นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เงินปากผี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1
    • 2
    • 3

    เมฆาทนอึดอัดในออฟฟิศเสริมไม่ไหว ออกตระเวนรอบกรุงเทพฯตามประสาพวกเสเพล ชอบเที่ยวมากกว่าทำงาน เลี้ยงตามหลอกหลอนเพราะแค้นที่อีกฝ่ายทำร้ายพินทุอรเสมอ เมฆากลัวมาก ขับรถไปหลบในวัด หวังให้พระช่วยคุ้มครอง แต่เลี้ยงก็อาฆาตเสียงกร้าว

    “คิดว่าจะหนีพ้นรึ...บอกนังมาลินว่าอย่าวุ่นวายในบ้านของกูอีก ไม่งั้นกูจะไม่ไว้ชีวิตมึงสองพี่น้อง!”

    มาลินยังไม่รู้เรื่องน้องชายคนเดียวถูกเลี้ยงตามรังควาน มัวโกรธดาเรศที่อีกฝ่ายลาออกแบบไม่ไว้หน้า เลยเอาคืนด้วยการใช้ยาเสน่ห์ของจูหยวนฉีดใส่หน้า และสั่งให้บอกชื่อคนถือพินัยกรรมของเสริม

    ชื่อของสยามออกจากปากดาเรศซึ่งไม่รู้ตัว มาลินย่ามใจมาก แต่ชั่วอึดใจเดียวก็ต้องหน้าเสีย เมื่อเมฆาโทร.มาตามให้ไปช่วยเขาจากวัด

    “พี่ลินมาช่วยผมที ผม...ผมโดนผีหลอกกลางวันแสกๆเลยพี่ลิน”

    “อะไรนะเมฆา ผีหลอก...ผีที่ไหนกัน”

    “ผี...ผีไอ้คนที่มีรูปอยู่ในบ้านเราน่ะพี่ลิน”

    “ไอ้เลี้ยง...แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน”

    “ที่วัด...ผมนึกว่าผมตายแล้ว มันน่ากลัวมาก”

    “ไม่ต้องกลัวมัน เราสองคนจะไม่มีวันแพ้มันเป็นอันขาด ซินแสจูหยวนต้องช่วยเราได้”

    มาลินแวะไปรับเมฆาจากวัดและพาไปหาจูหยวนที่ศาลเจ้าหลังจากนั้น ขอให้ช่วยปราบเลี้ยง

    “มนตร์ดำที่ฉันมีอยู่ก็ไม่มีพลังแล้ว...ทำอะไรก็ไม่ได้ หมู่นี้ฉันไม่ค่อยได้ปฏิบัติ จิตมันก็เลยไม่นิ่ง แล้วก็ไม่แกร่งเหมือนเมื่อก่อน ซินแสหาของขลังหรือผีให้ฉันใช้ดีกว่า”

    “งั้นเอาผีไปคุ้มครองตัวเอง วันนี้ไม่มีคนเก็บเงิน ยุรีปลีกวิเวกไปเรียนวิชา”

    “เรียนวิชา...หมายความว่ายังไง นี่ยุรีจะเป็นหมอไสยศาสตร์เหมือนซินแสหรือคะ”

    “เธอก็รู้ว่ายุรีตาบอดเพราะวิหคภูตของไอ้เลี้ยง มาลิน...เราต้องร่วมมือกัน...ไม่ยังงั้นเราจะเอาชนะมันไม่ได้”

    “ถ้ามันตามราวีฉันกับน้อง ฉันคงต้องเรียนวิชาจริงจังแล้วล่ะ...แล้วไหนล่ะผีของซินแส”

    จูหยวนผายมือไปมุมห้อง เผยให้เห็นร่างของผันที่ห้อยหัวมาขี่คอเมฆา เมฆาถึงกับหน้าซีดตัวสั่น มาลินต้องขอให้ผันลงจากคอน้องชาย ซินแสใหญ่มองมาขำๆ ก่อนสั่งผีจากกรุงเก่าให้กลับไปบ้านเสริม

    “ท่านขุน...ไปช่วยมาลินหน่อย เอาชนะไอ้เลี้ยงให้ได้ จำไว้...ไอ้เลี้ยงคือศัตรูของพวกเราทุกคน”

    “แล้วท่านขุนไม่ต้องอยู่ในขวดวิญญาณหรือ” มาลินถาม

    “ไม่...อาคมของท่านขุนแกร่งกล้าจนไม่ต้องอยู่ในขวด แต่สามารถไปไหนมาไหนได้ตามอิสระ เขาจะช่วยเธอทันทีที่เธอมีอันตราย ขออย่างเดียว...เซ่นไหว้และบูชาในสิ่งที่ท่านขุนต้องการ”

    ooooooo

    เลี้ยงรับรู้จากญาณพิเศษว่าจูหยวนจะส่งผันไปป่วนบ้านเสริม รีบส่งสัญญาณบอกรุ้งแก้วให้พาวันพุธกับพินทุอรกลับบ้าน เพราะเสริมกับอุไรจะมีอันตราย

    รุ้งแก้วร้อนใจมาก ตัดสินใจแกล้งปวดท้องให้วันพุธกับพินทุอรพาออกจากห้างที่แวะมากินข้าว โดยไม่รู้เลยว่าเวลานี้เสริมกับอุไรต้องรับมือผันที่แปลงตัวเป็นเลี้ยงมาหลอกหลอน!

