ออก​ปาน​นั้น ทำให้​หัวใจ​คน​หนุ่ม​ทุกข์​ทรมาน​แทบ​อยาก​ดาว​ดิ้น...เขา​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ห้าม​แตะต้อง​ตัว​เจ้าหญิง​ข้า​ทำได้ แต่​ห้าม​คิด​กับ​เจ้าหญิง​เกิน​คำ​ว่า​เจ้านาย ข้า​พยายาม​แล้ว​พ่อ แต่​ข้า​ทำ​ไม่ได้...”

ooooooo

วาด​กับ​ไผ่​ดีใจ​ที่​เช้า​นี้​วง​หน้าตา​แจ่มใส​ไข้​ลด แถม​วาด​ยัง​ยิ้ม​หน้าบาน​เมื่อ​ได้​รับคำ​ชม​จาก​ไผ่​ว่า​วาด​เก่ง​จริง​ที่​เอา​สมุนไพร​ให้​แม่​กิน​จน​อาการ​ดี​ขึ้น...ขณะ​พูด​คุย​กัน​นั้น ไผ่​เหลือบ​เห็น​คุณ​หลวง​เดิน​ขึ้น​เรือน​มา แปลก​ใจ​ว่า​ท่าน​มา​ทำไม?

ปรากฏ​ว่า​คุณ​หลวง​จะ​มา​ดู​อาการ​วง​ที่​เข้าใจ​ว่า​กิน​ยา​ตำรับ​ใหม่​ของ​ตน แต่​พอรู้​ว่า​วง​อาการ​ดี​ขึ้น​ไม่​ใช่​เพราะ​ยา​ของ​ตน แต่​คน​ที่​กิน​คือ​ชด​ผัว​ของ​เหลือ แล้ว​ตอน​นี้​มัน​ก็​สิ้นใจ​ไป​แล้วด้วย คุณ​หลวง​ตกใจ​ถึง​กับ​หน้าซีด​หน้าเสีย รีบ​ส่ง​อัฐ​ให้​เหลือ​เอา​ไป​จัดการ​ทำ​ศพ​ผัว

วาด​เฝ้า​มอง​คุณ​หลวง​ด้วย​ความ​สงสัย ขณะ​ที่​คุณ​หลวง​เอง​ก็​กลัว​วาด​ปากโป้ง​เรื่อง​ยา​ตำรับ​ใหม่ จึง​รีบ​ลง​จาก​เรือน​กลับ​ไป แต่​วาด​ก็​ยัง​แอบ​ตาม​คุณ​หลวง​มา​ถึง​เรือน​อีก และ​ได้ยิน​สอง​พ่อ​ลูก​คุย​กัน

“ไอ้​ชด​มัน​ตาย​เพราะ​ยา​ของ​คุณ​พ่อ​หรือ​เจ้า​คะ”

คุณ​หลวง​สะดุ้ง หนาวๆร้อนๆอยู่​เหมือน​กัน ตวาด​ลูก​สาว​เสียง​เขียว “โนรี นี่​เจ้า​พูด​อะไร​ออก​มา​รู้ตัว​ไหม”

“หมู่​นี้​คุณ​พ่อ​ผสม​ยา​ผิด​หลาย​ครั้ง คราว​ที่​แล้ว​ก็​นัง​เฟื้อง เมื่อ​วันเพ็ญ​ก่อน​ก็​ไอ้​ถม ทางการ​เขา​จะ​ไม่​ผิดสังเกต​หรือ​เจ้า​คะ ว่า​ทำไม​ทาส​เรือน​เรา​ตาย​เป็นอัน​มาก”

หลวง​โอสถ​มอง​ซ้าย​ขวา​ระวัง​ตัว พลาง​ก็​ด่า​ลูก​สาว ด้วยความโมโห “อี​โง่ เขา​จะ​ไป​สังเกต​อะไร ถ้า​เจ้า​ไม่​พูด ต่อ​ให้​ทางการ​รู้ เขา​ก็​ไม่​ว่า​ข้า​ดอก ข้า​เป็น​หมอ​หลวง​จะ​ใช้​ทาส​ต่ำ​พวก​นี้​เป็น​ผู้​ทดลอง​ยา ก็​ถูกต้อง​อยู่​แล้ว​นี่”

“อืม...​ก็​จริง ไม่​ทดลอง​กับ​ทาส จะ​ให้​ไป​ทดลอง​กับ​หมา​แมว​ที่ไหน”

“ใช้​ทาส​ทดลอง​ยา!” วาด​พึมพำ กำมือ​แน่น​คับแค้น​ใจ​ที่​เขา​ไม่​เห็น​ว่า​เรา​เป็น​คน พอ​ขยับ​ตัว​จะ​กลับ​ออก​มา​วาด​พลาด​ไป​โดน​ตะกร้า​หล่น​กราว​ลง​มา และ​เกือบ​จะ​โดน​คุณ​หลวง​กับ​โนรี​จับ​ได้ ถ้า​ไม่​มี​แมว​ตัว​หนึ่ง​โผล่​เข้า​มา​ทำให้​สอง​พ่อ​ลูก​หมด​ความ​สงสัย​ว่า​ใคร​มา​แอบ​ฟัง

วาด​เดิน​หน้า​เศร้า​กลับ​มา​ที่​เรือน​ทาส เห็น​ไผ่​กำลัง​ป้อน​ข้าวต้ม​ให้​วง​พร้อม​กับ​เล่า​ถึง​เหลือ​ด้วย​ความ​สะใจ

“ใครๆเขา​ร้องไห้​สงสาร​อี​เหลือ แต่​ข้า​อยาก​สมน้ำหน้า อี​เหลือ​มัน​แกล้ง​เรา​มา​นาน กรรม​สนอง ฮึ”

“อย่า​ไป​สมน้ำหน้า​อี​เหลือ​มัน​เลย ครั้ง​นี้​เป็น​ผัว​มัน แต่​ครั้ง​หน้า​อาจ​เป็น​เรา เป็น​แม่​เรา หรือ​เป็น​เพื่อน​เรา”

“วาด...แก​เป็น​อะไร หน้าซีด​เชียว” ไผ่​ถาม​อย่าง​แปลก​ใจ แต่​ก็​ไม่ได้​คำ​ตอบ มี​แต่​เสียง​บ่น​กลับ​มา

“ทาส​ที่​เรือน​นี้​ตาย​เป็น​ใบไม้​ร่วง คราว​ละ​คน...คราว​ละ​คน...แบบ​นี้​นี่เอง”

“แก​พูด​เรื่อง​อะไร​วะ” ไผ่​หน้า​ยุ่ง​ไม่​เข้าใจ

วาด​นิ่ง​เงียบ​ไม่​ตอบ สีหน้า​บ่ง​บอกความ​วิตก​กังวล

ooooooo

เมื่อ​เห็น​แม่​ครู​จะ​มา​สอน​หนังสือ​คุณ​โนรี วาด​รีบ​เข้า​มา​เลียบเคียง​ถาม​แม่​ครู​ว่า “ทาส​ตาย​เพราะ​นาย​เงิน  นาย​เงิน​จะ​ถูก​ลงโทษ​ยัง​ไง​เจ้า​คะ”

“เอ็ง​ถาม​ทำไม ที่​นี่​มี​ทาส​ตาย​งั้น​รึ”

“อี​วาด!” เสียง​หลวง​โอสถ​ดัง​ขึ้น​จน​วาด​สะดุ้ง​โหยง​กลัว​คุณ​หลวง​จะ​ได้ยิน​คำ​ถาม​ของ​ตน “เอ็ง​รบกวน​แม่​ครูเรื่อง​ใด”

“เปล่า​เจ้า​ค่ะ...เปล่า”

หลวง​โอสถ​มอง​วาด​สายตา​คมกริบ​ท้าทาย “ข้า​ถาม​แทน​เอ็ง​ก็ได้ มัน​ต้องการ​ถาม​แม่​ครู เพราะ​หมู่​นี้​ทาส​ที่​เรือน​หลวง​โอสถ​ตาย​เป็น​ใบไม้​ร่วง มัน​เลย​อยาก​รู้​ว่า​แม่​ครู​จะ​คิดเห็น​ประการ​ใด”

วาด​ตกตะลึง​นึก​ไม่​ถึง​ว่า​หลวง​โอสถ​จะ​กล้า​ถาม​ตรงๆ แม่​ครู​จาก​ที่​ตกใจ​ก็​ทำ​เฉย​เสีย เพราะ​ถ้า​หลวง​โอสถ​เอ่ย​ปาก​เอง​ก็​คง​ไม่​มี​อะไร ไม่​งั้น​ใคร​จะ​กล้า

“อี​วาด​คน​นี้​มัน​มี​ปัญญา​เกิน​ขนาด คง​คิด​ไป​ว่า​ทาส​พวก​นั้น​ตาย​เพราะ​หลวง​โอสถ”

“อี​วาด นี่​เอ็ง​คิด​อย่าง​นี้​จริง​รึ อี​คน​อกตัญญู คุณ​หลวง​ยัง​ให้​มัน​นั่ง​ชูคอ​ทำไม ไม่​จับ​มัน​ไป​เฆี่ยน​ล่ะ​เจ้า​คะ” แม่​ครู​โวยวาย​ตกใจ​กับ​ความ​คิด​ล้ำ​ของ​วาด

“ฉัน​เป็น​หมอ​หลวง​นะ​แม่​ครู ฉัน​จะ​ทำ​เช่น​นั้น​ได้​อย่างไร” คุณ​หลวง​แสร้ง​ยิ้ม​เป็น​คน​ดี

“อี​วาด คุณ​หลวง​โอสถ​ท่าน​ปรุง​ยา​มากมาย รักษา​เจ้านาย​ให้​ทรง​หาย​จาก​พระ​อาการ​ประชวร​มา​ก็​มาก ทาส​อย่าง​เอ็ง​พึ่ง​ท่าน​เลี้ยงดู​ให้​ข้าว​ให้​น้ำ หนอ​ย...​ยัง​อุตริ​คิด​ไม่​ซื่อ”

“บ่าว​ผิด​ไป​แล้ว บ่าว​จะ​ตบ​ปาก​ตัว​เอง​เดี๋ยวนี้​เจ้า​ค่ะ” วาด​ตบ​ปาก​ตัว​เอง​สอง​ครั้ง​แล้ว​ก้มหน้า​งุด​กลัว​จน​ตัว​สั่น พอ​มี​โอกาส​ก็​รีบ​หลบ​ออก​มา​เก็บ​สมุนไพร​ตาม​หน้าที่​ประจำ​วัน แต่​อีก​ครู่​คุณ​หลวง​ก็ตาม​ออก​มา​จ้อง​มอง​วาด​ด้วย​สีหน้า​เหี้ยมโหด

“อี​วาด...ข้อ​กฎหมาย​เกี่ยว​กับ​ทาส เอ็ง​มี​ความ​รู้​แค่​ไหน...ตอบ​มา​ซิ”

“บ่าว​ไม่​ทราบ​เจ้า​ค่ะ”

“นาย​เงิน​มี​สิทธิ์​ลงโทษ​ทาส แต่​ไม่​มี​สิทธิ์​ฆ่า​ทาส​ของ​ตน​ให้​ตาย อย่าง​นั้น​ถือ​เป็น​ความ​ผิด​อาญา”

“บ่าว​ไม่​อยาก​รู้​อะไร​ทั้งนั้น บ่าว​ขอ​อนุญาต​ไป​บด​ยา​ที่​เรือน​ด้าน​ใน​เจ้า​ค่ะ”

“นั่ง​ลง! ฟัง!” เสียง​ทรง​อำนาจ​ของ​คุณ​หลวง​ทำให้​วาด​กลัว​สุดขีด ทรุด​ลง​นั่ง​อย่าง​จำ​ยอม “เมื่อ​ฤดู​น้ำ​หลาก​ปี​ที่​แล้ว คุณ​พระ​เจน​กระบวน​รบ​ท่าน​ลงโทษ​โบย​ทาส​ยี่สิบ​คน วัน​ต่อ​มา​ทาส​ทั้งหลาย​ตาย​เกือบ​ครึ่ง เอ็ง​รู้​เรื่อง​นี้​ไหม”

“เคย​ได้ยิน​เจ้า​ค่ะ”

“ใครๆก็​รู้​ว่า​คุณ​พระ​ทำให้​ทาส​ตาย แต่​ไม่​มี​ใคร​ติดใจ​เอา​ความ สาเหตุ​เพราะ​อะไร”

“ไม่​ทราบ​เจ้า​ค่ะ”

ทันใด หลวง​โอสถ​เดิน​มา​จิก​ผม​วาด ดวงตา​เขา​ถมึงทึง​น่า​กลัว​จน​วาด​ตัว​สั่น​ยกมือ​ไหว้​ร้องขอ​ชีวิต

“คุณ​หลวง อี​วาด​กลัว​แล้ว อย่า​ทำ​บ่าว​เลย”

“เอ็ง​ไม่​รู้ ข้า​จะ​ตอบ​ให้...เพราะ​ท่าน​ผู้​นั้น​เป็น​คุณ​พระ ส่วน​คน​ที่​ตาย​เป็น​แค่​ทาส”

“คุณ​หลวง​เจ้าขา บ่าว​กราบ​ขออภัย บ่าว​จะ​ไม่​ทำ​เช่น​นี้​อีก​แล้ว​เจ้า​ค่ะ”

“เอ็ง​คา​ใจ​อะไร​นัก ถาม​มา​สิ ถาม​มา ข้า​จะ​ตอบ​ทุก​คำ​ถาม​ที่​เอ็ง​สงสัย”

“บ่าว​แค่​หวัง​ว่า​ชีวิต​ของ​ทาส​อย่าง​เรา​จะ​มี​ค่า​กว่า​หมา​ตัว​หนึ่ง...เท่านั้น​เอง​เจ้า​ค่ะ”

“หึ...ข้า​จะ​บอก​อะไร​ให้ ต่อ​ให้​อีก​ร้อย​ปี​ข้าง​หน้า ถึง​เวลา​นั้น​อาจ​ไม่​มี​คำ​ว่า​ทาส แต่​ชีวิต​คน​เรา​ก็​มี​ราคา​ไม่​เท่า​กัน​อยู่ดี คน​มี​ยศ คน​มี​เกียรติ กับ​คน​ธรรมดา คน​รวย​กับ​คน​จน”

วาด​เจ็บปวด​เริ่ม​น้ำตา​คลอ​กับ​วาจา​ดูถูก​นั้น  “ถึง​ยัง​ไง... คำ​ว่า​ยุติธรรม​ก็​ไม่​มี​วัน​มี​จริง​ใช่​ไหม​เจ้า​คะ”

“ไม่​มี​วัน​มี​จริง! เพราะ​คน​ก็​คือ​คน คน​ที่​แข็งแกร่ง​จะ​อยู่​เหนือ​คน​ที่​อ่อนแอ​ร่ำไป เอ็ง​มัน​มี​ปัญญา​เหนือ​ทาส​ด้วย​กัน เอ็ง​จึง​ทำใจ​เรื่อง​นี้​ไม่ได้ และ​เมื่อ​เอ็ง​ทำใจ​ไม่ได้ เอ็ง​จะ​พบ​กับ​ทุกข์​แสน​สาหัส คอย​ดู​ไป​เถอะ”

พูด​จบ​หลวง​โอสถ​ก็​ผลัก​หัว​วาด​ไป​โขก​เข้า​กับ​โอ่ง​น้ำ​ขนาด​ใหญ่ วาด​เจ็บ​จน​ร้อง​โอ๊ย​แล้ว​ร้องไห้​ออก​มา หลวง​โอสถ​ยิ้มเยาะ​สะใจ ไผ่​ที่​แอบ​ดู​อยู่​มุม​หนึ่ง​สีหน้า​ตกใจ พอ​เห็น​คุณ​หลวง​ผละ​ไป​ก็​รีบ​เข้า​มา​หา​วาด

“อี​วาด เอ็ง​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า ทำไม​คุณ​หลวง​ถึง​โมโห​นัก ดู​ซิ เลือด​ออก​เลย”

“แค่​เลือด​นี้​ยัง​น้อย​ไป ชีวิต​ข้า​เข้าตาจน​เสีย​แล้ว​อี​ไผ่”

ไผ่​หน้า​นิ่ว​คิ้ว​ขมวด​ไม่​เข้าใจ ส่วน​คุณ​หลวง​พอ​ขึ้น​เรือน​ก็​ร้อง​เรียก​ลูก​สาว​ให้​ไป​หา​สาร​กรมธรรม์​ใบ​สัญญา​ทาส​ของ​วาด​มา โนรี​ทำ​หน้า​งงๆ บอก​พ่อ​ว่า​อี​วาด​มัน​เป็น​ทาส​ใน​เรือนเบี้ย พ่อ​แม่​มัน​เป็น​ทาส​มา​ก่อน​มัน​จึง​เป็น​ทาส

“งั้น​ไป​เอา​สัญญา​ของ​พ่อ​แม่​มัน​มา”

“คุณพ่อ​จะ​ทำ​อะไร​หรือ​เจ้า​คะ”

“พ่อ​จะ​เอา​อี​วาด​ไป​ขาย ให้​มัน​อยู่​เรือน​นี้​ไม่ได้​แล้ว มัน​มี​ทั้ง​สติปัญญา มี​ทั้ง​นิสัย​ไม่​ยอม​คน ทาส​แบบ​นี้ เหมือน​เลี้ยง​เสือ​ไว้​แว้งกัด​ตัว​เอง​ใน​ภายหน้า”

“แล้ว​คุณ​พ่อ​จะ​เอา​มัน​ไป​ขาย​ที่ไหน​รึ”

คุณ​หลวง​ยิ้ม​ร้าย มี​คำ​ตอบ​อยู่​ใน​ใจ​แล้ว...

ooooooo

โรง​หญิง​นคร​โสเภณี...เป็น​บ้านเรือน​ไทย​ขนาด​ใหญ่​อยู่​ใน​แหล่ง​ชุมชน​จึง​มี​ทาง​เข้า​ทั้ง​ประตู​สำหรับ​เดิน​เท้า​เข้า​มา​และ​ทาง​เรือ​พาย​มา​ขึ้น​ยัง​ท่า​น้ำ​ที่​ตั้ง​อยู่​หน้า​บ้าน

ที่​นี่เอง​ที่​หลวง​โอสถ​ตั้งใจ​เอา​อี​วาด​มา​ขาย​ให้​จีน​ฮง​หรือ​คุณ​พระ​พาณิชย์​ซึ่ง​เป็น​เจ้าของ​กิจการ โนรี​พอ​รู้เห็น​ขณะ​ติดตาม​คุณ​หลวง​ที่มา​เจรจา​กับ​จีน​ฮง​ก็​ตกใจ​ไม่​น้อย ส่วน​เหลือ​ที่​พาย​เรือ​มา​ให้​นาย​ได้ยิน​กับ​หู​ก็​อึ้ง​ไป​เหมือน​กัน

“คุณ​พ่อ​จะ​ขาย​อี​วาด​มา​เป็น​โสเภณี​หรือ​เจ้า​คะ”

“โรง​โสเภณี​แห่ง​นี้​รับ​ซื้อ​ทาส​หญิง ให้​ราคา​ถึง​สอง​สาม​เท่าตัว ตอน​กลางวัน​ก็​ให้​ทาส​ทำ​งาน​ทั่วไป พอ​ตก​กลางคืน​ก็​ติด​โคม​เขียว​รับแขก​จน​ดึกดื่น”

“ทำ​งาน​ทั้ง​กลางวัน​และ​กลางคืน​หรือ​เจ้า​คะ”

“ผู้หญิง​ใน​นี้​เหมือน​ตก​นรก เห็น​เขา​ว่า​ทน​บำเรอ​ชาย​ทั้ง​พระนคร​ไม่​ไหว​ฆ่า​ตัว​ตาย​ไป​ก็​มี”

“มา​อยู่​ที่​นี่ เสือ​อย่าง​อี​วาด​ต้อง​กลาย​เป็น​แมว​แน่ๆ”

“อี​วาด​มัน​ทะเยอทะยาน​หา​ทาง​ไถ่​ตัว หวัง​จะ​หนี​ให้​พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส หาก​มัน​รู้​ว่า​มัน​ต้อง​ตก​นรก​อยู่​ที่​โรง​โสเภณี​แห่ง​นี้ ฮ่ะ​ฮ่า คน​ปราดเปรื่อง​อย่าง​มัน​คราว​นี้​คง​ฉลาด​ไม่​ออก...

พ่อ​จะ​เข้าไป​คุย​กับ​จีน​ฮง​ข้าง​ใน เจ้า​ให้​ทาส​พาย​เรือ​ไป​รอ​พ่อ​ที่​ตลาด​แล้วกัน”

แม้​เหลือ​จะ​เป็น​อริ​กับ​วาด แต่​พอ​รู้เห็น​เข้า​แบบ​นี้​ก็​อด​กังวล​แทน​วาด​ไม่ได้ ครั้น​ใกล้​ค่ำ​กลับ​ไป​ถึง​บ้าน​เจอ​วาด​เอา​ข้าว​ปลา​อาหาร​มา​ให้​กิน​และ​ปลอบ​ใจ​ที่​ผัว​เพิ่ง​ตาย​จาก เหลือ​เห็น​ถึง​ความ​ดี​จึง​บอก​วาด​ให้​รู้ตัว​ว่า​คุณ​หลวง​ขาย​เอ็ง​ให้​โรง​โสเภณี​แล้ว คืน​พรุ่งนี้​คน​ของ​ที่​นั่น​จะ​มา​เอา​ตัว​เอ็ง​ไป วาด​ตกใจ​แทบ​สิ้น​สติ เหลือ​เห็น​แล้ว​ยิ่ง​รู้สึก​ผิด จับ​มือ​วาด​บีบ​เบาๆ

“ข้า​ขอโทษ ข้า​ไม่​นึก​เลย​ว่า​ข้า​จะ​ใส่ความ​เอ็ง​จน​ได้​เรื่อง”

“ไม่​ใช่​เอ็ง​หรอก ไม่​ใช่​เพราะ​เอ็ง แต่​เพราะ​ข้า​นี่​ล่ะ ข้า​ทำตัว​เอง”

“ผู้หญิง​ที่​นั่น​กลางวัน​ทำ​งาน กลางคืน​บำเรอ​ผู้ชาย ทำ​งาน​หนัก​จน​ป่วย​ตาย​ก็​มี ฆ่า​ตัว​ตาย​ก็​มี แล้ว​เอ็ง​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป”

วาด​เข่า​อ่อน ดวงตา​ว้าวุ่น​หา​ทางออก​ไม่ได้!!

ooooooo

ข่าว​การ​เดินทาง​มา​ใน​สยาม​ประเทศ​ของ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​รู้​ถึง​หู​คนใน​วัง​เขียว​เข้า​จน​ได้ หม่อม​นวล​ซึ่ง​ตั้งตาคอยอยู่​แล้ว​เลย​ร้อน​ใจ​จน​นั่ง​ไม่​ติด​ด้วย​อยาก​เห็น​โฉมหน้า​ว่าที่​สะใภ้​ที่​จะ​นำพา​ความ​ร่ำรวย​มหาศาล​มา​ให้​ใจ​แทบ​ขาด​ถึง​ขนาด​ไป​เร่งเร้า​ลูก​ชาย​ที่​กำลัง​ประชุม​งาน​อยู่​ใน​กระทรวง​ให้​รีบ​ไป​รับ​คู่หมั้น แต่​ลูก​ชาย​ก็​หา​ได้​ตื่นเต้น​ยินดี​ไป​กับ​แม่ แถม​ยัง​บอก​ด้วย​ว่า​ตน​ไม่​ว่าง ไม่​ว่า​จะ​วัน​ไหนๆก็ตาม

ด้าน​เอ​ยาว​ดี​กับ​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด พอ​เดินทาง​เข้า​มา​ถึง​หัวเมือง​ก็​ปลอม​ตัว​เป็น​พ่อค้า​นำ​พลอย​มา​ขาย โดย​เอ​ยาว​ดี​หลอก​คน​อื่น​ว่า​ตน​เป็น​เมีย​ของ​ออ​ง​ดิน ส่วน​ติ๊ด​เป็น​พี่​สาว ติ๊ด​ไม่ค่อย​ชอบใจ​นัก​แต่​ก็​ขัด​เจ้าหญิง​ไม่ได้​จึง​ต้อง​ปล่อย​เลย​ตาม​เลย

หลังจาก​ทำ​ความ​รู้จัก​กับ​พ่อค้า​ขาประจำ​ใน​ตลาด​ได้​แล้ว ออ​ง​ดิน​ก็​ขอ​ให้​เขา​แนะนำ​ที่​พัก​สำหรับ​พวก​พ่อค้า จาก​นั้น​ไม่​นาน​ทั้ง​สาม​คน​ก็​พา​กัน​ไป​ยัง​บ้าน​หลัง​เล็กๆห่าง​มา​จาก​ตลาด​ไม่​มาก​นัก  ติ๊ด​เห็น​สภาพ​บ้าน​แล้ว​เกี่ยง​ว่า​เล็ก​นิดเดียว  จะ​อยู่​กัน​ยัง​ไง แต่​เอ​ยาว​ดี​ท่าทาง​ชอบ​มาก​ถึง​กับ​ออกปาก​ว่า

“ร่มรื่น​จัง น่า​อยู่​ที่สุด เมือง​สยาม​นี่​ผู้คน​มากมาย​ยิ่ง​กว่า​เชียง​น้อย​หลาย​เท่า” พูด​พลาง​ก็​เดิน​ดู​มุม​นั้น​มุม​นี้​อย่าง​ร่าเริง “ชาว​บ้าน​เขา​อยู่​กัน​อย่าง​นี้ เรา​ก็​ต้อง​อยู่​เหมือน​เขา อีก​หน่อย​ก็​ชิน​ไป​เอง”

