แม่อายสะอื้น

คราวนี้ดาวนิลไม่ได้เอาขวดฟาดหัวลูกค้า แต่กลับเอาแต่นั่งร้องไห้จนลูกค้าหมดอารมณ์ ออกจากห้องอย่างหงุดหงิด เฮียซ้งต้องรีบมาขอโทษอ้างเด็กใหม่ยังตื่นตระหนกอยู่ แล้วคืนเงินค่าตัวเด็กให้ วันนี้ไม่คิดสตางค์ ถ้าเขาสนใจจะเลือกคนอื่นไปบริการต่อตนก็ยินดี ลูกค้ารับเงินมาแล้วยื่นคืนให้หนึ่งพันบาท

“ฝากให้เด็กมันหน่อยแล้วกัน สงสาร มันไม่อยากทำงานเฮียก็อย่าไปบังคับมันเลย คนที่เต็มใจมีเยอะแยะ บาปกรรมเปล่าๆ วันนี้ผมไม่นวดแล้วล่ะ แล้วจะมาใหม่” บ่นจบลูกค้ากลับไปอย่างหัวเสีย เฮียซ้งโมโหที่ดาวนิลก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน จึงต้องลงโทษเพื่อให้หลาบจำ สั่งให้สมุนตบสั่งสอน

ดาวนิลฤทธิ์เยอะไม่ยอมลงให้ใครง่ายๆเล่นทีเผลอถุยน้ำลายใส่หน้าเฮียซ้งซึ่งโกรธจัดตบเธอเลือดกบปาก เธอหาเกรงกลัวไม่ท้าให้ฆ่าให้ตายได้เลยแต่จะไม่ยอมขายตัวเด็ดขาด ผู้หญิงไม่ใช่สินค้าที่เขาจะมาซื้อขายได้

“เออ มึงคอยดูแล้วกัน...ลากมันออกไป”

ooooooo

จิดาภาแวะมาหาทรงพลที่บ้านแต่เช้าจะไปดูบ้านหลังใหม่ที่เขารับปากจะซื้อให้ แม่นมน้อยเห็นเธอยืนรออยู่ข้างรถไม่ยอมเข้าบ้าน ทำเป็นเข้ามาพูดดีด้วย ทำไมไม่เข้าไปรอข้างในหรือว่าไม่ได้นัดไว้

“นัดไว้สิแต่แถวนี้เจ้าที่แรงเลยไม่ค่อยอยากจะเหยียบเข้าไป” จิดาภาไม่วายแดกดัน

แม่นมน้อยไม่ปล่อยให้โดนเล่นงานฝ่ายเดียวแขวะคืนให้บ้าง จิดาภาโกรธจะเข้าไปเอาเรื่อง แต่ทรงพลออกมาขัดจังหวะเสียก่อน เธอหมั่นไส้แม่นมน้อยก็เลยพูดเรื่องที่ทรงพลจะซื้อบ้านหลังใหม่ให้ แม่นมน้อยตกใจแล้วบ้านหลังนี้จะทำอย่างไร ยัยตัวแสบชิงตอบคำถามเอง

“ใครอยากอยู่ก็อยู่เฝ้าไปเลยสิ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เอาใครไปบ้านใหม่ฉันด้วยแน่”

“จิจะรีบไปไม่ใช่เหรอ ขึ้นรถดีกว่าไป” ตัดบทเสร็จทรงพลเปิดประตูรถให้จิดาภาขึ้นไปนั่ง แล้วหันมาบอกแม่นมน้อยว่าไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันตอนที่ตนกลับมา แล้วขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว...

ขณะที่แม่นมน้อยยังอึ้งไม่หายกับข่าวที่ทรงพลจะซื้อบ้านหลังใหม่ให้จิดาภา ช่อเอื้องชวนทอนไปหาป้าบัวเพื่อจะขอเบอร์ติดต่อวิไล ป้าบัวเจ้าเล่ห์ไม่แพ้ลูกสาวโกหกหน้าตาเฉยว่าไม่มี วิไลเป็นฝ่ายโทร.หาตน ทอนขอเบอร์ที่วิไลโทร.หาจากในมือถือ ป้าบัวอ้างว่าลบทิ้งไปแล้ว

