เงินปากผี
ตอนที่ 8
ในที่สุดก็ถึงวันสวดศพเสริมวันสุดท้าย มาลินมาร่วมงานด้วย แสร้งร้องไห้ปิ่มจะขาดใจตายต่อหน้าทุกคน แต่ไม่มีใครเชื่อมารยาสาไถยของเธอแม้แต่น้อย โดยเฉพาะวันพุธกับพินทุอรที่มองมาด้วยความหมั่นไส้
เลี้ยงก็เช่นกัน แทบระงับใจไม่อยู่ อยากโผล่ไปเล่นงานมาลิน ถ้าหลวงตาอ่ำจะไม่ห้ามไว้
“มือที่แปดเปื้อนกรรมชั่ว ล้างยังไงก็ล้างไม่ออกหรอกนะโยมเลี้ยง”
“แล้วจะปล่อยให้มันลอยนวลหรือครับ...หลวงตาก็เห็นว่ามันทำร้ายผม ทำร้ายเสริม แถมโกงสมบัติผมจนหมด”
“ถึงวาระสุดท้ายก็ไม่มีอะไรที่เป็นของเราอย่างแท้จริง แม้แต่ร่างกายและลมหายใจ จะเหลือทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังได้ระลึกถึงก็คือความดีความชั่วเท่านั้น”
เลี้ยงฮึดฮัด พยายามไม่สบตาหลวงตาอ่ำที่ได้แต่ถอนใจยาว
“อีกไม่นานหรอกโยมเลี้ยง กรรมจะทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด อีกไม่นาน...ไปเถอะโยมเสริม ถึงเวลาแล้ว”
หลวงตาอ่ำหันไปบอกวิญญาณของเสริมให้เตรียมตัวกลับร่าง ก่อนปรายตาไปทางพระสยามที่เดินจงกรมด้านนอกอย่างสงบ วิญญาณเสริมถึงกับตะลึง หลวงตาจึงอธิบายอย่างมีเมตตา
“กรรมที่เกาะเกี่ยวกันมาแต่อดีตชาติ ทำให้มาพบกันในชาตินี้ ต้องช่วยเหลือและชำระสะสางกันไปไม่รู้จบรู้สิ้น”
จูหยวนไม่รู้เรื่องวิญญาณเสริมไปอยู่กับหลวงตาอ่ำ พยายามเรียกมาสะกดอย่างที่มาลินต้องการ แต่นอกจากจะไม่ได้สัญญาณตอบรับ ยังต้องตะลึงแทบสิ้นสติ
เมื่อเห็นว่าโลงศพของเสริมสั่นแรงเหมือนถูกเขย่า!
โลงศพของเสริมกลิ้งหล่นพื้น พร้อมร่างของเสริมที่ฟื้นคืนชีพ วันพุธ พินทุอร รุ้งแก้วและอุไรดีใจมาก รีบพาร่างอ่อนแรงของเสริมส่งโรงพยาบาล โดยมีธงชาติตามไปเยี่ยมและแสดงความยินดีกับวันพุธด้วย
“ข้าดีใจกับแกด้วยนะโว้ยไอ้พุธ...มาคิดๆดู หรือว่ามันจะไม่เกี่ยวกับอาถรรพณ์เหรียญนั่นวะ”
“อย่าพูดถึงมันเลยว่ะชาติ ยังไงข้าก็ไม่มีวันญาติดีกับไอ้ผีเลี้ยงนั่นแน่ๆ มันทำให้คุณพ่อเกือบตาย ถ้ามันไม่มาวุ่นวายกับคนในบ้าน พ่อข้าคงไม่ต้องอยู่ในสภาพนี้ สมบัติก็คงไม่ถูกโกง”
มาลินถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าเสริมยังไม่ตาย แต่ยังปากดี หาเรื่องต่อปากต่อคำกับวันพุธและพินทุอร จนหวิดมีเรื่องตบตีกับลูกเลี้ยงสาว ถ้ารุ้งแก้วกับวันพุธจะไม่กระโจนขวางและลากตัวพินทุอรกลับห้อง
การฟื้นคืนชีพของเสริมทำให้คำสั่งเสียในพินัยกรรมยังไม่มีผล มาลินหัวเสียมากและหมายมั่นปั้นมือจะทำให้ทรัพย์สมบัติทุกอย่างมาเป็นของตนอีกครั้ง โดยจะให้อาคมชู้รักช่วยอีกแรง