“ท่าทาง​สนุก​ใหญ่​เลย​นะ​เพคะ จะ​ต้อง​อยู่​อย่าง​นี้​อีก​กี่​เดือน​กี่​ปี​ก็​ไม่​รู้​กว่า​จะ​ตาม​หา​เจ้าชาย​พบ”

“อยู่​นาน​เป็น​ปี​ไม่ได้​ดอก เจ้า​หลวง​คง​ไม่​รอ​นาน​ขนาด​นั้น” คำ​พูด​ออ​ง​ดิน​ทำให้​เอ​ยาว​ดี​ชะงัก รอย​ยิ้ม​เหือดหาย​กลาย​เป็น​เศร้า​เข้า​มา​แทน ภาวนา​ขึ้น​มา​ดังๆหวัง​ว่า​จะ​ส่ง​จิต​ลอย​ไป​ไกล​ถึง​พี่​ชาย

“เจ้า​พี่...พี่​ชาย​คน​เดียว​ของ​น้อง เจ้า​พี่​คง​ชื่น​ชอบ​เมือง​สยาม​มาก ถึง​ไม่​ยอม​กลับ​บ้าน​เรา เจ้า​พี่​เจ้าขา...เห็นแก่​ประเทศ​เชียง​น้อย ปรากฏ​ตัว​ออก​มา​ให้​น้อง​พบ​ตัว​ง่ายๆด้วย​เถอะ​เพคะ”

ooooooo

คืน​เดียว​กับ​ที่​สาม​ชีวิต​จาก​เชียง​น้อย​ได้ที่​พัก​อาศัย​กัน​แล้ว...วาด​ซึ่ง​เป็น​ทาส​ใน​เรือน​หลวง​โอสถ​กำลัง​จะ​ถูก​คน​ของ​โรง​โสเภณี​มา​เอา​ตัว​ไป วาด​ไม่​ยอม​ไป​ทำ​งาน​เยี่ยง​นั้น​เด็ดขาด ตัดสินใจ​บอก​ลา​แม่​และ​ไผ่​ว่า​จะ​หนี​ไป​กบดาน​แถว​หัวเมือง​สัก​พัก วัน​ใด​ตั้งตัว​ได้​ตน​จะ​เอา​อัฐ​มา​ไถ่​ตัว​ทั้ง​สอง​คน​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่

แม่​ลูก​จาก​ลา​กัน​ทั้ง​น้ำตา โดยที่​เหลือ​ช่วย​ถ่วงเวลา​คน​ของ​โรง​โสเภณี​เอา​ไว้​ให้  จน​เมื่อ​วาด​ว่ายน้ำ​หนี​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด​แล้ว ขวด​กับ​สมุน​เพิ่ง​รู้ตัว จึง​อาละวาด​ทำลาย​ข้าวของ​ใน​เรือน​ทาส​จน​พินาศ ก่อน​ที่​ขวด​จะ​กล่าว​คำ​อาฆาต​พร้อม​กับ​สะบัด​แส้​ใน​มือ​ข่มขวัญ​จน​บรรดา​ทาส​ขนลุก​เกรียว

“เป็น​ผู้หญิง​ยัง​กล้า​หนี อี​นี่​ไม่​ใช่​ธรรมดา ก็ดี หมู่​นี้

ปลาย​แส้​ของ​ข้า​ไม่ได้​ชิม​เลือด​ทาส​มา​หลาย​เพลา​แล้ว หนี​ได้​หนี​ไป ข้า​จะ​ตาม​เอ็ง​จน​สุดหล้าฟ้าเขียว!”

ooooooo

หลังจาก​เคี่ยวเข็ญ​จน​ปากเปียกปากแฉะ​แล้ว​ลูก​ชาย​ไม่​เล่น​ด้วย เช้า​นี้​หม่อม​นวล​จึง​วาง​แผน​กับ​นังหนิม​ให้​จัด​เตรียม​เรือ​และ​ข้าวของ​เพื่อ​ออก​เดินทาง​ไป​รับ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ที่​หัวเมือง ซึ่ง​หม่อม​นวล​หมาย​ใจ​ว่า​พอ​ลูก​ชาย​รู้​เรื่อง​ก็​จะ​รีบ​ตาม​ตัว​เอง​ไป​เป็น​แน่

แต่​ผิด​คาด ท่าน​ดาบ​กลับ​ไม่​อี​นัง​ขัง​ขอบ​เหมือน​เดิม แถม​ยัง​ประกาศ​ต่อหน้า​หม่อม​แม่​ด้วย​ว่า “อย่า​หมาย​ว่า​ลูก​จะ​ไป​รับ​ผู้หญิง​คน​นั้น ไม่​มี​วัน!”

หม่อม​นวล​กำมือ​แน่น ฮึ่ม​ฮั่ม​ขัดใจ​เป็น​ที่สุด...ส่วน​ที่​ตลาด​หัวเมือง​เพลา​นี้ เอ​ยาว​ดี ออ​ง​ดิน ​และ​ติ๊ด​กำลัง​เดิน​ชม​ตลาด​อย่าง​เพลิดเพลิน โดยเฉพาะ​เอ​ยาว​ดี​นั้น​ท่าทาง​สนุก​มาก เข้า​ร้าน​โน้น​ออกร้าน​นี้​เพื่อ​ชิม​อาหาร​หลากหลาย​ชนิด​ที่​ไม่​เคย​ลิ้มรส​มา​ก่อน

“อร่อย​จริง อุ๊ย ดู​นี่​สิ สวย​มาก ดู​สิ สวยๆทั้งนั้น”

“เจ้า...เอ่อ...น้อง​หญิง​อย่า​วิ่ง​สิ​เจ้า​คะ” ติ๊ด​ร้อง​เตือน

“ตลาด​เมือง​สยาม​ใหญ่​กว่า​เชียง​น้อย​อีก ที่​สำคัญ เรา​ได้​เดิน​ชม​ตลาด​สบายๆไม่​ต้อง​นั่ง​ชูคอ​บน​เสลี่ยง​เหมือน​อยู่​ที่​เชียง​น้อย” พูด​จบ​ก็​เดิน​มา​ควงแขน​ออ​ง​ดิน​หน้าตา​เฉย ออ​ง​ดิน​ตกใจ​รีบ​ทำ​ตา​ดุ​ใส่​และ​พยายาม​ดึง​แขน​ออก

“นี่ ท่าน​เป็น​สามี​ข้า​นะ ให้​มัน​องอาจ​หน่อย​สิ”

ออ​ง​ดิน​มอง​ซ้าย​ขวา​ก่อน​ปราม​ขึ้น​มา​เบาๆ “ปล่อย​มือ​เดี๋ยวนี้”

“ไม่​ปล่อย หญิง​เป็น​นาย​ของ​ท่าน ไม่​ใช่​ท่าน​เป็น​นาย​ของ​หญิง เลิก​สั่ง​ซะ​ที”

ออ​ง​ดิน​อ่อนใจ ไม่​รู้​จะ​ทำ​ยัง​ไง​ดี พลัน​เขา​ได้ยิน​เสียง​นก​พิราบ​ส่งเสียง​เรียก จึง​ผละ​ไป​จาก​เจ้าหญิง​ทันที...นก​พิราบ​ตัว​นี้​นำ​สาร​จาก​คน​ของ​ออ​ง​ดิน​ใน​เชียง​น้อย​มา​ส่ง​ให้​ออ​ง​ดิน​นั่นเอง

“ท่าน​สมิง​สิน​ธู​รู้​เรื่อง​การ​ลอบ​เสด็จเข้า​เมือง​สยาม​ของ​เจ้าหญิง​แล้ว และ​มี​คำสั่ง​ให้​คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​ใน​สยาม​ลอบ​ปลง​พระชนม์​เจ้าหญิง ขอ​ให้​ระวัง​ตัว​ด้วย” อ่าน​ข้อความ​นั้น​จบ ออ​ง​ดิน​มี​สีหน้า​วิตก​กังวล​ทันที จาก​นั้น ​เขา​รีบ​เดิน​กลับ​มา​กระซิบ​บอก​เจ้าหญิง แล้ว​พา​กัน​กลับ​ไป​ยัง​บ้านพัก​โดย​เร็ว คลาด​กับ​คน​ที่​รับ​งาน​มา​จาก​สมิง​สิน​ธู​ซึ่ง​ปลอม​ตัว​เป็น​ขอทาน ทั้ง​คู่​ตั้งใจ​จะ​ปลง​พระชนม์​เจ้าหญิง​เพื่อ​หวัง​รางวัล​คือ​
ทองคำ​แท่ง แต่​ด้วย​ความ​ที่​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​เจ้าหญิง​มา​ก่อน รู้​ข้อมูล​แค่​ว่า​เจ้าหญิง​มี​แหวน​ประจำ​ตัว จึง​ไม่​ใช่​เรื่อง​ง่าย​ที่​งาน​จะ​สำเร็จ

เมื่อ​พา​กัน​กลับ​มา​ถึง​บ้านพัก ติ๊ด​แตกตื่น​เป็น​การ​ใหญ่​กับ​ข่าว​ร้าย​จาก​ออ​ง​ดิน แต่​เอ​ยาว​ดี​แปลก​ใจ​ทำไม​เจ้า​อา​ถึง​รู้​เรื่อง​ที่​เธอ​เข้า​มา​เมือง​สยาม ออ​ง​ดิน​คาด​ว่า​สมิง​สิน​ธู​คง​วาง​สาย​สืบ​ไว้​ใน​คุ้ม​หลวง...

“ต่อ​ไป​นี้​เจ้าหญิง​ต้อง​ประทับ​แต่​ใน​บ้าน ข้า​จะ​ออก​ไป​ดู​รอบๆเมือง ตราบ​ใด​ที่​หา​ตัว​คน​ของ​ท่าน​สมิง​สิน​ธู​ที่​ตาม​ลอบ​ปลง​พระชนม์​ไม่ได้ เรา​จะ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น”

เอ​ยาว​ดี​นิ่ง​เงียบ​ไม่​โต้แย้ง มี​เพียง​สีหน้า​ที่​แสดง​ความ​กังวล​อย่าง​เห็น​ได้​ชัด

ooooooo

ที่​หน้า​วัง​เขียว หนิม ​และ​บ่าว​คน​อื่นๆกำลัง​จัด​เสื้อ​ผ้า​ข้าวของ​ลง​กำปั่น​และ​ตะกร้า​ใหญ่​เตรียม​เดินทาง​ลง​เรือ​ไป​หัวเมือง โดย​มี​หม่อม​นวล​ยืน​กำกับ​อย่าง​ใกล้​ชิด

“ท่าน​ดาบ​คง​เล่น​แง่​กับ​หม่อม​ท่าน​เสีย​แล้ว เข้า​กระทรวง​ทรง​งาน​แต่​เช้า แล้ว​หาย​ไป​เลย ป่านนี้​ยัง​ไม่​กลับ คง​เกรง​ว่า​จะ​ถูก​บังคับ​ให้​ไป​รับ​เจ้าหญิง​ที่​หัวเมือง” หนิม​บ่น​ขึ้น​มา พลาง​ชำเลือง​มอง​หม่อม​นวล​ที่​ยัง​ฮึดฮัด​ขัดใจ

“คน​เป็น​แม่ ไม่​รู้​วิธี​กำราบ​ลูก ก็​มิ​ควร​เรียก​ว่า​แม่”

“หม่อม​มี​วิธี​หรือ​เจ้า​คะ”

หม่อม​นวล​ยิ้ม​มี​แผน เรียก​บ่าว​ชาย​คน​หนึ่ง​เข้า​มา​ใกล้​แล้ว​กระซิบ​บาง​อย่าง...จาก​นั้น​ไม่​นาน​บ่าว​คน​นั้น​ก็​ไป​โผล่​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​ท่าน​ดาบ​ใน​กระทรวง รายงาน​ให้​ท่าน​ดาบ​ทราบ​ว่า​หม่อม​ท่าน​พา​บ่าวไพร่​ส่วน​หนึ่ง​ลง​เรือ​ออก​ไป​หัวเมือง​แล้ว

“ไป​หัวเมือง​แล้ว​รึ...​ฮึ ไป​จน​ได้ ใน​เมื่อ​ไป​เอง​ได้​ก็​กลับ​เอง​ได้ อยาก​ไป​รับ​เจ้าหญิง​นัก ก็​ปล่อย​เขา​ไป​รับ​คน​เดียว”

“หม่อม​ท่าน​ขน​เครื่อง​ใช้​เครื่องประดับ​ไป​จำนวน​มาก ข่าว​ก็​แพร่​สะพัด​ไป​ทั่ว​ว่า​หม่อม​นวล​เดินทาง​ไป​หัวเมือง ระหว่าง​ทาง​โจร​ก็​ชุกชุม บ่าว​เกรง​ว่า...”

“จะ​ถูก​โจร​ปล้น” ก้าน​โพล่ง​เสียง​ดัง​ด้วย​ความ​ตกใจ ท่าน​ดาบ​คิด​ตาม​หน้า​เคร่ง ขณะ​ที่​ก้าน​ชัก​ร้อนรน “เอา​ไง​ดี​ขอรับ จะ​ทน​ใจแข็ง​ดู​หม่อม​แม่​ไป​เสี่ยง​อันตราย​ได้​หรือ​ขอรับ”

ท่าน​ดาบ​ไม่​ตอบ แต่​เริ่ม​ว้าวุ่น​เป็น​ห่วง​หม่อม​แม่

ooooooo

ด้าน​วาด​ที่​หนี​จาก​เรือน​ทาส​หลวง​โอสถ​แล้ว​อาศัย​เรือ​จ้าง​มา​ถึง​ตลาด​หัวเมือง วาด​ไม่​มี​อัฐ​จึง​แบ่ง​ยา​สมุนไพร​ที่​พก​ติดตัว​มา​เป็น​ค่า​จ้าง...ขณะ​เดียวกัน​นั้น​ที่​เรือน​หลวง​โอสถ ขวด​กับ​สมุน​ย้อน​กลับ​มา​ข่มขู่​คาดคั้น​พวก​ทาส​ว่า​วาด​หนี​ไป​ที่​ใด เมื่อ​ไม่​มี​ใคร​ตอบ​ขวด​ก็​ทำ​ดุดัน​จะ​เฆี่ยน​ตี​ทุก​คน

ที่สุด​ทาส​คน​หนึ่ง​ก็​ถูก​บีบบังคับ​จน​ทน​ไม่​ไหว หลุดปาก​ว่า​อี​วาด​มัน​หนีไป​หัวเมือง ไผ่​กับ​วง​แค้น​ใจ​ตะโกน​ด่า​ทาส​คน​นั้น​ระงม แต่​ขวด​กับ​สมุน​ไม่​สนใจ​อื่น​ใด นอกจาก​จะ​ไป​รอ​จัดการ​กับ​วาด​ที่​ประตู​เมือง

วัน​เดียวกัน คณะ​หม่อม​นวล​เดินทาง​ถึง​จวน​เจ้า​เมือง ซึ่ง​ก็ได้​รับ​การ​ต้อนรับขับสู้​เป็น​อย่าง​ดี​ทั้งที่​พัก​และ​อาหาร​การ​กิน ขณะ​หม่อม​นวล​เพลิดเพลิน​กับ​อาหาร​เลิศ​รส หนิม​ที่​ชะเง้อ​ชะแง้​อยู่​หน้า​จวน​ก็​กลับ​เข้า​มา​กระซิบ​หม่อม​ว่า

“เอ...ท่าน​ดาบ​น่า​จะ​มา​ถึง​แล้ว​นะ​เจ้า​คะ”

“นั่น​สิ ให้​ไอ้​ชื่น​มัน​ไป​พูด​ขนาด​นั้น ยัง​ใจดำ​กับ​แม่​ลงคอ​เทียว​รึ”

หม่อม​นวล​หา​รู้​ไม่​ว่า ลูก​ชาย​มา​ถึง​แล้ว​พร้อม​ทหาร​คน​สนิท​แต่​หลบ​อยู่​ริม​รั้ว​จวน​เจ้า​เมือง

“มา​ซุ่ม​ดู​อยู่​ตรง​นี้​ทำไม​ขอรับ” ก้าน​สงสัย...แล้ว​กลาย​เป็น​ตกใจ​เมื่อ​ได้ยิน​ท่าน​ดาบ​บอก​ว่า

“กลับ​ได้​แล้ว”

“หา! ทรงม้า​มา​เป็น​วัน ยัง​ไม่ได้​พัก​เลย มา​ถึง​ก็​จะ​กลับ​แล้ว​รึ​ขอรับ”

“ข้า​ตาม​ดูแล​หม่อม​แม่​อยู่​ห่างๆ ตอน​นี้​ท่าน​มา​ถึง​จวน​เจ้า​เมือง​อย่าง​ปลอดภัย ถือว่า​ทำ​หน้าที่​ลูก​แล้ว ข้า​จะ​ไป​ปลูก​เพิง​อยู่​ใน​ป่า”

“พัก​แรม​ใน​ป่า​หรือ​ขอรับ ทั้งที่​มา​ถึง​จวน​เจ้า​เมือง​แล้ว​เนี่ย​นะ​ขอรับ”

“โผล่​ไป​หม่อม​แม่​ก็ได้​ใจ​สิ หม่อม​แม่​รู้​วิธี​กำราบ​ข้า ข้า​ก็​รู้​วิธี​กำราบ​หม่อม​แม่​เหมือน​กัน...พัก​แค่​พอ​หาย​เหนื่อย

จาก​นั้น​ก็​กลับ​พระนคร”  ท่าน​ดาบ​หัน​กลับ​ไป​ขึ้น​ม้า​ออก​จาก​ริม​รั้ว ก้าน​เซ็ง​เพราะ​ยัง​เหนื่อย​อยู่ แต่​ก็​จำ​ใจ​ต้อง​ควบ​ม้า​ของตน​ตาม​ไป

ooooooo

เอ​ยาว​ดี​ทั้ง​เซ็ง​ทั้ง​เบื่อ​ที่​ต้อง​เก็บตัว​อยู่​แต่​ใน​บ้าน พอ​สบ​โอกาส​ที่​ติ๊ด​ง่วน​อยู่​ใน​ครัว เธอ​จึง​ลอบ​หนี​ออก​ไป​เล่นน้ำตก​คน​เดียว​สบายใจ โดย​ไม่​รู้​ว่า​อีก​ด้าน​มี​ชาย​หนุ่ม​สอง​คน​ขี่​ม้า​เข้า​มา

ท่าน​ดาบ​และ​ก้าน​ลง​จาก​ม้า​เพื่อ​ให้​ม้า​พัก​ดื่ม​น้ำ ก้าน​ตา​ดี​มอง​ไป​เห็น​ผู้หญิง​กำลัง​เล่น​น้ำ

“เฮ้ย...โอ้​โห สวย​อะไร​อย่าง​นี้” คำ​อุทาน​ของ​ก้าน​ทำให้​ท่าน​ดาบ​หัน​ไป​มอง​แวบ​หนึ่ง แล้ว​ทำ​เฉย​เหมือน​ไม่​สนใจแต่​พอ​เห็น​ก้าน​เพ่ง​มอง​น้ำลาย​ใกล้​จะ​ไหล​ก็​เดิน​เข้าไป​ตบ​หัว

“ไอ้​นี่ ชาย​ชาติ​ทหาร​เขา​ไม่​ทำ​เช่น​นี้​หรอก ไป​โน่น ไป​จัด​เพิง​ไว้​นอน​คืน​นี้ โน่น​ทาง​โน้น ผู้หญิง​เขา​จะ​ได้​อาบ​น้ำ​สะดวกๆ”

“เดี๋ยว​ไม่ได้​หรือ​ขอรับ” ก้าน​อิดออด​เลย​โดน​ยัน​โครม​จน​เซ​ถลา​ออก​ไป

พอ​พ้น​สายตา​ก้าน​แล้ว ท่าน​ดาบ​ก็​อด​เหลียว​มอง​หญิง​สาว​นาง​นั้น​อีก​ไม่ได้ ซ้ำ​ยัง​ขยับ​เข้าไป​ใกล้​เพ่ง​มอง​อย่าง​ชื่นชม “งดงาม​เหลือเกิน นางไม้​หรือ​เปล่า​นะ”

ท่าน​ดาบ​ที่​อยู่​ต้นน้ำ​เดิน​ไป​เด็ด​ดอกไม้​มาด​อก​หนึ่ง ประทับ​รอย​จูบ​แล้ว​ปล่อย​ดอกไม้​ลอย​ไหล​ไป​ถึง​ตัว​หญิง​สาว พอ​เห็น​เธอ​หยิบ​มัน​ขึ้น​มา​สูด​ดม​และ​ประทับ​จูบ หัวใจ​ชาย​หนุ่ม​ก็​พอง​โต​คับ​อก

“จูบ​แรก​ของ​เจ้า...เป็น​ของ​ข้า​แล้ว​นะ” ท่าน​ดาบ​พึมพำ แต่​แล้ว​ก็​ดึง​สติ​ตัว​เอง​กลับ ตัดใจ​บอก​ลา “เฮ้อ ขืน​อยู่​นาน​คง​เป็นบ้า​กว่า​นี้ ช่วย​ไม่ได้ เจ้า​นั่น​ล่ะ​ทำให้​ข้า​ลืม​ความ​เป็น​สุภาพบุรุษ”

ขณะ​หัน​หลัง​จะ​กลับ​ออก​ไป​จาก​ตรง​นั้น​ก็ได้​ยิน​เสียง​กรีด​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ​สุดขีด เขา​ลืมตัว​วิ่ง​ลง​ไป​หา​เธอ และ​เห็น​ตัวการ​ว่า​เป็น​งู​เขียว​ที่​หล่น​มา​จาก​ต้นไม้ แต่​สาว​เจ้า​ก็​ยัง​หลับ​หู​หลับตา​กรี๊ด​ไม่​หยุด

“งู​เขียว​น่ะ งู​เขียว​แค่​นั้น​เอง ลืมตา​ดู​สิ”

เอ​ยาว​ดี​ลืมตา​ดู​งู​ใน​มือ​เขา ไม่ได้​สนใจ​เหมือน​กัน​ว่า​เขา​มา​ได้​ยัง​ไง​และ​ตน​เอง​กำลัง​ทำ​อะไร​อยู่ พูด​คุย​ด้วย​ราวกับ​รู้จัก​กัน​มา​นาน

“มัน​มี​พิษ​ไหม”

“ไม่​มี​หรอก มัน​กัด​เจ้า​รึ กัด​ตรง​ไหน ลอง​ดู​ซิ”

เอ​ยาว​ดี​ทำ​ตาม​คำสั่ง ยื่น​แขน​ดู​ตัว​เอง​ทั้ง​สอง​ข้าง ท่าน​ดาบ​ก็​ช่วย​ดู​ด้วย

“ตาม​ตัว​ล่ะ โดน​กัด​หรือ​เปล่า”

เอ​ยาว​ดี​รีบ​คลำ​ตาม​ตัว​และ​ขา...ตรง​นี้​เอง​ทำให้​นึก​ได้​ว่า​ตน​กำลัง​อยู่​กับ​ชาย​แปลก​หน้า​ใน​สภาพ​ใด

“ท่าน​เป็น​ใคร อ๊าย!” เธอ​กรี๊ด​สุดเสียง​พลาง​ถอย​ห่าง ท่าน​ดาบ​ตกใจ​รีบ​หัน​หลัง ยกมือ​ทั้ง​สอง​ข้างขึ้น​แสดง​ความ​บริสุทธิ์ใจ

“ขออภัย ไม่ได้​ตั้งใจ เจ้า​ร้อง​เสียง​ดัง​มาก​ทำให้​ข้า​พลอย​ตกใจ​ไป​ด้วย เจ้า​เป็น​ใคร​กัน ข้า​เหมือน​ได้​กลิ่น​หอม​ออก​มา​จาก​ตัว​เจ้า” ถาม​จบ​แต่​ไม่​มี​คำ​ตอบ มี​แต่​ความ​เงียบ ท่าน​ดาบ​หัน​กลับ​มา ปรากฏ​ว่า​ร่าง​สวยๆนั้น​หาย​ไป​เสีย​แล้ว กระทั่ง​เห็น​พุ่ม​ไม้​สั่น​ไหว จึง​รู้​ว่า​เธอ​ซ่อน​ตัว​อยู่​ตรง​นั้น

“ข้า​ไป​ล่ะ​นะ ขออภัย​อีก​ครั้ง​ที่​ทำให้​ตกใจ”

เอ​ยาว​ดี​ไม่​ส่งเสียง ซ่อน​ตัว​ด้วย​ความ​อับอาย รู้สึก​ใจ​เต้น​ผิด​จังหวะ​ที่​อยู่​ใกล้​ชิด​ชาย​แปลก​หน้า​ใน​สภาพ​เช่น​นี้ ชะเง้อ​มอง​ตาม​เขา​ไป​พร้อม​กับ​พึมพำ​ด่า “คน​บ้า!”

ooooooo

ตอนที่ 3

ออ​ง​ดิน​อยู่​ที่​ตลาด​หัวเมือง แล้ว​เผอิญ​ไป​ได้ยิน​พ่อค้า​แม่​ค้า​ร่ำลือ​ข่าว​เจ้าหญิง​เชียง​น้อย​เสด็จ​มา​เมือง​สยาม โดย​มี​คน​จากพระนคร​มา​รอ​รับเสด็จ​อยู่​ที่​จวน​เจ้า​เมือง ออ​ง​ดิน​ใจหาย​วาบ รีบ​ตาม​ชาว​บ้าน​ที่​แห่แหน​ไป​ยัง​จวน​เจ้า​เมือง จึง​ได้​เห็น​หม่อม​นวล​เจ้ากี้เจ้าการ​นำ​กำลัง​พล​จาก​ราช​สำนัก​มา​เตรียม​การ​รอ​รับ​เจ้าหญิง​อย่าง​ยิ่ง​ใหญ่

