นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แม่อายสะอื้น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1
    • 2
    • 3


    วิไลถูกใจในความสวยของดาวนิล โฆษณา ชวนเชื่อว่างานที่ตนเสนอให้ไปทำเป็นงานสบายได้เงินดี แค่ดูแลความเรียบร้อยทั่วไปของโรงแรมห้าดาวเท่านั้น ดาวนิลไม่สนใจอ้างกรุงเทพฯไม่เหมาะกับเธอ ขออยู่กับพ่อกับน้องที่นี่ดีกว่า วิไลเจ็บใจที่แผนหลอกลวงไม่สำเร็จ แต่จำต้องฝืนยิ้ม

    “พี่ก็ชวนเฉยๆ อยากให้น้องได้สบาย งั้นก็เอาไว้เบื่อๆเมื่อไหร่จะลงไปเที่ยวก็บอกพี่ได้นะ”...

    ในเมื่อชวนไปทำงานไม่สำเร็จ ป้าบัวแนะให้วิไลลองชวนดาวนิลไปแสดงรำดาบ วิไลไม่รอช้ากลับมาหาดาวนิลอีกรอบ คราวนี้ชวนให้ไปแสดงศิลปะล้านนาให้แขกในโรงแรมที่กรุงเทพฯดู หลอกว่าไปแสดงแค่สามเดือนเท่านั้น และจะให้เธอพักอยู่กับตนเองไม่ต้องไปดิ้นรนหาที่อยู่ให้เมื่อย ดาวนิลอยากสืบสานศิลปะล้านนาให้เป็นที่รู้จักก็เลยสนใจ แต่ขอถามพ่อก่อน วิไลเร่งให้รีบตัดสินใจเพราะตนจะกลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้แล้ว

    “คิดดีๆดาวนิล ไปแค่สองสามเดือนแต่ได้เงินกลับมาตั้งห้าหมื่น ไหนจะค่าทิปอีก ดีไม่ดีอาจจะได้เป็นแสน กรุงเทพฯแค่นี้เอง ถ้าคิดถึงบ้านก็กลับมาก็ได้”...

    ดาวนิลคิดทบทวนอยู่หลายตลบในที่สุดตกลงใจจะไปกับวิไล จึงนำเรื่องนี้มาบอกน้องกับพ่อ ช่อเอื้องค้านหัวชนฝาไม่ยอมให้พี่สาวไป แล้วลุกหนีไปเลยไม่ต้องการฟังคำอธิบายใดๆทั้งสิ้น คำปันเองก็ไม่อยากให้เธอไปเช่นกัน แม้วิไลจะยอมให้เธอไปพักด้วยแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เธอต้องกล่อมพ่ออยู่นานว่าเงินก้อนนี้ที่เธอจะได้อาจทำให้พ่อไม่ต้องยุบคณะก็ได้ และให้สัญญาจะรีบไปรีบกลับ คำปันถึงยอมให้เธอไป

    ooooooo

    วิไลดีใจมากที่เหยื่อติดกับ รีบมารับดาวนิลที่บ้านแต่เช้า ทอนรู้ข่าวว่าหญิงที่ตัวเองแอบรักจะไปกรุงเทพฯตามมาทักท้วง ถ้าร้อนเงินเอาของเขาไปใช้ก่อนก็ได้ไม่เห็นต้องไปถึงกรุงเทพฯ

    “ไม่เอาน่าพี่ทอน ฉันไปแป๊บเดียวเอง ที่สำคัญฉันตัดสินใจไปแล้ว ยิ่งพี่ทำแบบนี้ฉันจะยิ่งใจเสียนะ”

    ทอนก็เลยไม่พูดอะไรอีก คำปันส่งดาบที่ห่อไว้อย่างดีให้ดาวนิลเอาติดตัวไปแสดงที่กรุงเทพฯด้วย จะได้ เหมือนมีท่านอยู่ข้างๆ เธอยกมือไหว้แล้วรับดาบมาถือไว้ สัญญาจะเอาดาบนี้ไปแสดงให้คนกรุงเทพฯได้เห็นว่ารำล้านนาของครูคำปันสวยงามแค่ไหน คำปันไม่เห็นช่อเอื้องอยู่แถวนั้นด้วยก็ถามว่าไปไหนไม่คิดจะมาส่งพี่สาวหรือ ดาวนิลเห็นน้องหลบอยู่หลังต้นไม้จัดแจงจะเดินไปหา ช่อเอื้องเห็นเข้าก็รีบวิ่งหนี

