พ่อยุ่งลุงไม่ว่าง
ตอนที่ 11
ooooooo
คุณหญิงจะพาคุณหลวงย้ายไปอยู่เชียงใหม่ พ่อ แม่ โต๊ด และพายจึงมาช่วยขนของ คุณหญิงยอมรับอย่างเสียใจกับความผิดพลาดของตัวเองว่า
“เป็นความผิดของฉันเอง สะเออะเปลี่ยนชื่อใหม่ อยากให้คนเรียกว่าคุณหญิงคุณชายเลยต้องตกเป็นเหยื่อ คนร้ายมันรับสารภาพว่า มั่นใจว่าบ้านนี้ต้องรวยแน่ๆเป็นถึงคุณหญิงคุณชาย เพราะความไม่เจียมตัวของฉันแท้ๆ เลยชักภัยเข้าหาตัว จะโทษใครได้ นอกจากตัวเอง”
กาโม่ขึ้นไปช่วยคุณหลวงเก็บของ คุณหลวงเอาหุ่นยนต์ตัวที่รักที่สุดให้กาโม่เผื่อกาโม่เหงาจะได้มีเพื่อนเล่น กาโม่เลยตั้งชื่อหุ่นยนต์ว่าคุณหลวงเพื่อจะได้รู้สึกใกล้ชิดกันตลอดเวลา
เมื่อเต็งกับชิดดาวกลับถึงบ้านรู้ว่ากาโม่ไปกับโต๊ดและพายแล้ว เต็งเสียใจมากที่ไม่มีใครบอกตนเลย พ่อกับแม่พยายามอธิบายให้เห็นว่ากาโม่สนิทกับพ่อแม่มากแล้ว ทุกอย่างดีขึ้นจึงเห็นเป็นจังหวะเหมาะ กาโม่จะได้ไปอย่างไม่มีปัญหามาก
“ห่วงแต่ความรู้สึกของกาโม่ แล้วผมล่ะ” เต็งตัดพ้อน้ำตารื้น
“เต็งรักกาโม่ไหม ถ้ารักหลานก็ปล่อยหลานไป ครอบครัวของกาโม่คือพ่อแม่ลูก ไม่ใช่ลุงหลาน อาหลาน มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเป็น นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคิดถึงความรู้สึกของตัวเองแล้วนะเต็ง” แม่หว่านล้อม
“คุณพ่อคุณแม่ท่านพูดถูกนะคะ รอเวลาให้กาโม่ปรับตัวสักระยะ แล้วเราค่อยเจอกันก็ได้”
ชิดดาวจับมือเต็งปลอบ เต็งนิ่งไปอึดใจแล้วถามว่าเครื่องออกกี่โมง
“พ่อว่าแกเพิ่งกลับมาถึงเหนื่อยๆ ขึ้นไปนอนพักก่อนดีกว่า”
“แกตามไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ” แม่บอก
“ผมอยากรู้ว่าเครื่องออกกี่โมงครับ” เต็งย้ำหน้านิ่งอย่างต้องรู้ให้ได้ เมื่อออกไปกับชิดดาว ก็พยายามโทร.หาโต๊ด แต่โต๊ดปิดมือถือ ชิดดาวสงสัยว่าอาจจะขึ้นเครื่องไปแล้ว เต็งดูนาฬิกาบอกว่าจงใจปิดมือถือมากกว่า
ชิดดาวถามว่ามีไลน์ของโต๊ดไหม เต็งบอกว่ามันเคยเปิดอ่านที่ไหน แล้วบ่นอย่างน้อยใจแกมเจ็บปวดว่า
“ตอนเอามาฝากแทบกราบ โตก็มาขโมยคืนไป ใจมันทำด้วยอะไร...บอกสักคำก็ไม่มี” เต็งน้ำตารื้น
เต็งทั้งร้อนใจ ทั้งน้อยใจ เจ็บใจ ยิ่งเจอรถติดก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่ ทั้งตบพวงมาลัยและกดแตรลั่น
ในสนามบิน...โต๊ดกับพายกำลังพากาโม่ไปซื้อขนม ทั้งสองมองกาโม่อย่างสบายใจที่เห็นลูกร่าเริงสนุกสนาน พายถามว่าจะไม่ให้กาโม่คุยกับเต็งหน่อยหรือ
“กาโม่กำลังสนุก กำลังเพลิดเพลินกับสิ่งใหม่ๆ อีกเดี๋ยวเราก็จะขึ้นเครื่องแล้ว นี่คือประสบการณ์ขึ้นเครื่องบินครั้งแรกของลูกนะ พายอยากให้ลูกร้องไห้เพราะความคิดถึงตลอดการเดินทางรึไง”