ใน​กลุ่ม​ของ​ชาว​บ้าน​มี​ขอทาน​สอง​คน​ปะ​ปน​อยู่​ด้วย พวก​เขา​พยายาม​เล็ง​เป้าหมาย​ทั้งๆที่​ไม่​รู้จัก​หน้า​ค่า​ตา​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​มา​ก่อน

“เรา​ไม่​ต้อง​รู้จัก​เจ้าหญิง ไม่​ต้อง​รู้​ว่า​หน้าตา​เป็น​เช่น​ใด​ก็ได้”

“เพราะ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​จะ​รอ​เรา​อยู่​บน​เสลี่ยง​คัน​นั้น”

สอง​ขอทาน​ซุบซิบ​กัน​แล้ว​ยิ้ม​เหี้ยม จับ​จ้อง​ไป​ยัง​เสลี่ยง​ที่​ยัง​ว่าง​เปล่า​ไม่​วาง​ตา...ฝ่าย​ออ​ง​ดิน​ที่​ยืน​มอง​อยู่​อีก​ด้าน เขา​ค่อยๆถอย​ออก​จาก​กลุ่ม​ชาว​บ้าน​ไป​เงียบๆ บ่ายหน้า​กลับ​ไป​ยัง​บ้านพัก​ด้วย​ความ​ร้อน​ใจ พอ​ไม่​เจอ​เจ้าหญิง​ก็​ยิ่ง​กระวนกระวาย​เป็น​ห่วง จน​เมื่อ​เอ​ยาว​ดี​กลับ​จาก​เล่น​น้ำ รู้​ว่า​เกิด​เรื่อง​ใหญ่​ก็​แตกตื่น​ตกใจ​ไป​พร้อม​กับ​พี่เลี้ยง

“อะไร​นะ หม่อม​แม่​ของ​พระ​คู่หมั้น​ก็​รู้​เรื่อง​ที่​เจ้าหญิง​เสด็จ​มา​เมือง​สยาม​หรือ​เจ้า​คะ นี่​ยัง​ไง​กัน ทำไม​ใครๆก็​รู้ ทั้ง​ท่าน​สมิง​สิน​ธู ทั้ง​หม่อม​นวล”

“ไม่​ใช่​รู้​เฉยๆ หม่อม​นวล​คิด​จะ​จัด​เสลี่ยง​แห่แหน​เจ้าหญิง​ไป​รอบ​เมือง ขืน​ไป​นั่ง​บน​เสลี่ยง​ก็​เท่ากับ​เป็น​เป้า​นิ่ง​ให้​คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​ทำร้าย​เอา​ได้”

“เรา​ก็​อย่า​ปรากฏ​ตัว​สิ อยาก​รอ​ก็​รอ​ไป เบื่อ​เมื่อ​ไหร่​เดี๋ยว​เขา​ก็​กลับ​พระนคร​เอง”

“แต่​ถ้า​เจ้าหญิง​อยู่​ภาย​ใต้​การ​คุ้มครอง​ของ​พระ​คู่หมั้น จะ​ไม่​ปลอดภัย​กว่า​หรือ​เพคะ”

“ถ้า​แสดง​องค์ ทุก​คน​จะ​เห็น​พระพักตร์ จะ​รู้​ว่า​พระองค์​เสด็จ​ไป​ที่​ใด ทำ​อะไร​บ้าง เท่ากับ​อยู่​ใน​ที่​แจ้ง​ให้​ศัตรู​ใน​ที่​ลับ​ลอบ​ปลง​พระชนม์​ง่าย​ขึ้น”

“แต่​ถ้า​ไม่​แสดง​องค์ หม่อม​นวล​ก็​จะ​เสียหน้า​เพราะ​มา​คอย​เก้อ อุตส่าห์​จัด​ขบวน​แห่ ไหน​ประชาชน​ที่​ตั้ง​ตา​รอ ทาง​สยาม​คง​หา​ว่า​เรา​ลบหลู่​พระ​เกียรติ เรื่อง​ใหญ่​เหมือน​กัน​นะ​เจ้า​คะ”

ด้วย​เหตุ​และ​ผล​ของ​ทั้ง​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด​ทำให้​เอ​ยาว​ดี​ยิ่ง​กลัดกลุ้ม

ooooooo

วาด​มา​ถึง​ท่าเรือ​แถว​ประตู​เมือง แล้ว​ต้อง​ตกใจ​สุดขีด​เมื่อ​เห็น​ขวด​กับ​สมุน​เดิน​เพ่นพ่าน วาด​จำพวก​มัน​ได้​รีบ​เอา​ผ้า​ปิด​หน้า​โผล่​ไว้​แค่​ลูก​ตา​แล้ว​เดิน​หลบ​ไป​อีก​ทาง

“เอา​วะ ตาย​เป็น​ตาย คน​อย่าง​อี​วาด ยัง​ไง​ก็​ไม่​ยอม​เป็น​นาง​โลม” วาด​บอก​กับ​ตัว​เอง​ก่อน​จะ​เดิน​เข้าไป​ที่​ร้าน​ขาย​อาวุธ “พี่​จ๊ะ ฉัน​อยาก​จะ​ขอ​ซื้อ​มีด​สัก​อัน ฉัน​ไม่​มี​อัฐ แต่​มี​ยาเขียว​อย่าง​ดี​ตำรับ​หมอ​หลวง​มา​แลก พี่​ดู​สิ​จ๊ะ”

เจ้าของ​ร้าน​รับ​ยามา​ดมๆ แล้ว​พยัก​หน้า​เก็บ​ยา​เอา​ไว้ “เอาๆ เอ็ง​ชอบ​อัน​ไหน​ก็​ไป​หยิบ​เอา​แล้วกัน ที่​หน้า​ร้าน​โน่น”

วาด​ปรี่​ไป​หน้า​ร้าน​เลือก​มีด​ที่​วาง​เรียงราย​บน​แคร่ ส่วน​พวก​ขวด​ยัง​อยู่​ที่​ท่าเรือ ให้​บังเอิญ​ไป​ได้ยิน​คน​เรือ​คุย​อวด​ยาเขียว​หอม ขวด​เอะใจ​เข้าไป​ดึง​ห่อ​ยา​นั้น​มา​ดม รู้ทัน​ที​ว่า​เป็น​ยาเขียว​หอม​ตำรับ​หลวง​โอสถ ขวด​จึง​คาดคั้น​คน​เรือ​ให้​บอก​ที่มา​ของ​ยา และ​ต้อง​บอก​รูปร่าง​ลักษณะ​ของ​คน​ที่​ให้​ยามา​อย่าง​ละเอียด​ด้วย คน​เรือ​กลัว​ดาบ​ใน​มือ​ขวด​จึง​บรรยาย​จน​ขวด​และ​สมุน​มั่นใจ​ว่า​ต้อง​เป็น​นัง​วาด​แน่!

วาด​เลือก​มีด​อยู่​นาน​กว่า​จะ​ตัดสินใจ​ได้​ว่า​ชอบ​มีด​สั้น​ใน​ฝัก​พก​พา​ง่าย พอ​เอื้อม​มือ​จะ​หยิบ​กลับ​มี​อีก​มือ​ยื่น​เข้า​มา​ถึง​มีด​เล่มนั้น​ก่อน มือ​วาด​เลย​จับ​ลง​บน​มือ​หนา​ใหญ่​พอ​ดิบ​พอดี

“ข้า​เลือก​ก่อน” วาด​เสียงแข็ง​ใส่​ชาย​หนุ่ม​ที่หมาย​ปอง​มีด​เล่ม​เดียวกัน

“ข้า​จับ​ก่อน เห็น​ไหม” ออ​ง​ดิน​ขยับ​มือ​ของ​ตน​ที่​ยัง​จับ​มีด

“แต่​พี่​คน​ขาย​บอก​ให้​ข้า​เลือก​อัน​ไหน​ก็ได้ ข้า​จะ​เลือก​อัน​นี้”

“เป็น​ผู้หญิง พก​มีด​ไป​ทำไม”

“เรื่อง​ของ​ข้า”

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​ผูก​หน้า​ผูก​ตา”

“หน้า​ข้า​เละ หน้า​เหมือน​ผี อยาก​ดู​ไหม​ล่ะ”

“จะ​หน้า​เละ​แค่​ไหน​ก็​เป็น​ผู้หญิง จะ​จับ​มือ​ผู้ชาย​อีก​นาน​เท่าใด”

วาด​ตกใจ​รีบ​ดึง​มือ​ออก “ได้ ถ้า​ท่าน​ต้องการ​มีด​เล่ม​นี้​จริงๆ ข้า​จะ​ขาย​ต่อ​ให้ เอา​มา​สอง​ตำลึง ถ้า​ท่าน​จ่าย ข้า​จะ​ยอม​เอา​เล่ม​อื่น”

“เห็นแก่​ได้”

“คำ​ว่า​เห็นแก่​ได้ ใช้​กับ​คน​ที่​มี​แล้ว​ยัง​อยาก​ได้​เพิ่ม แต่​สำหรับ​ข้า คน​ที่​ไม่​เคย​มี​อะไร​เลย ใช้​คำ​นั้น​ไม่ได้​ดอก” วาด​พูด​อย่าง​ขมขื่น พลัน​ก็​เหลือบ​ไป​เห็น​ขวด​กับ​สมุน​เดิน​ตรง​ดิ่ง​มา​ทาง​นี้ และ​ดูเหมือน​พวก​มัน​จะ​จำ​วาด​ได้​แล้วด้วย

“พี่​ขวด นัง​คน​นั้น​หรือ​เปล่า แต่งตัว​เหมือน​ที่​คน​เรือ​บอก​เลย”

“นาย​โรง​โสเภณี!”

ท่าทาง​ตกใจ​ของ​วาด​ทำให้​ขวด​รู้ทัน​ที​ว่า​ใช่ จึง​ชี้​หน้า​ด่า​นัง​ทาส​ชั่ว!

“ขอโทษ​นะ ข้า​จำเป็น​ต้อง​ใช้​มีด​นี้​จริงๆ” วาด​ผลัก​ชาย​หนุ่ม​ตรง​หน้า​แล้ว​หยิบ​มีด​สั้น​มา​พก​ก่อน​วิ่ง​หนี​ไป พวก​ขวด​จะ​วิ่ง​ตาม แต่​ถูก​ออ​ง​ดิน​พุ่ง​พรวด​เข้า​มา​ขวาง​ไว้

“นี่​เดี๋ยวๆ พี่​ชาย หญิง​คน​นั้น​เป็น​โจร​รึ ทำไม​พวกท่าน​ต้อง​ตาม​นาง”

“มัน​เป็น​ทาส ทาส​ของ​ข้า​ที่​หนี​มา แล้ว​มัน​ธุระ​กงการ​อะไร​ของ​เจ้า” ขวด​วางก้าม​ผลัก​ออ​ง​ดิน แต่​ฝ่าย​นั้น​หลบ​ทัน ขวด​เลย​เซ​เกือบ​ล้ม

“ข้า​แค่​ถาม ไม่​เห็น​ต้อง​รุนแรง​นี่”

ขวด​มอง​เขม่น​ไอ้​หนุ่ม​แปลก​หน้า แต่​ไม่​ว่า​กระไร​อีก นอกจาก​ชี้​หน้า​ว่า​ฝากไว้ก่อน...เพราะ​ตอน​นี้​มี​เรื่อง​สำคัญ​กว่า​ต้อง​จัดการ


ooooooo

พวก​นาย​ขวด​วิ่ง​ไล่​กวด​วาด​ไป​ใน​ตลาด​จน​เกิด​ความ​ชุลมุน​วุ่นวาย พอ​จวนตัว​วาด​ก็​เตะ​ถีบ​ต่อสู้​พวก​มัน​สุด​ชีวิต แต่​กระนั้น​ผู้หญิง​ตัว​คน​เดียว​หรือ​จะ​สู้​ชาย​ฉกรรจ์​ตั้ง​หลาย​คน วาด​หนี​ขึ้น​ไป​บน​ต้นไม้​แต่​ก็​ถูก​พวก​มัน​พยายาม​จะ​ฉุด​กระชาก​ลง​มา ช่วง​เวลา​นี้​เอง ออ​ง​ดิน​ขี่​ม้า​เข้า​มา​ช่วยเหลือ โดย​เขา​ร้อง​บอก​วาด​ที่​ยัง​คง​โพก​ผ้า​ปิด​หน้าตา​ไว้​ตลอด​ว่า

“นัง​หน้า​ผี...ขึ้น​ม้า แล้ว​ขี่​หนี​ไป”

วาด​เลิ่กลั่ก​เพราะ​ไม่​เคย​ขี่​ม้า​มา​ก่อน แต่​ยาม​คับขัน​เยี่ยง​นี้​ก็​ต้อง​เสี่ยง วาด​โดด​จาก​ต้นไม้​ลง​มา​ขี่​ม้า​ได้​พอดี​แล้ว​ควบ​ออก​ไป ส่วน​ออ​ง​ดิน​ที่​สละ​ม้า​ให้​วาด​ก็​ตะลุมบอน​กับ​พวก​นาย​ขวด แต่​พัก​หนึ่ง​วาด​ก็​ขี่​ม้า​ย้อน​กลับ​มา​ช่วย​ชาย​หนุ่มมาก​น้ำใจ​ที่​กำลัง​โดน​พวก​หมาหมู่​รุม​ทำร้าย​ได้​รับ​บาดเจ็บ​เล็กน้อย​ไว้​ได้ แต่​ขวด​นั้น​โดน​มีด​สั้น​ของ​วาด​เข้าที่​ต้น​ขา​เจ็บปวด​แทบ​เดิน​ไม่​ไหว

ออ​ง​ดิน​กับ​วาด​ขี่​ม้า​หนี​ออก​ไป​ทาง​น้ำตก​ก่อน​จะ​แวะ​พัก​เหนื่อย​และ​ล้าง​หน้า​ล้าง​ตา นี่เอง​ทำให้​ออ​ง​ดิน​เห็น​ใบหน้า​หมดจด​ของ​วาด ซึ่ง​ไม่ได้​น่า​เกลียด​อย่าง​ที่​คิด​ไว้

“ไหน​บอก​ว่า​หน้า​เละ​เหมือน​ผี”

“ข้า​อำพราง​พวก​มัน แล้ว​ที​ท่าน ไหน​ว่า​เป็น​พ่อค้า ทำไม​มี​ธนู​กับ​ม้า​เหมือน​พวก​ทหาร”

“เจ้า​เป็น​ทาส​อย่าง​ที่​ไอ้​พวก​นั้น​บอก​รึ​เปล่า”

“ใน​เมื่อ​รู้​ว่า​ข้า​เป็น​ทาส แล้ว​ยัง​จะ​ช่วย​ข้า​อีก​รึ”

“มี​นาย​เงิน​ดุร้าย​เช่น​นั้น มี​แต่​คน​บ้า​ที่​กล้า​หนี”

“ถ้า​ต้อง​ไป​กับ​พวก​นั้น ข้า​ยอม​ตาย”

เห็น​ชาย​หนุ่ม​เอา​ผ้า​ออก​มา​พัน​แผล​ที่​ขา วาด​มอง​อย่าง​ซาบซึ้ง​บุญคุณ ถาม​เขา​ว่า

“เจ็บ​มาก​ไหม ข้า​ขอบใจ​มาก ไม่​มี​ใคร​นัก​ดอก ที่​เสี่ยงชีวิต​กลับ​ไป​เอา​ม้า​กับ​อาวุธ​มา​ช่วย​ทาส”

ออ​ง​ดิน​ไม่ได้​คิด​อะไร​มาก​นัก กำลัง​ห่วง​เรื่อง​งาน​ของ​ตน​มาก​กว่า ใน​หัว​มี​ความ​คิด​ตลอด​เวลา เขา​มอง​สำรวจ​รูปร่าง​ของ​หญิง​สาว​ตรง​หน้า​ซึ่ง​น่า​จะ​ใกล้​เคียง​กับ​เจ้าหญิง ก่อน​เอ่ย​ปาก​ถาม​เธอ​ว่า

“ค่าตัว​ทาส​อย่าง​เจ้า​มัน​จะ​ซัก​กี่​อัฐ”

“ทำไม ท่าน​จะ​ซื้อ​ตัว​ข้า​งั้น​รึ”

“ยาม​นี้​ข้า​ต้องการ​คน​ช่วย จิตใจ​เจ้า​กล้า​หาญ​เกิน​หญิง ข้า​จะ​ซื้อ​เจ้า​มา​ใช้​งาน”

“ข้า​เสี่ยงชีวิต​หนี​มา  ข้า​จะ​ไม่​กลับ​ไป​เป็น​ทาส​อีก  ลา​ก่อน” วาด​มี​ทิฐิ​เดิน​กลับ​มา​เอา​ห่อ​ผ้า​ที่​อยู่​ใกล้ๆม้า

“เดี๋ยว   ข้า​เสี่ยงชีวิต​ช่วย​เจ้า​มานะ  จะ​หนี​ไป​เฉยๆ เช่น​นี้​รึ”

“ข้า​จะ​ตอบแทน​ท่าน​ด้วย...” ค้น​หา​ยา​ใน​ห่อ​ผ้า​แต่​ไม่​พบ “ยา​หล่น​หาย​ไป​หมด​แล้ว ข้า​มี​วิชา​ปรุง​ยา บอก​ที่​อยู่​มา​สิ ข้า​จะ​ปรุง​ยา​ไป​ตอบแทน​ให้​ท่าน”

“ข้า​ไม่​ต้องการ​ยา ที่​ร้าน​ค้า​ดู​ท่าทาง​เจ้า​ต้องการ​อัฐ เจ้า​ยัง​ต้องการ​อัฐ​อยู่​หรือ​ไม่”

“ท่าน​จะ​ให้​อัฐ​ข้า​รึ”

“เจ้า​ไม่​เป็น​ทาส แล้ว​เจ้า​จะ​เลี้ยง​ตัวอย่าง​ไร ขาย​ยา​พวก​นั้น​รึ ทาส​อย่าง​เจ้า​ไป​ขโมย​ตำรับ​ยา​จาก​ใคร​มา​ล่ะ ไม่​ช้านาน อีก​หน่อย​เขา​ก็​ต้อง​รู้​และ​ตาม​มา​จับ​ตัว​เจ้า”

วาด​คิด​ตาม​แล้ว​เห็น​ด้วย อยาก​รู้​ว่า​เขา​จะ​ให้​อัฐ​เธอ​เท่า​ไหร่ แต่​ออ​ง​ดิน​ไม่ได้​ให้​อัฐ กลับ​นำ​ทอง​แท่ง​ออก​มา​อวด​จน​วาด​ตะลึง​ตา​โต

“ให้​มาก​พอ​ที่​จะ​ไถ่​ตัว​เจ้า พ่อ​แม่เจ้า ครอบครัว​เจ้า” พอ​วาด​จะ​หยิบ ออ​ง​ดิน​หด​มือ​กลับคืน​พร้อม​กับ​ย้ำ​ว่า “รอ​จน​งาน​เสร็จ​ก่อน...ว่า​ไง ตกลง​หรือ​ไม่”

“ตกลง​ก็ได้ แต่​เรา​จะ​อยู่​ใน​ฐานะ​เพื่อน​กับ​เพื่อน”

“เพื่อน​เนี่ย​นะ มัน​ไม่​มาก​ไป​รึ”

“ข้า​บอก​แล้ว ข้า​จะ​ไม่​ยอม​เป็น​ทาส​ใคร​อีก” วาด​เชิด​หน้า ออ​ง​ดิน​มอง​เคืองๆ ที่​ทาส​นาง​นี้​ทะเยอทะยาน​เหลือเกิน...

ต่อ​มา​เมื่อ​ออ​ง​ดิน​พา​วาด​กลับ​ไป​พบ​เอ​ยาว​ดี​กับ​ติ๊ด​ที่​บ้านพัก เอ​ยาว​ดี​รู้สึก​ถูก​ชะตา​กับ​วาด​ไม่​น้อย แต่​วาด​กลับ​มี​ท่าที​ระแวง​ระวัง​ตัว​แจ พอได้​ยิน​ออ​ง​ดิน​บอก​ความ​จริง​ว่า​เอ​ยาว​ดี​เป็น​เจ้าหญิง​แห่ง​เชียง​น้อย ติ๊ด​เป็น​นาง​ข้าหลวง ส่วน​เขา​เป็น​องครักษ์ แต่​พวก​เรา​ปลอม​ตัว​เป็น​พ่อค้า วาด​ถึง​กับ​ตะลึง​แทบ​ไม่​เชื่อ​หู​เชื่อ​ตา​ตัว​เอง

“เจ้า​นี่​สวย​เกิน​ทาส​นะ หญิง​ดีใจ​จ้ะ ที่​ได้​รู้จัก​กัน” เอ​ยาว​ดี​หยิบ​ยื่น​ไมตรี

“เจ้า​ต้อง​ปกปิด​สถานะ​ที่แท้​จริง​ของ​เรา​เป็น​ความ​ลับ” ออ​ง​ดิน​สำทับ​วาด​แล้ว​หัน​มา​บอก​เอ​ยาว​ดี “เจ้าหญิง หม่อมฉัน​หา​นาง​ทาส​มา​ช่วย​พวก​เรา​เพราะว่า...”

“บอก​แล้ว​ไง ข้า​เป็น​คน​งาน เป็น​เพื่อน ไม่​ใช่​ทาส” วาด​แทรก​ขึ้น​มา​ด้วย​สีหน้า​ตึงๆ แต่​ออ​ง​ดิน​ไม่​สนใจ​วาด​ใน​ประเด็น​นั้น​เลย จึง​กล่าว​กับ​เจ้าหญิง​ต่อ​ไป “หม่อมฉัน​มี​แผน​บาง​อย่าง”

แผน​ของ​ออ​ง​ดิน​ก็​คือ​ให้​ติ๊ด​ออก​ไป​ปล่อย​ข่าว​ว่า​เจ้าหญิง​เสด็จ​มา​ถึง​เมือง​นี้​แล้ว เมื่อ​ติ๊ด​ไป​ทำ​ตาม​แผน​จน​ข่าว​เจ้าหญิง​ล่วงรู้​ไป​ถึง​หู​หม่อม​นวล​ที่​จวน​เจ้า​เมือง หม่อม​นวล​จึง​ให้​เจ้า​เมือง​ไป​เอา​ตัว​คน​พูด​มา​พบ เพื่อ​ทำ​การ​สอบสวน​ว่า​เท็จจริง​เช่น​ไร

ครั้น​ได้​รับ​การ​ยืนยัน​จาก​ติ๊ด​ว่า​ข่าว​นั้น​เป็น​จริง พรุ่งนี้​เจ้าหญิง​จะ​ทรงม้า​ผ่าน​ตลาด​แล้ว​จะ​เสด็จ​มาก​ราบ​หม่อม​นวล​ถึงที่​จวน​เจ้า​เมือง​แห่ง​นี้ หม่อม​นวล​ยิ้ม​หน้าบาน​ด้วย​ความ​ดีใจ มอง​เห็น​บ่อ​พลอย​ลอย​มา​ตรง​หน้า​รำไร อยาก​จะ​ไป​เข้าเฝ้า​เจ้าหญิง​เสีย​เดี๋ยวนี้ จะ​ได้​ดูแล​ความ​เป็น​อยู่​ให้​สม​พระ​เกียรติ

“ข้า​น้อย​เรียน​แล้ว เจ้าหญิง​ทรง​มี​พระ​ประสงค์​จะ​ประทับ​เป็น​การ​ส่วน​พระองค์ กราบลา​นะ​เจ้า​คะ” ติ๊ด​ตัดบท​แล้ว​คลาน​ออก​ไป​ทันที

ด้าน​ท่าน​ดาบ​ก็​รู้​ข่าว​นี้​จาก​ก้าน​แล้ว​เช่น​กัน แต่​รู้​แล้ว​ก็​ไม่ได้​ยินดี​ยินร้าย​ใดๆ กลับ​ไป​ปักใจ​กับ​สาว​สวย​ที่​พบ​เมื่อ​วัน​ก่อน​ที่​น้ำตก โดย​ไม่​รู้​เลย​ว่า​นาง​ก็​คือ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​นั่นเอง...

