พ่อยุ่งลุงไม่ว่าง
ตอนที่ 11
ooooooo
พายเจอศึกหนักกับพ่อแม่ตามลำพังในห้อง พ่อแม่ตั้งข้อรังเกียจโต๊ดมากมายรื้อฟื้นความหลังว่า
“แม่เสียใจที่พายไม่เชื่อฟังแม่ กลับไปคบกับมัน แถมยังมีลูกกับมัน ทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลงไปอีก” พายถามว่าแล้วพ่อกับแม่จะให้ตนทำยังไง แม่ยื่นคำขาดว่า “พายต้องเลือกว่าจะเอาคนพวกนั้นหรือพ่อกับแม่”
พายตกใจถามแม่จะให้ตนทิ้งครอบครัวหรือ พ่อเสนอทันทีว่า
“พร้อมเงินค่าเลี้ยงดูก้อนโต รับรองว่าสามีกับลูกเธอจะสบายไปตลอดชีวิต”
“ถือซะว่าเป็นค่าปิดปากก็ได้ แล้วพายก็ย้ายไปเรียนหรือไปทำงานทางยุโรปแทน ไปชุบตัวใหม่”
พายฟังพ่อกับแม่แล้วอึ้ง ไม่ตอบ แต่ชวนกาโม่ว่า “เราไปจากที่นี่กันเถอะ” แม่ลุกพรวดถามว่าจะไปไหน พายบอกว่า “ไปให้พ้นจากคนไม่มีหัวใจ”
“นี่แกกล้าว่าพ่อกับแม่ขนาดนี้เลยเหรอพาย” พ่อโกรธมาก พายพูดทั้งน้ำตาว่า
“กาโม่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของพาย ซึ่งก็คือหลานแท้ๆของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่อาจจะไม่รัก ไม่ต้องการกาโม่ แต่ไม่ใช่พาย พายทำผิดกับกาโม่มามากพอแล้ว พายจะไม่ยอมทำผิดซ้ำสองอีก พายเลือกกาโม่ เลือกครอบครัวของพายค่ะ” พายพูดน้ำตาอาบหน้าแล้วอุ้มกาโม่ออกไป
“ถ้าแกออกไปจากบ้านนี้ ก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย” พ่อเสียงแข็ง เด็ดขาด แม่สำทับว่า
“แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกฉันสองคนว่าพ่อกับแม่...ฉันไม่มีลูกไม่รักดี ไม่เชื่อฟังอย่างแก”
“ต่อไปเงินสักบาทแกก็จะไม่ได้จากฉัน แล้วคอยดูว่าพอแกไม่มีเงินแล้วผัวแกยังจะรัก จะอยู่กับแกอีกไหม”
ฟังพ่อกับแม่แล้วพายร้องไห้จนตัวสั่น
“ไปกันเถอะครับแม่” กาโม่ยกมือเช็ดน้ำตาให้แม่ พายกอดกาโม่แน่น เดินออกไปไม่เหลียวหลัง
พ่อกับแม่พายที่ทำแข็งกร้าวกับพาย เมื่อพายเดินไปอย่างไม่เหลียวหลังก็ปรารภกันใจคอไม่ดีว่า เราทำถูกแล้วใช่ไหม ต้องดูกันต่อไปว่าผู้ชายคนนั้นมันจะปอกลอกลูกเราหรือเปล่า
“เห็นหน้าหลานไหมคะ ฉันสงสารจนแทบจะทนไม่ไหว” แม่ทนทำเข้มแข็งไม่ไหว พ่อกอดปลอบว่า
“เข้มแข็งไว้คุณ เราทำดีที่สุดแล้ว สมัยนี้ไว้ใจคนง่ายๆไม่ได้หรอก เวลาจะพิสูจน์ทุกอย่างเอง เราต้องอดทนเอาไว้เพื่อลูกสาวคนเดียวของเรานะคุณ”
ส่วนพาย...พออุ้มกาโม่ออกมาน้ำตานองหน้า
โต๊ดโผเข้ากอดปลอบทั้งแม่ทั้งลูก
“ไม่ต้องเสียใจนะพาย ครอบครัวของเรายังอยู่ เรายังมีกันอยู่พร้อมหน้าสามคนพ่อแม่ลูกนะครับ”
พายร้องไห้โฮออกมา โต๊ดกอดทั้งแม่ทั้งลูกไว้แน่น...