    ดาวนิลวิ่งตามน้องสาวจนทัน สองพี่น้องปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด เธอฝากน้องดูแลพ่อด้วย พาพ่อไปหาหมอตามที่นัดไว้ อย่าดื้ออย่าชวนพ่อทะเลาะ และสัญญาจะกลับมาหาทุกคนให้เร็วที่สุด จากนั้นช่อเอื้องตามมาส่งพี่สาวที่หน้าบ้าน วิไลเร่งให้รีบไปเดี๋ยวจะถึงกรุงเทพฯค่ำ แล้วหยิบเงินให้คำปัน

    “นี่เงินห้าพัน เจ้านายฉันใจดีให้ก่อนล่วงหน้า ถือว่าเป็นค่ามัดจำ” วิไลว่าแล้วขยับจะไป ช่อเอื้องร้องเรียกไว้ ขอเบอร์ติดต่อดาวนิลที่กรุงเทพฯด้วย วิไลทำท่ารำคาญ แต่ก็จดเบอร์ใส่กระดาษยื่นให้

    “ไว้พี่ถึง พี่จะโทร.มา พี่ทอนให้เบอร์มือถือพี่ไว้แล้ว พี่ไปนะ” ดาวนิลกอดพ่อกอดน้องแล้วเดินตามวิไลไป ทุกคนได้แต่มองตามดาวนิลไปด้วยความเป็นห่วง...

    ขณะที่ดาวนิลไม่ล่วงรู้เลยว่ากำลังถูกวิไลหลอกไปขายตัว ทรงพลพร้อมช่อดอกไม้ในมือมารอรับจิดาภากลับจากเมืองนอกที่สนามบินสุวรรณภูมิแถวประตูทางออกฝั่งผู้โดยสารขาเข้า พอเห็นเธอเดินออกมาขยับจะเข้าไปหาแต่ต้องชะงักเมื่อพบว่าเธอมากับผู้ชายท่าทางสนิทสนม แล้วตรงลิ่วไปที่หน้าอาคาร

    ทรงพลรีบวิ่งตามมาเห็นแฟนสาวของตัวเองนั่งรถไปกับชายคนนั้นก็ไม่พอใจ คว้ามือถือขึ้นมาโทร.บอกเธอว่ามารอรับที่สนามบิน เธอไม่รู้มาก่อนว่าเขาจะมารับก็เลยออกมาแล้ว เขาขอตามไปหาเธอที่บ้าน

    “พอดีจิมีเพื่อนตามมาจากนิวยอร์กน่ะค่ะ เอาไว้เราค่อยเจอกันวันหลังแล้วกันนะคะ แค่นี้นะจิเหนื่อย” พูดจบจิดาภาวางสายไปเลย ทรงพลทิ้งช่อดอกไม้ที่อุตส่าห์ซื้อมาง้อลงถังขยะด้วยความน้อยใจ...

    กว่าดาวนิลจะรู้ตัวว่าถูกหลอกมาขายตัวก็เป็นตอนที่สมุนของเฮียซ้ง ลากเธอพร้อมกับข้าวของไปขังไว้ในห้องพัก เธอวิ่งไปที่ประตูพยายามจะเปิด แต่มันถูกล็อกไว้จากด้านนอก ก็เลยวิ่งไปที่หน้าต่างก็ติดเหล็กดัดอีกหนีไปไหนไม่ได้ ดาวนิลวิ่งไปหยิบดาบที่พ่อห่อไว้อย่างดีออกมากระชับในมือ