วันพุธกับพินทุอรเตรียมรับมือมาลินเต็มที่ แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น ก็อยากให้อุไรย้ายไปบ้านเช่าอย่างสงบเสียก่อน แม่บ้านเก่าแก่ปลื้มใจมากและอยากให้รุ้งแก้วมาอยู่ด้วย วันพุธเห็นดีเห็นงาม แต่รุ้งแก้วปฏิเสธ อ้างว่าอยากอยู่ที่หอพักเดิมเพราะเป็นสมบัติที่พ่อแท้ๆทิ้งไว้ให้ แต่ความจริงคือยังไม่อยากให้ใครรู้ว่าตนติดต่อกับเลี้ยงได้
ooooooo
ระหว่างที่เสริมพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล มาลินไม่เคยแวะไปเยี่ยม แต่ฉวยจังหวะนี้ใช้ชีวิตฟู่ฟ่า ช็อปปิ้งแทบทุกวันและปรนเปรอเมฆาน้องชายคนเดียวแบบไม่ขาดมือ
“เห็นไหม...เชื่อฉันแล้วทุกอย่างก็สำเร็จ”
“ผมไม่ได้ฝันไปนะพี่ลิน”
“เอ๊ะ...แกนี่ยังไง สมบัติพวกนั้นต้องเป็นของเราอยู่แล้ว ถูกต้องตามกฎหมายด้วยนะ”
“แล้วไอ้พุธกับน้องมันล่ะพี่ลิน...คุณเสริมก็ดันฟื้นมาอีก”
มาลินยักไหล่ไม่ยี่หระ มั่นใจว่าตัวเองจะควบคุมสถานการณ์ได้ “จะกลัวอะไร้...ก็กดมัน อย่าให้มันโงหัวได้สิ มีหรือที่มันจะกล้าลุกขึ้นมาทวงสมบัติ จำไว้นะ...ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนั้นต้องเป็นของเรา!”
นอกจากเรื่องบ้านเสริมที่มาลินต้องการฮุบ บริษัทของเขาก็เป็นอีกอย่างที่มาลินอยากได้ แต่เพราะเรียนไม่สูง และไม่อยากโดนฉีกหน้าเหมือนตอนชานนท์ยังมีชีวิต เลยตัดสินใจส่งอาคมชู้รักไปดูแลกิจการแทน เมฆาไม่เห็นด้วยเพราะไม่ไว้ใจอาคม แต่ไม่มีทางเลือกเพราะตัวเองก็ไม่ชอบทำงานและไม่มีความรู้
วันพุธกับพินทุอรโทร.เรียกรุ้งแก้วกับอุไรมาที่บ้าน เมื่อเห็นว่ามาลินกับเมฆาไม่อยู่ อุไรรับปากทันทีเพราะคิดถึงสองพี่น้อง และอยากไปช่วยล้างอาคมรอบบ้านตามคำขอของเลี้ยงที่มาเข้าฝันเมื่อคืนก่อน
มาลินมัววุ่นเรื่องบริษัท ปล่อยปละละเลยไม่เตรียมของเซ่นให้ผัน ผีแก่จากกรุงเก่าต้องซมซานหาของกินรอบบ้าน โดยมีรุ้งแก้วแอบมองอย่างกลัวๆ ผันต้องหนีกลับไปหาจูหยวนเวลาต่อมา เมื่ออุไรใช้น้ำผสมเบี้ยแก้ของหลวงตาอ่ำล้างอาคมรอบบ้าน และปล่อยให้เลี้ยงมาเล่นงานผันจนแทบเอาตัวไม่รอด
เมื่อมาลินกลับบ้านเห็นอุไรกับรุ้งแก้วก็จะเล่นงาน แต่ถูกเลี้ยงสั่งสอนจนต้องถอยกลับห้อง เพียงเพื่อจะพบว่าผันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว มาลินโกรธมาก พาลจะตัดเงินเดือนของวันพุธกับพินทุอร แถมขู่จะยึดบริษัทเสริม จนสองพี่น้องแทบทนไม่ไหว โดยเฉพาะวันพุธประกาศกร้าวใส่หน้ามาลินกับเมฆา
“จำไว้...อีกไม่นาน ผมจะเอาสมบัติทั้งหมดคืน คุณสองคนพี่น้องจะไม่ได้อะไรติดตัวจากบ้านนี้แม้แต่ชิ้นเดียว!”