“เอาไว้มันโทร.มาข้าจะบอกให้ นังวิไลมันก็โทร.มาเรื่อยแหละ” ป้าบัวตัดบทแล้วชิ่งหนี ช่อเอื้องกับทอนต้องกลับออกมาอย่างผิดหวัง ช่อเอื้องบ่นว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลกๆ พี่ดาวนิลรู้ว่าทุกคนเป็นห่วงไม่น่าเงียบหายไปแบบนี้ ทอนปลอบนี่ก็เพิ่งไม่กี่วันเองดาวนิลอาจจะกำลังยุ่งอยู่ก็ได้เลยไม่มีเวลาโทร.มา

“แต่ฉันเริ่มเป็นห่วงพี่ดาวนิลแล้วสิ”

“เอาน่า อาจจะไม่มีอะไรก็ได้เพราะถ้ามี วิไลคงส่งข่าวแล้วล่ะ ช่อเอื้องอย่าเพิ่งไปบอกครูคำปันล่ะเดี๋ยวครูจะกลุ้มใจเปล่าๆ”

ช่อเอื้องพยักหน้ารับคำ เธอเองก็ไม่อยากให้พ่อไม่สบายใจเช่นกัน...

ด้านป้าบัวรอจนช่อเอื้องกับทอนไปแล้วรีบโทร.บอกวิไลว่าช่อเอื้องมาตามหาดาวนิลเนื่องจากหายตัวไปไม่ติดต่อกลับมา วิไลไม่เข้าใจแล้วแม่จะต้องไปเดือดร้อนอะไรด้วยก็ให้มันแก้ปัญหากันเอง ท่านทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะทอนมาด้วย หากมันรู้ความจริงแล้วแจ้งตำรวจมาจับฐานหลอกลวงคนไปขายตัวได้ซวยกันหมด

วิไลอยากรู้ว่าแม่จะให้ทำอย่างไร ป้าบัวอยากให้เธอไปบอกดาวนิลให้ติดต่อทางบ้านบ้าง ทางนี้จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย เธอกลัวว่าถ้าขืนให้ดาวนิลติดต่อทางบ้าน มันอาจบอกว่าเธอหลอกมันไปขาย ป้าบัวมั่นใจว่ามันไม่กล้าพูดเพราะกลัวจะอับอาย วิไลรับปากแม่ส่งๆจะไปจัดการให้แล้ววางสายไปเลย

ooooooo

ตกค่ำเสี่ยหมูพร้อมผ้าปิดแผลแตกที่หัวจากฝีมือดาวนิลมาที่อาบอบนวดเนื่องจากได้ข่าวว่าเธอมานั่งตู้อยู่ที่นี่ ปองต้องการช่วยดาวนิลจึงโกหกว่าเธอย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว แต่เฮียซ้งเดินออกมาเจอเขาเสียก่อน ทำให้เขารู้ว่าดาวนิลยังอยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน ก็เลยจองตัวเธอ เฮียซ้งยินดีจัดให้ไม่ขัดข้อง

ปองพยายามขอร้องเฮียซ้งให้เปลี่ยนใจอย่าส่งดาวนิลไปให้เฮียหมูเพราะอาจจะถูกเขาแก้แค้นที่ถูกดาวนิลเอาขวดฟาดหัว เฮียซ้งรำคาญไล่เธอไปทำงานที่สถานสงเคราะห์ให้รู้แล้วรู้รอด

“นังปองแกทำยังกับเพิ่งมาทำงานที่นี่ แรกๆก็เห็นโวยวายแบบนี้ทุกคนแหละพอทำๆไป งานสบายเงินดี เห็นมาขอนั่งกันเต็มตู้ทุกวัน”...

สมุนของเฮียซ้งลากดาวนิลมาที่ห้องซึ่งเสี่ยหมูรออยู่ เธอพยายามขืนตัวไว้แต่ไม่สำเร็จ สมุนผลักเธอเข้าไปข้างในแล้วล็อกกุญแจ เสี่ยหมูเดินหัวเราะสะใจเข้าหา เธอกวาดตามองหาตัวช่วยแต่ไม่มีอะไรในห้องพอจะใช้เป็นอาวุธได้ ครั้นเสี่ยหื่นเข้ามาใกล้ เธอยกขาจะถีบแต่เขาคว้าไว้ทันจับเหวี่ยงไปที่เตียงแล้วกระโจนใส่หมายจะปลุกปล้ำ เธอดิ้นหนีสุดชีวิต เขารำคาญชกท้องน้อยจนจุกตัวงอ ก่อนจะกระชากเสื้อผ้าเธอออก...