    เป็นจังหวะเดียวกับเฮียซ้งเปิดประตูเข้ามา ต้องตกใจเมื่อเห็นดาวนิลถือดาบอยู่ในมือ สมุนสองคนของเขาปรี่เข้าไปจะจัดการ แต่เฮียซ้งห้ามไว้ แล้วปลอบดาวนิลว่าไม่ต้องกลัว ตนไม่ใช่คนใจร้ายอะไร วางดาบลงก่อนแล้วมาคุยกันดีๆจะดีกว่า จากนั้นขยับจะเข้าไปหยิบดาบ ดาวนิลกลัวจัดเงื้อดาบขู่

    “อย่าเข้ามานะ”

    สมุนไม่พอใจจะเข้าไปเล่นงาน เฮียซ้งไม่อยากให้สินค้าใหม่ช้ำก็เลยห้ามไว้อีก แล้วบอกดาวนิลว่าถ้ายังไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย วันนี้เธอคงจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน แล้วเดินนำสมุนออกไปโดยไม่ลืมล็อกกุญแจประตูห้องไว้ พอทุกคนออกไปหมด ดาวนิลทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นร้องไห้หาพ่อเสียงลั่น

    ooooooo

    หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าคอลัมน์สังคมลงข่าวพร้อมภาพจิดาภาควงหนุ่มลูกครึ่งออกงานกันอย่างครึกโครม ทรงพลเห็นข่าวนี้เข้าก็ไม่พอใจ ทรงวุฒิต้องปลอบว่าสองคนนั่นไปออกงานด้วยกัน อาจจะแค่อยากสร้างกระแสให้งานนั้นหรือไม่ก็อาจจะอยากให้ทรงพลง้อก็ได้ แล้วถามว่าโทร.ไปง้อเธอหรือยัง

    “ฉันโทร.ไปตั้งกี่ทีก็ไม่เคยรับสาย”

    “มีแฟนก็ปวดหัวแบบนี้แหละพี่ ผมถึงไม่มีคนเดียวไง ผมไปนอนดีกว่า” พูดจบทรงวุฒิเดินขึ้นข้างบน ทรงพลมองตามอย่างเอือมระอา พลางต่อว่า ว่าเอาแต่เที่ยวเตร่จนเช้าเมื่อไหร่จะไปช่วยงานที่บริษัทสักที เขากลับหันมาทำหน้าทะเล้นใส่ อกหักแล้วอย่าพาลได้ไหม แล้วหยิบนามบัตรร้านดอกไม้ยื่นให้

    “เธอไม่รับโทรศัพท์ก็ใช้วิธีอื่นสิ อย่าให้ผมต้องสอนสิพี่”

    แม่นมน้อยแอบฟังอยู่อีกมุมหนึ่งสีหน้าไม่สบายใจ...

    จากนั้นไม่นาน ดอกไม้ช่อสวยก็ถูกส่งถึงมือจิดาภาพร้อมด้วยการ์ดเชิญชวนเธอไปกินข้าวเย็นด้วยกัน คนรับถึงกับฉีกยิ้มอย่างผู้ชนะ ไม่ใช่แค่ง้อแต่ทรงพลหยิบแหวนเพชรเม็ดเป้งออกมาขอจิดาภาแต่งงาน แถมยังรับปากจะซื้อบ้านหลังใหม่ให้เธอ แล้วจะย้ายไปอยู่

    ที่นั่นหลังจากแต่งงานกัน เธอโผกอดเขาอย่างเอาใจ

    “พลทำให้จิรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”...

    ในขณะที่ทรงพลสุขใจสุดๆที่กลับมาคืนดีกับจิดาภา ดาวนิลกลับเป็นทุกข์ใจ ข้าวปลาไม่ยอมแตะ เฮียซ้งเป็นห่วงสินค้าจะชำรุด สั่งให้สมุนเอาอาหาร

    จานใหม่มาให้แถมเข้ามาดูด้วยตัวเอง เห็นเธออยู่ในสภาพดูไม่ได้ พยักพเยิดให้สมุนเข้าไปจับตัวไว้ เนื่องจากไม่มีอาหารตกถึงท้องทำให้ดาวนิลไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืน สมุนก็เลยแย่งดาบไปได้ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงยกมือไหว้ปลกๆขอความเมตตา