    โชคดีที่เสริมพกเบี้ยแก้ของหลวงตาอ่ำ ผันเลยเผยโฉมแท้จริงและถอยไปฟ้องมาลินที่ถึงกับหน้าถอดสี

    “เบี้ยแก้...นี่หมายความว่าตลอดเวลามันไม่ได้อยู่ในอำนาจมนตร์ดำของฉันเลยเหรอท่านขุน”

    “มันหลอกเธอ...มันหลอกเธอ...มันหลอกเธอ”

    “เลวจริงๆ ฉันไม่น่าโง่เลย แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้”

    ผันส่ายหน้าเคืองๆ “ฉันทำอะไรมันไม่ได้...เบี้ยแก้ทำจากคดกะลาตาเดียวอายุนับร้อยๆปี  ผ่านการปลุกเสกและสวดมนต์มานาน...พลังพุทธคุณยิ่งใหญ่นัก”

    “ท่านขุนยังทำไม่ได้ แล้วใครจะทำ”

    “เธอไง...แย่งเบี้ยแก้คดกะลานั่นมาให้ได้ อย่าให้มันรู้ตัวยิ่งดี...จำไว้...ตอนนี้อาคมทุกชนิดทำอะไรมันไม่ได้”

    “ถ้าอาคมใช้ไม่ได้ โอย...ฉันจะทำยังไงดี มีทางอื่นอีกไหมท่านขุน”

    “ให้ฉันสิงน้องเธอสิ!”

    มาลินไม่มีทางเลือก ความอยากเอาชนะทำให้ผันได้สิงร่างของเมฆาสมใจและลงไปหาเรื่องพวกวันพุธซึ่งเพิ่งกลับจากข้างนอกพร้อมรุ้งแก้วที่แกล้งปวดท้อง

    รุ้งแก้วกวาดตามองรอบบ้านเสริมหาความผิดปกติ แต่ไม่ทันได้เรื่องก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดทักของมาลิน

    “หอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่ซะที่นี่เลยสิ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา”

    “รุ้งไม่สบายค่ะ ถ้าดีขึ้นแล้วจะรีบกลับ”

    “ดี...เป็นผู้หญิงน่ะ ต้องรู้จักรักนวลสงวนตัวไม่ใช่วิ่งแร่มาบ้านผู้ชายเป็นว่าเล่น...ผู้หญิงดีๆเขาไม่ทำกัน”

    มาลินขยับไปใกล้รุ้งแก้ว กระซิบถามให้ได้ยินแค่สองคน

    “แกมาคนเดียวหรือว่าเอาไอ้ผีเลี้ยงมาด้วย แกเป็นร่างทรงของมันนี่...บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ เร็ว...นังรุ้งแก้ว!”

    รุ้งแก้วส่ายหน้า ไม่ตอบและไม่ปฏิเสธ มาลินโมโห จิกผมให้เงยหน้า

    “แกอยากโดนดีใช่ไหม แกท้าทายฉันใช่ไหมนังรุ้งแก้ว”

    “อย่าค่ะคุณมาลิน...รุ้งเจ็บ”

    “ไม่เชื่อ...ถ้าแกเจ็บจริง แกต้องร้องออกมาแล้ว นี่แกต้องไม่เจ็บใช่ไหม”

    เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของรุ้งแก้ว ทำให้เลี้ยงอดใจไม่ไหว โผล่มาผลักมาลินไปอีกทาง อุไร วันพุธและพินทุอรวิ่งมาทันเห็นเหตุการณ์พอดี ตั้งท่าจะร้อง แต่มาลินก็โพล่งขัดขึ้น หวังปั่นหัววันพุธให้เข้าใจผิด

    “ไอ้ผีเลี้ยง ไป๊...ไป นังรุ้งแก้วมันพาผีเข้าบ้าน ช่วยด้วยค่า นังรุ้งแก้วมันพาผีเข้าบ้าน”

    เลี้ยงโกรธจัด พุ่งสิงร่างรุ้งแก้วแล้วตวาด

    “แกล่ะ...นังมาลิน พาผีเข้ามาในบ้านนี้ทำไม”

