มือปราบเหยี่ยวดำ
ตอนที่ 6
เสี่ยปิ่นรับปากจะหาสายตำรวจเพื่อบอกความคืบหน้าเรื่องวาฬ ตี๋ใหญ่เลยสบายใจขึ้น โดยไม่ทันคิดว่าพวกตำรวจ นำโดยสมศักดิ์จะวางแผนปล่อยตัววาฬวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นตัวล่อจับสมาชิกแก๊งที่เหลือ
อุดมกับบรรดลรับหน้าที่สะกดรอยตามวาฬจนถึงตลาด จึงแยกกันประกบ นพวรรณกับมะยมแวะมาซื้อของก่อนเข้าเวรพอดี และกำลังเลือกซื้อขนมของสำอางไปฝากเพื่อนร่วมงานเหมือนเคย
“พวกหนูนี่ใจดีกับป้าจริงๆ คนอื่นพอรู้ว่าป้าเป็นแม่ตี๋ใหญ่ก็พาลเกลียดป้ากันหมด ขนมเลยขายเหลือทุกวัน”
“อ้าว...ไหงเป็นงั้นล่ะ” มะยมถามงงๆ
“ก็เขาว่าป้าไม่รู้จักสั่งสอนลูก ลูกมันถึงได้เป็นโจร”
คำตอบของสำอางทำให้นพวรรณกับมะยม
มองหน้ากันอึ้งๆ เห็นใจสำอางไม่น้อย ก่อนจะพยายามชวนคุย เปลี่ยนเรื่องถามถึงสุภาพ สำอางเล่าด้วยความกลุ้มใจว่าผัวเอาแต่กินเหล้าเพราะเครียดเรื่องตี๋ใหญ่ นพวรรณสงสาร ตั้งท่าจะปลอบ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นบรรดลจะเดินสวนมา
บรรดลแอบตามวาฬห่างๆ แต่ด้วยหน้าที่และเพื่อความปลอดภัยของนพวรรณเลยต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก พยาบาลสาวเข้าใจดี แต่อดน้อยใจไม่ได้ และเก็บไปคิดจนมะยมซึ่งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างอดทักไม่ได้
“ผู้ชายคนนั้น...ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เชื่อเถอะว่าเขาต้องมีเหตุผลของเขาที่ทำแบบนั้น”
“ค่ะ...วรรณเข้าใจดี แค่สงสัยว่า...มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนก็เท่านั้นเอง”
“พี่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขามีความหมายกับวรรณยังไง แต่ถ้าวรรณเข้าใจเขา พี่ว่าก็จบแล้วล่ะ...ต่อจากนี้หัวใจของวรรณจะให้คำตอบวรรณเอง...”
ooooooo
ไม่ใช่แค่นพวรรณที่ต้องปวดใจ บรรดลก็ไม่สบายใจที่ต้องแกล้งทำไม่รู้จักเธอ แต่หน้าที่ทำให้เขาต้องพักเรื่องหัวใจไว้ และสะกดรอยตามวาฬจนถึงสวนสนุก
วาฬไม่รู้ตัวว่าถูกตาม มัวดีใจเนื้อเต้นเมื่อปื้ดโทร.บอกให้ไปเอาเงินส่วนแบ่งจากตี๋ใหญ่ที่สวนสนุก สมศักดิ์พากำลังตำรวจจำนวนหนึ่ง รวมทั้งอุดมไปดักรอและดูสถานการณ์ แต่กำชับไม่ให้บรรดลยุ่งเรื่องนี้
“ดล...ถ้าเจอพวกมัน ห้ามเผชิญหน้า ให้หลบไปก่อน”
“ทำไมล่ะครับ”
“นายยังอยากให้ดลแฝงตัวสืบจับไอ้พวกที่เหลือต่อ โดยเฉพาะไอ้ตัวสำคัญ...ตี๋ใหญ่”
บรรดลเลยต้องสังเกตการณ์รอบนอก แต่กระนั้น... เขาก็เป็นคนแรกที่เห็นความผิดปกติ
“เหยี่ยวดำหนึ่ง...พบเป้าหมายแล้ว เป้าหมายกำลังมุ่งหน้าไปทางประตูทางออก”
วาฬกำลังถูกปื้ดกับดำลวงไปฆ่า โชคดีที่สมศักดิ์พาลูกน้องไปรวบตัวไว้ทันทั้งสามคน!