    “เฮียปล่อยฉันไปเถอะ ฉันโดนวิไลหลอกมา ขอฉันกลับบ้าน”

    “จะกลับไปทำอะไรที่บ้านนอก ยังไม่ทันได้ลองทำงานกับเฮียเลย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าสบายแค่ไหน...ไปอาบน้ำซะ แล้วเดี๋ยวเรามาคุยกัน” เฮียซ้งพยักหน้าให้สมุนปล่อยดาวนิล พอเป็นอิสระ เธอฮึดสู้ปรี่เข้าไปแย่งดาบคืน สมุนผลักเธอจนเซถลาไปกองอยู่หน้าห้องน้ำ เฮียซ้งสัญญาจะคืนดาบให้แต่เธอต้องทำตัวเป็นเด็กดีก่อน และหากไม่ยอมอาบน้ำดีๆ ตนจะหาคนมาช่วยอาบให้ ดาวนิลกลัวมากรีบเข้าห้องน้ำล็อกประตู...

    ทางด้านคำปันเริ่มเป็นกังวลที่เย็นย่ำใกล้ค่ำแล้วดาวนิลไม่เห็นส่งข่าวมาให้รู้บ้างว่าถึงกรุงเทพฯเรียบร้อยดีหรือเปล่า แถมเบอร์ที่วิไลให้ไว้ก็ติดต่อไม่ได้อีกต่างหากยิ่งทำให้เขาไม่สบายใจ

    “พ่อ พี่ดาวนิลเขาเก่งจะตายไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก ฉันว่านะป่านนี้อาจจะสนุกอยู่กรุงเทพฯลืมพวกเราไปแล้วก็ได้ แต่ถ้าพ่อคิดถึงพี่เขามากเอาไว้ถ้าพี่ดาวนิลติดต่อมา เราลงไปเยี่ยมพี่เขาที่กรุงเทพฯบ้างดีไหมพ่อ”

    “ก็ดีนะ พ่อก็อยากลงไปดูว่าเขาอยู่อย่างไร จะได้ไม่ต้องมานั่งห่วงแบบนี้”...

    อาบน้ำเสร็จ สมุนพาดาวนิลเข้าไปพบเฮียซ้งที่ห้องทำงาน เขาสั่งให้เธอหมุนตัวให้ดูหน่อย เธอกลัวถูกสมุนทำร้ายรีบทำตามคำสั่ง แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้นยกมือไหว้ขอร้องให้ปล่อยเธอไป เขาจะปล่อยได้อย่างไรในเมื่อจ่ายค่าตัวเธอให้วิไลไปแล้ว ดาวนิลจะหาเงินมาคืนให้ บอกมาเลยว่าเท่าไหร่ เฮียซ้งเริ่มหงุดหงิด สั่งให้ปอง สมุนสาวของตัวเองพาดาวนิลไปแต่งหน้าทาปากจะได้ทำงานคืนนี้เลย...

    งานที่เฮียซ้งให้ดาวนิลทำเป็นงานแรกคือมาดูแลเฮียหมู แขกวีไอพีของไนต์คลับ กำชับเธอให้ดูแลเขาให้ดีๆ คอยรินเหล้าอย่าให้ขาด เฮียหมูเห็นหน้าตาสะสวยของเธออาการหื่นก็กำเริบ ขยับเข้าไปนั่งจนติด เธอจะลุกหนี สมุนของเฮียซ้งที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ขยับเข้าหา ดาวนิลจำใจนั่งลงอย่างเดิม

    เสี่ยหมูเห็นดาวนิลเป็นเด็กใหม่เพิ่งทำงานวันแรกก็ยิ่งสนุก แกล้งโอบเอวดึงตัวเข้าหา ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะหัวเราะกันสนุกสนาน เธอทนไม่ไหวคว้าขวดเหล้าฟาดหัวเสี่ยจอมหื่นถึงกับร้องโอ๊ยลั่น เฮียซ้งตกใจรีบวิ่งมาดูเห็นเฮียหมูเอามือกุมหัวที่มีเลือดไหลซิบๆ ก็โกรธมาก สั่งให้สมุนลากตัวดาวนิลออกไปโดยมีปองวิ่งตาม