    มาลินลอบยิ้มร้าย หันไปทำหน้าเป็นเดือดเป็นร้อนกับวันพุธ

    “โอ๊ย...ผีอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง พุธ...ดูนะ นังรุ้งแก้วมันเป็นร่างทรงของผี แกจะรักมันลงเหรอวันพุธ”

    อุไรเห็นท่าไม่ดี ช่วยพูดปกป้องรุ้งแก้ว แต่เลี้ยงทนต่อไปไม่ไหว พุ่งตัวออกจากรุ้งแก้วไปทำร้ายมาลิน ผันซึ่งสิงร่างเมฆาถลาไปต่อยวันพุธจนเซ รุ้งแก้วตกใจมากเพราะเห็นผันสิงร่างเมฆาแต่ทำอะไรไม่ได้ จนกระทั่งรถเข็นของเสริมล้มกระแทกพื้นเพราะโดนลูกหลงจากวันพุธกับเมฆา!

    ooooooo

    เสริมหมดลมหายใจเพราะศีรษะกระแทกพื้น อุไรรีบคว้าเบี้ยแก้ของหลวงตาอ่ำไปยื่นตรงหน้าเมฆา ผันต้องหนีไปตั้งหลักนอกบ้าน โดยมีเลี้ยงตามไปเอาเรื่อง แต่ไม่ทันทำสำเร็จ เสียงร้องเรียกของวิญญาณเสริมก็ทำให้เลี้ยงต้องยั้งมือและรีบไปช่วย กลัววิญญาณคนสนิทจะกลายเป็นผีเร่ร่อนเพราะตายก่อนกำหนด

    ระหว่างที่เลี้ยงตามหาวิญญาณหลงทางของเสริม มาลินแกล้งร่ำไห้ด้วยความเสียใจสุดขีดและโทษทุกอย่างเป็นความผิดของรุ้งแก้ว

    “เพราะแกคนเดียวนังรุ้งแก้ว แกพาวิญญาณของไอ้เลี้ยงมาที่นี่ มันฆ่าคุณเสริม”

    รุ้งแก้วหน้าเสีย ละล่ำละลักแก้ตัวแทนเลี้ยง “คุณไม่ได้ทำ...ไม่ใช่”

    “นั่นไง...แกเรียกไอ้เลี้ยงว่าคุณ มันเป็นญาติแกเหรอ อ้อ...นี่มันคงเป็นศัตรูกับคุณเสริม มันถึงคบคิดกับแกมาแก้แค้น มาฆ่าคุณเสริม”

    วันพุธสับสน มองแฟนสาวด้วยสายตาผิดหวัง มาลินกับเมฆาสะใจมาก ยุให้ไล่รุ้งแก้วออกจากบ้าน

    รุ้งแก้วทนรับแรงกดดันไม่ไหววิ่งหนี พินทุอรจะตาม แต่วันพุธรั้งไว้ ขอให้จัดการเรื่องพ่อให้เสร็จก่อน

    ความตายของเสริมทำให้หลายคนหัวใจสลาย โดยเฉพาะวันพุธ เจ็บแค้นและพาลลงกับเหรียญทองจากโลงศพในบ้านร้างที่ธงชาติเพิ่งเอามาให้ เลี้ยงปวดใจมาก และยิ่งกว่าช้ำใจเมื่อลูกชายคนเดียวเขวี้ยงเหรียญทองลงพื้น

    มาลินกับเมฆาสาแก่ใจที่เสริมตาย และไม่รอช้าหาเรื่องเผาศพเขาโดยเร็วที่สุด อุไรค้านจะไม่ยอม เถียงกันใหญ่โตจนวันพุธที่ทนฟังทนไม่ไหว เอ็ดลั่น

    “พอเถอะ...คนกำลังเสียใจมาทะเลาะกันอยู่ได้ ผมให้ยัยพินเป็นคนเลือก”

    “ทำไมต้องยัยพิน” มาลินนิ่วหน้า

    “พินทุอรเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อ ท่านรักยัยพินมาก ท่านคงดีใจ ถ้าเป็นการตัดสินใจของยัยพิน”

    วันพุธส่งสายตาไปทางพินทุอรที่สะอึกสะอื้นไม่หยุด

    “พินจะเก็บศพคุณพ่อไว้ วันไหนพินคิดถึง พินจะได้ไปกราบท่าน”

    มาลินอยากจะเป็นบ้าตาย “โอ๊ย...พินทุอร ถึงยังไงท่านก็ไม่ฟื้นคืนขึ้นมาหรอก ทำใจเสียเถอะ ถึงเผาแล้วก็กราบกระดูกท่านแทนก็ได้นี่...เหมือนกันแหละ...สวดสามคืนแล้วก็เผาๆให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปซะ...นะหนูพินนะ”

    พินทุอรหันขวับ ตอกไม่ไว้หน้า

    “เก็บไว้บอกน้องชายคุณเถอะ ถ้าคุณตายก็ให้เผาไวๆ...ตายเช้าเผาเย็นเลยดีไหม”