ส่วน​ติ๊ด​พอ​ปล่อย​ข่าว​เรียบร้อย​แล้ว​ก็​รีบ​กลับ​มา​รายงาน​ต่อ​ทุก​คน​ที่​บ้านพัก โดย​มี​วาด​ร่วม​รับ​รู้​รับ​ฟัง​อยู่​ด้วย

“ปล่อย​ข่าว​ทั่ว​ตลาด​เช่น​นั้น ป่านนี้​คน​ของ​เจ้า​อา​ก็​รู้​แล้ว​สิ​ว่า​หญิง​จะ​ไป​จวน​เจ้า​เมือง​วัน​พรุ่งนี้” เอ​ยาว​ดี​เอ่ย​ขึ้น​มา​อย่าง​ไม่​เข้าใจ​แผนการ​ของ​ออ​ง​ดิน​นัก เช่น​เดียว​กับ​ติ๊ด​ที่​ท้วง​ว่า ทำ​เช่น​นี้​คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​จะ​ดัก​ทำร้าย​เจ้าหญิง​กลาง​ทาง​ได้

“ข้า​ต้องการ​ให้​เป็น​เช่น​นั้น ทันที​ที่​มัน​เผย​ตัว​ออก​มา ข้า​จะ​ทำร้าย​มัน​ก่อน”

วาด​คิด​ตาม​และ​ลำดับ​เรื่องราว​อย่าง​เข้าใจ “ท่าน​ต้องการ​ล่อ​ให้​พวก​นั้น​ออก​มา​เพื่อ​จะ​กำจัด​มัน มิ​เช่น​นั้น​เรา​ก็​ไม่​รู้​เสียที​ว่า​พวก​ศัตรู​เป็น​ใคร หลบ​ซ่อน​อยู่​ที่​ใด”

“เจ้า​ฉลาด​มาก เรา​ต้อง​อยู่​ใน​เมือง​สยาม​อีก​นาน​เพื่อ​ตาม​หา​เจ้าชาย ข้า​ไม่​ต้องการ​ให้​มี​ศัตรู​ใน​ที่​ลับ...อันตราย​เกินไป”

“หากว่า​ออ​ง​ดิน​จัดการ​คน​พวก​นั้น​แล้ว เรื่อง​หม่อม​นวล​จะ​ทำ​เช่น​ใด” เอ​ยาว​ดี​อด​กังวล​ไม่ได้

“เจ้าหญิง​บน​ม้า​ตัว​นั้น เพียง​แค่​ผ่าน​ตลาด ไม่ได้​มุ่ง​ไป​จวน​เจ้า​เมือง แต่​มุ่ง​ไป​ลง​เรือ​ที่​เรา​เตรียม​ไว้​ที่​ท่า​น้ำ เรา​จะ​หนี​ออก​จาก​เมือง​นี้ แล้ว​ส่ง​จดหมาย​ไป​แจ้ง​หม่อม​นวล​ภายหลัง”

“จดหมาย​ไป​แจ้ง​หม่อม​นวล​ว่า​อะไร​เจ้า​คะ” ติ๊ด​ซัก​ออ​ง​ดิน

“แจ้ง​ว่า​มี​การ​ลอบ​ปลง​พระชนม์​ที่​ตลาด เจ้าหญิง​จำเป็น​ต้อง​เสด็จกลับ​ประเทศ รอ​จนกว่า​เหตุการณ์​ภายใน​เชียง​น้อย​เรียบร้อย​ค่อย​เสด็จ​มา​ใหม่”

“หม่อม​นวล​ย่อม​เข้าใจ​ความ​จำเป็น​ของ​หญิง ไม่​กล่าวหา​ว่า​หญิง​ลบหลู่​พระ​เกียรติ เพราะ​เกิด​การ​ต่อสู้​ขึ้น​ที่​ตลาด​จริงๆ” เอ​ยาว​ดี​หมด​กังวล​และ​ยิ้ม​ได้

“ใช่ จาก​นั้น​เรา​ก็​จะ​ออก​ตาม​หา​เจ้าชาย​ต่อ​ไป อย่าง​น้อย​ น่า​จะ​ปลอดภัย​ระยะ​หนึ่ง ที่​สำคัญ​หม่อม​นวล​จะ​รา​มือไม่​มา​วุ่นวาย​กับ​พวก​เรา”

“เป็น​แผนการ​ที่​แยบคาย​นัก ท่าน​จ้าง​ให้​ข้า​คุ้มกัน​เจ้าหญิง​ไป​ขึ้น​เรือ​ใช่​ไหม งาน​ง่ายๆแค่​นี้​เอง”

“เจ้า​คิด​ว่า​ข้า​จะ​ให้​เจ้าหญิง​ไป​เสี่ยงภัย​บน​หลัง​ม้า​ท่ามกลาง​ศัตรู​ที่​ข้า​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​งั้น​รึ”

“ท่าน​หมายความ​ว่า​อะไร” วาด​ฉงน

“เจ้า​ต้อง​ปลอม​ตัว​เป็น​เจ้าหญิง​แล้ว​ขึ้น​ไป​อยู่​บน​หลัง​ม้า​นั้น ส่วน​เจ้าหญิง​จะ​ปลอม​ตัว​เป็น​เจ้า และ​ไป​รอ​อยู่​ที่​ท่า​น้ำ”

“ปลอม​ตัว!” สอง​สาว​ตกใจ​มาก โดยเฉพาะ​วาด​ทั้ง​ตกใจ​ทั้ง​โมโห

“นี่​ท่าน​จ้าง​ข้า​เป็น​ตัว​ล่อ​ศัตรู​งั้น​รึ ท่าน​ให้​ข้า​มา​เสี่ยงชีวิต ให้​ข้า​มา​ตาย​แทน​เจ้าหญิง งาน​พิลึก​เช่น​นี้ ใคร​อยาก​ทำ​ก็​ทำ​ไป​เถอะ ข้า​ไม่​ทำ” พูด​จบ​วาด​เดิน​หนี​ไป​ทันที เอ​ยาว​ดี​จะ​ก้าว​ตาม แต่​ออ​ง​ดิน​ขอ​ไป​เจรจา​กับ​นาง​เอง

เมื่อ​เผชิญหน้า​กัน​ตามลำพัง วาด​ก็​โวย​ใส่​ออ​ง​ดิน​ทันที “ที่​ที่​ข้า​หนี​มา เขา​เห็น​ทาส​ไม่​ใช่​คน ข้า​ยอม​เสี่ยง​ตาย​หนี​มา นึก​ว่า​จะ​หนี​พ้น แล้ว​ก็​มา​เจอ​ท่าน​อีก ท่าน​คิด​ว่า​ชีวิต​ของ​ทาส​ไม่​มี​ค่า”

ออ​ง​ดิน​เคร่งขรึม​ครุ่นคิด หยิบ​ธนู​ยก​ขึ้น​เล็ง​เหมือน​จะ​ยิง​วาด ทำเอา​วาด​ตกใจ​ร้อง​ลั่น​นึก​ว่า​เขา​จะ​ฆ่า​ปิดปาก​เธอ แต่​ที่ไหนได้ ออ​ง​ดิน​เพียง​จะ​แสดง​ฝีมือ​ของ​ตน​ให้​วาด​เห็น โดย​ยิง​แมลง​ตัว​เล็ก​นิดเดียว​ได้​อย่าง​แม่นยำ จน​วาด​อึ้ง​และ​ทึ่ง

“ท่าน​ไม่​ใช่​ทหาร​ธรรมดา” วาด​คราง​ออก​มา

“ข้า​มี​ฉายา​ว่า​พญา​เหยี่ยว​แห่ง​เชียง​น้อย บาง​คน​เชื่อ​ว่า​ข้ามี​ตา​ทิพย์ ยิง​ธนู​ไม่​เคย​พลาด​เป้า วัน​ที่​เจ้า​ปลอม​ตัว​อยู่​บน​หลัง​ม้า ข้า​จะ​แอบ​ซุ่ม​อยู่​ใน​ที่​สูง ณ ที่​นั่น​ตา​เหยี่ยว​ของ​ข้า​จะ​มอง​ดู​ฝูง​ชน ทันที​ที่​มี​ใคร​คิด​ทำ​อันตราย​เจ้า ข้า​จะ​ฆ่า​มัน​ก่อน​ที่​มัน​จะ​ได้​ขยับ​ตัว”

“ท่าน​มั่นใจ​ว่า​ท่าน​จะ​ช่วย​ข้า​ได้​งั้น​รึ”

“เจ้า​ดู​คล่องแคล่ว​และ​กล้า​หาญ ข้า​จะ​สอน​เจ้า​ใช้​อาวุธ​และ​ขี่​ม้า ข้า​สัญญา​ว่า​เจ้า​จะ​ปลอดภัย”

“ท่าน​เป็น​ทหาร เป็น​พวก​ชน​ชั้น​สูง แค่​ใช้​วาจา​หลอก​ทาส​อย่าง​ข้า”

“เจ้า​เคย​พูด​เอง ข้า​กลับ​ไป​เอา​ม้า​เอา​ธนู​มา​เพื่อ​ช่วย​ทาส​ไร้​ค่า​อย่าง​เจ้า ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​ข้า​เห็น​เจ้า​เป็น​คน ข้า​จะ​เสีย​เวลา​ไป​ช่วย​เจ้า​ทำไม ตรอง​ดู​เอา​เถอะ”

“ท่าน​บอก​ว่า​ท่าน​สัญญา ท่าน​ใช้​คำ​ว่า​สัญญา​งั้น​รึ”

“ใช่...ข้า​สัญญา​ด้วย​ชีวิต​ของ​ข้า เจ้า​จะ​ปลอดภัย” ออ​ง–​ดิน​ย้ำ​หนักแน่น​ทั้ง​น้ำเสียง​และ​แวว​ตา

ดังนั้น วาด​จึง​ตกลง​ทำ​ตาม​แผน​ของ​เขา แต่​ยัง​มี​ข้อแม้​ที่​กล่าว​ขึ้น​ต่อหน้า​เอ​ยาว​ดี​และ​ติ๊ด​ด้วย​ว่า

“ข้า​ยอม​ทำ​งาน​ก็ได้ แต่​ข้า​ไม่​ยอม​เป็น​ทาส​ใคร ไม่​แม้แต่​พระองค์ เจ้าหญิง​ที่​งดงาม​เหมือน​นางฟ้า​คน​นี้ ข้า​ก็​ไม่​ยอม”

“เอ๊ะ​นัง​ทาส​คน​นี้ พิกล​นัก ใน​เมื่อ​เจ้า​เป็น​ทาส เจ้า​จะ​มา​พูด​เช่น​นี้​มิได้”  ติ๊ด​กำราบ​วาด  แต่​เอ​ยาว​ดี​ไม่​ติดใจ  ออ​ง​ดิน​จึง​สรุป​ทันที​ว่า เขา​จะ​ไม่​เห็น​วาด​เป็น​ทาส วาด​จะ​ได้​เป็น​นาง​ข้าหลวง เป็น​คน​งาน​ของ​เจ้าหญิง ไม่​ใช่​ทาส

“และ​ข้า​จะ​ได้​เงิน​ไถ่​ตัว​แม่​ข้า ตาม​ที่​ท่าน​สัญญา​ไว้”

“ได้ สำหรับ​เจ้าหญิง เจ้า​ต้อง​เป็น​บ่าว แต่​สำหรับ​ข้า เจ้า​จะ​เป็น​เพื่อน เพื่อน​ตาม​ที่​เจ้า​อยาก​เป็น”

“ท่าน​ออ​ง​ดิน นัง​คน​นี้​มัน​เป็น​ทาส ยก​ทาส​ให้​เป็น​เพื่อน ไม่​สมควร​นะ​เจ้า​คะ” ติ๊ด​ท้วง​ขึ้น​มา​หน้าตา​ขึงขัง แต่เอ​ยาว​ดี​กลับ​เดิน​เข้าไป​จับ​มือ​วาด​อย่าง​สนิทสนม แถม​ยัง​เอ่ย​ปาก​รับ​วาด​เป็น​เพื่อน ติ๊ด​เลย​โวยวาย​ใหญ่ “เอ๊า เจ้าหญิง โฮ้ย...​ไป​กัน​ใหญ่​แล้ว มัน​เป็น​ทาส ไม่​มี​ใคร​ได้ยิน​รึ”

“วาด​ต้อง​เสี่ยงชีวิต​เพื่อ​หญิง​นะ​พี่​ติ๊ด หญิง​เอง​ก็​ถูก​ชะตา​กับ​วาด เรา​สาม​คน​มา​เป็น​เพื่อน​กัน​นะ...ออ​ง​ดิน วาด แล้ว​ก็​หญิง”

วาด​งงๆ ไม่​เคย​เจอ​ใคร​จิตใจ​ใส​สะอาด​ขนาด​นี้ แต่​กระนั้น​ก็​ยัง​รู้สึก​ระแวง​เล็กน้อย...เมื่อ​ตกลง​กัน​ได้​เรียบร้อย​แล้ว ออ​ง​ดิน​จึง​เริ่ม​สอน​วาด​ขี่​ม้า​และ​สอน​ชั้นเชิง​การ​ต่อสู้​ด้วย​ดาบ ซึ่ง​วาด​ก็​หัว​ไว​ทำได้​ดี​จน​เอ​ยาว​ดี​ที่​คอย​เอาใจช่วย​ถึง​กับ​ปรบ​มือ​ชื่นชม

ooooooo

เช้า​ขึ้น​เอ​ยาว​ดี​ไป​อาบ​น้ำ​บริเวณ​น้ำตก​และ​ได้​เจอ​ท่าน​ดาบ​อีก​ครั้ง ชาย​หนุ่ม​ตั้งใจ​มา​แอบ​ดู​เธอ​อาบ​น้ำ แต่​พอ​พลาดท่า​ถูก​เธอ​จับ​ได้​ก็​จำ​ต้อง​อ้าง​ว่า​แค่​มา​เดิน​เล่น​และ​เก็บ​ของ​ป่า แต่​หญิง​สาว​ไม่​เชื่อ หา​ว่า​เขา​ลามก บ้า​กาม แล้ว​ขับ​ไล่​เขา​ด้วย​ก้อน​หิน​ก้อน​ดิน​อย่าง​ไม่​ยั้ง​มือ

อาบ​น้ำ​เสร็จ​กลับ​มา​บ้านพัก​ก็​ถึง​เวลา​ต้อง​แลกเปลี่ยน​เสื้อ​ผ้า​เครื่อง​แต่งตัว​เพื่อ​ทำ​ตาม​แผน​ของ​ออ​ง​ดิน...เอ​ยาว​ดี​สวย​เรียบ​ใน​ชุด​ทาส​ของ​วาด ขณะ​ที่​วาด​สวม​ใส่​ชุด​เจ้าหญิง​สวย​สง่า​จน​ออ​ง​ดิน​เห็น​แล้ว​ตกตะลึง ส่วน​ติ๊ด​ก็​แต่ง​ชุด​นาง​ข้าหลวง​เพื่อ​ตาม​เสด็จ​เจ้าหญิง​ตัว​ปลอม โดย​ออ​ง​ดิน​ได้​นำ​เสด็จ​เจ้าหญิง​ตัว​จริง​ไป​รอ​ยัง​ท่าเรือ​ตาม​ที่​นัดแนะ​กัน​ไว้ จาก​นั้น​เขา​ก็​กลับ​มา​ซุ่ม​ดู​วาด​กับ​ติ๊ด​บริเวณ​ตลาด​เพื่อ​จับตาย​
คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​ที่​คิด​ปลง​พระชนม์​เจ้าหญิง

ชาว​บ้าน​ร้าน​ตลาด​ตื่นเต้น​กัน​ใหญ่​เมื่อ​เจ้าหญิง​ปรากฏ​ตัว​บน​หลัง​ม้า ต่าง​ก็​แย่ง​กัน​เข้า​มา​ชื่นชม​บารมี โดยที่​ติ๊ด​คอย​บรรยาย​ตอก​ย้ำ​ว่า​นี่​คือ​เจ้าหญิง​แห่ง​เชียง​น้อย ไม่​ช้า​ไม่​นาน​คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​ใน​คราบ​ขอทาน​สอง​คน​ก็​เบียดเสียด​เข้า​มา​เพื่อ​ปลง​พระ​ชน​ม์​เจ้าหญิง ออ​ง​ดิน​เห็น​โดย​ตลอด​จึง​ยิง​ธนู​ใส่​ทั้ง​คู่ ทำให้​ชาว​บ้าน​แตกตื่น​ตกใจ​วิ่ง​หนี​ตาย​กัน​โกลาหล ขอทาน​คน​หนึ่ง​ถูก​ยิง​ตาย อีก​คน​หลบ​ทัน​แล้ว​จับ​หญิง​
ชาว​บ้าน​เป็น​ตัวประกัน แต่​ใน​ที่สุด​ก็​ถูก​คม​ธนู​ของ​ออ​ง​ดิน​ตาย​ตาม​เพื่อน​ไป

ติ๊ด​ตกใจ​มาก​กับ​เหตุการณ์​สุด​ระทึก วาด​ต้อง​บอก​ติ๊ด​ให้​ตั้ง​สติ​ไว้ ไป​เอา​ข้าวของ​แล้วไป​ที่​ท่าเรือ​โดย​เร็ว ส่วนตัว​วาด​เอง​ก็​ควบ​ม้า​ออก​ไป​ทันที ใน​ขณะ​ที่​ออ​ง​ดิน​ยัง​เดิน​สำรวจ​ตรวจ​ดู​ว่า​มี​คน​น่า​สงสัย​อีก​หรือ​ไม่

หม่อม​นวล​อด​รน​ทน​รอ​รับเสด็จ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​อยู่​ที่​จวน​เจ้า​เมือง​ไม่​ไหว​จึง​เดินทาง​มา​พร้อม​เจ้า​เมือง​และ​ทหาร​สอง​นาย พอ​มา​เจอ​ชาว​บ้าน​กำลัง​วิ่ง​กัน​อลหม่าน​หน้าตา​ตื่น จึง​สอบ​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น

“ท่าน​เจ้า​เมือง ที่​ตลาด​มี​คน​ลอบ​ปลง​พระชนม์​เจ้าหญิง!” พ่อค้า​คน​หนึ่ง​บอก​เล่า​ด้วย​น้ำเสียง​เหนื่อย​หอบ เป็น​จังหวะ​ที่​วาด​ใน​ชุด​เจ้าหญิง​สวย​สง่า​ควบ​ม้า​ตรง​มา​เพื่อ​จะ​ไป​ยัง​ท่าเรือ หม่อม​นวล​มั่นใจ​ว่า​ต้อง​ใช่​เจ้าหญิง​แน่ และ​เข้าใจ​ว่า​คง​หนี​คนร้าย​มา​จึง​ร้อง​บอก​ทหาร​ให้​สกัด​เจ้าหญิง​ไว้​และ​คอย​คุ้มกัน​ความ​ปลอดภัย แต่​วาด​คิด​แต่​จะ​ไป​ท่าเรือ​เลย​ควบ​ม้าเร็ว​เกิน​จึง​ตกลง​มา​หมด​สติ แล้ว​ถูก​พวก​หม่อม​นวล​พา​ไป​
พัก​รักษา​ตัว​ที่​จวน​เจ้าเมือ​ง

ส่วน​ที่​ท่าเรือ เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ใน​ชุด​เสื้อ​ผ้า​ของ​วาด​ก็​สลบเหมือด​ไป​เช่น​กัน ด้วย​การ​กระทำ​อัน​ป่า​เถื่อน​ของ​พวก​ขวด​ที่​กำลัง​จะ​นั่ง​เรือ​กลับ​พระนคร ซึ่ง​พวก​เขา​เข้าใจ​ว่า​เธอ​คือ​นัง​วาด​ทาส​ใน​เรือนเบี้ย​ของหลวง​โอสถ​ที่​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​ค่า​ตา​กัน​มา​ก่อน

ครั้น​ติ๊ด​มา​ถึง​ท่าเรือ​ก็​ไม่​พบ​เจ้าหญิง​เสีย​แล้ว เพราะ​เจ้าหญิง​ถูก​พวก​ขวด​อุ้ม​ลง​เรือ​ออก​จาก​ท่า​ไป​สัก​ครู่​นี้​เอง ติ๊ด​เริ่ม​ใจเสีย​หิ้ว​ห่อ​ผ้า​เดิน​หา พร้อม​ส่งเสียง​เรียก​เจ้าหญิง​ไป​ตาม​มุม​ต่างๆ และ​ให้​นึก​แปลก​ใจ​ว่า​วาด​หาย​ไป​ไหน ไม่ได้​ขี่​ม้า​มา​ทาง​นี้​หรอก​รึ?

เมื่อ​ออ​ง​ดิน​ตาม​มา​สมทบ​และ​รู้​จาก​ติ๊ด​ว่า​ไม่​พบ​ทั้ง​เจ้าหญิง​และ​วาด เขา​ร้อนรน​ตกใจ​ไม่​แพ้​ติ๊ด สั่ง​ให้​แยก​กัน​ตาม​หา​เจ้าหญิง​โดย​เร็ว

ooooooo

ที่​จวน​เจ้า​เมือง วาด​ใน​ชุด​เจ้าหญิง​ยัง​นอน​เหยียด​ยาว​ไม่​รู้​สติ​อยู่​บน​เตียง คุณหญิง​ภริยา​ท่าน​เจ้า​เมือง​และ​หนิม​บ่าว​ของ​หม่อม​นวล​ช่วย​กัน​ดูแล​บีบ​นวด โดย​หม่อม​นวล​นั่ง​ห่าง​ออก​มา พร่ำ​พูด​ชื่นชม​ความ​งาม​ของ​เจ้าหญิง​ด้วย​ความ​ภูมิใจ หนิม​เอง​ก็​สรรเสริญ​ว่า​งาม​เหลือเกิน สม​แล้ว​ที่​เป็น​เจ้าหญิง​แห่ง​ประเทศ​เชียง​น้อย

“ใน​คุ้ม​ของ​เจ้า​หลวง​พูด​กัน​หนาหู​ว่า​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ไม่ได้​งาม​อย่าง​เดียว ยัง​มี​กาย​หอม​อีก​ด้วย”

หนิม​พิสูจน์​คำ​พูด​หม่อม​นวล​ด้วย​การ​เข้าไป​สูด​ดม​ใกล้ๆตัว​เจ้าหญิง ไม่ได้​กลิ่น​จึง​ไม่​แน่ใจ แต่​ไม่​กล้า​พูด​มาก นอกจาก​ทวน​คำ​ว่า “หอม​หรือ​เจ้า​คะ...”

“​เจ้าหญิง​ทรง​มี​พระ​จริยา​วัตร​งดงาม อ่อนโยน​เรียบร้อย สม​เป็น​กุลสตรี​ชาววัง”

ขาดคำ​ของ​หม่อม​นวล วาด​ลืมตา​ตื่น​ลุก​พรวด​ขึ้น​นั่ง​ราวกับ​ผี​ผลัก​จน​ทุก​คน​สะดุ้ง พอ​หนิม​เยี่ยม​หน้า​เข้าไป​ก็​โดน​วาด​ถีบ​เปรี้ยง​เพราะ​ตกใจ แถม​ยัง​อยู่​ใน​อารมณ์​หนี​ศัตรู

“เฮ้ย ออก​ไป จะ​ทำ​อะไร​ข้า” วาด​หัน​ซ้าย​ขวา​คว้า​ของ​ใกล้​มือ​มา​ขู่ ท่าทาง​เอาเรื่อง​กระโดกกระเดก​เสีย​จน​ทุก​คน​งุนงง ส่วน​หนิม​ถูก​ถีบ​หงายหลัง​จึง​แอบ​บ่น​ว่า​พระบาท​หนัก​ขนาด​นี้​เนี่ย​นะ​เรียบร้อย

จาก​นั้น​หม่อม​นวล​และ​ท่าน​เจ้า​เมือง​ก็​รีบ​อธิบาย​ว่า​อะไร​เป็น​อะไร พร้อม​กัน​นี้​หม่อม​นวล​ก็​แนะนำ​ตัว​เอง​เสีย​ดิบดี กะ​ว่า​เจ้าหญิง​ต้อง​รู้จัก​เป็น​แน่ แต่​ผิด​คาด เจ้าหญิง​วาด​กลับ​ย้อน​ถาม​ว่า​หม่อม​นวล​ไหน?

