สัมปทานหัวใจ

“มิสเตอร์ลีพาคุณพิลาสลักษณ์มาเมืองไทยด้วย ตอนนี้พักอยู่ที่คอนโดส่วนตัวของเขา ฉันกำลังจะกลับไปหาทางหลอกถามต่อว่าคอนโดที่ว่าอยู่ที่ไหน”

“แค่นี้พอแล้ว ผมตามต่อเอง คุณรีบกลับบ้านไปได้แล้ว”

รัตตวัลย์ไม่เชื่อจะเดินหนี นาบุญรั้งแขนเธอไว้ พูดอย่างโมโหว่า

“อย่าดื้อได้มั้ย มันไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย”

“คุณไผทเคยช่วยเหลือฉัน น้องสาวเขากำลัง ตกนรก ฉันทนยืนดูเฉยๆไม่ได้หรอกค่ะ แล้วคนที่ขายเขา ไปก็เป็นพ่อของลูกฉัน ฉันต้องหยุดเขาให้เลิกทำชั่ว เพื่อมันปูจะได้มีภาพจำที่ดีกับพ่อของเขา แล้วอย่างนี้คุณจะคิดว่ามันไม่เกี่ยวกับฉันได้ยังไง”

เหตุผลนี้ทำให้นาบุญยอมปล่อยแขนเธอ จังหวะนี้ไผทเข้ามาหานาบุญบอกว่าตนรู้ที่ขังพิลาสลักษณ์แล้ว เป็นคอนโดส่วนตัวของมิสเตอร์ลีชื่อบลูซี

“ฉันให้สนกับไต๋จำนงรอสแตนด์บายอยู่ข้างนอก แกรีบไปเลย”

“รอฟังข่าวดีเว้ย” พูดแล้วไผทรีบไป นาบุญหันมาสั่งรัตตวัลย์ให้กลับไปที่งานและคอยจับตาพวกมิสเตอร์ลีอย่างเดียว ห้ามทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง

ไผทวิ่งออกมาเร่งสนกับจำนงซึ่งอยู่ในชุดคนขับรถของโรงแรมให้รีบไปเพราะตนรู้แหล่งที่ขังพิลาสลักษณ์แล้ว สนถามว่าเราต้องบอกสารวัตรหรือเปล่า ตอนนี้ท่านอยู่กับบุหงัน

“ไม่ต้อง ทันทีที่ช่วยลักษณ์ได้ สารวัตรจะนำกำลังเข้าจับกุมมิสเตอร์ลีกับพวกทั้งหมดทันที”

สามคนวิ่งไปขึ้นรถ แต่เมื่อถึงห้องพักมิสเตอร์ลี กลับพบแต่ความว่างเปล่าจึงรู้ว่าโดนหลอก แต่จะหนีก็ไม่ทัน เพราะลูกน้องของมิสเตอร์ลีกับอ่องและชุมพลโผล่มาสกัด อ่องไม่ให้ฆ่าทุกคนบนห้องนี้เพราะจะเคลื่อนย้ายศพลำบาก แต่โทร.รายงานทักษิณาแล้วได้รับคำสั่งให้ฆ่าทั้งหมดหมกป่าอย่าเหลือร่องรอยให้ตำรวจตามเจอ

ooooooo

ภายในห้องจัดเลี้ยง นาบุญยืนมองรัตตวัลย์อยู่ในระยะห่างพอควร สักครู่ทักษิณาเดินมาบอกเขาว่ามิสเตอร์ลีไปเปิดห้องพักแล้ว ท่าทางกรึ่มได้ที่และต้องการให้เขาเอาตัวบุหงันไปส่งที่ห้อง

“ถ้าบุหงันทำให้คุณลีพอใจยอมทำธุรกิจนี้กับเรา คุณจะได้รับการตกรางวัลอย่างงาม”

“ทักจะรออย่างใจจดใจจ่อเชียวค่ะ” ทักษิณายิ้มหวาน ทั้งที่สายตาโกรธเกลียดนาบุญแทบปิดไม่มิด

ขณะนั้นรัตตวัลย์เดินกลับมาที่โต๊ะอาหารไม่เจอมิสเตอร์ลี มีเพียงปารเมศนั่งอยู่คนเดียว

“มิสเตอร์ลีล่ะ”

“เขาขอไปคุยโทรศัพท์กับคู่ขา เครื่องดื่มคุณหายเย็นหมดแล้ว” พูดจบปารเมศโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่เตี๊ยมกันไว้ให้เข้ามาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้วคือน้ำอัดลมกับน้ำส้ม พนักงานวางไว้แล้วถอยออกไป

“ดื่มน้ำส้มก่อนสิวัลย์ เดี๋ยวน้ำแข็งละลายอีก”

รัตตวัลย์ไม่ไว้ใจปารเมศ หยิบแก้วน้ำส้มให้เขา ส่วนตัวเองหยิบแก้วน้ำอัดลมมาตั้งตรงหน้า

“ขอโทษนะคะ ฉันอยากดื่มอะไรที่มันซ่าๆหน่อย”

“คุณทำเหมือนไม่ไว้ใจผม”

“ฉันก็ไม่เคยไว้ใจคุณอยู่แล้ว เมื่อกี้คุณพูดถึงคู่ขาของมิสเตอร์ลี เขาคือใครหรือคะ”

“ก็ผู้หญิงไทยที่คุณลีพามาจากสิงคโปร์ไง”