รุ้งแก้วไปค้างกับอุไรด้วยความเป็นห่วง จึงช่วยแม่บ้านเก่าแก่บ้านเสริมไว้ทันเวลา ตอนยุรีเมียขี้หึงของจูหยวน ส่งกุมารทองมาเล่นงาน เลี้ยงซึ่งกำลังสั่งสอนมาลินที่กล้าโกงสมบัติของลูกชายหญิงของเขา ต้องปรี่มาช่วยอุไรแทบไม่ทัน เพราะรุ้งแก้วส่งกระแสจิตมาถึง
ooooooo
กุมารทองถูกเลี้ยงหักคอและส่งคืนยุรี อุไรเลยปลอดภัยและอดไม่ได้จะถามรุ้งแก้วตรงๆเรื่องที่อีกฝ่ายติดต่อกับเลี้ยงได้ รุ้งแก้วลำบากใจเพราะรับปากเลี้ยงไว้ แต่สุดท้ายก็ยอมสารภาพ
“หลายครั้งที่รุ้งมีอันตราย คุณก็มาช่วยรุ้งไว้ แรกๆ รุ้งกลัวท่าน แต่พอทราบดีว่าท่านปรารถนาดีต่อรุ้ง ต่อพุธ และทุกคน รุ้งก็เลยไม่กลัวค่ะ”
“ป้าดีใจที่ได้ยินแบบนี้นะคะ”
“วันก่อนคุณมาเข้าฝัน บอกว่าถ้ารุ้งมีอันตราย ให้นึกถึงคุณ รุ้งเลยเรียกคุณมาช่วย”
อุไรพยักหน้า ยินดีที่ได้ยินว่าเลี้ยงยังคุ้มครองทุกคน แต่ต้องรีบหลบตากลบเกลื่อนเมื่อถูกรุ้งแก้วถาม
“ว่าแต่...คุณเป็นใครคะ แล้วมีความสำคัญกับคนที่บ้านพุธยังไง”
“วันหนึ่งป้าจะเล่าให้ฟัง แต่ว่าคืนนี้นอนก่อน เถอะค่ะ...”
มาลินไม่กลัวเลี้ยง เดินหน้าให้อาคมมาบริหารงานที่บริษัทเสริม แต่ก็เกิดเรื่องจนได้ตั้งแต่วันแรกๆ เมื่อเธอดันไปเห็นมธุรสเลขาฯสาวสวยของอาคมกำลังยั่วยวนเขา
มธุรสตกใจวิ่งหนีออกจากห้อง มาลินจะตามแต่ถูกอาคมรั้งตัวไว้
“ปล่อยๆ ปล่อยสิ นี่ถ้าฉันมาช้า คุณกับมันก็คง...”
“ทุเรศน่า พูดจาให้เกียรติกันบ้าง”
“ไม่รู้ล่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นเมียคุณ...ไม่มีเมียคนไหนหรอก อยากเห็นผัวมีผู้หญิงอื่น”
อาคมรำคาญแต่ไม่โวยวาย เลือกจะเดินไปเก็บของ มาลินถึงกับหน้าเสีย
“คุณจะทำอะไร...จะไปจากที่นี่เหรอ ฉันไม่ยอมให้คุณไป”
“คุณไม่ให้เกียรติผม เราขาดกัน...นึกเสียว่าไม่เคยรู้จักกันดีกว่า สบายใจด้วยกันทั้งสองฝ่ายด้วย”
“ไม่...ฉันไม่ยอมให้คุณไป”
มาลินโผกอดชู้รักจากด้านหลัง ท่าทีลุ่มหลงจนอาคมย่ามใจ แกล้งทำเสียงตึง
“ผู้หญิงสวะอย่างนั้น คุณไม่ควรเอามาเป็นอารมณ์ ผมแค่หว่านเสน่ห์เพื่อร้อยมันไว้ใช้งาน เมื่อผมเข้าใจระบบงานของที่นี่แล้ว คุณจะเฉดหัวมันออกไปวันไหนก็ได้”
คำปลอบของเขาทำให้มาลินปลื้มใจ เชื่อสนิทว่าเขาจริงใจกับเธอ อาคมเห็นดังนั้นก็ยิ้มพอใจ
“จริงหรือเปล่าที่ไม่ยอมให้ผมไปจากคุณ”
“จริงสิคะ”
“ถ้างั้นผมจะไม่ยอมไปจากคุณ...จนกว่าเราจะตายจากกัน!”
ooooooo