“เอ๊า  ก็​ที่​เจ้าหญิง​จะ​เสด็จ​มา​หา  เอ้​อ...แม่​ของ​ท่านชาย​ดาบ พระ​คู่หมั้น​น่ะ​เพคะ”

“อ๋อ...แล้ว​นี่​ข้า​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​ยัง​ไง ออ​ง​ดิน พี่​ติ๊ด อยู่​หน​ใด​ล่ะ”

“เอ...เจ้าหญิง​คง​หมาย​ถึง​คน​สนิท  ไม่​ทราบ​ไป​อยู่​หน​ใด​เพคะ แต่​อีก​หน่อย​คง​ตาม​มา​ที่​จวน​นี่”

“มี​ผู้​ลอบ​ปลง​พระชนม์ กระหม่อม​ใน​ฐานะ​เจ้า​เมือง กราบ​ขอประทาน​อภัย​ที่​ไม่​สามารถ​คุ้มครอง​ความ​ปลอดภัย​ให้​พระองค์​ได้​ทันท่วงที”

วาด​ค่อยๆลำดับ​ความ​คิด แล้ว​โพล่ง​ขึ้น​มา​อย่าง​นึก​ได้ “ท่าเรือ...นัด​กัน​ที่​ท่าเรือ ข้า​ต้อง​ไป​ท่าเรือ” วาด​ลุก​พรวด​จ้ำ​อ้าว​ออก​ไป​ทันที ทุก​คน​ตกใจ​วิ่ง​ตาม​กัน​แทบ​ไม่ทัน

เมื่อ​ยัง​ถูก​ทั้ง​ขบวน​ไล่​ต้อน​วาด​เลย​ต้อง​บอก​ความ​จริง​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​เจ้าหญิง ทุก​คน​ได้​ฟัง​ก็​อึ้ง​ไป​ตาม​กัน

“แต่​ภูษา​และ​เครื่องประดับ​งดงาม​เช่น​นี้ คน​ธรรมดา​สามัญ ไฉน​จะ​มี​ได้​ล่ะ​เพคะ”

“จะ​ยัง​ไง​ก็​เถอะ ข้า​ไม่​ใช่​ดอก ปล่อย​ข้า​ไป​สิ จะ​ไป​เชิญ...เอ้​อ...เชิญเสด็จ อะไร​ก็​ไม่​รู้​ล่ะ เอาเป็นว่า​จะ​พา​เจ้าหญิง​องค์​จริง​มา​ให้”

หม่อม​นวล​มอง​วาด​อย่าง​พินิจ​ซ้าย​ขวา ครุ่นคิด​ว่า​จะ​เอา​ยัง​ไง​ดี ที่สุด​ก็​ตัดสินใจ​ไม่​เชื่อ

“หม่อมฉัน​รู้​ล่ะ เจ้าหญิง​รับสั่ง​เรื่อง​เท็จ​เช่น​นี้​เพราะ​ไม่​อยาก​เสก​สมรส​ใช่​ไหม​เพคะ”

“นี่ ที่จริง​ข้า​ก็​ไม่ค่อย​รู้​อะไร​นัก​ดอก เอาอย่าง​นี้ ให้​ข้า​ไป​ที่​ท่าเรือ​ให้​ท่าน​องครักษ์​มา​พูด​กับ​ท่าน​เอง เห็น​ที​จะ​เหมาะ​กว่า” วาด​จะ​ออก​เดิน​แต่​ต้อง​หยุด​กึก​เพราะ​หม่อม​นวล​กาง​กั้น​ไม่​ยอม แถม​ยัง​ขอ​เวลา​สัก​ครู่ ว่า​แล้ว​เธอ​ก็​หัน​ไป​หารือ​กับ​เจ้า​เมือง

“เจ้าหญิง​หนี​พิธี​เสก​สมรส​มา​หลาย​เพลา ครั้ง​นี้​เพราะ​ข้า​มา​ดัก​ถึง​หัวเมือง​ดอก จึง​พบ​ตัว”

“หนี​ทำไม​ขอรับ” เจ้า​เมือง​ไม่​เข้าใจ

“คง​เพราะ​ใน​ประเทศ​เชียง​น้อย​ยัง​มี​ศึกสงคราม วัน​นี้​มา​หา​ข้า​เพราะ​เกรงใจ แต่​พอ​เห็น​ว่า​มี​คน​ลอบ​ปลง​พระชนม์ ก็​คง​เกิด​ขวัญหนีดีฝ่อ​คิด​แต่​จะ​กลับ​ประเทศ​ของ​ตน เพราะฉะนั้น​ให้​ไป​ท่าเรือ​ไม่ได้​เด็ดขาด”

เจ้า​เมือง​เชื่อ​หม่อม​นวล ร้อง​สั่ง​บ่าว​ช่วย​กัน​จับ​เจ้าหญิง​ที่​กำลัง​จะ​วิ่ง​ลง​เรือน พอได้​ตัว​ก็​พา​ไป​ไว้​ใน​ห้อง​แล้ว​ลั่นดาล​แน่นหนา​จน​วาด​หมด​โอกาส​ออก​มา ได้​แต่​โวยวาย​โหวกเหวก​ว่า​ตน​ไม่​ใช่​เจ้าหญิง!

ooooooo

ขณะ​เดียวกัน​นั้น ท่าน​ดาบ​ยัง​อยู่​กับ​ก้าน​ที่​เพิง​พัก​ใน​ป่า ก้าน​พยายาม​โน้มน้าว​จะ​ให้​ท่าน​ดาบ​ไป​ดู​หน้า​เจ้าหญิง​แห่ง​เชียง​น้อย​ที่​เขา​ลือ​กัน​ว่า​ทั้ง​งาม​ทั้ง​หอม ถึง​ขนาด​กล่าว​ขาน​กัน​ว่า​เป็น​เจ้าหญิง​กาย​หอม แต่​ไม่​ว่า​ก้าน​จะ​พูด​อย่างไร ท่าน​ดาบ​ก็​ไม่​สนใจ หลุดปาก​ออก​มา​ว่า

“งาม​แค่​ไหน หอม​แค่​ไหน​ก็​สู้​นางไม้​ของ​ข้า​ไม่ได้”

“นางไม้?” ก้าน​นิ่ว​หน้า​งงๆ “แล้ว​นี่​ถ้า​ไม่​อยาก​เจอ​เจ้าหญิง จะ​อยู่​ทำไม​นัก​ขอรับ​ใน​ป่า​นี่​น่ะ”

ท่าน​ดาบ​นิ่ง​ไป​ครู่​หนึ่ง ดวงตา​ล่อง​ลอย​อ่อนหวาน​เหมือน​อยู่​ใน​ภวังค์

“ไอ้​ก้าน เอ็ง​เคย​มี​ใจ​เสน่หา​ใคร​บ้าง​ไหม”

“โอ้​ย...​มี​ทุก​วัน แต่​ไอ้​คน​ที่​เรา​มี​ด้วย เขา​ไม่​มี​ก๊ะ​เรา​นี่​สิ​ขอรับ”

“ถ้า​เอ็ง​ระลึก​ถึง​ใคร​คน​หนึ่ง​ตลอด​เวลา ผู้หญิง​อื่น​เป็น​หมื่น​แสน​ก็​ทำให้​เอ็ง​ครึ้ม​อก​ครึ้ม​ใจ​ไม่ได้​ดอก”

“ระลึก​ถึง​ใคร...ใคร​รึ​ขอรับ”

ท่าน​ดาบ​ไม่​ตอบ​แต่​อมยิ้ม​นึกถึง​สาว​สวย​ที่​เจอ​บริเวณ​น้ำตก ทำให้​ก้าน​ยิ่ง​สงสัย​ใคร่​รู้​ยืด​ตัว​ขึ้น​มอง​หน้า​ท่าน​ดาบ​ระยะ​ประชิด

“ทำ​หน้า​เช่น​นี้​โดน​คุณ​ไส​ย​หรือ​เปล่า​วะ” ขาดคำ ก้าน​ถูก​ท่าน​ดาบ​ถีบ​เปรี้ยง​กระเด็น​หงายหลัง

“นี่แน่ะ ล้น​นัก เต็ม​ตีน​ข้า​ไหม​ล่ะ”

ก้าน​จ๋อย​สนิท ไม่​แม้แต่​จะ​โอดครวญ​สัก​แอะ

ooooooo

ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​เที่ยว​ตาม​หา​เอ​ยาว​ดี​พล่าน​ไป​หมด สอบ​ถาม​ชาว​บ้าน​ก็​ไม่​มี​ใคร​เห็น​ผู้หญิง​ตาม​รูปพรรณ​สัณฐาน​ที่​บอก​ไป จน​มืดค่ำ​ก็​ยัง​ไม่​เจอ ติ๊ด​ร้อนรน​กังวล​ใจถึง​กับ​ร่ำไห้​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ส่วน​ออ​ง​ดิน​ก็​เครียด​จัด​เช่น​กัน

ข้าง​ฝ่าย​ขวด​กับ​สมุน​ที่​พา​เอ​ยาว​ดี​ลง​เรือ​เพื่อ​กลับ​พระนคร ระหว่าง​ทาง​พวก​เขา​หยุด​เรือ​แล้ว​ขึ้น​ฝั่ง​หุง​หา​อาหาร​กิน​กัน โดย​เอ​ยาว​ดี​ยัง​นอน​หมด​สติ​อยู่​ใน​เรือ พอ​ลืมตา​รู้​สติ​ก็​ยัง​งงๆ จึง​เดิน​ออก​จาก​เรือ​ไป​หา​พวก​ขวด​บน​ตลิ่ง

“ตื่น​แล้ว​รึนัง​ตัวดี” ขวด​แยกเขี้ยว​ใส่​ทันที

“พวก​เจ้า​เป็น​ใคร แล้ว​ที่​นี่​ที่​ใด​กัน”

“พรุ่งนี้​ก็​ถึง​พระนคร ข้า​หิว​เลย​แวะ​หา​อะไร​รองท้อง”

“เจ้า​ทำร้าย​หญิง บังอาจ​นัก เป็น​คน​ของ​เจ้า​อา​งั้น​รึ ออ​ง​ดิน พี่​ติ๊ด​อยู่​ไหน บอก​มานะ” เอ​ยาว​ดี​เสียง​เข้ม​ดุ

ขวด​งุนงง หัน​มา​พูด​กับ​สมุน​ว่า​มัน​พูด​อะไร​ของ​มัน พวก​เอ็ง​ฟัง​รู้​เรื่อง​หรือ​ไม่ พลัน​สมุน​ก็​ส่าย​หน้า​พร้อมเพรียง ขวด​พยายาม​คิด​ตาม​คำ​พูด​หญิง​ตรง​หน้า​ซึ่ง​เข้าใจ​ว่า​เป็น​นัง​วาด “เอ็ง​หมาย​ถึง​ไอ้​นัก​ธนู​สิ​นะ ครั้ง​ที่​แล้ว​บังเอิญ​เอ็ง​ดวง​ดี​ก็​เท่านั้น ทาส​อย่าง​เอ็ง​เจอ​คน​ช่าง​สาระแน​หน​เดียว​ก็​เกิน​พอ เ​อ้า​นี่ รีบๆกิน​ซะ จะ​ได้​รีบ​ไป”

ขวด​โยน​ห่อ​ข้าวเหนียว​เปล่าๆมา​ตรง​หน้า​เอ​ยาว​ดี

“ไม่​ต้อง​พูด​มาก จะ​ฆ่า​ก็​ฆ่า​เลย ไอ้​พวก​กบฏ เชียง​น้อย​เป็น​ที่​อยู่​ที่​อาศัย เจ้า​ไม่​รู้สึก​สำนึก​ใน​บุญคุณ​แผ่นดิน​เกิด​บ้าง​รึ”

“นี่​เอ็ง​พูด​เรื่อง​บ้า​อะไร​หา...อี​วาด”

ได้ยิน​ชื่อ​วาด...เอ​ยาว​ดี​เอะใจ “หรือ​เพราะ​หญิง​ใส่​เสื้อ​ผ้า​ชุด​นี้ เจ้า​ไม่​ใช่​คน​ของ​เจ้า​อา เจ้า​เข้าใจ​ว่า​หญิง​คือ​นาง​ทาส​วาด​งั้น​รึ”

“เอ็ง​ไม่​ใช่​อี​วาด​แล้ว​เอ็ง​เป็น​ใคร” ขวด​ชัก​โมโห

“เรา​คือ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี ท่าน​จับ​คน​มา​ผิด​แล้ว”

“เจ้าหญิง” ขวด​ทวน​คำ​แล้ว​นิ่ง​มอง​หน้า​สมุน​ก่อน​เปล่ง​เสียง​หัวเราะ​ออก​มา​พร้อม​กัน​ถึง​ขั้น​ลง​ลูกคอ​เอิ๊ก​อ๊าก

“หัวเราะ​อะไร​กัน คอย​ดูเถอะ หญิง​จะ​สั่ง​ให้​ทหาร​จับพวก​เจ้า​ไป​โบย​ให้​เข็ดหลาบ”

“มัน​คง​คิด​ว่า​เรา​ไม่​เคย​เห็น​หน้า​มัน​น่ะ​พี่”

“เอ็ง​นี่​มัน​สำคัญ​นัก คิด​เอา​ตัว​รอด​ด้วย​วิธี​เช่น​นี้​รึ” ขวด​ชี้​หน้า

“หญิง​ไม่ได้​เอา​ตัว​รอด ฟัง​ให้​ดี​นะ หญิง​ปลอม​ตัว​กับ​นาง​ทาส​วาด​เพราะ​มี​คน​ลอบ​เอาชีวิต​หญิง เอาอย่าง​นี้ พา​หญิง​กลับ​ไป​ที่​เดิม พา​หญิง​ไป​เจอ​ออ​ง​ดิน หญิง​จะ​ตบ​รางวัล​ให้ จะ​เอา​เป็น​ทอง​หรือ​เพชร​พลอย หญิง​ก็​มี​ให้”

ขวด​มอง​สำรวจ​ผิวพรรณ​หน้าตา​หญิง​สาว​แล้ว​ตบ​เปรี้ยง​จน​เธอ​ล้ม​ลง เลือด​ซึม​มุม​ปาก

“ข้า​อยาก​รู้​มา​นาน​แล้ว เลือด​ผู้​สูง​ศักดิ์​น่ะ​สี​อะไร เอ๊า สี​แดง​นี่ ไหน​ใคร​ว่า​สีน้ำเงิน​วะ ฮึ อี​โกหก แต่ง​เรื่อง​เป็น​คุ้ง​เป็น​แคว คิด​ว่า​ข้า​โง่​รึ มา​นี่ ข้าว​เข้ว​ไม่​ต้อง​กิน​แล้ว มา​นี่​มา​ขึ้น​เรือ”

“ไม่ อย่า​จับ​หญิง ปล่อย...หญิง​เป็น​เจ้าหญิง​จริงๆ หญิง​คือ​เจ้าหญิง​จริงๆนะ”

“ก็ดี​สิ โรง​โสเภณี​ของ​ข้า​ไม่​เคย​มี​เจ้าหญิง​เหมือน​กัน กลับ​ไป​นี่​เห็น​ที​เจ้าหญิง​อย่าง​เอ็ง​คง​เป็น​ตัวเงิน​ตัว​ทอง​ให้​ชาย​ทั้ง​พระนคร​ป​รี​ดิ์เปรม คิด​ดู​สิ ได้​ขึ้น​สวรรค์​กับ​เจ้าหญิง​เชียว​นะ ฮะ​ฮะ​ฮ่า”

สมุน​พลอย​หัวเราะ​เหี้ยม​ไป​ด้วย จาก​นั้น​ขวด​ก็​ลาก

เอ​ยาว​ดี​ไป​ขึ้น​เรือ แถม​ตบ​ซ้ำ​อีก​รอบ​เมื่อ​เธอ​ขัดขืน เอ​ยาว​ดี​ตกใจ​มาก​กับ​ความ​ป่า​เถื่อน​ที่​ไม่​เคย​พาน​พบ ร้องไห้​​เนื้อ​ตัวสั่น คร่ำครวญ​ร่ำ​หา​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด​ลั่น​คุ้ง​น้ำ

เวลา​นั้น​เอง ติ๊ด​กับ​ออ​ง​ดิน​กลับ​มายัง​บ้านพัก หลัง​ตาม​หา​เจ้าหญิง​จน​ดึกดื่น​แล้ว​ไม่​พบ ติ๊ด​ร่ำไห้​ระทมทุกข์​เมื่อ​นึก​ว่า​เจ้าหญิง​จะ​ทรง​อยู่​อย่างไร เป็น​ตาย​ร้าย​ดี​ยัง​ไง ออ​ง​ดิน​เอง

ก็​อยู่​ในอารมณ์​เดียวกัน เป็น​ห่วง​เจ้าหญิง​จน​นอน​ไม่​หลับ แล้ว​เขียน​ข้อความ​ส่ง​ผ่าน​นก​พิราบ​ไป​ให้​ตา​นเค​ทหาร​ใน​วัง​หลวง​ของ​เชียง​น้อย

“ตา​นเค ข้า​สังหาร​สมุน​ของ​สมิง​สิน​ธู​ที่​ตาม​ลอบ​ปลง​พระชนม์​แล้ว แต่​เจ้าหญิง​หายตัว​ไป คน​ของ​สมิง​สิน​ธู​จับ​เจ้าหญิง​ไป​หรือ​ไม่ รีบ​ส่งข่าว​ด่วน”

เพียง​วัน​รุ่ง​ขึ้น ตา​นเค​ก็​ส่งข่าว​กลับ​มายัง​ออ​ง​ดิน หลังจาก​แอบ​ฟัง​สมิง​สิน​ธู​คุย​กับ​ลูกน้อง​ว่า​ขอทาน​สอง​คน​เงียบ​หาย​ไป ไม่​ส่งข่าว​เหมือน​ทุก​วัน ทั้งที่​วัน​ก่อน​มัน​บอก​ว่า​พบ​ตัว​เจ้าหญิง​แล้ว จึง​เกรง​ว่า​มัน​สอง​คน​จะ​ประ​มือ​กับ​ออ​ง​ดิน​แล้ว​พ่าย​แพ้...นั่น​แสดง​ว่า​สมิง​สิน​ธู​ไม่ได้​ข่าว​เจ้าหญิง และ​เจ้าหญิง​น่า​จะ​ทรง​ปลอดภัย แต่​ถึง​อย่างไร​ทั้ง​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด​ก็​ยัง​ว้าวุ่น​ใจ​อยู่ดี​ว่า​เจ้าหญิง​หาย​ไป​ไหน

ooooooo

ตอนที่ 4

ที่​จวน​เจ้า​เมือง​เช้า​นี้ หม่อม​นวล​กับ​เจ้า​เมือง​เข้า​มา​พบ​วาด​ใน​ห้อง​ที่​คุม​ขัง​เอา​ไว้ หม่อม​นวล​ปักใจ​เชื่อ​ว่า​หญิง​คน​นี้​คือ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​แห่ง​เชียง​น้อย จึง​พินอบพิเทา​สารพัด ขนาด​ว่า​นาง​เอ่ย​ปาก​อยาก​ได้​ทอง​ที่​เป็น​ค่า​จ้าง หม่อม​นวล​ก็​ไม่​สนใจ​จะ​ซัก​ถาม กลับ​เรียก​หา​ทอง​จาก​ภริยา​ท่าน​เจ้า​เมือง​มา​ประเคน​ให้​นาง​ทันที

วาด​เห็น​ทองหยอง​ตรง​หน้า มี​หรือ​จะ​ปฏิเสธ รวบ​เอา​ไว้​ทั้ง​ห่อ​แล้ว​ซุก​ใต้​ที่นอน ก่อน​จะ​ตาม​พวก​หม่อม​นวล​ออก​ไป​สวาปาม​อาหาร​เช้า​ที่​เจ้า​เมือง​จัด​มา​ให้​เต็มที่ โดย​ใช้​มือ​เปิบ​อย่าง​หิว​กระหาย จน​หลาย​คน​อึ้ง​งง​ตกใจ ยกเว้น​หม่อม​นวล​ที่​หน้ามืด

ตา​มัว​อยู่​คน​เดียว ดุ​บ่าว​ของ​ตน​ที่​พูด​มาก​ปาก​ยื่น​ปาก​ยาว

“นังหนิม เจ้าหญิง​เสด็จ​มา​จาก​ต่าง​บ้าน​ต่าง​เมือง เอ็ง​จะ​เอา​อะไร​นักหนา เจ้าหญิง​เพคะ เมื่อ​ก่อน​ตอน​หม่อมฉัน​เป็น​คน​สามัญ หม่อมฉัน​ก็​เปิบ​มือ​เพคะ ท่าน​เจ้า​เมือง คุณหญิง วาง​ช้อน​ลง”

เจ้า​เมือง​กับ​คุณหญิง​ที่​กำลัง​ตัก​อาหาร​เข้า​ปาก​แทบ​สำลัก รีบ​วาง​ช้อน​ลง​แล้ว​ใช้​มือ​เปิบ​ไป​ด้วย​กัน​ทั้งหมด

“โฮ้ย อร่อยๆทั้งนั้น แหม ขออภัย​นะ ข้า​หิว​จน​ตาลาย​แล้ว ขอ​กิน​สบายๆหน่อย​เถอะ” วาด​ยก​ขา​หมับ​ขึ้น​ชัน​เข่า​ข้าง​หนึ่ง กิริยา​สม​เป็น​ทาส​ของ​แท้ หนิม​ตาเหลือก อด​อุทาน​ไม่ได้

“โอ้​โห เอา​เช่น​นี้​เลย...”

“จริง​เพคะ จะ​กิน​อาหาร​มัน​ต้อง​สบาย เลือด​ลม​จึง​จะ​เดิน​สะดวก” ว่า​แล้ว​หม่อม​นวล​ก็​ชัน​เข่า​บ้าง เจ้า​เมือง​กับ​ภริยา​หน้าจ๋อย ต้อง​ชัน​เข่า​ตาม วาด​หยัก​หน้า​หงึกๆพอใจ​มาก แล้ว​คว้า​ไก่​ทั้ง​ชิ้น​ใหญ่ๆมา​กัด​กิน​อย่าง​เอร็ดอร่อย ส่วน​หม่อม​นวล​ตั้ง​หน้า​ประจบประแจง​อย่าง​ไร้​สติ ยิ้ม​พอใจ​ไป​หมด ทำ​ตาม​ทุก​อย่าง​ไม่​ขัด​แม้แต่​น้อย หนิม​มอง​ทุก​คน​ที่​ชัน​เข่า​กิน​ข้าว​เปิบ​มือ ครุ่นคิด​และ​วิเคราะห์​กับ​ตัว​เอง​เบาๆ

“อืม...​เมือง​เชียง​น้อย​คง​น่า​อยู่​มิ​ใช่​น้อย ขนาด​เจ้าหญิง​ทำ​เช่น​นี้​ยัง​เรียก​กุลสตรี หญิง​ธรรมดา​นั่งเล่นๆ มิ​เอา​เท้า​ไป​พาด​คอ​ผัว​หรอก​รึ”

ooooooo

พวก​ขวด​ถึง​โรง​นคร​โสเภณี​ใน​ตอน​บ่าย พอ​เรือ​จอด​เทียบ​ท่า เอ​ยาว​ดี​ก็​ถูก​ขวด​สั่ง​เข้ม​ให้​ยก​ของ​ลง​มา​เพราะ​เป็น​ทาส​ต้อง​ทำ​งาน​ต่ำๆพวก​นี้ แต่​เอ​ยาว​ดี​ ไม่​เคย​ทำ และ​เธอ​ก็​ไม่​ใช่​ทาส จึง​เกิด​ต่อปากต่อคำ​กับ​ขวด​อีก เป็น​เหตุ​ให้​ขวดโมโห​ถึง​กับ​ตบ​หน้า​เธอ​ฉาด​ใหญ่

“ข้า​ถาม​อีก​ครั้ง จะ​ทำ​หรือ​ไม่​ทำ”

เอ​ยาว​ดี​น้ำตา​ริน เข้าไป​ยก​ตะกร้า​และ​ถุง​ผ้า​ข้าวของ​อย่าง​เก้กัง สมุน​มอง​ท่าทาง​นั้น​แล้ว​ไม่​อยาก​จะ​เชื่อ

“อี​วาด​มัน​ดูเหมือน​คน​วิปลาส​นะ คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​เจ้าหญิง ดู​มัน​ทำท่า​สิ เช่น​นี้​เอง​หลวง​โอสถ​ถึง​ขาย​ให้​เรา”

“บ้า​จริงๆหรือ​หลอก​เรา​เล่น​เพื่อ​เอา​ตัว​รอด เดี๋ยว​ก็​รู้” ขวด​ฮึ่ม​ฮั่ม​ด้วย​ความ​โมโห

ครั้น​พา​กัน​ขึ้น​ไป​หน้า​บ้านทรงไทย​หลัง​ใหญ่​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ทาส​ชาย​และ​หญิง แล้ว​ก็​ผู้ชาย​แต่งตัว​ดี​มี​ฐานะ เอ​ยาว​ดี​ มอง​ไป​รอบ​ทิศ​ด้วย​ความ​สงสัย ถาม​ขึ้น​ว่า “ที่​นี่​ที่ไหน”

“โรง​หญิง​นคร​โสเภณี” เสียง​หนึ่ง​ตอบ​ชัดเจน

เอ​ยาว​ดี​มี​ชีวิต​เคย​ชิน​อยู่​ใน​โลก​แคบ​คือ​ใน​วัง เคย​รับ​รู้​แต่​สิ่ง​ดี​งาม​และ​ของ​สวยๆงามๆ จึง​รับ​รู้​คำ​คำ​นี้​อย่าง​เลือน​ลาง​ไม่​แน่ใจ​ใน​ความ​หมาย

“โสเภณี​แปล​ว่า​อะไร”

“นี่​เจ้า​ไม่​รู้จัก​โสเภณี​รึ” สมุน​คน​หนึ่ง​ของ​ขวด​ย้อน​ถาม​อย่าง​ขันๆ พอ​เธอ​ส่าย​หน้า ขวด​จึงบอก​สมุน​ว่า

“ก็​มัน​เป็น​เจ้าหญิง มัน​จะ​ไป​รู้จัก​ได้​ไฉน​เล่า” พูด​จบ​ก็​ประสานเสียง​หัวเราะ​กัน​ทั้ง​ลูกพี่ลูกน้อง ยอม​รับ​ว่า​นัง​นี่​มัน​บ้า​แท้ “โรง​หญิง​นคร​โสเภณี​ที่​นี่​เป็น​แหล่ง​เริง​โลกีย์​แห่ง​ใหม่ ใหญ่​โต​หรูหรา​กว่า​ทุกแห่ง ดู​สิ ยัง​ไม่ทัน​ค่ำ ไอ้​พวก​กลัดมัน ก็​มา​รอ​กัน​หน้า​สลอน”

“ท่าน​จีน​ฮง​เจ้าของ​ที่​นี่ ท่าน​คิด​การ​ใหญ่ ช่วง​นี้​ทั้ง​ฝรั่ง​และ​คน​จีน​หลั่งไหล​เข้า​มา​ทำ​งาน​ใน​พระนคร คง​ทำ​เงิน​ได้​มาก​โข”

“โรง​โสเภณี​ที่​นี่​จะ​ทำให้​ทุก​คน​ลืม​ตรอก​สกปรก​แถว​สำเพ็ง อีก​หน่อย​แม้แต่​ลูก​ท่าน​หลาน​เธอ​ก็​ต้อง​มา​เที่ยว เอ็ง​คอย​ดู​ไป”

ขวด​กับ​สมุน​สนทนา​กัน​ไป​อย่าง​ครื้นเครง แต่​เอ​ยาว​ดี​ไม่​เข้าใจ กระทั่ง​มี​นัก​เที่ยว​ชาย​หลาย​คน​เข้า​มา​รุมล้อม​ลวนลาม​แตะต้อง​เนื้อตัว เอ​ยาว​ดี​เริ่ม​เข้าใจ​และ​รู้สึก​กลัว​มาก ปัด​ป้อง​ถอย​ร่น​หนี​พวก​เขา พลาง​ร้อง​บอก​ว่า​ใคร​ที่​ถูกต้อง​ตัว​เธอ​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร

