มือปราบเหยี่ยวดำ
ตอนที่ 7
ตี๋ใหญ่เก็บตัวกับพร ยังไม่รู้เรื่องโตมือขวาจอมวางแผนประจำแก๊งเกือบถูกตำรวจจับ เพลิดเพลินกับสัมผัสอ่อนหวานที่ได้จากเมียน้อยคนสวยที่หอบหิ้วมาจากเชียงใหม่
“จริงเหรอที่พี่ฆ่าคน คงตื่นเต้นน่าดูเลยนะ”
“ไม่หรอก แค่งาน...จบแล้วก็จบกัน”
“พี่ฆ่าคนมากี่คนแล้ว”
“ร่วมสิบ...หรืออาจจะมากกว่านั้นก็ได้”
“เวลาฆ่าคนพี่ไม่รู้สึกอะไรจริงๆเหรอ”
ตี๋ใหญ่ส่ายหน้าปฏิเสธ พรอดถามไม่ได้
“แล้วถ้าเกิดคนคนนั้นเป็นคนที่พี่รักล่ะ”
“ก็ขึ้นกับว่าเขาทำอะไรให้พี่เจ็บหรือเปล่า บางทีคนที่เรารัก...ก็อาจทำให้เราเจ็บมากกว่าคนอื่น”
น้ำเสียงเหี้ยมๆของเขาทำให้พรใจไม่ดี แกล้งสัญญาแข็งขัน
“รับรองว่าไม่ใช่พรแน่”
“พี่ก็เชื่อว่าพรจะไม่มีวันหักหลังพี่...”
เพื่อหาเบาะแสตี๋ใหญ่ บรรดลต้องสวมบทจงหลานชายอาเจ็กอีกครั้ง โดยหลอกให้หนูมาเจอที่อู่อาเจ็กเพื่อรับเงินค่าขายยา โชติแวะมาเล่นหมากรุกกับอาเจ็กเหมือนเคย หนูที่เมาแอ๋เพราะเซ็งที่หมดเงินในบ่อน เลยไม่ทันระวังตัว หลุดปากบอกทุกคนว่าตี๋ใหญ่กำลังเตรียมการจะฆ่าวสันต์ตามใบสั่ง!
หนูไม่ได้พูดลอยๆ เพราะวันเดียวกันนั่นเอง ตี๋ใหญ่ก็สั่งให้ประทีปขับรถประกบรถของวสันต์เพื่อลอบยิงระยะประชิด โดยมีปื๊ดเป็นคนดูต้นทางและส่งข่าวจากโรงพักเหมือนเคย
แต่แผนของตี๋ใหญ่ก็ล้มไม่เป็นท่า เมื่อสมศักดิ์รับแจ้งจากบรรดล จึงเรียกตัววสันต์มาที่โรงพักโดยด่วน ตี๋ใหญ่เจ็บใจมาก ตัดสินใจล้มเลิกแผนการเพราะไม่อยากถูกจับได้ วสันต์เลยรอดไปได้อย่างหวุดหวิด
วสันต์รู้เรื่องตัวเองจะถูกตี๋ใหญ่ลอบฆ่าแต่ไม่ตกใจ เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดาด้วยซ้ำ
“ผมชินแล้ว...ตำรวจที่ทำงานถึงลูกถึงคนอย่างเรา พวกที่เสียผลประโยชน์ต้องเกลียดเป็นธรรมดา ย้ายมากี่ที่ก็มีคนขู่ฆ่าผมมาตลอดแหละ”
“แต่นี่ไม่ใช่การขู่ ข่าวที่เราได้มา มีคนลงขันให้เก็บสารวัตร แล้วก็มีมือดีมารับงานนี้แล้วด้วย”
สมศักดิ์บอกว่าตี๋ใหญ่รับงานนี้ วสันต์อึ้งไปเล็กน้อย แต่ไม่กลัว
“ถ้าเป็นตี๋ใหญ่ก็ขอให้มันมาจริงๆเถอะ จะได้จบๆกันซะที”
“ยังไงช่วงนี้ระวังตัวอีกหน่อยก็ดีนะ เรายังไม่รู้ว่ามันใช้วิธีไหนเล่นงานคุณ”
“ไม่ต้องห่วง ถ้ามันไม่เล่นลอบกัดเสียอย่าง ผมก็พร้อมเสมอจะฟัดกับมัน!”