ระหว่างดาวนิลถูกเสี่ยหื่นกามย่ำยี ช่อเอื้องจำเป็นต้องโกหกพ่อว่าโทร.หาวิไลได้แล้ว พอดีตอนนั้นดาวนิลออกไปทำงานก็เลยคลาดกันไม่ได้คุยด้วย คำปันสบายใจที่ลูกปลอดภัย ถ้าช่อเอื้องโทร.หาดาวนิลอีก ฝากบอกด้วยว่าไม่ต้องทำงานหนักมาก แล้วให้ติดต่อกลับมาบ้านบ้าง ท่านคิดถึง...

ดึกมากแล้วตอนที่ทรงพลกลับถึงบ้านแต่ต้องชะงักเมื่อเจอแม่นมน้อยยืนรออยู่กับกล้วยและอ้อย ถามเขาว่ามีอะไรจะคุยกับเธอหรือเปล่า เขารีบออกตัวที่จริงไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ เธอถามประชดว่าทำอะไรหรือ

“ปิดบังเรื่องที่จะซื้อบ้านหรือเรื่องที่จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ทั้งที่เป็นบ้านของคุณพ่อคุณแม่ของคุณพล”

“นม...อย่าทำผมลำบากใจสิครับ”

แม่นมน้อยตัดพ้อนี่เธอกลายเป็นคนที่ทำให้เขาลำบากใจไปแล้วหรือ ถ้าอย่างนั้นเธอจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วหันหลังเดินจากไป โดยไม่ฟังเสียงเรียกให้กลับมาคุยกันก่อนของทรงพล เทวัญเข้ามาตบไหล่น้องชาย เห็นใจที่เขาต้องยืนอยู่ตรงกลางระหว่างผู้หญิงเอาแต่ใจตัวเองสองคน ทรงพลไม่ได้อยากไปอยู่ที่อื่น แต่จิดาภายืนยันว่าจะไม่อยู่บ้านหลังนี้ เทวัญเข้าใจดีว่าแม่นมของเราก็ฤทธิ์เยอะไม่เบาเหมือนกัน

“แกก็คิดดีๆแล้วกัน” พูดจบเทวัญผละจากไป ทรงพลตะโกนไล่หลังนี่จะไม่ช่วยเขาคิดหาทางออกบ้างหรือ

“ฉันไม่มีแฟน ทำไมฉันต้องมาปวดหัวด้วย แฟนใครก็แก้ปัญหากันเอง”

ooooooo

แม่นมน้อยฤทธิ์เยอะอย่างที่เทวัญว่าไว้ไม่มีผิดเพี้ยน แกล้งเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางทำท่าจะไปจากที่นี่ โดยมีกล้วยกับอ้อยคอยลุ้นเอาใจช่วยว่าแผนการนี้จะสำเร็จหรือเปล่า ทรงพลขอร้องไม่ให้ไป เธอก็ไม่ยอม ในเมื่อเขาจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว จะให้เธออยู่เฝ้าบ้านนี้คนเดียวทำไมแล้วขยับจะไป ทรงพลร้องเรียกไว้

“โอเคครับ เดี๋ยวผมจะลองคุยกับจิ”

จิดาภามาทันได้ยินพอดีถามว่าจะคุยอะไรกับเธอ แล้วหันไปแขวะแม่นมน้อยให้ขนของไปทีเดียวเลย

จะได้ไม่ต้องกลับมาอีก แม่นมน้อยไม่ยอมให้ถูกแขวะฝ่ายเดียวด่ากลับไปบ้าง สองคนปะทะคารมกัน

ทรงพลทนไม่ไหวเชิญทั้งคู่ตามสบายอยากทำอะไรก็เชิญ เขาขอไปทำงานก่อนแล้วเดินลิ่วออกไปเลย จิดาภารีบวิ่งตาม แม่นมน้อยมองตามทรงพลที่ออกไปอย่างใจเสีย ก่อนจะหน้ามืดเป็นลมล้มพับ กล้วยกับอ้อยต้องเข้ามาช่วยกันประคอง