ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มือปราบเหยี่ยวดำ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1
  • 2
  • 3

บรรดาเซียนพนันมวยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คาดคิดมาก่อนจะเจอตี๋ใหญ่จอมโจรในตำนานดักปล้นแบบต่อหน้าต่อตา ตี๋ใหญ่ต้องย้ำว่านี่คือการปล้นและทุกคนต้องเอาของมีค่าออกมาให้หมด

ตี๋ใหญ่เฝ้าระวังนอกรถ ปล่อยให้สมาชิกแก๊งบังคับแกมขู่เอาของมีค่าจากเซียนพนันจนหมดตัว และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ประกาศกร้าว

“ขอบใจทุกคนที่ร่วมมือ แต่ขอเตือนว่าถ้าใครบอกตำรวจว่าพวกกูเป็นคนปล้น...กูจะตามไปฆ่าล้างโคตร!”

พวกเซียนพนันมวยกลัวหัวหด ละล่ำละลักรับปาก

“ไม่หรอกจ้ะ...พวกฉันไม่กล้าพูดหรอก ปล่อยพวกฉันไปเถอะนะ”

“ยัง! พวกมึงจะยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

ตี๋ใหญ่ตวาดพร้อมหันไปส่งสัญญาณให้โตควักระเบิดปลอมออกมา

“พวกมึงต้องอยู่ในรถ ห้ามไปไหน ถ้าใครขยับ กูจะกดรีโมตระเบิดให้พวกมึงเละกันให้หมด...เข้าใจใช่ไหม”

โตจัดแจงติดระเบิดปลอมบนรถ ก่อนตามตี๋ใหญ่และสมาชิกแก๊งที่เหลือออกไป ทิ้งให้พวกเซียนพนันมวยมองหน้ากันเครียดๆ...ไม่รู้ว่าจะรอดจากที่นี่ได้อย่างไร

บรรดลกับอุดมตามช่วยหลังจากนั้นไม่นาน

พวกเซียนพนันมวยร้องบอกให้ถอยไปเพราะบนรถมีระเบิด สองตำรวจหนุ่มต้องเรียกกำลังเสริมมาช่วยกู้ เพียงเพื่อจะพบว่าระเบิดบนรถเป็นของปลอม!

พวกตี๋ใหญ่กลับไปตั้งหลักที่อู่นายฟื้น แบ่งข้าวของและเงินอย่างเท่าเทียมกันก่อนสลายตัว โดยไม่รู้เลยว่าที่เกิดเหตุบนถนนระหว่างทางไปกรุงเทพฯเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทั้งตำรวจและนักข่าวเดินกันให้ขวักไขว่

เนตรดาวกับหมีมาทำข่าวด้วย อุดมเล่าถึงข้อสันนิษฐานของพวกตำรวจว่าโตน่าจะเป็นตัวการสำคัญของเรื่องนี้ เพราะมีพลเมืองดีถ่ายภาพเขาไว้ได้ พวกตำรวจจึงตามกลิ่นมาอีกที

ข่าวพวกเซียนพนันมวยถูกดักปล้นกลางทางกลายเป็นข่าวใหญ่ เนตรดาวรายงานสดทั่วประเทศเหมือนเคย

“ณ เวลานี้...แม้บรรดาผู้เดินทางกับรถคันนี้ทั้งหมดจะปลอดภัย แต่ก็ยังไม่อาจวางใจได้ว่าระเบิดจะทำงานเมื่อไหร่ และความเสียหายจะอยู่ระดับไหน ติดตามความคืบหน้าของเหตุการณ์นี้ได้แบบสดๆได้ในข่าวช่วงต่อไปค่ะ”

นพวรรณนั่งฟังข่าวที่โรงพยาบาลด้วยสีหน้าวิตก อดห่วงบรรดลไม่ได้ มะยมผ่านมาเห็นก็ทั้งสงสารและเห็นใจ

“ถ้าดูข่าวแล้วไม่สบายใจก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ไปซะบ้างก็ได้นะวรรณ คุณดลเขาทำหน้าที่ของเขา ทำอย่างดีที่สุด ส่วนที่ว่าจะเกิดอะไร แบบไหน ไม่ได้อยู่ในควบคุมของเราหรอก”