กาโม่หลับตาลง แม้จะต้องเผชิญกับความตึงเครียดเกินกว่าเด็กจะเข้าใจ แต่กาโม่ก็รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดในอ้อมกอดของพ่อกับแม่
ooooooo
ละอองเขี่ยรายการของเต็งไปแล้วก็จัดทีมงานชุดใหม่เตรียมทำรายการที่โต้เสนอคือรายการเกี่ยวกับสุขภาพและการออกกำลังกาย วันนี้เตรียมถ่ายรายการที่ฟิตเนส โดยมีทอยไปร่วมงานด้วย
แต่การณ์กลับเป็นว่า ละอองหาเด็กหนุ่ม หน้าเกาหลี ชื่อโจโฉ มาเป็นพิธีกรร่วมกับโต้ ทำให้โต้ไม่พอใจ กระชากสคริปต์ที่ละอองยื่นให้หุนหันเดินหนีไป ละอองเหล่มองสั่งให้ทอยตามไปเคลียร์
โจโฉ เด็กใหม่ไม่สบายใจถามละอองว่า “พี่โต้จะโกรธผมไหมครับ”
“เธอไม่เกี่ยวอะไรนี่ จะโกรธก็ต้องโกรธพี่” แล้วละอองก็สั่งช่างผม “ดูแลน้องด้วย เอาให้หล่อแจ้งเกิดเลยนะ สคริปต์พี่เคี่ยวจนเป๊ะแล้ว”
โจโฉมองละอองเขินๆ ละอองรุนหลังโจโฉไปที่ช่างหน้าผมพูดทีเล่นทีจริงว่า
“ดูแต่ตามืออย่าต้อง เจ้าของหวง”
โจโฉยิ้มเขิน ช่างหน้าผมกรี๊ดกันเบาๆแล้วรับโจโฉไปทำหล่อ
ทอยตามไปเคลียร์กับโต้ตามคำสั่งละออง โต้ถามหัวเสียว่าทอยรู้เรื่องนี้มาก่อนไหม ทอยบอกก็รู้พร้อมกันนี่แหละ โต้ไม่พอใจพึมพำ “พี่อองทำแบบนี้หมายความว่าไง”
“ก็จะดันเด็กนั่นโดยอาศัยเธอ เหมือนที่เคยดันเธอผ่านเฮียนั่นแหละ”
โต้บอกว่าไม่เหมือน เพราะตนดังแต่เต็งไม่ใช่และ “ไอ้นั่นมันเด็กกว่าฉันเยอะ”
“ของสดๆ ใหม่ๆ น่าสนใจมากกว่าอยู่แล้ว ไอ้พวกที่ขยันโชว์เห็นหมดแล้ว ไม่มีอะไรน่าค้นหา”
ทอยหางตาใส่โต้แต่หัวจดเท้า โต้ปรามาสว่าเด็กตุ๊ดนั่นจะมีอะไร แข่งสวยกับพี่อองมากกว่า ทอยหัวเราะถามว่าคิดอย่างนั้นจริงหรือ แอบไปกินขนมลับหลังพี่ออง คิดว่าพี่เขาโง่ไม่รู้หรือไง โต้ประชดคืนว่านึกว่าจะเหมือนเธอ พอทอยฉุนจ้องก็พูดใส่หน้าว่า
“แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้เหมือนกับเธอ ที่ปล่อยให้มันไปฮันนีมูนดูดดื่มต่อหน้าต่อตาอย่างงี้หรอก”
ทอยกำหมัดแน่นปรามว่าถ้าไม่ติดถ่ายรายการจะตั๊นหน้าให้ปากแตกเลย แล้วสั่งให้โต้ท่องสคริปต์เสียระวังเด็กใหม่จะเก่งเกินหน้าก็แล้วกัน ความสามารถตัวเองยิ่งมีจำกัดอยู่ด้วย โต้อยากจะขยี้สคริปต์ทิ้งแต่ทำไม่ได้เพราะยังไม่ได้ท่อง ได้แต่เอาสคริปต์ฟาดกำแพงระบายอารมณ์
