เงินปากผี
ตอนที่ 2
มาลินปรี๊ดแตก ถลาไปตบพินทุอรล้มกระแทกพื้น รุ้งแก้วกับอุไรช่วยกันแยกทั้งสองจากกัน แต่ก็ไม่สำเร็จ พินทุอรหันไปคว้าขันข้าวฟาดหัวแม่เลี้ยงเลือดอาบ!
พินทุอรถูกรุ้งแก้วกับอุไรลากเข้าบ้านไปแล้ว
มาลินเจ็บใจมาก หอบสภาพหัวแตกเลือดอาบไปฟ้องเสริม
“ลินลงไปใส่บาตรมาค่ะ แต่กลับถูกลูกสาวคุณต่อว่า แถมยังทำร้ายลิน เอาขันข้าวตีลินจนหัวเกือบแตก”
“ยัยพินน่ะเหรอ...ทำร้ายลิน”
“เห็นไหมคะ...คุณเชื่อลูกของคุณ ลินก็เป็นคนอื่นอยู่วันยังค่ำ”
เสริมส่ายหน้าอ่อนใจ ไม่เชื่อว่าลูกสาวจะใช้
ความรุนแรงถึงขั้นทำร้ายร่างกาย “ไม่เอาน่าลิน...ยัยพินอาจพยศบ้างเพราะเกรงว่าคุณจะมาแทนแม่ของแก แต่เชื่อผมเถอะ...ยัยพินจะต้องแพ้ความดีของคุณ”
มาลินลอบเบ้หน้า ก่อนจะแอบหยิบขวดบรรจุผีบริวารของตนมาปล่อย สั่งเสียงห้วน
“มันว่าฉันเป็นผี เป็นปีศาจ พวกแกจงไปทำให้มันกลัว ให้มันเข็ดหลาบที่บังอาจแข็งข้อกับฉัน...ไป!”
ผีเด็กหลายตนอาละวาดป่วนทุกคนทั่วบ้าน เริ่มจากอุไรที่ถูกทำร้ายและพินทุอรที่ถูกกาแฟร้อนๆหกใส่ รุ้งแก้วมีสัมผัสพิเศษและเห็นผีเด็กเหล่านั้น เลยถูกรังควานและหลอกหลอนจนเป็นลม
มาลินเดินควงเสริมมาดูผลงานของเหล่าผีเด็ก เมื่อเห็นรุ้งแก้วนอนหมดแรงบนโซฟาก็อดค่อนแคะไม่ได้
“เป็นอะไร...ทำท่าเหมือนจะเป็นลม...หรือว่าแพ้ท้อง”
อุไรเห็นหน้าซีดๆของเสริมเหมือนถูกผีอำก็
นึกรู้ แกล้งพูด
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ สงสัยคุณรุ้งจะถูกผีหลอกเลยเป็นลมไปค่ะ”
“โถ...ขวัญอ่อนจัง แต่แหม...ผีที่ไหนจะมาหลอกตอนกลางวันแสกๆ”
“ไม่รู้สิคะ...ผีเดี๋ยวนี้มันร้าย สักวันเถอะค่ะ...อิฉันจะปราบให้สิ้นซาก!”