ชาย​ทุก​คน​ชะงัก แล้ว​ใน​ที่สุด​ก็​หัวเราะ​กัน​ออก​มา ก่อน​ปรี่​เข้าหา​สาว​สวย​อย่าง​คึกคะนอง โดย​มี​ขวด​ช่วย​จับ​ตัว​เธอ​ไว้​ให้​พวก​เขา​ลวนลาม​ตาม​สบาย ยิ่ง​เธอ​ทั้ง​ดิ้น​ทั้ง​กรีด​ร้อง ทุก​คน​ก็​ยิ่ง​หัวเราะ​ชอบใจ และ​ปรบ​มือ​เชียร์​เมื่อ​ชาย​คน​หนึ่ง​ยก​เธอ​ขึ้น​พาด​บ่า​หมุน​ไป​รอบๆ

แต่​แล้ว​ก็​มี​ระฆัง​มา​ช่วย​ชีวิต แม่​เนื่อง​แผด​เสียง​ดุดัน​ขึ้น​มา “นี่​หยุด​นะ บัดสี​ที่สุด ปล่อย​ลูก​สาว​ฉัน​ลง​เดี๋ยวนี้”

ชาย​กลัดมัน​ทุก​คน​ชะงัก​ด้วย​ความ​เกรงใจ​แม่เล้า​วัย​กลางคน...เนื่อง​ฉลาด​ทันคน​แต่​งก​เงิน​เป็น​อย่าง​มาก จิตใจ​ดี​หรือ​เลว​ขึ้น​กับ​ว่า​มี​เงิน​ให้​หรือ​ไม่ เพราะ​จะ​หาเงิน​ไป​ทำบุญ​เพื่อ​ให้​ตน​เอง​พ้น​จาก​ความรู้สึก​ผิด​ที่​เป็น​แม่เล้า​มา​ตั้งแต่​รุ่น​สาว

เมื่อ​ถูก​ปล่อย​เป็น​อิสระ​แล้ว เอ​ยาว​ดี​กระถดหนี​ไป​แอบ​ข้าง​ประตู เนื้อตัว​ยัง​สั่น​กลัว​น่าเวทนา เนื่อง​เดิน​ไป​มอง ไม่ได้​สงสาร​เพราะ​รู้อยู่​แล้ว​ว่า​ขวด​ไป​รับ​ทาส​มา

“ถึง​กับ​ตัว​สั่น​อย่าง​กับ​จะ​ถูก​เชือด  เป็น​อะไร​ของ​หล่อน​ยะ”

“ช่วย​ด้วย ช่วย​หญิง​ด้วย” เอ​ยาว​ดี​ลนลาน​เข้าไป​กอด​ขา​เนื่อง

“ฮึ แรกๆก็​กลัว อีก​หน่อย​ก็​ระริก​ระ​รี้​ทุก​คน” ว่า​แล้ว​เนื่อง​สะบัด​เท้า​ออก​จาก​มือ​เอ​ยาว​ดี​อย่าง​ไม่​แยแส แต่​หัน​มา​อ่อนหวาน​กับ​ลูกค้า​ชาย​ที่​เผลอ​ดุ​ไป​เมื่อ​สัก​ครู่

“โรง​หญิง​โสเภณี​ของ​แม่​เปิด​ประตู​ตอน​พลบ​นะ​จ๊ะ ลูก​สาว​ของ​แม่​แต่ละ​นาง​แต่งตัว​นาน​จ้ะ แต่​ถ้า​มา​ก่อน​เช่น​นี้ แม่​มี​น้ำ​ชา​และ​ขนม​เลี้ยงอยู่​ที่​สวน เชิญ​ทุกๆท่าน​จ้ะ”

พอ​ลูกค้า​พา​กัน​ออก​ไป​แล้ว เนื่อง​ก็​หัน​ไป​ตวาด​ขวด​เสียง​เขียว “อ้าย​ขวด ทำไม​ปล่อย​ให้​เขา​ทำ​เช่น​นี้ เสีย​ราคา​หมด”

“อี​นี่​มัน​บ้า ไม่​ต้อง​ไป​สนใจ​มัน​หรอก...นี่ อี​เจ้าหญิง นี่​คุณ​แม่​เนื่อง มี​หน้าที่​ดูแล​ผู้หญิง​ทุก​คน จะ​เอา​ยา​แก้​บ้าก็​เอา​จาก​คุณ​แม่​เอง​แล้วกัน” ขวด​ไม่​พูด​เปล่า ถ่ม​น้ำลาย​เฉียด​เอ​ยาว​ดี แล้ว​เดิน​กลับ​เข้าไป​ข้าง​ใน

เอ​ยาว​ดี​ทั้ง​กลัว​ทั้ง​ตกใจ คร่ำครวญ​ทั้ง​น้ำตา​อาบ​หน้า “ทำไม​เป็น​เช่น​นี้​ไป​ได้ ทำไม​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ​หญิง...ออ​ง​ดิน พี่​ติ๊ด ช่วย​หญิง​ด้วย ฮือๆ เจ้าพ่อ เจ้าแม่ คุณ​พระ สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​ ทั้งหลาย​ช่วย​หญิง​ด้วย อย่า​ทิ้ง​หญิง​ไว้​ใน​นรก​แห่ง​นี้ ฮือๆ”

“นี่​มัน​เป็นบ้า​จริง​หรือ​วะ” เนื่อง​บ่น​พึม แต่​ก็​ไม่ได้​สนใจ​มาก​นัก

ooooooo

ขณะ​ที่​เจ้าหญิง​ตัว​จริง​กำลัง​เผชิญ​กับ​ความ​โหดร้าย แต่​เจ้าหญิง​ตัว​ปลอม​อย่าง​วาด​กลับ​อยู่​อย่าง​สบาย​ใน​จวน​เจ้า​เมือง ได้​กิน​อาหาร​ชั้น​เลิศ มี​คน​คอย​เอาใจ​สารพัด แม้แต่​อาบ​น้ำ​ก็​มี​บ่าว​ช่วย โดย​ไม่ฟังเสียง​ปราม​ของ​วาด​ที่​บอก​ว่า​ตน​อาบ​เอง​ได้ และ​ตน​ก็​เป็น​ทาส​เหมือน​พวก​เจ้า แถม​พอ​อาบ​เสร็จ​บ่าว​ก็​นำ​เสื้อ​ผ้า​อาภรณ์​และ​เครื่องประดับ อีก​ทั้ง​น้ำอบ​น้ำ​ปรุง​มา​ประเคน​ให้​อีก​มากมาย

วาด​เห็น​ของ​สวยๆงามๆมี​ค่า​ก็​รีบ​ตะครุบ​ใส่​พก​ใส่​ห่อ​เผื่อ​เอา​ไว้​ตอน​หนีจะ​ได้​ไม่​ต้อง​ฉุกละหุก จาก​นั้น​วาด​ก็​นั่ง​ให้​บ่าว​ช่วย​กัน​แต่งตัว พลาง​นึกถึง​พวก​ออ​ง​ดิน​ว่า​ป่านนี้​จะ​เป็น​ยัง​ไง แล้ว​จะ​รู้​หรือ​ไม่​ว่า​เธอ​อยู่​ที่​นี่

ทาง​ด้าน​ท่าน​ดาบ พอ​รู้​จาก​ก้าน​ที่​ไป​ได้ยิน​คน​ร่ำลือ​ที่​ตลาด​ว่า​เจ้าหญิง​อยู่​จวน​เจ้า​เมือง ท่าน​ดาบ​จึง​พิสูจน์​ด้วย​การ​ไป​ซุ่ม​แอบ​ดู​อยู่​หน้า​จวน แต่​ที่สุด​ก็​ถูก​หม่อม​นวล​กับ​หนิม​จับ​ได้​พร้อม​นายก้านทหาร​คน​สนิท

ท่าน​ดาบ​ยอม​รับ​ว่า​แอบ​ติดตาม​หม่อม​แม่​มา​ตั้งแต่​ออก​เดินทาง​เพื่อ​ทำ​หน้าที่​ลูก ป้องกัน​โจร​ผู้ร้าย ไม่ได้​มา​รับ​ใคร​ทั้งสิ้น

“เอาเถิด...ไหนๆก็​มา​แล้ว ท่าน​ดาบ​จะ​ไป​อยู่​ทำไม​ใน​ป่า​ล่ะ ออก​มา​อยู่​ด้วย​กัน​ที่​จวน​นี่​เถอะ”

“เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ประทับ​อยู่​ที่​จวน​นี่ เป็น​ความ​จริง​หรือ​ไม่​ขอรับ”

“จริง ลูก​ไม่​อยาก​เห็น​พระ​คู่หมั้น​รึ เจ้าหญิง​ทรง​สิริ​โฉม​งดงาม​ยิ่ง​นะ”

“จริง​เจ้า​ค่ะ ได้​เป็น​คู่​สู่สม​คง​งาม​เหมือน​พระราม​กับ​นาง​สี​ดา” หนิม​เสนอ​หน้า​สอพลอ

“ไม่ได้​อยาก​เป็น​คู่ ไม่ได้​อยาก​สู่สม นี่​ลูก​ว่า​จะ​ออก​เดินทาง​กลับ​พระนคร​คืน​นี้ เสบียง​ก็​เตรียม​ไว้​พร้อม​หมด​แล้ว”

“กลับ​ไป​คน​ดี​ยว​ไม่ได้​นะ ต้อง​กลับ​พร้อม​แม่​กับ​เจ้าหญิง จะ​ทิ้ง​เรา​ไว้​อย่าง​นี้​ไม่ได้”

“ลูก​ขี่​ม้า หม่อม​แม่​มา​เรือ ต่าง​คน​ต่าง​กลับ​ดีแล้ว ขอ​เรียน​ให้​ทราบ​อีก​ครั้ง ลูก​มา​คุ้มกัน​กระบวน​เรือ ไม่ได้​มา​รับ​ผู้หญิง​คน​ไหน ขอ​ให้​หม่อม​แม่​เข้าใจ​ตาม​นี้​ด้วย...ไป ไอ้​ก้าน...กลับ”

ท่าน​ดาบ​เดิน​หนี​ไป​จริงๆ ไม่​สนใจ​เสียง​เรียก​ของ​หม่อม​นวล ส่วน​ก้าน​ก็​จำ​ต้อง​ก้าว​ตาม​นาย​ไป

“จะ​เอา​ไง​ดี​ล่ะ​เจ้า​คะ เอา​เรือ​ออก​ตาม​กลับ​พระนคร​ดี​ไหม” หนิม​เอ่ย​ขึ้น

“ไม่...เจ้าหญิง​จะ​ต้อง​เสด็จเข้า​พระนคร​อย่าง​สมเกียรติ ไม่​มี​ท่าน​ดาบ​มา​รับ​ก็​เหมือน​เจ้าหญิง​ไม่​มี​ค่า วิ่ง​ไป​หา​ผู้ชาย​ถึง​พระนคร ข้า​จะ​รอ​อยู่​นี่​ล่ะ ถ้า​ลูก​มัน​ไม่​กลับ​มา​รับ ข้า​ก็​จะ​แก่​ตาย​อยู่​ที่​นี่ ฮึ่ม” ว่า​แล้ว​หม่อม​นวล​ก็​เดิน​กลับ​ขึ้น​เรือน​ไป​อย่าง​ขัดใจ

ooooooo

วัน​เดียวกัน​นี้ ออ​ง​ดิน​พยายาม​เสาะหา​เบาะแส​เจ้าหญิง โดย​ไป​ถาม​พวก​พ่อค้า​ใน​ตลาด​ที่​เคย​พูด​คุย​กัน​ตอน​มา​ใหม่ๆ แล้ว​ก็ได้​ข้อมูล​ว่า​เจ้าหญิง​เชียง​น้อย​หนี​การ​ลอบ​ปลง​พระชนม์​ไป​พัก​ที่​จวน​เจ้า​เมือง ออ​ง​ดิน​จึง​มี​ความ​หวัง เข้าใจ​เอ​ยาว​ดี​อยู่​ที่​นั่น แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​เธอ​กำลัง​ทุกข์​ระทม​อยู่​ที่​โรง​นคร​โสเภณี​ต่างหาก

เอ​ยาว​ดี​เอาแต่​ร้องไห้​ไม่​ขยับเขยื้อน​ไป​ไหน​จน​เนื่อง​เบื่อ​หน่าย​รำคาญ จึง​ไป​ตาม​ขาว​ทาส​สาว​รุ่น​เดียวกัน​มาดูแลและ ​เป็น​ธุระ​แทน ขาว​เป็น​คน​อารมณ์​ดี​ชอบ​พูดจา​สอง​แง่​สอง​ง่าม พอ​ขาว​เดิน​เข้าไป​ตีสนิท​ถาม​ชื่อ​แซ่ เอ​ยาว​ดี​กลับ​กระ​ถดหนี​อย่าง​ระแวดระวัง แต่​ขาว​ก็​ยัง​ยิ้มแย้ม​เข้าใส่ แถม​พูด​ติดตลก​จน​เอ​ยาว​ดี​ลด​ความ​กลัว​ลง

“นี่ ข้า​เป็น​ทาส​เหมือน​เอ็ง ข้า​เป็น​เพื่อน​เอ็ง​ได้ ว่า​ไง​ล่ะ ชื่อ​อะไร”

“เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี”

คำ​ตอบ​นั้น​ทำให้​ขาว​ตกตะลึง​ไป​ครู่​หนึ่ง เนื่อง​ที่​ยัง​ยืน​มอง​จึง​บอก​ว่า​มัน​เป็น​คน​บ้า นาย​มัน​เลย​ขาย​มา

“คน​บ้า​แล้ว​ทำ​งาน​ได้​รึ​คะ คุณ​แม่” ขาว​ซัก

“ผู้ชาย​ที่มา​ให้​เอ็ง​บำเรอ ไม่​สนใจ​ดอก​ว่า​เอ็ง​ชื่อเสียง​เรียง​นาม​อะไร เป็น​เมีย​เป็น​แม่​ของ​ใคร ไฉน​จะ​มา​สน​ว่า​เอ็ง​เป็นบ้า​หรือ​ไม่”

“จริงๆด้วย ส่วน​ใหญ่​ไม่ค่อย​มี​เวลา​ซัก​ถาม เจอ​หน้า​ก็​อื้อ​อ้า​อย่าง​เดียว ฟัง​ไม่​เป็น​ศัพท์ มา​เถอะ​มา ไม่​ต้อง​กลัว มา​กับ​ข้า​นี่ อี​นัง​เจ้าหญิง มาๆ” ขาว​จูงมือ​นัง​คน​บ้า​ไป​ยัง​เรือนทาส หา​ข้าวต้ม​มา​ให้​กิน แต่​ข้าวต้ม​นั้น​เละ​เหมือน​ข้าว​สำหรับ​เลี้ยง​หมู​ที่​เอ​ยาว​ดี​เคย​เห็น จึง​ซัก​ถาม​ขาว​ไป​หลาย​คำ ทำให้​บาง​ที่นอน​กระดิก​เท้า​อยู่​แถว​นั้น​หมั่นไส้​ลุก​เดิน​มา​ตบ​โต๊ะ​ดัง​ปัง​จน​เอ​ยาว​ดี​สะดุ้ง​โหยง

“เอ็ง​จะ​กิน​หมู​เห็ด​เป็ด​ไก่​รึ”

“หญิง...แค่​ถาม​ดู” ก้มหน้า​ตอบ​กลัวๆ

“ข้า​มี​วิธี​นะ ไป​ตาย​แล้ว​เกิด​ใหม่​ให้​พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส​ไง​ล่ะ นี่​จะ​กิน​หรือ​ไม่​กิน ไม่​กิน​ข้า​กิน​เอง” บาง​แย่ง​ถ้วย​ข้าวต้ม​ไป​ตัก​กิน เอ​ยาว​ดี​เข้า​มา​ยื้อ​แย่ง​เพราะ​รู้สึก​ว่า​ไม่​ถูกต้อง ก็​เลย​โดน​บาง​ตบ​เปรี้ยง​เข้า​ให้

“โฮ้ย​พี่​บาง อี​นี่​มัน​ไม่สบาย เว้น​มัน​ไว้​คน​เถอะนะ” ขาว​ขอร้อง แต่​บาง​ไม่​สนใจ​แถม​ยัง​ก​ร่าง​ใส่​ผู้​มา​ใหม่ซ้ำอีก

“ข้า​ชื่อ​บาง คน​ที่​นี่​รู้จัก​ข้า​ทุก​คน เอ็ง​เป็น​คน​ใหม่จำชื่อ ​ข้า​ไว้​ให้​ดี”

“จ้ะๆ ฉัน​ว่า​มัน​จำ​ได้​แล้ว ถ้า​มัน​ลืม​ฉัน​จะ​เตือน​ความ​จำ​มัน​เอง ปล่อย​มัน​เถอะ​นะ​พี่​นะ” ขาว​ช่วย​เต็มที่​เพราะสงสาร ...บาง​อ่อน​ลง​แต่​ยัง​ไม่​วาย​แสยะ​ยิ้ม​ขู่​ทาส​มา​ใหม่​ก่อน​ถือ​ชาม​ข้าวต้ม​ตัก​กิน​ไป​ตาม​ทาง เอ​ยาว​ดี​อัดอั้น​จน​น้ำตา​ริน จาก​นั้น​เดิน​ตาม​ขาว​เข้าไป​ใน​ครัว

“อี​บาง​มัน​ก็​ทาส​เหมือน​พวก​เรา​นี่​ล่ะ แต่​มัน​ดุร้าย ชอบ​ตบ​ตี​ทาส​ด้วย​กัน ใครๆเลย​กลัว​มัน​หมด...ข้าว​ไม่​มีแล้ว มี​แต่​น้ำข้าว คราว​นี้​ไม่​ต้อง​ถาม ของ​ไอ้​ด่าง​มัน​ทั้งนั้น กินๆไป​ก่อน​เถอะ เฮ​อะ ข้า​เอง​เวลา​หิวๆ แย่ง​หมา​มัน​กิน​บ่อย​ไป”

“เขา​คอย​เอาเปรียบ​คน​อื่น แล้ว​เจ้านาย​ไม่​ว่า​เอารึ”

“เจ้านาย​วันๆเขา​ก็​เอาใจ​แขก​ผู้ชาย แล้ว​ก็​นั่ง​นับ​อัฐ ไหน​เลย​จะ​มา​สนใจ​คน​เช่น​เรา”

“เช่น​นี้​เอง วาด​จึง​ไม่​ยอม​เป็น​ทาส​ใคร” เอ​ยาว​ดีรำพึง

“ผู้หญิง​ที่​นี่​เป็น​ทาส​ที่​ถูก​ขาย​มา​ทุก​คน กลางวัน​ทำ​งาน กลางคืน​บำเรอ​ชาย ข้า​เคย​ได้ยิน​มา คน​ก่อน​หน้า​เรา ฆ่า​ตัว​ตาย​ไป​ก็​มี” ขาว​เจื้อยแจ้ว​ไป​เรื่อย

เอ​ยาว​ดี​เหลียว​มอง​รอบ​ด้าน​เห็น​ทาส​หญิง​หลาย​คน​ทำ​งาน​งกๆ แต่ละ​คน​ไม่ได้​สรวลเสเฮฮา ออก​จะ​เหนื่อยอ่อนเพลีย​และ​ดู​เศร้าสร้อย

“ใน​เมื่อ​มัน​เหมือน​นรก​อยู่​แล้ว ตาย​ไป​ก็​เท่า​กัน แล้ว​หญิง​ล่ะ ทำ​เวร​ทำกรรม​อะไร​ไว้​ทำไม​ถึง​ตก​นรก​เร็ว​นัก”เอยาวดี ​ร้องไห้​คร่ำครวญ ขาว​นึก​ว่า​ไข้​กำเริบ ถอน​ใจ​ด้วย​ความ​เวทนา

แต่​ถึง​ยัง​ไง​อยู่​ที่​นี่​ก็​ต้อง​ทำ​งาน ขาว​พา​เอ​ยาว​ดี​เข้ามา​ ช่วย​คน​อื่นๆทำ​อาหาร โดย​มอบหมาย​ให้​หั่น​ผัก​แต่​เอ​ยาวดีหั่น​ ไม่​เป็น จึง​ให้​เปลี่ยน​ไป​ตำ​ข้าว ก็​ยัง​เก้ๆกังๆผิด​ถูก​มั่ว​ไป​หมด

“เฮ้ย​ไม่​ใช่ นี่​เอ็ง​เป็น​คน​เช่น​ใด​กัน​วะ ไม่​รู้จัก​วิธี​ทำ​ครัว ไม่​รู้จัก​วิธี​ตำ​ข้าว”

“หญิง​ก็​อยาก​เข้าไป​ดู แต่​ข้าหลวง​ห้าม​ไว้ เกรง​ฟืน​ไฟ​จะ​เป็น​อันตราย”

“อ้อ ทหาร​จะ​ถวาย​ความ​ปลอดภัย​ไม่​ทั่วถึง...ถุย! เอ็ง​นี่​มัน​บ้า​ได้​ถึง​ขนาด เออ​ดี อยู่​กับ​คน​บ้า​อย่าง​เอ็ง​คง​มี​อะไร​ให้​หัวร่อ​ได้​ทุก​วัน”

ขาดคำ​ของ​ขาว บาง​ส่งเสียง​มา​จาก​มุม​หนึ่ง

“ทำ​ครัว​ไม่ได้ ตำ​ข้าว​ไม่ได้ ก็​เหลือ​งาน​เดียว​คือ​งาน​ของ​ข้า เอ็ง​จะ​ทำ​ไหม”

“อี​บาง!” ขาว​ตกใจ​กลัว​จะ​มี​เรื่อง รีบ​ห้าม​เอ​ยาว​ดี​ทันที​ที่​เสนอ​ตัว​ช่วย​งาน​บาง “อย่า​ไป​ยุ่ง​กับ​มัน”

บาง​ไม่​พอใจ​ผลัก​ขาว​แล้ว​ดึง​เอ​ยาว​ดี​ออก​ไป​ด้าน​นอก สั่ง​ให้​ผ่า​ฟืน แต่​ขาว​รู้​ว่า​งาน​หนัก​นัง​คน​บ้า​อ้อนแอ้น​นี่​ทำ​ไม่ได้​แน่​จึง​ตาม​มา​ขัดขวาง

“อี​บาง เอ็ง​มัน​ไม่​มี​ชาย​ใด​ใช้​ไป​บำเรอ เขา​ถึง​ให้​เอ็ง​ทำ​งาน​นี่ ถ้า​เอ็ง​ใช้​คน​อื่น ข้า​จะ​ไป​ฟ้อง​คุณ​แม่”

“อย่า​มา​แส่” บาง​ตวาด​ขาว แล้ว​สาธิต​วิธี​ผ่า​ฟืน​ให้​เอ​ยาว​ดี​ทำ​ตาม พอ​ขาว​เข้า​มา​ห้าม​อีก บาง​เลย​ตบ​ขาว​เปรี้ยง​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น เอ​ยาว​ดี​รีบ​เข้า​ประคอง​พลาง​ต่อว่าบาง​อย่าง​คับแค้น​ใจ

“ตั้งแต่​เด็ก หลาย​ครั้ง​ที่​มอง​ออก​ไป​นอก​กำแพง​คุ้ม​หลวง หญิง​นึก​อยาก​เรียนรู้​ชีวิต​ภายนอก อยาก​รู้​ว่า​ชีวิต​คน​ทั่วไป​นั้น​เป็น​เช่น​ใด วัน​นี้​หญิง​เพิ่ง​ได้​เรียนรู้”

“ได้​เรียนรู้​อะไร​เพคะ​องค์​หญิง” บาง​แกล้ง​ยั่ว

“คน​เรา​ที่แท้​มี​จิตใจ​ของ​สัตว์​แฝง​เร้น​อยู่ สัตว์​ที่​ชอบ​รังแก​ผู้​อ่อนแอ​กว่า”

บาง​อึ้ง​ไป เอ​ยาว​ดี​เกิด​แรง​ฮึด​หยิบ​ฟืน​มา​ผ่า ไม่​ยอม​แพ้ ไม่​ยอม​เอาแต่​นั่ง​ร้องไห้​อีก​แล้ว บาง​ยัก​ไหล่​เดิน​ไป​นอน​เอก​เขนก​มอง​มา ยิ้ม​สนุก​ที่​ได้​แกล้ง​คน​เล่น

ooooooo

วัน​เดียวกัน ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​พา​กัน​ไป​ที่​จวน​เจ้า​เมือง​หวัง​จะ​ได้​พบ​เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี แต่​กลาย​เป็น​พบ​นาง​วาด​เจ้าหญิง​ตัว​ปลอม...หลังจาก​แนะนำ​ตัว​ต่อ​เจ้า​เมือง​และ​หม่อม​นวล​แล้ว ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​จึง​ขอ​เข้าเฝ้า​เจ้าหญิง​เป็น​การ​ส่วน​พระองค์

วาด​ตกใจ​ไม่​น้อย​เมื่อ​รู้​จาก​ทั้ง​สอง​คน​ว่า​เจ้าหญิง​หาย​ไป ซัก​ว่า​หาย​ไป​ไหน ก็​นัด​กัน​แล้ว​ที่​ท่าเรือ ไฉน​พลาด​ไป​ได้

“เจ้าหญิง​เหมือน​นก​น้อย​ใน​กรง​ทอง ไม่​เคย​หา​อาหาร ไม่​เคย​สู้​รบ​ปรบ​มือ​กับ​ใคร ตรอง​ดูเถอะ เวลา​นี้​เจ้าหญิง​จะ​เป็น​เช่น​ใด” ติ๊ด​เสียง​เครือ

“ไม่ได้​การ​แล้ว เก็บ​ของ​แล้วไป​กัน​เถอะ” ออ​ง​ดิน​ลุก​พรวด​ร้อน​ใจ

“เดี๋ยว เจ้าหญิง​หาย​ไป ไม่​เกี่ยว​กับ​ข้า ท่าน​จ้าง​ข้า​ให้​แต่ง​ชุด​ของ​เจ้าหญิง​เพื่อ​ล่อ​ศัตรู​เท่านั้น ไหน​ล่ะ​ทองคำ​ค่า​จ้าง​ของ​ข้า”

“เจ้า​ได้​ทอง​ของ​เจ้า​แน่ ข้า​ไม่​เคย​ผิด​สัญญา​ใคร แต่​ตอน​นี้​มา​ด้วย​กัน​ก่อน​เถอะ”

วาด​ครุ่นคิด​ก่อน​พยัก​หน้า แล้ว​คว้า​ห่อ​ผ้า​ใต้​เตียงขึ้น​พาด​บ่า​จน​ข้าวของ​หล่น​กราว​ลง​มา ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊​ดม​อง​ข้าวของ​สวย​งาม​เหล่า​นั้น​แล้ว​นึก​รู้​ว่า​วาด​ต้อง​ขโมย​มา จึง​ปราม​ไป​หลาย​คำ วาด​จ๋อยแต่​ก็​ยัง​ไม่​วาย​หยิบ​ติดมือ​มา​สอง​สาม​อย่าง

เมื่อ​พา​กัน​ออก​จาก​ห้อง​มา​พบ​พวก​หม่อม​นวล ออง​ดิน​บอก​ความ​จริง​ว่า​หญิง​คน​นี้​ไม่​ใช่​เจ้าหญิง...