ooooooo
ฝ่ายเต็งกับชิดดาว แม้จะเป็นช่วงฮันนีมูน แต่ก็อดคิดถึงกาโม่ไม่ได้ ชิดดาวถามว่าเราจะกลับกรุงเทพฯกันดีไหม เต็งถามว่าเบื่อแล้วหรือ มีอีกหลายเกาะที่เรายังไม่ได้ไปนะ
ชิดดาวบอกว่ากลัวเขาจะเบื่อ เพราะตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมีกาโม่อยู่ด้วยตลอด มาคราวนี้เลยเหมือนมากันไม่ครบ เต็งถอนใจพึมพำว่า “กาโม่จะคิดถึงเรามั่งไหมนะ”
ชิดดาวเสนอให้โทร.ไปหากาโม่ เต็งบอกว่าปล่อยให้กาโม่อยู่กับพ่อแม่เขาดีกว่า ถ้ามีปัญหาอะไรโต๊ดคงโทร.มาบอกเองแหละ ป่านนี้กาโม่คงสนุกสนานกับพ่อแม่เขาแล้วก็ได้ ชวนไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า
ที่โถงบ้านเต็ง แม่ พ่อ โต๊ดกับพายนั่งคุยกันถึงงานและอนาคตของโต๊ด พายและกาโม่ โต๊ดกับพายจะพากาโม่กลับไปอยู่อเมริกาเพราะที่นี่ทั้งสองคนยังไม่มีงานทำ พายก็ถูกพ่อแม่ตัดขาดไปแล้ว ถ้ากลับไปอยู่ที่อเมริกาทั้งสองคนก็ยังมีงานทำ ช่วยกันเลี้ยงดูกาโม่ได้
แม่ถามว่าแล้วจะไปกันเมื่อไหร่ โต๊ดบอกว่าตนพร้อมแล้วเพราะช้ากว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
ที่บันไดขึ้นชั้นบน กาโม่นั่งหลบแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันอย่างสนใจ ได้ยินพ่อพูดกับปู่ย่าว่า ถ้าช้ากว่านี้เต็งกับชิดดาวมีลูกแล้วกาโม่จะกลายเป็นส่วนเกิน ถึงจะรักกาโม่แค่ไหน หลานก็ไม่เท่าลูก
“เราสองคนคิดทบทวนมาอย่างดีแล้วครับ ถึงจะลูกเหมือนกัน คนนึงเลี้ยงเองกับมือ อีกคนฝากเขาเลี้ยง รักเท่ากันแต่ความผูกพัน ความพิเศษ ยังไงก็ต่างกันครับ... เราไม่อยากให้กาโม่รู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนไม่มีใครรักเขาจริงสักคน”
แม่ฟังแล้วใจอ่อนถามโต๊ดว่าแล้วจะไปกันเมื่อไหร่ โต๊ดบอกว่าก่อนเต็งกลับจากฮันนีมูน เพราะถ้าต้องจากกันตอนเจอหน้ามันทำใจยากกว่า บอกพ่อกับแม่เหมือนเป็นเป้าหมายในชีวิตว่า
“ถ้าผมกับพายไม่ได้กาโม่กลับไปด้วยกันคราวนี้ ความหวังที่ผมกับพายจะได้ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกกลับคืนมาคงจบ...อาจจะดูใจร้ายหักดิบ แต่ถ้าคิดไกลๆ ทำแบบนี้ดีกับกาโม่ที่สุด”
พายติงว่าเรากำลังคิดเองเออเองกันอยู่ เราน่าจะถามความสมัครใจของกาโม่ดูก่อน กาโม่ที่แอบฟังอยู่เดินหงอยๆมา บอกทุกคนว่า