มาลินถลึงตาใส่ แต่อุไรไม่สนใจ เสริมเสียอีก
ที่ตกในอำนาจมนตร์ดำของมาลิน ให้ผีเด็กขี่คอไว้ เอ็ดแม่บ้านเก่าแก่ที่ลามปามเมียใหม่ รุ้งแก้วรู้สึกตัวและเห็นผีเด็กบนบ่าเสริม พยายามจะห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน แต่เสริมดึงดันจะไปให้ได้ รุ้งแก้วเลยต้องพนมมืออธิษฐานถึงวิญญาณชายหนุ่มปริศนาที่เธอฝันถึงเมื่อคืน
“ท่านจะเป็นใครก็ตาม ช่วยคุณพ่อของวันพุธด้วยนะคะ”
ooooooo
หลวงตาอ่ำไปบ้านร้างของเลี้ยงอีกครั้ง ตันที่ยังสะอึกสะอื้นด้วยความเป็นห่วงเลี้ยงเดินตามมาด้วย
“ตัน...อยู่เฉยๆนะ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็อย่าตกใจ หลวงตาจะทำพิธีเรียกวิญญาณโยมเลี้ยงมา”
“ขอรับ...ตันจะอยู่เฉยๆ”
ตันขยับไปนั่งข้างหลังหลวงตาอย่างเรียบร้อย หลวงตาอ่ำจึงเริ่มสวดคาถา ส่งกระแสจิตไปคุยกับเลี้ยงที่ลอยตามกระปุกบรรจุวิญญาณที่พวกวันพุธขโมยไป เลี้ยงโกรธมาก ยิ่งรับรู้ถึงวีรกรรมของมาลิน ยิ่งหัวเสีย
“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะโยมเลี้ยง”
“ผมไม่ได้จองเวรกับใคร แต่มันทำผมก่อน ผมต้องแก้แค้น”
“แก้แค้น...แก้แค้นแล้วจะได้ประโยชน์อะไร”
“มันเอาเหรียญกับกระปุกสะกดวิญญาณของผมไป...ถ้ากระปุกแตกเมื่อไหร่ผมจะฆ่ามันให้หมด!”
“โยมเลี้ยงเชื่อหลวงตานะ อย่าทำอย่างนั้น กรรมจะเกาะเกี่ยวกันไปไม่สิ้นสุด”
“ผมจะไม่ยอมให้มันรังแกผมฝ่ายเดียว”
เลี้ยงยืนกรานจะล้างแค้น หลวงตาอ่ำต้องขอให้ทบทวนถึงเจตนาก่อนตายของเขา
“โยมเลี้ยงปรารถนาก่อนตายมิใช่รึว่าต้องการอยู่อย่างสงบ ถึงตายก่อนอายุขัยก็ไม่ต้องการเป็นสัมภเวสีเร่ร่อน โยมเลี้ยงจึงสะกดวิญญาณตัวเองไว้ เมื่อปรารถนาเช่นนั้นแล้ว ทำไมไม่ทำให้ตลอดรอดฝั่งเล่า”
“พวกมันทำให้ผมต้องออกอาละวาด พวกมันจะต้องตาย ผมจะฆ่าพวกมันทั้งหมด”
“เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรนะโยมเลี้ยง”
“แต่ผมจะจองเวรพวกมัน ผมจะฆ่าพวกมัน ฆ่ามันให้หมด!”
ประกาศกร้าวแล้วก็ตัดการติดต่อ หลวงตาอ่ำลืมตา ถอนใจยาว
“จะต้องตายกันอีกเท่าไหร่ล่ะทีนี้”
ตันมองมางงๆ หลวงตาอ่ำเลยอธิบายว่าหากกระปุกวิญญาณของเลี้ยงแตก วิญญาณของเขาจะออกอาละวาดและฆ่าทุกคนที่ทำร้ายเขากับลูกๆ...
พินทุอรโทร.หาวันพุธตั้งแต่เช้าแต่ติดต่อไม่ได้ เป็นห่วงทั้งพ่อและรุ้งแก้วที่ถูกมาลินป่วน แต่นอกจากจะติดต่อไม่ได้ ยังต้องโกรธจนตัวสั่นเมื่อมาลินกับเมฆาเอารถของเธอไปใช้หน้าตาเฉย!