“ที่จริงวรรณก็รู้นะว่าเราควบคุมอะไรไม่ได้ แต่มันก็ยังยากจะทำใจอยู่ดี วรรณเลือกแล้ว...วรรณต้องอยู่กับมันให้ได้ ไม่อย่างนั้นทั้งชีวิตวรรณจะไม่มีความสุข”

ooooooo

ผลการกู้ระเบิดปลอมๆในที่เกิดเหตุทำให้สมศักดิ์ อุดม และบรรดลเซ็งมาก เดาได้โดยไม่ต้องคิดว่าเป็นแผนของพวกตี๋ใหญ่ที่ใช้ถ่วงเวลาหนี

พวกเซียนพนันมวยถูกนำตัวไปสอบปากคำที่โรงพัก แต่ไม่มีใครให้ความร่วมมือแม้แต่คนเดียว

“ก็ผมจำไม่ได้จริงๆนี่คุณตำรวจ”

“เขาขู่อะไรเฮียไว้เหรอ...ถึงไม่กล้าพูดน่ะ”

“เปล่า...ไม่มีใครขู่อะไรทั้งนั้นแหละ...ไม่มีจริงๆ”

อุดมรับหน้าที่สอบปากคำคนแรกถึงกับอ่อนใจ สมศักดิ์เลยช่วยกล่อมบ้าง

“ไม่ต้องกลัวหรอกนะครับ พวกมันทำอะไรคุณไม่ได้หรอก”

“ทำไมจะไม่ได้ พวกมันมีปืนกันทุกคน แค่เสียเงินเสียของ ก็ยังดีกว่าโดนพวกมันตามฆ่า”

“โอเค...ถ้างั้นคุณกลับไปก่อน สบายใจอยากบอกเมื่อไหร่ค่อยโทร.หาผม”

พูดพลางส่งนามบัตรให้ พวกเซียนพนันมวยรับไปแล้วขอตัวทันที ทิ้งสมศักดิ์ให้มองหน้าบรรดลกับอุดมเครียดๆ รู้ดีว่าการสอบปากคำล้มเหลว และพวกเขาคงต้องใช้วิธีเดิมคือส่งบรรดลไปสืบข่าวในแก๊งตี๋ใหญ่อีกครั้ง...

ตี๋ใหญ่ไม่ได้กลัวพวกตำรวจ รวบรวมข้าวของมีค่า ส่วนแบ่งที่ได้จากการปล้นส่งให้ปื๊ดไปมอบให้ปรารถนาเมียรักอดีตนางงาม ปื๊ดรับปากด้วยความเต็มใจ เพราะอยากแวะไปหาสาวๆด้วย

ปรารถนาที่ตอนนี้เริ่มท้องแก่ มองข้าวของมีค่าและเงินปึกใหญ่ในมือปื๊ดด้วยแววตานิ่งเฉย

“ปื๊ดเอาเงินไปคืนเฮียเหอะ ฉันไม่อยากได้”

“ได้ไงล่ะ ขืนเอากลับไป เฮียก็เล่นงานฉันตายเลย”

“ถ้างั้นก็ช่วยบอกเฮียตี๋ว่าตอนนี้ฉันหาเงินเองได้แล้ว ถึงจะไม่มากไม่มายอะไร ก็ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เป็นเงินที่ได้มาอย่างบริสุทธิ์”

“โอเค...แล้วฉันจะบอกให้ แต่ยังไงรับเงินนี่ไว้ก่อน ก็แล้วกัน”

ปรารถนารับไว้แบบเสียไม่ได้ ปื๊ดขอตัวกลับทันที เพราะอยากแวะหาสาวๆที่หมายปองใจแทบขาด โดยไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอเรื่องไม่คาดคิดในอีกไม่กี่อึดใจ...

เวลาเดียวกันที่กองปราบฯ...เนตรดาวปักหลักรอสัมภาษณ์สมศักดิ์ถึงเหตุการณ์ปล้นที่เพิ่งเกิด แต่ต้องรอเก้อ เมื่ออุดมออกมาบอกให้กลับไปก่อน

“ปล่อยเจ้าทุกข์กลับไปหมดแล้ว ได้แต่ข้อมูลว่าใครโดนปล้นอะไรไปบ้าง แต่เรื่องที่ว่ามีใครร่วมปล้นคราวนี้ พวกนั้นไม่กล้าพูดกันเลยสักคน”

“พวกตี๋ใหญ่มันใช้ความกลัวปิดปากพยาน”