ปื้ดเจ็บใจมาก เข้าใจว่าวาฬเข้าพวกกับตำรวจลวงพวกเขามาติดกับ
“ไอ้วาฬ...มึงกับกูไม่จบแค่นี้แน่!”
บรรดลยืนมองดูการจับกุมห่างๆ อุดมที่มีสภาพคลุกฝุ่นเล็กน้อยเพราะไล่จับพวกปื้ด เดินมาสมทบ
“เสียดาย ไม่ได้บู๊ด้วย”
อุดมยิ้มให้เพื่อน ตบบ่าให้กำลังใจ “ถึงจะไม่ได้ลงมือจับเอง แต่ถ้าแกไม่ตามรอยพวกมันมาจนถึงนี่ งานนี้ก็คงไม่สำเร็จ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า โอกาสบู๊ยังมีอีกเยอะ”
“นั่นมันของชัวร์อยู่แล้ว”
“ไป...ตามไปเช็กบิลพวกมันกันเถอะ”
ข่าวการจับกุมสมาชิกแก๊งตี๋ใหญ่ ปื้ด ดำ และวาฬ ถูกถ่ายทอดไปทั่วประเทศ เนตรดาวมารายงานสดถึงหน้าสถานีตำรวจเหมือนเคย โดยมีหมีเป็นตากล้อง
“นี่ถือเป็นปฏิบัติการสายฟ้าแลบในการจับกุมตัวกลุ่มผู้ต้องสงสัยคดีปล้นธนาคาร...ซึ่งเชื่อกันว่าตี๋ใหญ่น่าจะเป็นผู้วางแผนและเป็นหัวหน้าในการลงมือปล้น แต่กลุ่มผู้ต้องสงสัยที่ถูกจับกุมได้ในครั้งนี้เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น...ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ยังคงหลบหนีการตามจับของตำรวจ อย่างไรก็ตาม...ทีมปฏิบัติการหวังผลว่าปฏิบัติการในครั้งนี้จะขยายผลไปสู่การจับกุมพวกที่เหลือ...โดยเฉพาะอย่างยิ่งตี๋ใหญ่”
สมาชิกแก๊งที่เหลือนั่งดูข่าวด้วยสีหน้าตึงเครียด เช่นเดียวกับทุกคนที่บ้านตี๋ใหญ่ โดยเฉพาะสุภาพที่กระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด กลุ้มใจเหลือเกินที่แม้แต่ปื้ด
หลานชายที่เลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยยังเลือกเป็นโจร!
ooooooo
ตี๋ใหญ่ไม่ได้ไปจัดการเรื่องวาฬด้วยตัวเอง แต่มอบหมายให้พวกปื้ดทำตามสั่ง ส่วนตัวเองไปหาเสี่ยปิ่นเพราะอีกฝ่ายบอกว่ามีงานฆ่าคนให้ทำ และเป้าหมายก็คือวสันต์...สารวัตรมือปราบแห่งดำเนินสะดวก!