วันพุธแยกตัวกลับบ้านแล้ว ธงชาติกับทศเลยกลับมาที่วัดพร้อมเหรียญเงินทองหอบใหญ่ ก่อนต้องรีบเก็บแทบไม่ทันเมื่อหลวงตาอ่ำแวะมาถามเรื่องเมื่อคืน
“พวกเอ็งกลับไปที่บ้านร้างหลังวัดอีกหรือเปล่า”
“โห...ใครจะกล้าครับหลวงตา น่ากลัวจะตาย”
“ไม่ใช่เอ็งก็แล้วไป...ศพที่บ้านร้างนั่นหายไปแล้ว”
ธงชาติหน้าเสียตามประสาคนมีชนักติดหลัง
“คน...คนขโมยศพเหรอครับหลวงตา”
“อาจไม่ใช่ก็ได้ ศพนั่นมีอิทธิฤทธิ์นัก ต่อไปคงตามล่าไอ้คนใจบาปให้ตายตกไปตามกันแน่ๆ เฮ้อ...คนสมัยนี้ใจบาปหยาบช้ากันจริงๆ ขโมยได้กระทั่งของผี”
หลวงตาอ่ำพูดจบก็ผละไป ทิ้งธงชาติให้มองหน้าทศเครียดๆ...สังหรณ์ว่าศพในบ้านร้างจะเฮี้ยนไม่ธรรมดา
ooooooo
แม้จะประกาศแรงอาฆาตไว้แล้ว แต่วิญญาณของเลี้ยงยังติดในกระปุกออกไปไม่ได้ แถมถูกผีเด็ก บริวารของมาลินมาดึงหูดึงตัวเหมือนเป็นของเล่นให้เจ็บใจอีกต่างหาก
วันพุธกลับมาถึงบ้านก็ไปอาบน้ำและเอาเหรียญเงินทั้งสิบไปทำความสะอาด ลืมคิดถึงกระปุกลวดลายสวยงามที่หอบหิ้วจากวัดมาฝากน้องสาวเสียสนิท จนกระทั่ง...อุไรวิ่งมาบอกเรื่องเสริมขับรถประสบอุบัติเหตุ!
พินทุอรถึงกับสติแตก ร่ำไห้จะตามพี่ชายไปดูอาการพ่อที่โรงพยาบาลด้วย วันพุธห้ามไว้เพราะรู้นิสัยใจร้อนวู่วามของน้องสาวดี สั่งให้อยู่บ้านกับอุไรและมอบกระปุกที่ได้จากวัดเป็นของปลอบใจ
รุ้งแก้วเห็นพินทุอรสงบลงก็เบาใจ แต่ยังไม่กล้าบอกวันพุธเรื่องตนเห็นผีเด็กขี่คอเสริมเมื่อเช้า ได้แต่นั่งนิ่งเป็นเพื่อนเขาจนถึงโรงพยาบาล
อุไรเฝ้ามองสถานการณ์วุ่นวายในบ้านด้วยสีหน้าเป็นกังวล พลางนึกถึงเลี้ยง
“คุณ...คุณต้องช่วยคุณเสริมนะคะ ถ้าคุณเสริมเป็นอะไรไป อิฉันรับภาระที่เหลืออยู่ไม่ไหวแน่ค่ะ”
เลี้ยงรับรู้ทุกอย่าง แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากพึมพำตอบ “ฉันจะช่วยใครได้เล่า ในเมื่อตอนนี้ฉันไม่มีเหรียญทอง...ฉันแทบไม่มีพลังเหลือแล้ว...รอให้วิญญาณฉันถูกปลดปล่อยก่อนเถิด”
วันพุธเป็นห่วงพ่อมาก แต่พยายามทำเข้มแข็งจนรุ้งแก้วทนอึดอัดใจไม่ไหว ต้องเล่าเรื่องเมื่อเช้า
“ตอนที่คุณอาเสริมออกจากบ้าน รุ้งเห็นวิญญาณของเด็กผู้ชายหน้าตามอมแมมขี่คอท่านอยู่ ดูน่ากลัวมาก”
น้ำเสียงสั่นๆของแฟนสาวทำให้วันพุธต้องเอื้อมมือไปจับ แกล้งแหย่ให้เป็นเรื่องตลก
“เหลวไหลน่า...ผีที่ไหนจะขี่คอคน พุธว่ารุ้งตาฝาดมากกว่า ไม่มีอะไรหรอก คุณพ่อคงทำงานเหนื่อย อาจจะอดนอน...บางทีอาจเป็นเพราะพุธที่ทะเลาะกับยัยมาลินทำให้คุณพ่อคิดมาก นอนไม่หลับหรือไม่ก็ใจลอยจนเกิดอุบัติเหตุ”
“แต่รุ้งมั่นใจ รุ้งไม่ได้ตาฝาด ไม่ได้เพ้อเจ้อ ที่บ้านพุธมีแต่วิญญาณ รุ้งเห็นมาหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่คุณมาลินย้ายเข้ามา...มันน่ากลัวมากนะพุธ”
วันพุธไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ความผิดปกติหลายอย่างที่เจอในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาก็ทำให้อดลังเลไม่ได้...