“ใช่ครับ...แต่ไม่ว่ายังไง พวกมันก็ปิดความชั่วของพวกมันไปไม่ได้ตลอดหรอก ผมว่าคุณไปทำงานอื่นก่อน มีอะไรคืบหน้าเดี๋ยวผมจะรีบแจ้งให้ทราบ”

ooooooo

หมีตากล้องหนุ่มอดหมั่นไส้เนตรดาวไม่ได้ที่ยอมกลับสถานีโดยดีเมื่ออุดมบอกให้กลับ ทั้งที่เขาเพียรกล่อมมานานนับชั่วโมง แต่นักข่าวสาวก็ยืนยันจะรอ

เนตรดาวไม่ได้ถือสาคำพูดจิกกัดแกมหยอกของตากล้องหนุ่มคู่ใจ มัวตื่นเต้น เบิกตาโพลง เมื่อสายพลันเหลือบเห็นปื๊ด หนึ่งในสมาชิกแก๊งตี๋ใหญ่ที่ป้ายรถเมล์ไม่ไกลจากกองปราบฯ

สองหนุ่มสาว นักข่าวและตากล้อง รีบโทร.บอกอุดมให้มาจับปื๊ด แต่ตำรวจหนุ่มมาช้า จนทั้งสองต้องไปตามเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่จากโรงพักใกล้เคียงไปตามจับแทน

เจ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่สองนายมองหน้ากันงงๆ ก่อนตัดสินใจเชื่อนักข่าวสาวกับตากล้องหนุ่ม เมื่อทั้งสองยืนยันว่าเกาะติดข่าวแก๊งตี๋ใหญ่มาตลอดทำให้จำหน้าสมาชิกแก๊งได้ แต่ถึงกระนั้น...สองตำรวจหนุ่มก็อดกังวลไม่ได้ เพราะได้ยินกิตติศัพท์ชื่อเสียงความโหดร้ายของแก๊งตี๋ใหญ่มานาน

ปื๊ดไม่รู้ตัวว่าถูกสะกดรอย ขึ้นไปนั่งรถเมล์แบบสบายๆ แต่ไม่พยายามทำตัวเป็นจุดเด่น แต่กระนั้นเนตรดาวและหมีก็จำหน้าเขาได้ ส่งสัญญาณให้ตำรวจหนุ่มท้องที่ตามไปจับบนรถเมล์

ตำรวจหนุ่มสองนายแยกกันขึ้นหัวและท้ายรถเมล์ หวังประกบไม่ให้หนี แต่หนึ่งในนั้นโชคร้าย ถูกปื๊ดซึ่งกำลังตกใจลั่นปืนใส่จนบาดเจ็บสาหัส ตำรวจอีกนายยิงตอบโต้ โดนแขนขวาของปื๊ดจนบาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน

ปื๊ดหอบสภาพสะบักสะบอมไปซ่อนตัวในร้านค้าไม่ไกลกันนั้น พวกตำรวจจากกองปราบฯ นำโดยสมศักดิ์ อุดม และบรรดล มาสมทบพอดี เจ้าของร้านเลยชี้จุดที่เห็นปื๊ดวิ่งไปซ่อนตัว

พวกตำรวจแยกกันล้อมร้านเพื่อจับปื๊ด ส่วนเนตรดาวกับหมีวิ่งตามเปลพยาบาลที่ขนร่างตำรวจหนุ่มที่บาดเจ็บเพราะถูกยิงไปขึ้นรถ อุดมกับบรรดลเป็นกองหน้า ช่วยกันกับสมศักดิ์เกลี้ยกล่อมปื๊ดให้ยอมจำนน

“หลบอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตึกนี้ไม่มีทางออกอื่น ยังไงแกก็หนีไม่รอด ชูมือขึ้น แล้วเดินออกมา... รับรองว่าจะไม่มีใครทำอะไร”

ปื๊ดคิดหนัก สุดท้ายก็ตัดสินใจมอบตัว บรรดลเดินไปรับตัวทันที

“ตัดสินใจถูกแล้วล่ะปื๊ด”

“ไอ้จง! ที่แท้มึงก็เป็นตำรวจ”

ขาดคำปื๊ดก็เปลี่ยนใจควักปืนที่ซ่อนไว้มาจ่อยิงบรรดลในระยะเผาขน แต่ตำรวจหนุ่มไวกว่า เหนี่ยวไก ปืนในมือ กระสุนพุ่งเข้าหน้าอกปื๊ดตายคาที่!