“กาโม่จะไปอยู่กับพ่อแม่ครับ แต่กาโม่ขอแสดงงานโรงเรียนก่อนได้ไหมครับ”
กาโม่ร้องไห้โฮออกมาอย่างสับสน พายกับโต๊ดกอดลูกไว้อย่างปลอบใจ
ooooooo
ที่ชิดจันทร์รีสอร์ต...ชิดจันทร์คุยอยู่กับเต็งและชิดดาว ถามว่าจะกลับกันเมื่อไรหรือ เต็งบอกว่าพรุ่งนี้ ทันใดนั้นชิดดาวก็ร้องบอกอย่างตกใจให้ดูข่าวทีวีที่รายงานข่าวงานศพคุณชาย
ทุกคนตกใจเมื่อรู้ข่าวนี้ ชิดจันทร์เร่งให้รีบกลับไปกันเถอะ กาโม่คงตกใจเรื่องนี้มาก กอปรกับเต็งเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้เป็นวันที่โรงเรียนกาโม่มีงานและกาโม่ต้องแสดงในงานด้วย แต่ดูเวลาแล้วคงกลับไปไม่ทันดูกาโม่แสดง ทั้งสองตัดสินใจกลับกันเดี๋ยวนั้นเลย
ระหว่างทางเต็งโทร.ฝากเวนิสและลูกกวาดให้ช่วยไปเป็นกำลังใจให้กาโม่ แต่ทั้งสองไม่ว่างและปลีกตัวไม่ได้เลย บังเอิญทอยแวะมาหาลูกกวาด รู้เรื่องกาโม่จะแสดงที่งานโรงเรียน ตัดสินใจไปเป็นกำลังใจให้กาโม่
กาโม่ได้แสดงห้อง 5 ตอนบ่าย เต็งสบายใจขึ้น และวันนี้รถก็ไม่ค่อยติดคาดว่าคงจะทัน แต่พอเข้าเมืองรถก็ติดหนึบ ชิดดาวบอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะกาโม่มีกองเชียร์เยอะ เต็งเห็นว่ายังไงก็ไม่ทันแล้ว ไปหาอะไร กินก่อนเพราะหิวจนตาลายแล้ว ชิดดาวบอกว่าเราไปเซอร์ไพรส์ที่บ้านก็แล้วกัน
ถึงเวลาแสดงของกาโม่ ครอบครัวเต็งกับคุณหญิงไปให้กำลังใจกาโม่กับคุณหลวง ต่างถ่ายรูปถ่ายวีดิโอกันอย่างตื่นเต้น
ทอยไปถ่ายคลิปกาโม่ จนแสดงเสร็จกาโม่มองหาเต็ง พลันก็ได้ยินเสียงทอยร้องเรียก
“กาโม่...กาโม่...ทางนี้”
กาโม่ดีใจมากวิ่งไปหาทอยต่างกอดกันด้วยความคิดถึง แต่เมื่อกาโม่บอกว่าตนจะไปอยู่กับพ่อแม่ที่อเมริกาวันนี้แล้ว ทอยถามว่าลุงเต็งยังไม่กลับจากฮันนีมูนไม่ใช่เหรอ กาโม่บอกว่าพ่อให้ปิดเป็นความลับไม่อยากให้ลุงรู้
ทอยได้ทียุว่าดีแล้ว ไม่มีใครรักเรามากเท่ากับพ่อแม่ของเราเองหรอก กาโม่หน้าจ๋อยเสียใจ แต่เมื่อทอยยุแหย่ให้กาโม่ไม่ชอบเต็งมากเข้า กาโม่ก็บอกว่าไม่อยากฟังแล้ว
พอดีคุณหลวงมาตามกาโม่ให้ไปถ่ายรูปหมู่ กาโม่ขอไปถ่ายรูป บอกทอยว่า
“อาทอยต้องรอกาโม่ตรงนี้นะ”
แต่พอกาโม่ไป ทอยก็เดินออกไปจากโรงเรียนด้วยความรู้สึกเจ็บใจ