“เล่นของแข็งเลยนะเฮีย”
“เพราะแบบนี้ไงถึงต้องถึงมือเอ็ง ทำยังไงก็ได้ ขอให้มันตายเท่านั้น”
“ก็ไหนว่าจะทำเรื่องย้ายมันไปอยู่ที่อื่นไง”
“ไม่ทันใจว่ะ วิธีนี้ดีกว่า โป้งเดียวจบ ถามคำเดียว...จะรับงานหรือเปล่า”
“งานมันหิน ขอคิดคืนนึง แล้วจะให้คำตอบ”
พูดจบก็จะผละไป เสี่ยปิ่นไม่ได้ห้ามแต่เตือนเสียงเรียบ
“ออกประตูห้องครัวเหมือนขามานะ พักนี้สายตรวจเวียนมาวันละหลายรอบ เอ็งคงไม่อยากเจอพวกมันหรอก”
ประทีปรอในรถพร้อมหนูกับโตที่มาเป็นเพื่อน ตี๋ใหญ่เลยบอกเรื่องเสี่ยปิ่นจ้างให้เก็บวสันต์ แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจรับงานเพราะเสี่ยงมาก หนูอาสาทำเองเพราะแค้นพวกตำรวจมานาน ตี๋ใหญ่ไม่ทันตอบ ทิพย์ก็โทร.บอกเรื่องพวกปื้ดถูกจับไปพร้อมกับวาฬ
“ข่าวเพิ่งออกเมื่อกี้ กูสงสัยว่าไอ้วาฬนั่นแหละจะเป็นตัวการ ล่อไอ้พวกนั้นไปให้ตำรวจจับ”
ตี๋ใหญ่รับฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะวางสาย หนูพยายามซักไซ้แต่จอมโจรใหญ่ก็ไม่ปริปาก ทุกคนในรถเลยได้แต่หุบปากเงียบ ไม่กล้าเซ้าซี้เพราะสัมผัสได้ถึงอารมณ์โกรธจัดของตี๋ใหญ่...
สมศักดิ์รับหน้าที่สอบสวนพวกปื้ด แต่ทั้งหมดเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมพูดอะไร
“ไม่เป็นไร...ถึงไม่มีใครพูด หลักฐานที่ได้จากธนาคารก็ชัดเจนว่าพวกเอ็งทำอะไรกันมา ร่วมกันปล้นธนาคาร ฆ่าตำรวจตายถึงสองคน รับรองพวกเอ็งได้อยู่เฝ้าคุกจนแก่ตายแน่”
“แต่พี่...ผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ” วาฬเปิดปากในที่สุด
“ไม่รู้เรื่องเหรอ พวกเอ็งเคลียร์กันเองเถอะ ขี้เกียจจะคุยด้วยแล้ว”
เพียงไม่กี่อึดใจหลังสมศักดิ์ออกไป ปื้ดกับดำก็เปิดฉากเอาเรื่องวาฬที่บอกไม่รู้เรื่องการปล้นธนาคาร ทั้งหมดทะเลาะกันลั่นห้องสอบสวน และหลุดปากสารภาพบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงเรื่องปล้น โดยไม่รู้เลยว่าสมศักดิ์ บรรดล อุดมและพวกตำรวจอีกหลายนายรวมตัวแอบฟังจากห้องข้างๆ
วาฬถูกพวกตำรวจแยกตัวไปหลังจากนั้น พวกปื้ดเลยยิ่งปักใจว่าอีกฝ่ายเป็นสายให้ตำรวจ และหมายมั่นปั้นมือจะต้องเอาคืนให้สาสม!
ooooooo
ระหว่างที่พวกตำรวจย่ามใจว่าจับตัวสมาชิกแก๊งบางส่วนได้ ตี๋ใหญ่ก็ขอความช่วยเหลือจากเสี่ยปิ่นให้ส่งคนมาดูลาดเลาที่สถานีตำรวจ เสี่ยเจ้าของบาร์ส่งฟ้าดาวเด่นประจำบาร์มาทำงานนี้ พวกตำรวจเลยไม่สงสัย
ประทีปรับข้อมูลจากฟ้านำไปบอกสมาชิกแก๊งที่เหลือที่บ้านโชติ โตมือขวาตี๋ใหญ่ซึ่งรอบคอบกว่าใครไม่เห็นด้วยจะบุกโรงพักเพราะเสี่ยงเกินไป แต่หนูไม่กลัวตามประสาพวกชอบความบ้าระห่ำ ตี๋ใหญ่ต้องห้ามไม่ให้เถียงกัน
“พอๆ...ไม่ต้องเถียงกัน เข้าไปช่วยไม่ได้ ก็ไม่ต้องเข้าไปสิวะ”
“หมายความว่า...เอ็งจะปล่อยให้ไอ้พวกนั้นเน่าตายในคุกอย่างนั้นเหรอ” ทิพย์ถามด้วยความสงสัย
“เปล่า...แต่พวกมันต้องหนีออกมากันเอง”
ตี๋ใหญ่วางแผนไว้แล้ว จะส่งของไปช่วยสมาชิกแก๊งที่ถูกจับให้หาทางออกมาเอง...หวังว่าพวกมันจะไม่โง่ จนไม่เข้าใจวิธีสื่อสารที่เขาจะส่งไปก็แล้วกัน!