ooooooo

การตายของปื๊ด หนึ่งในสมาชิกแก๊งตี๋ใหญ่ กลายเป็นข่าวใหญ่ไม่แพ้ข่าวพวกเซียนพนันมวยถูกดักปล้นกลางทาง เนตรดาว นักข่าวสาวผู้อยู่ในเหตุการณ์ไม่รอช้ารายงานสดผ่านหน้าจอโทรทัศน์เหมือนเคย

“ในที่สุด...ปฏิบัติการไล่ล่าที่สร้างความประหวั่นพรั่นพรึงให้กับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ก็จบลงด้วยการวิสามัญผู้ต้องสงสัย ส่วนตำรวจที่ถูกยิง ขณะนี้ปลอดภัยแล้ว สำหรับผู้ที่ก่อเหตุในครั้งนี้...คาดว่าเป็นหนึ่งในแก๊งตี๋ใหญ่ที่ตำรวจกำลังต้องการตัวอย่างที่สุด”

ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับปื๊ดสะเทือนใจมาก ไม่คิดว่าเขาจะตายกะทันหันและน่าอนาถเช่นนี้ แต่คนหัวเสียที่สุดคงหนีไม่พ้นตี๋ใหญ่ หัวหน้าแก๊งผู้ชักนำปื๊ดเข้าสู่วังวนโจร

“ฉันผิดเองแหละเจ๊...ถ้าฉันไม่ยอมให้ไอ้ปื๊ดมันมาทำงานด้วยตั้งแต่แรก มันคงไม่ต้องตายแบบนี้หรอก”

ทิพย์รับฟังด้วยความเห็นใจ ก่อนปลอบไม่ให้คิดมาก

“ทำไงได้ล่ะ...โทษตัวเองไป ไอ้ปื๊ดมันก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมาสักหน่อย”

คำปลอบของโจรสาวไม่ได้ทำให้ตี๋ใหญ่สบายใจขึ้น เดินพล่านทั่วอู่นายฟื้นจนเธออ่อนใจ

“ตี๋...หรือว่าเราจะเลิกทำแบบที่เคยทำกันมาเสียที จะได้ไม่ต้องมีใครตายอีก”

“เจ๊ก็รู้...เรามากันไกลเกินไปแล้ว ไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นคนดีๆอย่างใครเขาได้หรอก”

“ถ้างั้นเราก็ต้องชั่วอย่างนี้กันไปตลอดทั้งชาติน่ะสิ”

“ใช่...ชั่วให้มันถึงที่สุด หรือจนกว่ามันจะตายๆไปนั่นแหละ”

โตเดินมาตบบ่าให้กำลังใจตี๋ใหญ่

“ตี๋...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น กูสัญญาจะไม่ทิ้งมึง”

หนูสัญญาด้วยเช่นกัน ตี๋ใหญ่มองสมาชิกแก๊งที่เหลือทุกคนด้วยแววตาซาบซึ้งใจ อย่างน้อยๆในวังวนโจรที่แสนโหดร้าย เขาก็ยังมีมิตรแท้อยู่ข้างๆ

งานศพของปื๊ดถูกจัดอย่างเรียบง่ายและเศร้าโศกคืนวันต่อมา นพวรรณซึ่งรู้เรื่องจากบรรดลแวะมาร่วมงานด้วย เพื่อเป็นตัวแทนเขาที่เผยตัวตนแท้จริงไม่ได้ และอย่างน้อยก็ตามประสาคนที่คุ้นเคยกับบ้านตี๋ใหญ่มาพักใหญ่ แตนมาต้อนรับอย่างดี ก่อนเอ่ยถึงสภาพจิตใจของสุภาพกับสำอางที่บอบช้ำเหลือเกิน

“ยังทำใจไม่ได้กันทั้งคู่ ไอ้ปื๊ดมันไม่ใช่ลูกก็จริง แต่พวกแกก็เลี้ยงกันมาเหมือนลูกแท้ๆ”

“ฉันเสียใจด้วยนะ...ขาดเหลืออะไรบอกได้เลย ถ้าช่วยอะไรได้ ฉันจะช่วยเต็มที่”

นพวรรณสงสาร เสนอตัวช่วยเหลือและช่วยงานเต็มที่ เช่นเดียวกับบรรดลกับอุดมที่เฝ้าระวังหน้างานแบบไม่ให้คลาดสายตา เพราะมั่นใจว่าตี๋ใหญ่กับพวกต้องแอบมาร่วมงานศพของปื๊ด