“บ๊ะ ตา​ของ​ข้า​แหลม​คม​เช่น​เคย” หนิม​ชม​ตัว​เอง พลาง​ยิ้มเยาะ​หม่อม​นวล​เล็กน้อย

“เรา​ทั้ง​สาม​คง​ต้อง​ขอ​ลา อ้อ ยัง​มี​อีก​เรื่องเจ้าหญิงพระองค์​จริง​ถูก​ลอบ​ปลง​พระชนม์ เรื่อง​นี้​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ การ​เข้า​พิธีเสก​สมรส​กับ​พระ​คู่หมั้น​คง​ต้อง​หยุด​ไว้​ก่อน”

ฟัง​ออ​ง​ดิน​แล้ว​หม่อม​นวล​ถึง​กับ​เครียด ครุ่นคิด​บางอย่าง​อยู่ในใจก่อน​เอ่ย​ออก​มา

“ข้า​เคย​ได้ยิน​ว่า​สิ่ง​ที่​จะ​ยืนยัน​เจ้าหญิง​เชียง​น้อย​พระองค์​จริง​นั้น​มี​สาม​สิ่ง หนึ่ง​คือ​องครักษ์ สอง​คือ​นาง​ข้าหลวง และ​สุดท้าย​คือ​พระธำมรงค์​ทับทิม”

“อิฉัน​ก็​เคย​ได้ยิน เพื่อ​ความ​ปลอดภัย ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​พระพักตร์​พระ​ราชวงศ์​เชียง​น้อย ก็​เลย​ต้อง​ใช้​ธำมรงค์​ทับทิม​เนื้อ​พิเศษ​ที่​คน​ธรรมดา​ไม่​มี​เป็น​เครื่อง​ยืนยัน” ภริยา​ท่าน​เจ้า​เมือง​เสริม​ขึ้น​มา

หม่อม​นวล​ยิ้ม​มั่นใจ จาก​นั้น​ก็​ขอ​ดู​พระธำมรงค์ ออ​ง​ดิน​ลังเล​เล็กน้อย​ก่อน​หยิบ​ของ​สิ่ง​นั้น​ที่​ห้อย​คอ​ออก​มา หนิม​เห็น​แล้ว​ตา​ลุก​วาว​ชื่นชม​ว่า​งาม​นัก​งาม​แท้ แล้ว​สงสัย​ว่า​หม่อม​นวล​จะ​ดู​ไป​ทำไม

“ข้า​พูด​ตามตรง เวลา​นี้​พระเจ้าอา​สมิง​สิน​ธู​คิด​ก่อการ​กบฏ เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ทรง​ลอบ​เสด็จเข้า​มา​ใน​สยาม​เพื่อตาม​หา​เจ้า​พี่​รัชทายาท​ที่​หาย​สาบสูญ​ไป​ใน​แผ่นดิน​สยาม​เมื่อ​ครั้ง​ยัง​ทรง​พระ​เยาว์” ออ​ง​ดิน​อธิบาย

“หมายความ​ว่า​เจ้าหญิง​ไม่​เคย​มี​พระ​ประสงค์​ที่​จะให้​ข้า​เข้าเฝ้า ไม่​เคย​มี​พระ​ประสงค์​ที่​จะ​เสก​สมรส ที่​เสด็จมา​ครั้งนี้ หาก​ข้าไม่​มา​รอ​รับ ก็​คง​ไม่​แสดง​พระองค์​ออก​มา”

“ใช่ เจ้าหญิง​ไม่​ทรง​พร้อม​ที่​จะ​เสก​สมรส​ใน​เวลานี้ คง​ต้อง​ทรง​ตาม​หา​เจ้า​พี่​รัชทายาท​ให้​พบ​เสีย​ก่อน”

“อืม...​ตอบ​ตรง​ไป​ตรง​มา​สม​เป็น​ชาย​ชาติ​ทหาร” หม่อม​นวล​กล่าว​นิ่งๆ แต่​ใน​ใจ​นั้น​เริ่ม​เดือด

“ข้า​ขอ​กราบ​ขอบพระคุณ​ที่​หม่อม​เมตตา​เข้าใจ​ใน​เหตุผล ตอน​นี้​ข้า​ขอ​อาวุธ​คืน​และ​ขอ​อนุญาต​พา​นาง​ข้าหลวง​สอง​คน​นี้​กลับ​ไป​ด้วย​กัน ข้า​ขอ​กราบลา”

เจ้า​เมือง​เห็น​หม่อม​นวล​นิ่ง​ไม่​ว่า​กระไร​จึง​หยิบ​อาวุธ​ของ​ออ​ง​ดิน​ที่​ริบ​ไว้​แต่​แรก​จะ​คืนให้ แต่​ทันใด​หม่อม​นวล​ก็​ดึง​อาวุธ​นั้น​มา​ไว้​กับ​ตัว พลาง​ส่งเสียง​สั่ง​การ​ดัง​ลั่น

“ทหาร​ทั้งหมด​ที่​อยู่​ข้าง​นอก จง​ฟัง​ข้า ขอ​ให้​เข้ามา​จับ​ท่าน​องครักษ์​และ​นาง​ข้าหลวง​เดี๋ยวนี้!”

ทหาร​กรู​กัน​เข้า​มา​ทันที ออ​ง​ดิน ติ๊ด ​และ​วาด​ผงะ ตกใจ ติ๊ด​ถาม​เอ็ดอึง​ว่า​ให้​ทหาร​มา​จับ​เรา​ทำไม

“จับ​แค่​สอง​คน​นี้ ส่วน​เจ้าหญิง นาง​เล็กๆเชิญเสด็จ​พระองค์​เข้าที่​ประทับ​ใน​ห้อง​เดิม แล้ว​ลั่นดาล​ไว้...นังหนิม ไป​ช่วย​เชิญเสด็จ​เจ้าหญิง​สิ”

ทุก​คน​ปฏิบัติ​ตาม​คำสั่ง​หม่อม​นวล​โดย​เร็ว ส่วน​เจ้าเมือง​และ​ภริยา​ยัง​นั่ง​งง ไม่​เข้าใจ​ว่า​หม่อม​นวล​คิดเห็น​เช่น​ใด​กันแน่... วาด​โวยวาย​ดิ้นรน​ตลอด​เวลา แต่​กระนั้น​​ก็​ถูก​พา​ตัว​เข้าไป​ขัง​ใน​ห้อง​อย่าง​เดิม ขณะ​ที่​ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​ถูก​ทหาร​จับ​ไป​ขัง​อีก​ห้อง​แถม​ใส่​โซ่​ตรวน​ไว้​ด้วย

เมื่อ​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด​ถาม​หาเหตุ​ผล หม่อม​นวล​ก็​ชี้แจง​แถลง​ขาน​ไป​ตาม​ความ​เข้าใจ​ของ​ตน​เอง​โดย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​คน​ทั้ง​สอง หม่อม​นวล​หา​ว่า​พวก​เขา​โป้ปด​เรื่อง​เจ้าหญิง ทั้งที่​เห็น​อยู่​ว่า​เครื่อง​ยืนยัน​ความ​เป็น​เจ้าหญิง​มีครบ​ทั้ง​สาม​ประการ แถม​ยัง​ทำ​ฉลาด​ล้ำ​รู้ทัน​ว่า​เจ้าหญิง​เสด็จ​มา​หา​ตน​เพราะ​เกรงใจ แต่​เมื่อ​มา​ถึง​ก็​ถูก​ลอบ​ปลง​พระชนม์ จึง​คิด​กลับ​ลำ​เดินทาง​กลับ​เชียง​น้อย และ​ที่​ทำ​กิริยา​ท่าทาง
หยาบ​คาย​ก็​เป็น​การ​เสแสร้ง เพราะ​ไม่​มั่นใจ​ว่า​พวก​ตน​ทุกคน​คิด​ลอบ​ปลง​พระชนม์​หรือ​ไม่ ใน​เมื่อ​เผย​องค์​ไม่ได้​ก็​เลย​โกหก​เสีย​ให้​สิ้น​เรื่อง

หนิม​อ้า​ปาก​ค้าง​กับ​เรื่องราว​ที่​พลิก​ผัน บ่น​ตน​เอง​พลาด​ไป​แล้ว หม่อม​นวล​ได้ที​ยิ้ม​เย้ย​บ่าว​ตัว​เอง

“เพราะ​เจ้า​เป็น​บ่าว แต่​ข้า​คือ​หม่อม​นวล​ไง​เล่า ท่าน​ออ​ง​ดิน นาง​ข้าหลวง ข้า​จับ​เจ้าหญิง​และ​พวก​ท่าน​ครั้ง​นี้ ไม่ใช่​เพราะ​ต้องการ​ลงโทษ​หรือ​ดูหมิ่น แต่​ข้า​ต้องการ​ขอโอกาส”

“โอกาส​อะไร” ออ​ง​ดิน​ถาม​ทันที

“โอกาส​ทำ​หน้าที่​แม่​ผัว เอ้​อ ราชาศัพท์​อะไร​นะ เอาเถอะ ไหนๆก็​ไหนๆแล้ว เจ้าหญิง​และ​พวก​ท่าน​ต้อง​อยู่​ใน​สยาม​ให้​ข้า​ดูแล ถวาย​ความ​ปลอดภัย มิ​เช่น​นั้น​ข้า​จะ​เอาเรื่อง​พวกท่าน”

“เอาเรื่อง” ติ๊ด​ทวน​คำ​ด้วย​ความ​สงสัย

“ใช่...ข้า​จะ​กราบบังคมทูล​พระเจ้าอยู่หัวว่า​พวกท่าน​ตั้งใจ​ลบหลู่​ไม่​ให้​เกียรติ​สยาม อย่า​ลืม​สิ สมรส​ครั้ง​นี้​เป็นสมรส​พระราชทาน เพื่อ​เชื่อม​ไมตรี​ระหว่าง​ประเทศ จู่ๆจะ​มา​ทำตาม อำเภอใจ​ใช้ได้​ที่ไหน”

“เอ...แล้ว​ที่​ขัง​เขา​ทั้งที่​ไม่​มี​ความ​ผิด ก็ตาม​อำเภอใจ​เหมือน​กัน​นะ​ขอรับ​หม่อม”

“เอ๊ะ ท่าน​เจ้า​เมือง​เฉย​เถอะ ตำแหน่ง​จางวาง​น่ะ ไม่​อยาก​ได้​รึ”

เจอ​ไม้​นี้​เข้า เจ้า​เมือง​เลย​ไม่​ทักท้วง แถม​ยัง​เออออ​ไป​กับ​หม่อม​นวล​ทุก​สิ่ง​อย่าง ไม่​ยอม​ปล่อย​ตัว​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด​ที่​รบเร้า​ขนาด​หนัก​เพราะ​จะ​รีบ​ไป​ตาม​หา​เจ้าหญิง​ตัวจริง

“พิ​โธ่​พิ​ถัง พูด​ความ​จริง​กลับ​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ ทำ​ยัง​ไง​ดี​ล่ะ​ท่าน​ออ​ง​ดิน ฮือๆ เจ้าหญิง ท่าน​องครักษ์​กับ​อี​ติ๊ด​ยัง​ไป​ช่วย​พระองค์​ไม่ได้ ท่าน​อย่า​เพิ่ง​เป็น​อะไร​นะ​เพคะ” ติ๊ด​ทรุด​ลง​ร่ำไห้...ออ​ง​ดิน​หน้า​เครียด​จัด​ขณะ​มอง​ตาม​พวก​หม่อม​นวล​ที่​พา​กัน​ออก​ไป​จาก​ห้อง​คุม​ขัง

ด้วย​ยัง​รู้สึก​กังขา​ใน​ตัว​องครักษ์​หนุ่ม​รูป​งาม​กับ​อาวุธ​ที่​ใช้ เจ้า​เมือง​คาด​ว่า​เขา​น่า​จะ​กินตำแหน่ง​ถึง​นาย​พัน​นาย​พล จึง​เกรง​ว่า​เรา​ไป​จับ​เขา​ขัง เกิด​เขา​เอาเรื่อง​ขึ้นมา​จะ​ไม่​เดือดร้อน​กัน​หมด​หรอก​รึ?

“นี่​ท่าน​จางวาง...” หนิม​เสนอ​หน้า​เข้า​มา พอ​ถูก​เจ้า​เมือง​ท้วง​ว่า​ตน​ยัง​เป็น​แค่​เจ้า​เมือง​หัวเมือง​เล็กๆ แทน​ที่​หนิม​จะ​สงบ​คำ​กลับ​ลอยหน้า​บ้าน้ำลาย “เรียก​ไว้​ก่อน เบื้องหน้า​ได้​เป็น​แน่ เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​น่ะ​ทรง​เลี่ยง​การ​เสก​สมรส​หลาย​เพลา จู่ๆหลุด​มา​เข้า​มือ​หม่อม​เช่น​นี้ ไฉน​เลย​จะ​ปล่อย​บ่อ​พลอย​ไป​ง่ายๆ”

“บ่อ​พลอย​มา​เกี่ยว​อะไร​รึ” คุณหญิง​ไม่​เข้าใจ

“ฮู้ย...​บ่อ​พลอย​มหาศาล​ของ​ประเทศ​เชียง​น้อย​ไง โฮ้ย ป่านนี้​ยัง​ไม่​รู้ความ​อีก​รึ ไม่ได้​อยาก​ได้​ใคร่​ดี​อะไร​นักดอก​ลูกสะใภ้​น่ะ”

ผลั๊ก! หม่อม​นวล​ซัด​นัง​บ่าว​ปากมาก​ไป​เต็มเหนี่ยว หนิม​ถึง​กับ​ร้อง​จ๊าก​หัว​กระแทก​ฝา​เรือน​ดัง​โป๊ก

“เอ๊า โดน​หัว​รึ อยาก​ให้​กระแทก​ปากมาก​กว่า มาๆเอา​ใหม่”

“อ๊าย...​หยุด​แล้ว​เจ้า​ค่ะ หยุด​แล้ว” หนิม​ลนลาน​ถอยหนี

“ไม่​รู้​ล่ะ เจ้าหญิง​บ่อ​พลอย​คิด​จะ​บิดพลิ้ว​ข้า พา​กันหนี​กลับ​เมือง จาก​ไป​ครั้ง​นี้​อาจจะ​ไม่​มา​อีก ยัง​ไง​ต้อง​รวบหัวรวบหาง​ไว้​ก่อน” หม่อม​นวล​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์...ที่แท้​ก็​งก​เข้าไส้​นี่เอง!

ooooooo

คืน​นี้​เอ​ยาว​ดี​เพิ่ง​จะ​ได้​เห็น​เจ้าของ​โรง​นคร​โสเภณี​ซึ่ง​ก็​คือ​คุณ​พระ​พาณิชย์​หรือ​จีน​ฮง คุณ​พระ​เป็น​ชาว​จีน​ที่มา​ทำ​งาน​ใน​สยาม​ประเทศ ท่าทาง​ฉลาด เจ้าเล่ห์ และ​เห็นแก่​ผล​ประโยชน์ เอ​ยาว​ดี​เพียง​แต่​มอง​เห็น​เขา​ไกลๆ ขณะ​เขา​นั่ง​คุย​กับ​บ่าว​และ​ลูกค้า​ชาย​กลุ่ม​หนึ่ง

“เขา​ใจดี​เหมือน​ขาว​หรือ​เปล่า” เอ​ยาว​ดี​หัน​มาถาม​ขาว​ที่​เป็น​คน​ชี้​บอก

“ใจดี​หรือ​เปล่า​น่ะ​รึ บท​รัก​ท่าน​พิสดาร​อยู่​บ้าง ครั้งนั้น​ข้าน่วม​ไป​ทั้ง​ตัว เกือบ​ตาย โฮ้ย​ ไม่​อยาก​จะ​คิด แต่​ใคร​มา​ที่นี่​ต้อง​ผ่าน​มือ​ท่าน​ทั้งนั้น”

“ผ่าน​มือ...” เอ​ยาว​ดี​ทวน​คำ​ด้วย​สีหน้า​รังเกียจ​และ​กลัว​จีน​ฮง

“หลับตา​ทำๆไป เดี๋ยว​ก็​ชิน เอ็ง​เตรียมตัว​เถอะ วันสอง​วัน​นี้​ล่ะ ข้า​ไป​ก่อน​นะ”

เอ​ยาว​ดี​มอง​จีน​ฮง​ด้วย​สายตา​ประหวั่น​พรั่นพรึง บอก​ตัว​เอง​ว่า​ไม่​มี​ทาง ถ้า​ถึง​เวลา​นั้น​ออ​ง​ดิน​ยัง​ไม่​มา​ช่วย เธอคงเลือก​หนทาง​ตาย!

เสียง​พูด​คุย​ของ​จีน​ฮง​ดัง​มาก​ขึ้น​ทุกที เขา​โอ้อวด​ลูกค้า​ทั้งหลาย​ว่า​วัน​นี้​จะ​มี​เจ้านาย​คน​สำคัญ​มา​เยี่ยม...พูด​ขาดคำ​เจ้านาย​ที่​ว่า​ก็​ปรากฏตัว​เข้า​มา​​พอดี

“ข้า​ไม่ได้​มา​เยี่ยม แต่​มา​ตรวจ​ราชการ”

“ท่าน​ทั้งหลาย ท่าน​นี้​คือ​หม่อมเจ้าชาย​ดาบ​ปราบ​ศัตรู” คุณ​พระ​แนะนำ​และ​ทำ​ความ​เคารพ​ตาม​มารยาท ทั้งที่​ความ​จริง​เขา​เย่อหยิ่ง​ไม่ค่อย​นับถือ​หรือ​เกรง​กลัว​ท่าน​ดาบ​มาก​นัก เพราะ​เป็น​ผู้​มี​ผล​งาน​มาก​เป็น​ที่​เกรงใจ​ของ​เจ้านาย “โรง​หญิง​นคร​โสเภณี​สำนึก​ใน​เมตตา​ที่​ท่าน​เสด็จ​มา ตอนนี้​ท่าน​เสด็จ​มา​ตรวจ​ราชการ​ แต่​เบื้องหน้ากระผม​หวัง​ว่า​ท่านจะ​เป็น​แขก​คน​สำคัญ”

“เห็น​ที​คง​ไม่​นิยม ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​งาน ข้า​คง​ไม่​คิด​แม้แต่​จะ​มา​เหยียบ” ท่าน​ดาบ​ตรง​ไป​ตรง​มา​จน​จีน​ฮง​ชะงัก

“วาสนา​ของ​ท่าน​จะ​มี​นาง​เล็กๆกี่​คน​ก็ได้ แต่​ชาวบ้าน​ร้าน​ถิ่น​กับ​ชาว​ต่าง​ชาติ​ห่าง​ลูก​เมีย ไฉน​เลย​จะ​มี​วาสนา​เช่น​ท่าน โรง​โสเภณี​ของ​กระผม​มี​ไว้​สำหรับ​พวก​เขา”

“รีบ​คุย​งาน​เถอะ ข้า​จะ​ได้​กลับ”

คุณ​พระ​หน้า​เจื่อน​ไป​นิด ค้อ​ม​หัว​ให้​แล้ว​เดิน​ไป​หา​สมุน​มือขวา ก้าน​เลย​ถือโอกาส​กระซิบ​ท่าน​ดาบ

“เรือน​ใหญ่​โต ห้อง​หับ​สะอาด​สะอ้าน​ไม่​เหมือน​โรง​โสเภณี​ห้องแถว​ทั้งหลาย​เช่น​นี้​เอง ​คน​จึง​ขึ้น​กัน​นัก”

คุณพระบอกนายขวดให้ไปบอกพริ้งทาสสาวที่ทั้ง สวย​และ​ฉลาด​ให้​เตรียมตัว​ต้อนรับ​ท่านชาย ถ้า​ท่านชาย

ติดใจ​พริ้ง​ขึ้น​มา​ก็​คง​เห็น​ชอบ​ให้​ตน​เปิด​โรง​โสเภณี​อีกแห่ง​หนึ่ง

เวลา​นั้น เอ​ยาว​ดี​หลบ​ไป​นั่ง​เศร้า​อยู่​มุม​หนึ่ง​จึง​ไม่เห็น​ท่าน​ดาบ ชาย​ที่​เธอ​เคย​พบ​ที่​น้ำตก​ใน​ป่า​แถบ​หัวเมือง ส่วนพริ้ง​ทาส​ที่​ใครๆก็​ว่า​สวย​และ​ฉลาด​เป็น​เบอร์​หนึ่ง​ของ​ที่​นี่ บัดนี้​เธอ​กำลัง​พิถีพิถัน​แต่งตัว​อยู่​ใน​เรือน​ส่วนตัว​ที่​แยก​เป็น​สัดส่วน​ต่าง​จาก​ทาส​คน​อื่นๆ โดย​มี​ทาส​สาว​สอง​คน​ที่​เป็น​สมุน​ยกยอ​ปอ​ปั้น​ไม่​ขาดปาก แถม​ยัง​คาด​หวัง​กัน​ว่า​ถ้า​คืน​นี้​ท่านชาย​โปรด​พี่​พริ้ง​ขึ้น​มา​แล้ว​ซื้อ​ตัว​ไป​อยู่​ใน​วัง พวก​ตน​ก็​จะ​ได้​
มีวาสนา​ไป​อยู่่​รับ​ใช้​ด้วย

“เป็น​ที่​หนึ่ง​ใน​โรง​โสเภณี​มี​ประโยชน์​อัน​ใด ถึง​ยัง​ไง​ก็ได้​ชื่อว่า​เป็น​ทาส คอย​ดู คืน​นี้​ข้า​จะ​ปรนเปรอ​ท่านชาย​ดาบ​ให้​หลงใหล​ข้า​จน​โงหัว​ไม่​ขึ้น​ทีเดียว” พริ้ง​มาดหมาย​อย่างมาก

ครั้น​พา​กัน​เดิน​มุ่ง​หน้า​จะ​ไป​ห้อง​โถง เจอ​เอ​ยาว​ดี​เข้า​อย่าง​จัง พริ้ง​สงสัย​ว่า​นาง​เป็น​ใคร​ทำไม​มา​นั่ง​ตรง​นี้ สมุน​สอง​คน​จึง​รายงาน​ว่า​มัน​เป็น​ทาส​ใหม่  คน​เขา​ลือ​ว่า​เป็นบ้า  มัน​คง​หนี​งาน​มา​นั่ง​ตรง​นี้

พริ้ง​เพ่ง​มอง​ผ่าน​ความ​มืด ครุ่นคิด​ตาม​ประสา​คน​ฉลาด​ที่​พยายาม​ปกป้อง​ฐานะ​ของ​ตน​ไม่​ให้​มี​คู่แข่ง

“กลิ่น​หอม​อะไร ใช้​น้ำอบ​รึ” พริ้ง​ขยับ​เข้าไป​ใกล้ แต่​เอ​ยาว​ดี​หลบหน้า​ไม่​ตอบ พริ้ง​มี​แวว​กังวล แล้ว​คลาย​กลาย​เป็น​ยิ้ม​มี​ชั้นเชิง “ข้า​ชื่อ​พริ้ง เรียก​ข้า​พี่​พริ้ง​เหมือน​คน​อื่น​ก็ได้ เอ็ง​มา​อยู่​กับ​ข้า​ไหม​ล่ะ”

“พี่​พริ้ง​มี​เรา​สอง​คน​แล้ว จะ​เอา​มัน​มา​ทำไม​เจ้า​คะ”

พริ้ง​ไม่​ตอบ แต่​ใช้​สายตา​ควบคุม​สมุน​ทั้ง​สอง​ก่อน​บอก

ทาส​ใหม่​ว่า  “ข้า​เป็น​หญิง​โคม​เขียว​ที่​มี​ราคา​ดี​ที่สุด​ของ​ที่​นี่ คุณ​แม่​เกรงใจ​ข้า ส่วน​อี​บาง​ก็​ไม่​กล้า​ยุ่ง ถ้า​เอ็ง​ยินดี​มา​รับ​ใช้​ข้า ข้า​จะ​ดูแล​เอ็ง”

เอ​ยาว​ดี​ไม่ทัน​ว่า​กระไร สมุน​ของ​พริ้ง​ก็​ยื่น​ขิม​มา​ให้ “เ​อ้า รีบ​รับ​ไป​ถือ แล้ว​เดิน​ตาม​มานะ”

พอ​ออก​เดิน​นำ​ไป พริ้ง​กระซิบ​สมุน​ว่า “อี​นี่​หน้าตา​มัน​หมดจด​นัก เอา​ตัว​มัน​ไว้​ใกล้ๆพวก​เอ็ง​แล้ว​กำราบ​ให้​อยู่หมัด”