    มาลินโกรธมาก และหมายมั่นปั้นมือจะแย่งสมบัติทุกอย่างของเสริมจากสองพี่น้องให้ได้!

    ooooooo

    รุ้งแก้วไม่กล้าเข้าไปในงานศพเสริม กลัวถูกมาลินไล่ตะเพิดให้เป็นที่อับอาย ได้แต่ยืนมองเงียบๆจากมุมลับตา รอจนทุกคนแยกย้าย ถึงได้แอบเข้าไปไหว้ศพ

    “คุณอาขา...หนูรุ้งแก้วนะคะ หนูไม่กล้ามาสวดศพคุณอาเพราะกลัวคุณมาลินจะว่า รุ้งไม่อยากให้พุธกับพินต้องอับอายเพราะรุ้ง หนูไม่ได้ทำคุณอาตายนะคะ หนูไม่รู้เรื่อง คุณอาอย่าโกรธรุ้งนะคะ”

    เลี้ยงเฝ้ามองรุ้งแก้วจากอีกมุม รำพึงเบาๆ

    “หนูเป็นคนดี...รุ้งแก้ว ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะหาวิญญาณเสริมไม่พบ แต่ฉันเชื่อว่าเสริมต้องเข้าใจหนู”

    มาลินร่วมมือกับอาคมส่งคนไปลักพาตัวสยาม แต่ทำได้ไม่ง่ายเพราะสยามระวังตัวแจ มาลินหัวเสียมาก เรียกจูหยวนมาทำพิธีรอบบ้าน กันไม่ให้เสริมกับเลี้ยงมาวุ่นวายระหว่างที่เธอจัดการเรื่องพินัยกรรม

    พินทุอรเสียใจเรื่องเสริมมาก บรรยากาศในบ้านก็ไม่น่าไว้ใจ จนต้องไประบายความอึดอัดใจกับรุ้งแก้ว ซึ่งเพิ่งตัดสินใจกลับไปทำงานที่โรงเรียนสอนเต้นอีกครั้ง

    “พี่รุ้งโกรธพี่พุธเหรอ”

    “เปล่าหรอก...แต่ว่าหลังจากวันนั้น พุธก็ไม่ติดต่อพี่เลย พุธคงคิดว่าพี่เป็นต้นเหตุให้คุณอาจากไป...ทั้งๆที่พี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย...ขนาดจะไปงานศพท่าน พี่ยังไม่กล้า ต้องไปกราบท่านหลังจากที่แขกกลับหมดแล้ว”

    วันพุธถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเรื่องรุ้งแก้วจากน้องสาว แต่ทิฐิทำให้ทำเฉย

    “ตอนนี้พี่รุ้งกลับไปเป็นครูสอนบัลเล่ต์แล้ว พี่รุ้งเสียใจที่พี่พุธไม่ยอมติดต่อไป”

    “แล้วทำไมเขาไม่ติดต่อพี่ ก่อนหน้านี้ก็ยังมาที่บ้านได้”

    พินทุอรรำคาญพี่ชาย แหวใส่ “ยัยมาลินด่าพี่รุ้ง หาว่าพี่รุ้งทำคุณพ่อตาย เขาจะกล้ามาเหรอพี่พุธ...รู้ไหมพี่รุ้งไปกราบศพคุณพ่อทุกคืน หลังจากที่พวกเรากลับแล้ว”

    วันพุธหน้าเสีย แต่ใจอ่อนลงมากเพราะลึกๆ ก็แอบไม่เชื่อว่ารุ้งแก้วจะทำร้ายพ่อ อุไรเห็นดังนั้นจึงกล่อมให้วันพุธเปลี่ยนใจและเชื่อมั่นในตัวรุ้งแก้วว่าไม่ใช่คนร้ายแบบที่มาลินกล่าวหา

    มาลินแกล้งปวดท้องไม่ไปงานศพ แต่ลอบนัดหมายกับจูหยวนให้เข้ามาทำพิธีรอบบ้าน กันไม่ให้เสริมกับเลี้ยงมายุ่งวุ่นวาย ทศในฐานะศิษย์เอกคนใหม่ตามมาด้วย กวาดตามองรอบบ้านวันพุธทึ่งๆ

    “รวยยังงี้นี่เล่าถึงไม่คิดจะขายเหรียญกิน ฐานะเอ็งกับข้ามันแตกต่างกันจริงๆ ยัยรุ้งถึงสนใจเอ็งมากกว่าข้า...ไหนๆก็เป็นเพื่อนกันแล้วก็ต้องเสมอภาคกันสิวะ...เอ็งรวย ข้าก็ต้องรวยด้วย แต่ตอนนี้ข้าจน เอ็งก็ต้องจนด้วย!”

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 08:24 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์