เนตรดาวแวะมาหาอุดมเพราะอยากถามนอกรอบเรื่องการจับกุมสมาชิกแก๊งตี๋ใหญ่ ตำรวจหนุ่มจอมกะล่อนเลยถือโอกาสพาไปกินข้าว และไม่รอช้าจะจีบให้สมกับที่คิดถึงมาหลายวัน
“ที่จริง...สวยๆอย่างคุณไม่น่ามาทำข่าวอาชญากรรมเลย น่าจะทำข่าวดารา หรือไม่ก็พวกข่าวสังคมมากกว่า”
“แปลกจัง ใครๆก็ชอบพูดแบบนี้ อย่างกับว่าผู้หญิงต้องคิดเหมือนกัน ทำอะไรเหมือนๆกันไปหมด”
“คุณคงจะบอกว่าคุณไม่เหมือนคนอื่น”
“แล้วคุณว่ายังไงล่ะ”
“ไม่เหมือนใคร ไม่มีใครเหมือน เพราะอย่างนี้ไงผมถึงชอบคุณ”
คำพูดหยอดตรงไปตรงมาของเขาทำให้เนตรดาวอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้
“เหรอคะ...แล้วที่เขาว่ากันว่าตำรวจเจ้าชู้ทุกคนน่ะ ...จริงไหมคะ”
“แปลกจังนะครับ ใครๆก็ชอบพูดแบบนี้”
“คุณจะบอกเหมือนกันล่ะสิ...ว่าคุณไม่เหมือนตำรวจคนอื่น”
“แล้วคุณว่ายังไงล่ะครับ...”
ไม่ใช่แค่อุดมที่ทำตามหัวใจเรียกร้อง บรรดลก็ไปตามหาหัวใจที่หายไป ตามไปง้องอนนพวรรณถึงบ้านพักพยาบาล ขอโทษเรื่องทำเป็นไม่รู้จักเธอที่ตลาด
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”
บรรดลสบตาเธอนิ่ง นพวรรณกลัวใจอ่อนเลยเอ่ยปากไล่
“ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว วรรณขอตัวนะคะ”
พูดจบก็ผละเข้าบ้าน แต่ถูกบรรดลจับมือไว้
“ถ้าคุณไม่ต้องการคำขอโทษ ผมก็จะขอพูดอีกคำนึง”
“พูดมาสิคะ...วันนี้วรรณเหนื่อยมาก คุณก็คงเหมือนกัน มีอะไรอยากจะพูดก็พูดมาได้เลย”
“ผมรักคุณ...ผมรักคุณ...ได้ยินไหม...ผมรักคุณ... ทุกครั้งที่ผมทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมกลับรู้สึกยิ่งกว่า ผมไม่รู้หรอกว่าระหว่างเราสองคน สุดท้ายจะลงเอยอย่างไร แต่ผมจะยังยืนยันเสมอว่าผมรักคุณ...ผมรักคุณ...ผมรักคุณ”
ประโยคบอกรักแบบกะทันหันของเขาทำให้นพวรรณยืนตะลึง ก่อนจะตั้งสติได้ ยิ้มหวานให้เขา
“ขอบคุณนะคะที่พูดคำนี้...ดีกว่าคำว่าขอโทษเมื่อกี้เยอะเลยค่ะ”
“ถ้างั้น...ผมจะพูดบ่อยๆนะ”