พายจ๋อยเล็กน้อย โต๊ดปลอบว่า
“ถ้าตัดอารมณ์ออกไป สิ่งที่เราทำอยู่นี่คือการแก้ไขสิ่งผิดพลาด และชดเชยให้กาโม่นะ มันอาจจะดูโหดไปหน่อย แต่เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง มันยากแค่ตอนเริ่มต้นเท่านั้นแหละ” โต๊ดมองหน้าพายถามหยั่งใจว่า “หรือว่าพายไม่อยากได้ลูกกลับไปอยู่กับเรา”
“อยากสิโต๊ด ไม่น่าถาม พายเป็นแม่เขานะ”
“งั้นก็อย่าเพิ่งใจอ่อนให้เสียการใหญ่ พายยังไม่รู้จักพี่เต็งดีพอ เกิดพี่แกเปลี่ยนใจไม่ยอมให้กาโม่กับเรานี่คือจบเลยนะ ถ้าแกสติแตก มาพากาโม่หนีไป เราจะทำยังไง”
พายบอกว่างั้นไปถึงที่นั่นก่อนค่อยให้ลุงหลานได้คุยกัน โต๊ดไม่รับปากแต่บอกว่าเอาไว้ถึงโน่นก่อนค่อยว่ากัน พอดีกาโม่ถือขนมเข้ามาสะกิดบอก
“พ่อครับ จ่ายเงินครับ”
“พอแล้วเหรอครับ ไหนพ่อดูซิ กาโม่ซื้ออะไรมั่ง” โต๊ดอุ้มกาโม่ขึ้นมาอย่างชื่นอกชื่นใจ แต่ลึกๆแล้วไม่สบายใจนัก
ฝ่ายเต็งขับรถไปสนามบิน แต่รถติดมาก ในที่สุดเขาถอดใจ
“ต่อให้ตามไปทัน แล้วเราอยากเห็นภาพกาโม่ร้องไห้ไม่ยอมกลับไปกับโต๊ดเหรอคะ” เต็งเสริมว่าถ้ากาโม่ไม่สนใจตนจะเจ็บกว่า “เพราะฉะนั้นไม่ไปดีกว่าค่ะ ไป พวกเราวิ่งหนีปัญหากันเถอะ”
ชิดดาวพยายามทำให้เป็นเรื่องขำๆ แต่ทันใดนั้นเสียงไลน์มือถือเต็งดังขึ้น เขาสงสัยว่าใครตั้งไลน์เสียงตน ชิดดาวบอกว่าตนเอง ตั้งไว้เผื่อฟลุกโต๊ดไลน์ตอบมา
เต็งตื่นเต้นหยิบมือถือมาดู ปรากฏว่าโต๊ดส่งคลิปที่กาโม่แสดงเลียนแบบพิธีกรของเต็งมาให้ดู
“น่ารักที่สุดเลยกาโม่” ชิดดาวปลื้ม เต็งดูคลิปไปมานับร้อยเที่ยวก็ยังยิ้มปลื้มทุกเที่ยว...
เต็งอดคิดถึงช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้ เวลานั้นเขากำลังลิสต์รายชื่อแขกที่จะเชิญมาในงานแต่งงาน กาโม่วิ่งเข้ามาในชุดเลียนแบบพิธีกรของเต็งเต๊ะท่าโชว์ เวลานั้นเต็งเช็กรายชื่อแขกอยู่ เขาบอกกาโม่โดยไม่หันมองเลยว่า
“กาโม่ไปเล่นคนเดียวก่อน ลุงไม่ว่าง”
กาโม่หน้าจ๋อย ถอยออกไป
เต็งเศร้าเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ชิดดาวเอาของว่างมาให้ เห็นเต็งเศร้าเธอบอกว่า
“ถ้าดูแล้วไม่ขำก็อย่าดูอีกเลยค่ะ กาโม่รู้เข้าเสียใจแย่เลย อุตส่าห์ตั้งใจแสดงให้ขำ”
เต็งถอนใจ ขอขึ้นไปล้างหน้าก่อนเดี๋ยวลงมา
พอขึ้นไปที่ห้องกาโม่ พบแต่ห้องที่ว่างเปล่า เสื้อผ้าก็ไม่เหลือ แม้แต่ชิ้นเดียว เต็งมองไปรอบห้องที่เหลือแต่ภาพในความทรงจำอย่างเจ็บปวด...
ชิดดาวตามเต็งขึ้นไป เห็นสภาพห้องที่ว่างเปล่าก็น้ำตารื้น เต็งมองชิดดาวพูดน้ำตาปริ่ม
“กาโม่ไม่อยู่กับเราแล้ว...”