แต่รออยู่นานตี๋ใหญ่ก็ไม่โผล่มา จนอุดมเริ่มไม่แน่ใจ

“แกว่าตี๋ใหญ่มันจะกล้าโผล่มาเหรอวะ”

บรรดลถอนใจยาว ก่อนบอกถึงข้อสันนิษฐานของตัวเอง “ก็ไม่แน่...ปื๊ดมันมาอาศัยบ้านตี๋ใหญ่อยู่ตั้งแต่เด็กๆเลยสนิทกันเหมือนพี่น้อง น้องทั้งคน...ตี๋ใหญ่คงไม่ใจแข็งถึงขนาดไม่อยากมาร่วมงานศพหรอก”

“ขอให้มันมาจริงๆเถอะ ถ้ามันมาจริง ยังไงก็ไม่มีทางหลุดมือเราไปได้แน่!”

ooooooo

การคาดการณ์ของบรรดลกับอุดมไม่เกินจริงเลย ตี๋ใหญ่กับพวกแวะมางานศพปื๊ดจริงๆ แต่เข้าไปในงานไม่ได้เพราะดันเห็นพวกตำรวจนอกเครื่องแบบสังเกตการณ์รอบงาน!

“โธ่เว้ย...ขนาดจะไปล่ำลาคนตาย พวกมันยังไม่ยอมให้เราทำเลย”

“กลับไปเอาปืนมายิงถล่มให้กระจุยไปทั้งวัดเลยดีไหม”

หนูเสนอตามประสาพวกเลือดร้อน ตี๋ใหญ่ต้องปรามเสียงเรียบ

“อย่าเลยหนู ยังไงบนศาลานั่นก็ยังมีญาติพี่น้องฉันอยู่ เราค่อยหาทางคิดบัญชีกับพวกมันทีหลังดีกว่า”

“ตามใจ...อยากให้ลงมือเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน”

เมื่อร่วมงานศพปื๊ดไม่ได้ ตี๋ใหญ่เลยตัดสินใจไปหาปรารถนาเมียรักอดีตนางงามที่บ้านในคืนเดียวกัน

“เฮียตี๋...เฮียมาทำไม”

“เฮียอยากฝากเงินไปทำบุญให้ไอ้ปื๊ดมัน”

“เพิ่งมาคิดได้ตอนไอ้ปื๊ดมันตายไปแล้วเหรอ รู้บ้างไหมล่ะว่าที่มันต้องตายก็เพราะเฮียคนเดียว”

ตี๋ใหญ่ยอมรับโดยไม่แก้ตัว ปรารถนายิ่งของขึ้น

“แล้วเคยคิดมั่งไหมว่าเฮียต้องตายไปอีกคน จะมีใครเดือดร้อน จะมีใครต้องเสียใจมั่ง”

“ไม่มีหรอก ทุกคนเขาเกลียดเฮียกันทั้งนั้น รวมทั้งหนาด้วย...จริงไหม”

“ใช่! เกลียด...เกลียดมากด้วย ไปเลยนะ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก ชาตินี้ไม่ต้องมาให้เห็นหน้า ไม่ต้อง...”

ปรารถนาพูดไม่ทันจบ ตี๋ใหญ่ก็ดึงตัวไปกอดแน่น เธอพยายามดิ้นรนขืนตัวออก แต่สุดท้ายก็ร่ำไห้กับอกเขาแบบหมดอาย ก่อนขอร้องให้เลิกเป็นโจร

“เฮีย...กลับมาอยู่ด้วยกัน หนาไม่อยากได้อะไรแล้ว อดมื้อกินมื้อก็ได้ ขอแค่ได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่แล้วก็ลูกๆ”

ตี๋ใหญ่ไม่รับปาก ได้แต่กระชับอ้อมแขนแน่น ก่อนผละตัวออก

“หนา...เฮียฝากลูกด้วยนะ”

พูดจบก็หมุนตัวออกจากบ้าน ทิ้งปรารถนาให้มองตามทั้งน้ำตา...หรือว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว...

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน

ตราบฟ้ามีตะวัน EP.5 "เก้า" ไม่สนถูกผิดบุกเข้าหา "หมาก" ถึงห้องนอน
30 พ.ย. 2563

13:01 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน 2563 เวลา 18:07 น.