สัมปทานหัวใจ

ทางฝ่ายพวกไผทที่โดนอ่องกับชุมพลควบคุมตัวไปในป่าเปลี่ยวเพื่อฆ่าทิ้งตามคำสั่งของทักษิณา ไผทพยายามหว่านล้อมเพื่อให้มันเปลี่ยนใจไม่ฆ่าเพราะกลัวความผิดแต่ไม่เป็นผล

นอกจากรับคำสั่งจากทักษิณาให้ฆ่าพวกไผทแล้ว อ่องยังหาโอกาสจัดการชุมพลด้วยเพราะจะได้ลดตัวหารเงินส่วนแบ่ง ที่สำคัญทักษิณาบอกอ่องว่าชุมพลฆ่าเอิบตามคำสั่งของนาบุญ ก็เลยจะแก้แค้นให้น้องชายด้วย แต่เพราะสารวัตรนำกำลังตำรวจตามมาเสียก่อนจึงเกิดการปะทะกัน อ่องกับชุมพลหนีเอาตัวรอดโดยไม่รู้ว่าสนถือปืนติดตามไป

สนต้องการแก้แค้นชุมพลให้บุหรงเมียรัก ไผทกับจำนงไม่รู้ว่าสนหายไปทางไหน สารวัตรบอกให้รู้ว่านาบุญกำลังไปช่วยรัตตวัลย์ที่บ้านบนเขา พวกเราต้องตามไปสมทบ จึงมีการแบ่งกันเป็นสองทีม

เมื่อสบโอกาสหนีมาด้วยกันสองต่อสอง อ่องจะฆ่าชุมพลแต่สนโดดเข้าขวางและใช้ปืนตบศีรษะอ่องจนนิ่งไป จากนั้นสนย่างสามขุมเข้าหาชุมพลพร้อมเล็งปืนใส่

“บุหรง...คนที่มันทำร้ายเอ็งอยู่ตรงหน้าพี่แล้ว แกต้องชดใช้ หนี้แค้นครั้งนี้ต้องล้างด้วยเลือดของแกเท่านั้น”

“อย่าๆ ไว้ชีวิตฉันเถอะ อภัยให้ฉันด้วย ฉันกราบล่ะ ฉันขอโทษ”

ชุมพลก้มกราบปลกๆ สนไม่ได้สงสารหรือเห็นใจ แต่เลือกที่จะไม่ฆ่าชุมพลเพราะต้องการให้เขาไปชดใช้ความผิดให้บุหรงในคุก

ทันใดอ่องที่แกล้งสลบคว้าปืนใกล้มือจะยิงชุมพลเพื่อล้างแค้นให้เอิบ ชุมพลตาไวเห็นเข้ารีบแย่งปืนในมือสนมายิงสวน กระสุนโดนอกทั้งคู่นอนตายตาค้างท่ามกลางความตกใจของสนที่ยืนตะลึง เสียงปืนทำให้จำนงกับตำรวจอีกคนวิ่งมายังจุดเกิดเหตุ

ooooooo

มิสเตอร์ลี ปารเมศ และทักษิณาพารัตตวัลย์มาถึงบ้านพักบนเขา พิลาสลักษณ์ถูกขังอยู่ที่นี่รู้เห็นว่าเหยื่อรายใหม่คือรัตตวัลย์ก็คาดไม่ถึงและพยายามหาทางช่วยเธอด้วยการแอบจุดไฟเผาห้องเก็บของเพื่อให้ทุกคนวุ่นวายกับการดับไฟ

เมื่อพวกมิสเตอร์ลีหลงกล พิลาสลักษณ์ก็พารัตตวัลย์หนีออกทางป่าด้านหลัง แต่รัตตวัลย์ขอช่วยผู้หญิงหลายคนที่จะถูกนำไปขายออกมาด้วย แต่สุดท้ายทุกคนก็ไม่พ้นเงื้อมมือพวกมิสเตอร์ลี

มิสเตอร์ลีโกรธมากตบหน้าพิลาสลักษณ์แล้วด่าว่า “นังทรยศ” แถมจะยกเท้าเตะซ้ำอีกถ้ารัตตวัลย์ไม่รีบมายืนขวางจนเขาหยุดชะงัก

“อย่านะ เราไม่มีอาวุธ ไม่มีทางต่อสู้กับคุณได้อยู่แล้ว ถ้าคุณเป็นผู้ชายพอก็ควรมีความละอายใจ”

“แต่ฉันเป็นผู้หญิง ผู้หญิงตบสั่งสอนผู้หญิงคงไม่เป็นไรนะ” ทักษิณาเงื้อมือจะตบรัตตวัลย์ แต่ต้องชะงักกับน้ำเสียงดุดันของมิสเตอร์ลี

“หยุด!...เมื่อผมตั้งใจที่จะยกย่องคุณเป็นเมียเป็นแม่ของลูกผม ผมก็จะเห็นแก่คำขอของคุณก็ได้ เอาพิลาสลักษณ์ไปขังรวมกับนังพวกนี้”

“แล้วแม่นี่ล่ะ” ทักษิณาจ้องรัตตวัลย์อย่างเกลียดชัง