เต็งกับชิดดาวกอดกันร้องไห้ด้วยความคิดถึงกาโม่...
ooooooo
เมื่อกลับมาพบพ่อกับแม่แล้ว เต็งพาชิดดาวไปกราบขอพรจากท่าน
“พ่อก็ขออวยพรให้รักกันยั่งยืนนะ ผ่านอุปสรรคกันมาเยอะ ต่อไปก็ขอให้ราบรื่น มีแต่ความสุขความเจริญ”
รับพรจากพ่อแล้ว ทั้งคู่ไปกราบเท้าแม่ แม่มองนิ่งไปอึดใจ ไม่วายประชดนิดๆว่า
“อวยพรช้าหน่อยก็ดีกว่าไม่ได้อวยพรนะ...” แล้วมองหน้าเต็ง “ชีวิตเรานี่มีอะไรแปลกๆได้ตลอดนะเจ้าเต็ง ชิงเข้าหอก่อนรับพรจากพ่อแม่ซะอีก...แกเคยมีบทเรียนหนักหนามาแล้ว ก็อย่าทำผิดพลาดซ้ำอีกมีอะไรก็พูดกันตรงๆ อย่ากลัวไปก่อน อย่าคิดไปเอง”
แม่มองชิดดาว ฝากความหวังว่า
“เป็นผัวเมียกันแล้ว มีอะไรก็เปิดอกพูดกันตรงๆนะ มีลูกของตัวเองซะ จะได้คลายคิดถึงเจ้ากาโม่ลงได้บ้าง... เชื่อแม่ เราทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น”
เต็งกับชิดดาวก้มกราบแม่ แม่ลูบหัวทั้งสองอย่างเอ็นดู...ชื่นใจไปด้วย
ooooooo
ที่หลังเวทีอีเวนต์งานหนึ่ง ที่โต้ หนมอบ และโจโฉไปออกงานด้วยกัน โจโฉทำก้อร่อก้อติกหนมอบจนถูกโต้ต่อยหน้าเป็นเรื่องเป็นราวกัน
ละอองเรียกโต้ไปตำหนิที่ไม่รู้จักระงับอารมณ์ทำให้เสียกันไปหมด โต้จึงรู้ว่าที่แท้ ทั้งหนมอบและโจโฉเป็นเด็กของละออง แต่เป็นแผนของละอองทำเป็นแยกสังกัดและมีเรื่องกันเพื่อสร้างเรื่องปั่นกระแส
โต้เสียใจที่ละอองมุ่งปั้นโจโฉและหนมอบโดยอาศัยตนเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานเท่านั้น
โต้คิดไม่ตกแจ้นไปหาทอย พอเจอหน้าก็ถามว่าหายไปไหนทั้งคืน มือถือก็ปิด ตนมีเรื่องจะปรึกษา พลางจะขึ้นไปที่ห้อง ทอยไล่ให้ไปปรึกษาพี่ออง บอกให้โต้หลีก ตนจะขึ้นไปนอน
“ฉันโดนพี่อองตัดหางปล่อยวัดแล้ว” โต้โพล่งบอกโผกอดทอยอ้อนวอน “เธออย่าทิ้งฉันนะทอย เธอเป็นคนเก่ง มีเธออยู่ด้วย ฉันไม่อดตาย”
ทอยนิ่งไปอย่างใช้ความคิด
ooooooo
โต๊ดกับพายพากาโม่ไปเที่ยวญี่ปุ่นก่อนกลับไปอเมริกา เมื่อไปถึงอเมริกา พายปิดตาพากาโม่เข้าห้องนอนทำเซอร์ไพรส์
พอกาโม่เปิดตาเห็นห้องนอนที่จัดตบแต่งสไตล์เด็กผู้ชาย บนเตียงมีรถแข่งมีซุปเปอร์ฮีโร่ต่างๆประดับ-ประดา กาโม่ตื่นตาตื่นใจ พอโต๊ดถามว่าถูกใจไหม พ่อกับแม่ช่วยกันจัดให้ กาโม่ตอบอย่างตื่นเต้นว่า
“ถูกใจที่สุดเลยครับ” วิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงรื้อของเล่นต่างๆที่วางอยู่บนหัวเตียง
โต๊ดกระซิบเบาๆกับพายว่า ไม่ยากอย่างที่กังวลนะ ถอนใจโล่งอกบอกว่า...
“ครอบครัวเราครบเสียทีนะ”
ฝ่ายเต็ง...แม้จะพยายามทำเป็นร่าเริงมีความสุข แต่ใจลึกๆคิดถึงกาโม่อย่างที่สุด วันนี้ก็ขึ้นไปที่ห้องนอนใหญ่รื้อเสื้อผ้าออกมากอง จนชิดดาวขึ้นมาเห็นแซวว่าจะเปิดท้ายขายของหรือ หาอะไรเดี๋ยวตนจะช่วยหา
“เสื้อยืดนำโชคของผมกับกาโม่น่ะครับ หายไปไหนก็ไม่รู้ ของดาวยังอยู่ไหม”
ชิดดาวบอกว่าอยู่ ถามว่าเขาส่งไปซักหรือเปล่า เต็งบอกว่าไม่ แต่ใส่ครั้งสุดท้ายนานมากแล้ว ชิดดาวถามว่าเราใส่พร้อมกันสามคนใช่ไหม เต็งบอกว่าใช่ แต่จำได้ว่าตนพับเก็บไว้ในตู้แล้ว
ชิดดาวชวนไปกินข้าวกันก่อน เดี๋ยวอาหารเย็นหมด เต็งเดินตามไปแต่ใจยังคิดไม่ตกที่หาเสื้อนำโชคไม่เจอ