“กำราบ​มัน​ได้​หรือ​พี่”

“จัดการ​มัน​ให้​เต็มที่ ทำให้​มัน​กลัว​เรา ข้า​จะ​หา​หนทาง​ไม่​ให้​มัน​ได้​พบ​กับ​คุณ​พระ”

“อ๋อ เพราะ​มัน​สวย เลย​กลัว​ว่า​มัน​จะ​มา​แย่ง​ตำแหน่ง​ที่​หนึ่ง​ของ​พี่”

“อี​กล้วย!” พริ้ง​แว้​ด​ขึ้น​อย่าง​ฉุนเฉียว แต่​เอ​ยาว​ดี​ไม่​รู้เห็น​เพราะ​มัว​แต่​เดิน​ก้มหน้าก้มตา​ตาม​มา​ห่างๆ

กระทั่ง​ถึง​ห้อง​โถง​ที่​จีน​ฮง​หรือ​คุณ​พระ​พาณิชย์​ให้​ขวด​เอา​น้ำ​จันท์​อย่าง​ดี​มา​รับรอง​ท่าน​ดาบ พริ้ง​คลาน​เข่า​เข้า​มา​ใกล้​ท่าน​ดาบ โดย​ให้​สมุน​สอง​คน​กับ​เอ​ยาว​ดี​คอย​อยู่​ด้าน​ออก​ซึ่ง​มอง​เห็น​กัน แต่​เอ​ยาว​ดี​เอาแต่​ก้มหน้า​ด้วย​กลัว​จะ​ถูก​เรียก​เข้าไป​รับ​ใช้​และ​อาจ​ถูก​ลวนลาม

พริ้ง​ส่ง​สายตา​ยั่วยวน​ขณะ​วาง​พาน​หมาก​พลู​ให้​ท่าน​ดาบ พลาง​บรรยาย​ว่า​ตน​เจียน​เอง​รสชาติ​คง​ไม่​แพ้​ใน​วัง แต่​พริ้ง​ต้อง​หน้าม้า​นห​ยิบ​พาน​ออก​มา​วาง​ห่างๆ เพราะ​ถูก​ท่าน​ดาบ​ปฏิเสธ​อย่าง​เย็น​ชา แต่​ถึง​กระนั้น​คุณ​พระ​ก็​ไม่​ยอม​หยุด​ความ​พยายาม

“อี​พริ้ง​คน​นี้​กำลัง​เฟื่อง ผู้ชาย​ล้วน​แย่ง​ชิง​ถึง​ขนาด​ชก​ต่อย​กัน​มา​แล้ว คืน​นี้​ขอ​ให้​มัน​ได้​มี​โอกาส​ถวาย​งาน​ท่านชาย​ที่​เรือน​รับรอง​เถอะ​นะ​ขอรับ”

“ท่าน​หมาย​จะ​ให้​ข้า​ติด​อก​ติดใจ​นาง​โลม​สัก​คน​สอง​คน​เพื่อ​ให้​กลับ​ไป​ทูล​ท่าน​เสนาบดี​ให้​อนุญาต​ให้​ท่าน​เปิด​โรง​โสเภณี​แห่ง​ที่​สอง​งั้น​รึ”

คุณ​พระ​อึ้ง คิด​ไม่​ถึง​ว่า​จะ​ถูก​รู้ทัน​เช่น​นี้ ทำ​เป็น​หัวเราะ​กลบเกลื่อน “ฮะ​ฮะ​ฮ่า เขา​ลือ​กัน​ว่า​ท่านชาย​ทรง​ปรีชา​นัก เห็นจะ​จริง​ตาม​นั้น”

“โรง​โสเภณี​เป็น​แหล่ง​แพร่​เชื้อโรค หลายๆแห่ง​ล้วน​แต่​ทรมาน​ทาส​หญิง​ให้​ทำ​งาน​หนัก ใน​สายตา​ของ​ข้า​โรง​โสเภณี​ควร​มี​แต่​น้อย หรือ​ไม่​ก็​ยกเลิก”

“หญิง​โคม​เขียว​จ่าย​ภาษี​เข้า​หลวง​คราว​ละ​มากๆ พระนคร​กำลัง​พัฒนา ทอง​สำรอง​ใน​ท้องพระคลัง​นับ​วัน​จะ​ร่อยหรอ​ลง ท่าน​ดาบ​ก็​คง​ทราบ” น้ำเสียง​เริ่ม​ไม่​พอใจ

“นับ​วัน​ท่าน​จะ​ถือดี​ไม่​เกรง​กลัว​ข้า ไม่​เกรง​กลัว​ใครๆ คง​ทะนง​ตน​ว่า​หา​ภาษี​เข้า​หลวง​ได้​มาก”

“หามิได้ กระผม​เป็น​คน​จีน​ที่มา​พึ่ง​พระ​บรม​โพธิสมภาร ย่อม​อยาก​สนอง​พระ​มหา​กรุณาธิคุณ​ให้​ยิ่งๆขึ้น​ไป เ​อ้า อี​พริ้ง​มัว​ทำ​เฉย เล่น​ดนตรี​ถวาย​สิ”

“ไม่​ต้อง​หรอก ข้า​กำลัง​จะ​กลับ”

พริ้ง​ชะงัก​ไป​อีก  คุณ​พระ​มอง​หน้า​ท่าน​ดาบ​อย่าง​แค้น​เคือง แล้ว​ข่ม​ใจ​พยายาม​กล่อม​ต่อ

“เป็น​ชาย​มาก​ด้วย​บารมี ปฏิเสธ​หญิง​นอน​เคียง​ข้าง รู้​ไป​ถึง​ไหน​จะ​ทำลาย​เกียรติ​ของ​ตัว​เอง”

“สยาม​กำลัง​ถูก​พัฒนา​ให้​เจริญ​ยิ่ง​ขึ้น ใน​ประเทศ​ที่​เจริญ​เขา​ไม่​นับ​หญิง​เป็น​เครื่องประดับ​เกียรติ ผู้ชาย​นับ​ตั้งแต่​รุ่น​ของ​ข้า​สืบไป คง​นิยม​ผัว​เดียว​เมีย​เดียวกัน​มาก​ขึ้น”

“อ้อ กระผม​ลืม​ไป ท่านชาย​เป็น​พวก​หัว​สมัย”

“ผู้หญิง​ก็​เป็น​คน ทาส​ก็​เป็น​คน ข้า​ไม่​นิยม​เสพสม​กับ​หญิง​ที่​ข้า​ไม่​มี​จิต​เสน่หา”

ท่าน​ดาบ​พูด​ด้วย​ความ​มั่นใจ​แล้ว​ลุก​ขึ้น​เตรียม​กลับ คุณ​พระ​ส่าย​หน้าที่​กล่อม​ไม่​สำเร็จ​สัก​ที แต่​ก็​ไม่​ละ​ความ​พยายาม​ที่​จะ​ให้​ท่าน​ดาบ​นอน​กับ​ทาส​สาว​ของ​ตน​ให้​ได้

“เดี๋ยว​สิ​ขอรับ ดึกดื่น​ป่านนี้​แล้ว​กระผม​จัด​ห้อง​หับ​ไว้​ต้อนรับ เป็น​ห้อง​รับรอง​ส่วนตัว น่า​จะ​อยู่​พักผ่อน​ก่อนพรุ่งนี้​เช้า​จึง​ค่อย​กลับ”

“เห็น​สมควร​แล้ว ค่ำ​มืด​ดึกดื่น​ล่อง​เรือ​ไม่​น่า​จะ​เหมาะ” ก้าน​เสนอ​หน้า เลย​ถูก​ท่าน​ดาบ​ตวาด​ดุ​จน​จ๋อย​ไป

“อาญา​แผ่นดิน​กำหนด​ให้​ขึ้น​ทะเบียน​หญิง​โคม​เขียว​เพื่อ​จำกัด​โรค หาก​ท่าน​ดาบ​พัก​ที่​นี่ กระผม​จะ​จัด​เอกสาร​ให้​ท่าน​ตรวจตรา” คุณ​พระ​เอางาน​ขึ้น​มา​อ้าง แต่​ไม่​สำเร็จ​อีก เพราะ​ท่าน​ดาบ​ให้​ส่ง​เอกสาร​ทั้งหมด​เข้าไป​ตรวจ​ที่​วัง

ขณะ​ท่าน​ดาบ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​โถง เอ​ยาว​ดี​ถูก​ใช้​ให้​ไป​เอา​น้ำ​ชา สอง​ฝ่าย​จึง​ไม่​เห็น​กัน กระทั่ง​เอ​ยาว​ดี​ถูก​สมุน​สอง​คน​ของ​พริ้ง​กำราบ​ด้วย​การ​ตบ​ตี​ทำร้าย ท่าน​ดาบ​จึง​เดิน​ไป​เห็น​เอ​ยาว​ดี ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​จำ​กัน​ได้ แต่​ดูเหมือน​ท่าน​ดาบ​ออก​จะ​ตกใจ​และ​ผิดหวัง​อย่าง​มาก คิด​ว่า​นาง​คือ​หญิง​โคม​เขียว​ของ​ที่​นี่

ขณะ​ขวด​พา​พวก​นาง​ทาส​ออก​ไป คุณ​พระ​มอง​ออก​ว่า​ท่าน​ดาบ​สนใจ​ทาส​คน​ใหม่ และ​จาก​การ​พูดจา​กัน​เมื่อ​ครู่​ก็​น่า​จะ​เคย​พบ​กัน​มา​ก่อน จึง​ได้​โอกาส​คะยั้นคะยอ​ให้​เขา​อยู่​ต่อ ก็​พอดี​ท่าน​ดาบ​ซวนเซ​ด้วย​ฤทธิ์​น้ำ​จันท์ ก้าน​เลย​ต้อง​พา​ไป​พัก​ที่​เรือน​รับรอง​ส่วนตัว​ที่​คุณ​พระ​จัด​เตรียม​ไว้​ให้​แล้ว

จาก​นั้น​คุณ​พระ​ก็​ไป​สั่ง​การ​เนื่อง​ให้​แปลง​โฉม​ทาส​คน​ใหม่​เพื่อ​เอา​ไป​รับ​ใช้​ท่านชาย​คืน​นี้ แต่​พริ้ง​จะ​ไม่​ยอม​เพราะ​อยาก​ปรนนิบัติ​ท่าน​ดาบ​ด้วย​ตัว​เอง จึง​เกาะ​แข้ง​ขา​ขอร้อง​คุณ​พระ​เป็น​การ​ใหญ่

“หลีก​ไป...” คุณ​พระ​โวยวาย​สะบัด​เท้า​หนี​เกือบ​โดน​หน้า​พริ้ง “ท่านชาย​ไม่​โปรด​เอ็ง ดู​ก็​รู้ ท่านชาย​โปรด​นัง​นี่ เอ็ง​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ที่​ห้อง​โถง​ใหญ่​ได้​แล้ว กับ​เด็กๆของ​พวก​เอ็ง​ทั้งหมด​นั่น​ล่ะ”

พริ้ง​หน้าเสีย​มาก หัน​ไป​มอง​เอ​ยาว​ดี​ด้วย​สายตา​ชิงชัง ก่อน​พา​ตัว​เอง​ลุก​ออก​ไป​พร้อม​สมุน​สอง​คน ส่วน​เนื่อง​ฉุด​กระชาก​เอ​ยาว​ดี​เข้าไป​ใน​ห้อง​ด้าน​ใน​เพื่อ​แปลง​โฉม

“ไฉน​ท่านชาย​มี​ใจ​เสน่หา​ทาส​วิปลาส​เช่น​นั้น” ขวด​ส่าย​หน้า​ไม่​อยาก​เชื่อ

“พรุ่งนี้​คน​ทั้ง​วัง​ต้อง​ลือ​กัน​ว่า แม้แต่​ท่านชาย​ดาบ​ปราบ​ศัตรู​ยัง​ติดใจ​นาง​โคม​เขียว​ของ​ข้า ครา​นี้​โรง​โสเภณี​ของ​ข้า คง​เลื่อง​ชื่อ​ไป​ไกล​ทั่ว​ทั้ง​แดน​สยาม ฮะ​ฮะ​ฮ่า” คุณ​พระ​หัวเราะ​สา​แก่​ใจ

ooooooo

คืน​เดียวกัน​นี้​ที่​จวน​เจ้า​เมือง วาด​แอบ​ปีน​หน้าต่าง​ห้อง​ไป​หา​ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​ที่​ถูก​คุม​ขัง​อยู่​อีก​ห้อง แล้ว​ทำ​เก่ง​จะ​ช่วย​พา​พวก​เขา​หนี​ออก​ไป​จาก​ที่​นี่ แต่​ออ​ง​ดิน​ไม่​เห็น​ด้วย

“ทำ​เช่น​นี้​ไม่ได้​นะ ถ้า​หนี​ตอน​นี้​หม่อม​นวล​จะ​เข้าไป​เพ็ดทูล​ใน​วัง​ว่า​ทาง​เรา​บิดพลิ้ว​การ​แต่งงาน เรื่อง​เล็ก​จะ​กลาย​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ ทาง​ฝ่าย​สยาม​จะ​เข้าใจ​ไป​ว่า​เรา​ตั้งใจ​หมิ่น​พระ​เกียรติยศ”

“เรา​ต้อง​ออก​ติดตาม​เจ้าหญิง​นะ​เจ้า​คะ​ท่าน​ออ​ง​ดิน จะ​มา​ถูก​จองจำ​เช่น​นี้​ได้​อย่างไร” ติ๊ด​แย้ง

“ใน​เมื่อ​พูด​ความ​จริง​ไม่​มี​ใคร​เชื่อ พูด​ความ​เท็จ​ก็​ไม่​เห็น

จะ​ยาก​อะไร​นี่​นา”

“พูด​ความ​เท็จ...ท่าน​หมาย​ถึง...จะ​ให้​ยอม​รับ​ว่า​นาง​ทาส​วาด​นี่​เป็น​เจ้าหญิง​ตัว​จริง​หรือ​เจ้า​คะ”

ออ​ง​ดิน​พยัก​หน้า “ถ้า​สมิง​สิน​ธู​รู้​ว่า​เจ้าหญิง​หาย​ไป​โดย​ไม่​มี​ข้า​คุ้มครอง มัน​คง​ให้​คน​ออก​ตาม​หา​เจ้าหญิง​ทั้ง​แผ่นดิน แต่​ถ้า​ข่าว​ออก​ไป​ว่า​เจ้าหญิง​อยู่​ภาย​ใต้​การ​รักษา​ความ​ปลอดภัย​ของ​สยาม เจ้า​อา​คง​ยอม​รา​มือ​ชั่วคราว เจ้าหญิง​ก็​จะ​ทรง​ปลอดภัย”

ติ๊ด​ไม่​ชอบ​ความ​คิด​นี้​เลย มอง​วาด​อย่าง​รังเกียจ วาด​เอง​ก็​ใช่​ว่า​จะ​เต็มใจ แค่​ยัง​ห่วง​ค่า​จ้าง​ที่​ยัง​ไม่ได้​ก็​เท่านั้น...หลังจาก​ตกลง​กัน​เช่น​นั้น​แล้ว อีก​ไม่​นาน​นัก​พวก​หม่อม​นวล​ก็​มา​ปล่อยตัว​ออ​ง​ดิน​และ​ติ๊ด รวม​ทั้ง​วาด​ให้​ออก​มา​คุย​กัน​ด้วย​ดี

“ท่าน​ให้​ทหาร​มา​บอก​ว่าย​อม​รับ​ผิด​แล้ว แสดง​ว่า​เจ้าหญิง​องค์​นี้​เป็น​องค์​จริง​ใช่​หรือ​ไม่”

“สติปัญญา​ของ​หม่อม​เฉียบ​คม​ยิ่ง​นัก ข้า​เอาแต่​ห่วง​ความ​ปลอดภัย​ของ​เจ้าหญิง​มุ่ง​แต่​จะ​เชิญเสด็จ​พระองค์​กลับ

เชียง​น้อย มิ​ทัน​นึก​ว่า​จะ​ทำให้​หม่อม​นวล​เสีย​น้ำใจ”

หม่อม​นวล​หัวเราะ​ร่วน​รับคำ​ชม โดย​ไม่​รู้​เลย​ว่า​ออ​ง​ดิน​กำลัง​เล่น​ละคร​ฉาก​ใหญ่

“ได้ยิน​ชัด​ไหม อี​หนิม ท่าน​เจ้า​เมือง คุณหญิง ได้ยิน​หมด​ใช่​ไหม แผน​ของ​นาย​พล​เชียง​น้อย​ตบตา​หม่อม​นวล​มิได้​ดอก”

“ตกลง...ยกเลิก​การ​จองจำ​เรา​แล้ว​ใช่​ไหม​เจ้า​คะ เรา​มี​เรื่อง​ต้อง​ทำ​อีก​มาก ปล่อย​เรา​ไป​ได้​แล้ว​ใช่​ไหม​เจ้า​คะ” ติ๊ด​เอ่ย​ขึ้น​มา

“แหม ไฉน​ข้า​จะ​กล้า​ลงโทษ​ท่าน​จริงจัง ข้า​หวัง​ว่า​ท่าน​ออ​ง​ดิน​และ​นาง​ข้าหลวง​คง​ไม่​ถือ​โทษ​กัน​นะ เจ้าหญิง​เพคะ อย่า​คิด​หนี​หม่อมฉัน​เลย​นะ​เพคะ  เรื่อง​ลอบ​ปลง​พระชนม์​นั่น​ให้​พวก​เรา​ได้​ถวาย​การ​ช่วยเหลือ​เถอะ​นะ​เพคะ”

“ฮึ่ย...ต้อง​อยู่​ที่​นี่​ต่อ​อีก​นาน​เท่าใด​กัน​เนี่ย” วาด​เผลอ​บ่น แถม​ออกท่า​ทาง​ไม่​งาม​เอา​เสีย​เลย​ทั้งที่​ใส่​ชุด​สวย​งาม หนิม​เห็น​แล้ว​ไม่​วาย​คา​ใจ แอบ​บ่น​กับ​ตัว​เอง​ว่า

“ท่อง​เอา​ไว้ เจ้าหญิง​ทำ​หยาบคาย​เพื่อ​ตบตา​คน​อื่น​เท่านั้น ท่อง​เอา​ไว้ นังหนิม อย่า​คิดมาก”

เสร็จ​สิ้น​การ​สนทนา​กับ​พวก​หม่อม​นวล​แล้ว ออ​ง​ดิน​กับ​ติ๊ด​ตาม​วาด​เข้า​มา​คุย​ส่วนตัว​ใน​ห้อง

“พรุ่งนี้​เช้า​เจ้า​ไป​ย้าย​ข้าวของ​ที่​บ้านพัก​มา​ไว้​ที่​นี่ ต่อ​ไป​นี้​เรา​จะ​พัก​ที่​นี่ ส่วน​ข้า​จะ​ออก​ไป​ตาม​หา​เจ้าหญิง​ตั้งแต่​เช้าตรู่” ออ​ง​ดิน​บอก​กับ​ติ๊ด

“เรา​หลอก​เขา​ตอน​นี้ เบื้องหน้า​เมื่อ​พบ​เจ้าหญิง​องค์​จริง​เรา​จะ​ทำ​เช่น​ใด​ล่ะ​เจ้า​คะ”

“เจ้าหญิง​เอ​ยาว​ดี​ไม่​มี​พระ​ประสงค์​จะ​เสก​สมรส​อยู่​แล้ว เมื่อ​พบ​เจ้าหญิง พบ​องค์​รัชทายาท เรา​ทุก​คน​จะ​ไป​จาก​เมือง​สยาม คง​ไม่​มี​โอกาส​ได้​กลับ​มา เจ้าหญิง​จะ​หน้าตา​เช่น​ใด​ก็​ไม่​สำคัญ”

“พอ​ถึง​เวลา เรา​ทิ้ง​จดหมาย​ไว้​สัก​ฉบับ บอก​ว่า​ประเทศ​เชียง​น้อย​มี​เหตุ​อะไร​สัก​อย่าง​ไม่​สามารถ​เสก​สมรส​ได้ แค่​นี้​ก็​รอด  ส่วน​ข้า​ก็​เอา​ทอง​ค่า​จ้าง​ของ​ข้า​ไป​ไถ่​ตัว​ข้า​​  แม่ และ​นัง​ไผ่​เพื่อน​ข้า” พูด​ขาดคำ​วาด​ก็​ยื่นมือ​มา​ตรง​หน้า​ออ​ง​ดิน

“ยื่นมือ​มา​ทำไม”

“ทอง​ค่า​จ้าง​ของ​ข้า​ล่ะ ท่าน​ใช้​งาน​ข้า​ยาว​นาน​กว่า​เดิม ต้อง​ให้​มาก​ขึ้น​กว่า​เดิม​นะ”

“ถ้า​ข้า​ให้​เจ้า​ตอน​นี้ เจ้า​ก็​เหมือน​นก​ที่​ใส่​ปีก คง​โบยบิน​หนี​ออก​ไป​ใช่​หรือ​ไม่”

“ฮึ่ย...รู้ทัน​นัก เบื่อ​จริง”

“เจ้า​บอก​ว่า​ข้า​เป็น​เพื่อน ยาม​นี้​เพื่อน​ขอ​ให้​เพื่อน​ช่วย เจ้า​อย่า​ใจดำ​นัก​เลย เจ้าหญิง​หาย​ไป​คราว​นี้​ข้า​เจ็บปวด​จน​กิน​ไม่ได้​นอน​ไม่​หลับ​แล้ว อยู่​ช่วย​ข้า​อีก​หน่อย​เถอะ”

วาด​ไม่​ตอบ​รับ​หรือ​ปฏิเสธ แต่​มอง​หน้า​ออ​ง​ดิน​ที่​ขอร้อง​ตน​แล้ว​ถอน​หายใจ

ooooooo

หลังจาก​แต่งตัว​ให้​เอ​ยาว​ดี​เสร็จ​สรรพ เนื่อง​ก็​พา​เธอ​ไป​ที่​ห้อง​โถง ทุก​คนใน​ที่​นั้น​ตะลึง​มอง​ความ​งาม​ของ​เอ​ยาว​ดี​เป็น​ตาเดียว คุณ​พระ​ถึง​กับ​ออกปาก​ชม​ว่า​สวย​หยาด​เยิ้ม​เช่น​นี้​เอง​ท่านชาย​ถึง​มี​ใจ​เสน่หา แต่​นั่น​ยิ่ง​ทำให้​พริ้ง​เขม่นเอ​ยาว​ดี​มาก​ขึ้น ด้วย​กลัว​ตัว​เอง​จะตก​กระป๋อง​ก็​คราว​นี้

ถึง​เวลา​พา​เอ​ยาว​ดี​เข้าไป​รับ​ใช้​ท่าน​ดาบ แต่​เธอ​ขัดขืน​ไม่​ยอม ขวด​เลย​ชก​เข้าที่​ท้อง​จน​เธอ​หมด​สติ​ก่อน​จะ​อุ้ม​ไป​ที่​เรือน​รับรอง​แล้ว​จัด​ให้​เธอ​นอน​เคียง​คู่​บน​เตียง​กับ​ท่าน​ดาบ​ที่​มึนเมา​หลับ​ไป​แล้ว

“ปล่อย​มัน​ไว้​อย่าง​นี้ ลั่นดาล​ประตู​ซะ พรุ่งนี้​เช้า​ค่อย​มา​เปิด มี​หญิง​งาม​นอน​เคียง​ข้าง​ทั้ง​คืน ข้า​อยาก​รู้​จะ​มี​ชาย​ใด​ใจแข็ง​ต่อ​ไป​ได้ ฮะ​ฮะ​ฮ่า” คุณ​พระ​หัวเราะ​ร่า แล้ว​นำ​หน้า​ขวด​กับ​เนื่อง​ออก​ไป​จาก​ห้อง

ก้าน​ออก​ไป​หา​ยา​จะ​เอา​มา​ให้​ท่าน​ดาบ แต่​ไม่​สามารถ​เปิด​ประตู​ห้อง​ได้ บ่น​ด้วย​ความ​สงสัย​ว่า​ใคร​มา​ลั่นดาล​ไว้

“ฝีมือ​ของ​แม่​เอง​จ้ะ” เนื่อง​เดิน​ยิ้ม​มา​หา “ยา​นี่​ไม่​ต้อง​ดอก เรา​ให้​นาง​ทาส​บ้า เอ้​อ แม่​วาด เข้าไป​ถวาย​งาน​แล้ว”

“แม่​วาด...นางไม้​นั่น​น่ะ​รึ ท่านชาย​ไม่สบาย ทำ​เช่น​นี้​ไม่ได้ ข้า​เป็น​คน​สนิท ข้า​ต้อง​เข้าไป​ดูแล​ท่าน ให้​คน​เปิด​ประตู​เดี๋ยวนี้”

“เรื่อง​ดูแล​ปล่อย​ให้​แม่​วาด​จัดการ​เถอะ พ่อ​ก้าน​เป็นต้น​ห้อง เป็น​ทหาร​คน​สนิท ดูแล​ท่านชาย​มา​นาน ไม่​เหนื่อย​รึ​ไง”

ก้าน​ไม่​ฟัง ดึงดัน​แข็ง​ขัน​สั่ง​ให้​เนื่อง​เปิด​ประตู แต่​พอ​เนื่อง​พา​นาง​โลม​สอง​คน​มา​นำ​เสนอ ก้าน​ก็​อ่อน​เป็น​ขี้ผึ้ง​ลน​ไฟ แทบ​จะ​ให้​สอง​สาว​นั้น​อุ้ม​ไป​อีก​ห้อง...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 08:36 น.