ooooooo
ผลการลอบสังหารวสันต์ถูกล้มแบบไม่ทันลงมือ ตี๋ใหญ่เจ็บใจมาก แต่ไม่ยอมแพ้ หาทางใหม่ บรรดลวิตกมากว่าวสันต์จะตกในอันตราย ยิ่งตี๋ใหญ่พลาดครั้งแรก ยิ่งน่ากลัวว่าจะพยายามหนักกว่าเดิม นพวรรณเข้าใจเขาดี แต่ทำได้แค่จับมือให้กำลังใจว่าเขาต้องรวบตัวตี๋ใหญ่ได้ก่อน
อุดมพาเนตรดาวไปส่งบ้านหลังชวดการจับกุมโต แต่ไม่ทันเข้าบ้าน สองหนุ่มสาวก็ต้องขึ้นรถอีกครั้ง เมื่อจ่ายะสายข่าวประจำดำเนินสะดวกโทร.บอกว่ารู้แหล่งซ่อนตัวของตี๋ใหญ่แล้ว
สมศักดิ์กับบรรดลตามไปสมทบอุดมและเนตรดาวที่บ้านยุทธ เจ้าของบ้านและเพื่อนของตี๋ใหญ่ในเวลาต่อมา โดยมีกำลังตำรวจหลายนายซุ่มรอด้านนอกอีกชั้น บรรดลรีบบอกข้อมูลที่รู้มา
“สายของผมก็ยืนยันเหมือนกันว่าตี๋ใหญ่กับนายยุทธ ภารโรงโรงเรียน เป็นเพื่อนกันมานานแล้ว”
“มีคนเห็นตี๋ใหญ่มาที่นี่อย่างน้อยเดือนละครั้ง มันชอบมาตอนดึกๆ แล้วกลับออกไปก่อนจะถึงเช้า”
อุดมบอกข้อมูลฝั่งตนบ้าง สมศักดิ์นิ่งฟังก่อนจะตัดสินใจ
“ตี๋ใหญ่มันมีที่ซ่อนตัวเป็นสิบๆที่ ไม่มีใครรู้ว่าแต่ละวัน แต่ละเวลา...มันจะไปโผล่ที่ไหน บางทีมันอาจไม่มาที่นี่อีกเลยก็ได้ แต่เราจะไม่ปิดทุกความหวังที่จะได้ตัวมัน ไม่ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่แค่ไหนก็ตาม จัดคนของเราคอยสลับกันมาเฝ้าไว้ ตี๋ใหญ่มาเมื่อไร เราจะบุกจับทันที!”
ระหว่างที่พวกตำรวจล้อมบ้านยุทธเพื่อดักจับตี๋ใหญ่ จอมโจรใหญ่แวะไปหาพ่อแม่ที่บ้าน สุภาพเห็นหน้าลูกชายคนโตแล้วของขึ้น โพล่งทักเสียงดัง
“ไอ้ตี๋...เอ็งกลับมาทำไมวะ”
“ฉันมาลา แล้วก็เอาเงินมาให้ด้วย”
พูดพลางควักเงินปึกใหญ่มาวางตรงหน้าพ่อ แต่สุภาพไม่ยอมรับ
“เก็บเงินของเอ็งไปเถอะ ข้าไม่อยากได้”
“เอาไปเถอะน่า”
“ไม่! ไม่! ข้าไม่อยากได้เงินชั่วๆของเอ็ง!”
สุภาพปัดเงินกระเด็น ก่อนชี้หน้าเอ็ดลูกชายคนโต
“ไอ้ตี๋...เอ็งเลิกเป็นโจรเถอะนะ ชาวบ้านเขาเดือดร้อน”
ตี๋ใหญ่ไม่ทันตอบ ก็ต้องชักปืนมาถือเมื่อพ่อตะโกนลั่นบ้านเรียกตำรวจมาจับ
“ตำรวจๆ ไอ้ตี๋มันอยู่นี่ มาจับมันเร็ว”
สุภาพตั้งใจตะโกนเสียงดังเรียกตำรวจมาจับลูกชายจริงๆ แต่ไม่ได้นัดแนะไว้ก่อนหน้าเหมือนครั้งที่แล้ว ตี๋ใหญ่โกรธพ่อมากแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากหนี ทิ้งสุภาพให้ยืนกุมหน้าอกที่เจ็บจี๊ดเพราะโรคประจำตัวกำเริบ!
สำอางกับแตนได้ยินเสียงเอะอะจึงวิ่งมาดู ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นสุภาพทรุดกับพื้น ต้องรีบพาส่งโรงพยาบาล โดยมีนพวรรณกับปรีชามาช่วยรับตัวเข้าห้องฉุกเฉิน
ooooooo
สุภาพต้องผ่าตัดด่วน ปรีชารีบให้คนไปบอกทีมหมอผ่าตัดให้เตรียมตัว ส่วนนพวรรณส่งข่าวบอกบรรดลว่าสุภาพมารักษาตัวที่โรงพยาบาล ตำรวจหนุ่มเลยรีบไปดูเพราะมั่นใจว่าตี๋ใหญ่จะโผล่มาเยี่ยมพ่อ
สำอางกับแตนนั่งรอหน้าห้องผ่าตัด นพวรรณ
มานั่งเป็นเพื่อนและปลอบใจ
“ลุงเขาผิดหวังเรื่องไอ้ตี๋ เขาอยากให้มันเป็นเสาหลักของบ้าน แต่มันดันไปเป็นโจร ปล้นฆ่าคน พยายามบอกให้แกทำใจ แกก็ทำไม่ได้ ขนาดป่วยแท้ๆยังไม่เลิกกินเหล้า เพื่อจะได้ลืมเรื่องนี้ไป”
“ป้าจ๋า...ทั้งลุงและป้าไม่มีใครผิดหรอกนะ ลูกป้าเขาเลือกทางเดินเอง ยังไงป้าต้องเข้มแข็งไว้นะ”
“จ้ะ...ขอบใจหนูมากนะ”
นพวรรณจับมือสำอางไว้ และหันไปพูดกับแตนที่นั่งสะอึกสะอื้นใกล้ๆกัน
“แตนก็ด้วย แตนต้องเป็นหลักของบ้านแทนพี่นะ”
แตนรับปากเสียงเบา พลางหันไปมองอีกด้านที่สมศักดิ์ยืนคุยกับปรีชา
“มีวี่แววตี๋ใหญ่บ้างไหมหมอ”
“ไม่มีเลยครับ ผมว่าเขาคงโกรธที่ลุงสุภาพแจ้งสารวัตรไปดักจับเขาถึงบ้าน จนต้องหนีซมซานคราวก่อน”