    ooooooo

    ดาวนิลถูกนำตัวมาที่ห้องทำงานของเฮียซ้ง ปองสงสารเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วที่ถูกหลอกให้มาขายตัว เข้าไปขอร้องเจ้านายให้ใจเย็นๆก่อนอย่าเพิ่งไปลงโทษอะไร เด็กยังใหม่อยู่ไปเร่งมันก็เลยเป็นแบบนี้ แล้วบอกให้ดาวนิลขอโทษเฮียซ้ง เธอกลัวลนลานยกมือไหว้ท่วมหัว เขายังเดือดปุดๆไม่หาย ปองรู้ทันแกล้งพูดดักคอ

    “ถ้าเฮียจะลงโทษมัน เฮียไม่เสียดายของเหรอ”

    แม้จะไม่สบอารมณ์ที่ดาวนิลเล่นงานแขกขาใหญ่ของไนต์คลับ แต่เฮียซ้งเห็นด้วยกับปอง สั่งให้สมุนเอาตัวดาวนิลไปขังไว้ที่ห้องเดิมก่อน แล้วจึงบ่นกับปอง ถ้ารู้ว่าจะมีปัญหาแบบนี้คงไม่รับตัวไว้

    “เอาน่าเฮีย เดี๋ยวพอมันชินมันก็ยอมไปเองแหละ”...

    ปองเป็นห่วงดาวนิลรีบตามมาดูแล เห็นสมุนคนหนึ่งทำท่าหื่นใส่เธอ ก็เอ็ดเขาเสียงลั่น ไล่ตะเพิดไปให้พ้น เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับปอง ดาวนิลขอร้องให้ช่วยพาหนีไปจากที่นี่ ปองช่วยอะไรไม่ได้ ถึงอย่างไรเฮียซ้งคงไม่ปล่อยดาวนิลไปแน่นอนตราบใดที่ยังได้ค่าตัวคืนไม่ครบ เธอสัญญาจะหาเงินมาคืนให้ ขอแค่ปองช่วยพูดให้เฮียซ้งปล่อยเธอไป ปองทำอย่างนั้นไม่ได้ ดีไม่ดีอาจจะโดนเล่นงานไปด้วย

    “แกถูกส่งมาอยู่ที่นี่แล้วไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก ไหนๆก็ตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว ก็ตั้งใจทำงานไปเถอะ จะได้มีเงินมีทองส่งไปให้ที่บ้านใช้ อย่าก่อเรื่องอีก เฮียเขาก็ดูจะเอ็นดูแกดีอย่าไปทำให้เขาโมโหเลย” ปองวางแล้วออกจากห้องปิดประตูล็อก ดาวนิลพยายามเขย่าประตูให้เปิดแต่ไม่มีใครสนใจก็เลยทรุดลงนั่งร้องไห้

    “พ่อ...พ่อช่วยฉันด้วย”...

    เหมือนมีลางร้ายสื่อถึงกัน คำปันฝันร้ายถึงลูกสาวคนโต สะดุ้งตื่นร้องเรียกเธอเสียงลั่น ช่อเอื้องได้ยินเสียงพ่อร้องก็ตกใจรีบวิ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ความว่าท่านฝันร้ายเห็นดาวนิลกำลังลำบาก ช่อเอื้องปลอบว่าพ่อคงจะเป็นห่วงพี่สาวจนเก็บเอาไปฝัน คำปันร้อนใจอยากรู้ข่าวดาวนิล

    “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะลองไปถามป้าบัวดูว่าติดต่อพี่วิไลได้ไหม คืนนี้พ่อนอนก่อนเถอะ”...

    เฮียซ้งไม่ได้มีแค่ไนต์คลับแต่ยังมีกิจการอาบอบนวดอีกด้วย ลูกค้าขาประจำคนหนึ่งอยากได้เด็กหน้าใหม่เขาก็เลยจัดดาวนิลมาให้ พร้อมกับกำชับอย่าก่อเรื่องอีก แล้วสั่งให้สมุนเฝ้าหน้าห้องเอาไว้เผื่อมีปัญหา...


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:36 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์