มาลินรับรู้เรื่องเสริมประสบอุบัติเหตุต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยสีหน้าสะใจ เมฆา...แม้ไม่ชอบหน้าพี่เขย แต่ยังเตือนให้พี่สาวแวะไปดูอาการที่โรงพยาบาลในฐานะเมีย แต่นอกจากจะปฏิเสธ มาลินยังยอมรับด้วยว่าเป็นคนสั่งให้ผีเด็กบริวารที่ได้จากอาจารย์หยดไปจัดการเสริม
“ฉันจดทะเบียนสมรสถูกต้อง ถ้ามันตายไป แกคิดดูสิว่าฉันจะได้อะไรบ้าง”
เมฆาตาวาวเพราะรู้ทันทีว่ามาลินหมายถึงมรดกก้อนใหญ่ของเสริม...
ในที่สุดหมอก็ออกจากห้องไอซียูมาแจ้งอาการเสริมที่พ้นขีดอันตราย แต่ต้องเป็นอัมพาตท่อนล่าง เมื่อพินทุอรรู้เรื่องก็ฟูมฟายด้วยความเสียใจ ก่อนจะของขึ้นสุดขีดเมื่อเห็นมาลินหอบหิ้วถุงช็อปปิ้งเข้ามาในบ้าน
“ทั้งๆที่คุณพ่ออยู่โรงพยาบาล คุณยังไปช็อปปิ้ง ไม่คิดเป็นห่วงคุณพ่อบ้างเลยเหรอ”
“อุ๊ย...ฉันไม่ได้เรียนจบพยาบาลมานี่ยะ จะได้ไปดูแล อย่างดีก็ไปเกาะอยู่ข้างเตียง แล้วจะไปทำไม...เสียเวลา”
“แกนี่มันอำมหิตเหมือนไม่ใช่คน”
พูดจบก็สะบัดหน้าหนี แต่มาลินไม่ยอม ตามไปคว้าตัวไว้
“ปากดีนักนะ...กลับมานี่...กลับมาให้ฉันอบรมก่อน!”
“ออกไป...ออกไปจากบ้านฉัน ฉันจะบอกคุณพ่อว่าแกเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ ไม่ได้รักคุณพ่อจริง”
พินทุอรแหวไล่ หลบแม่เลี้ยงที่ไล่ตบเธอพัลวัน
มาลินโกรธมาก คว้ากระปุกลวดลายแปลกๆ มาทุ่มลงพื้น หวังใช้เป็นอาวุธปากฉลามแทงลูกเลี้ยงสาว แต่นอกจากจะทำไม่ได้ เศษกระเบื้องของกระปุกยังร่วงลงพื้นดื้อๆ
วิญญาณของเลี้ยงที่หลุดจากกระปุกนั่นเองที่โต้ตอบมาลิน เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงดังถึงขั้วหัวใจของทุกคนในบ้านเสริม รวมไปถึงหลวงตาอ่ำที่ได้แต่มองท้องฟ้าบ้าคลั่งด้วยแววตาปลงตก
“กระปุกวิญญาณถูกเปิดออกแล้ว ต่อไปนี้คงมีคนตายไม่เว้นแต่ละวันแน่...สัพเพสัตตา อเวรา โหนตุ... โยมเลี้ยงอโหสิกรรมเสียเถิด อย่าก่อเวรก่อกรรมเลย”
ooooooo
