เสน่ห์รักนางซิน

พัชราเห็นลูกมีความสุขก็พลอยสุขใจไปด้วย เอื้อมมือไปจับมือพริมไว้ ขอบใจเธอด้วยเสียงเบาเกือบจะเป็นกระซิบ พริมยิ้มรับเศร้าๆมองไปยังภูรีที่ประคองวิกกี้ขึ้นจากพื้น ทนดูต่อไปไม่ไหว ขอตัวกลับก่อนแล้วเดินลิ่วออกไป ภูรีพาวิกกี้ขึ้นเตียงเรียบร้อยวิ่งตามพริมจนทัน บอกว่าตอนนี้เข้าใจเธอแจ่มแจ้งแล้ว และจะยอมทำตามที่เธอต้องการ จะดูแลวิกกี้จนกว่าจะหาย แต่หลังจากนั้นจะหยุด

“ผมจะทำให้วิกกี้เข้าใจว่าเรื่องของผมกับวิกกี้ไม่มีวันเป็นไปได้ และเมื่อถึงตอนนั้นถ้าคุณยังไม่มีใคร ผมจะไปจีบคุณใหม่ หรือถ้าคุณมี ผมก็จะไปแย่งคุณมา” พูดจบภูรีเดินกลับโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามของพริม...

เมื่อสามสาวเพื่อนรักโคจรมาพบกันตอนบ่าย ต่างเม้าท์ถึงชายคนรักของตัวเองให้ฟัง แต่ละคนมีปัญหาความรักแตกต่างกันออกไป ปริตาชวนเพื่อนๆถ้าความรักจากคนรักของพวกเราทำให้เราทุกข์ เราหนีไปไกลๆให้พวกเขาตามหาเราไม่เจอน่าจะดี บุสกรไปไม่ได้เพราะใกล้เปิดเทอมแล้ว พริมเองก็ไม่ไป ถึงภูรีจะยอมดูแลวิกกี้ แต่เธอยังเป็นห่วงน้อง ขออยู่ดูจนแน่ใจก่อนว่าวิกกี้จะหายดี แผนหนีไปด้วยกันเป็นอันล้มเลิกไปโดยปริยาย

ooooooo

พัชราเห็นพริมทำตามที่ตกลงกันเอาไว้ จึง อนุญาตให้วีรีมานอนห้องเดียวกับพงศกรได้ แถมยังให้บัตรกดเงินสดกับเขาไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการพาวีรีไปตรวจครรภ์ เธอดีใจมากรีบโทร.บอกพริมถึงข่าวดีนี้ และยังเล่าอีกว่าพัชราโทร.ไปขอโทษพ่อของเธออีกด้วย แถมบอกท่านว่าจะดูแลเธออย่างดี

“แต่วีกลัวยังไงก็ไม่รู้ค่ะ อยู่ๆคุณแม่ก็เปลี่ยนไป”

“อย่ากลัวเลยค่ะ คุณพัชราไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว...

พี่ฝากบอกพงศ์ด้วยนะว่าห้ามเอาเงินไปใช้เรื่องไม่เป็นเรื่องเด็ดขาด อย่าทำให้คุณพัชราต้องผิดหวังที่อุตส่าห์ให้ความเมตตากับเราสองคน”

จังหวะนั้นบารมีเดินเข้ามาในบ้าน พริมจึงบอกวีรีว่าแค่นี้ก่อน วางสายแล้วถามบารมีว่ามีอะไรหรือเปล่า ท่านเห็นภูรีไปดูแลวิกกี้ที่โรงพยาบาลทุกวันก็เลยจะมาขอร้องให้เธอหยุดทำแบบนี้ เธอไม่จำเป็นต้องยกความสุขของตัวเองให้คนอื่น พริมยินดีถ้าความทุกข์ของเธอช่วยสร้างความสุขให้คนอื่นได้อีกหลายคน แต่ถ้าจะมีเรื่องที่ทำให้เธอลำบากใจก็คงจะเป็นเรื่องที่เธอต้องทำอย่างไรให้ภูรียอมหยุดรักเธอ

“ถ้าหยุดภูไม่ได้ คนอื่นก็ต้องเป็นฝ่ายหยุด” บารมีสีหน้ามุ่งมั่น ในเมื่อตั้งใจอย่างนั้น ท่านจึงไปหาวิกกี้

ที่โรงพยาบาลพร้อมกับพงศกร ช่วยกันกล่อมให้เธอเลิกสำออย เพราะท่านถามหมอมาแล้วว่าร่างกายเธอเป็นปกติดีเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ที่ยังไม่ยอมเดินเองเพราะอยากให้ภูรีมาคอยปรนนิบัติใกล้ชิด นี่คงถึงเวลาแล้วที่เธอต้องยอมรับความจริงว่าภูรีไม่ได้รักเธอแต่รักพริม พงศกรช่วยพูดอีกแรงหนึ่ง

“ที่พี่ภูมาดูแลพี่วิกกี้ เขาทำเพื่อพี่พริม ต่อให้พี่ป่วยไปอีกกี่สิบปี พี่ภูเขาก็ยังรักพี่พริม”