ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

มนต์รักแม่น้ำมูล ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ณ ใต้​ต้น​คูน​ริม​ฝั่ง​แม่น้ำ​มูล ดวง​อาทิตย์​กำลัง ​จะ​ลับ​ขอบ​ฟ้า แสง​สี​ทอง​ฉาบ​ท้อง​น้ำ​เป็น​ประกาย​ระยิบ ระยับ​ดู​สวย​งาม​ยิ่ง​นัก แต่​บรรยากาศ​เช่น​นี้​พิณ​กลับ​ยืน​มอง​ด้วย​สีหน้า​หม่นหมอง ครุ่นคิด​ถึง​อดีต​ที่​ผ่าน​มา

ยิ่ง​คิดถึง​เรื่อง​ที่​กำลัง​จะ​สูญเสีย​เดือน หญิง​คน​รัก​ซึ่ง​เปรียบ​เสมือน​ส่วน​หนึ่ง​ของ​ร่างกาย​เขา เป็น​ดัง​ลม​หายใจ​ที่​ทำให้​รู้​ว่า​ชีวิต​ของ​เขา​ยัง​ดำเนิน​อยู่​และ​เป็น​คน​เดียว​ที่​เขา​จะ​คิดถึง​ยาม​อ่อน​ล้า ยิ่ง​ทำให้​เขา​ท้อแท้​หงายหลัง​ทิ้ง​ตัว​ลง​น้ำ​อย่าง​สิ้น​หวัง ปล่อย​ให้​ร่าง​ดำ​ดิ่ง​สู่​ก้น​แม่น้ำ​เหมือน​จำนน​ต่อ​โชค​ชะตา

แต่​แล้ว​พิณ​กลับ​ได้ยิน​เสียง​กระซิบ​จาก​แม่น้ำ​มูล​บอก​ให้​เขา​ทำ​สิ่ง​ที่​ถูกต้อง เพื่อ​เป็น​แบบอย่าง​และ​ถ่ายทอด​สิ่ง​ดี​งาม​ให้​แก่​เด็กๆซึ่ง​เป็น​ลูกศิษย์​ของ​เขา พิณ​ได้สติ สำลัก​น้ำ ​ทะลึ่ง​พรวด​ขึ้น​สู่​ผิวน้ำ​สูด​ลม​หายใจ​เข้า​ปอด​เฮือก​ใหญ่ รู้​แล้ว​ว่า​ตัว​เอง​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างไร พลัน​ภาพ​ใน​อดีต​ผุด​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​คำนึง​ของ​พิณ...

วัน​นั้น พิณ​กับ​เดือน​นอน​คุย​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข​ใต้​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล​ต้น​เดิม เดือน​ทวง​ถาม​เรื่อง​ที่​พิณ​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​คุย​กับ​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​เรื่อง​เรา​สอง​คน พิณ​หน้า​สลด​เล็กน้อย พลิก​ตัว​นอน​หงาย​มอง​ท้องฟ้า

“พี่​เป็น​แค่​ครู​ช่วย​สอน อาศัย​นอน​ใต้ถุน​โรงเรียน ไม่​มี​สมบัติ​พัสถาน...ไม่​รู้​พ่อ​แม่​เดือน​จะ​ว่า​อย่างไร”

“เงิน​ไม่​ใช่​เรื่อง​สำคัญ แต่งงาน​แล้ว​เรา​ค่อย​ช่วย​กัน​หา​ก็ได้”

พิณ​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​ต้อง​มา​กัด​ก้อน​เกลือ​กิน แต่​แล้ว​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้ ยิ้ม​ดีใจ เมื่อ​เดือน​ก่อน​เขา​ไป​สอบ​ครู​เอา​ไว้ ถ้า​ได้​บรรจุ​เมื่อ​ไหร่ จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​สู่ขอ​เธอ​ทันที แล้ว​นึก​สนุก ลุก​ขึ้น​ตะโกน​ไป​ยัง​แม่น้ำ​มูล​เบื้องหน้า

“ลูก​ขอ​สัญญา​ต่อหน้า​แม่​มูล หาก​วัน​ใด​ที่​ลูก​ได้​เป็น​ครู ลูก​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​มา​สู่ขอ​เดือน”

หญิง​สาว​เขิน​อาย​รีบ​ลุก​ขึ้น​ห้าม แต่​ยิ่ง​ห้าม​เหมือน​ยิ่ง​ยุ​ พิณ​ป้อง​ปาก​ตะโกน​เสียง​ลั่น ว่า​รัก​เดือน​มาก​อยาก​แต่งงาน​กับ​เธอ​จน​แทบ​จะ​รอ​ไม่​ไหว สอง​หนุ่ม​สาว​ยิ้ม​ให้​กัน​อย่าง​มี​ความ​สุข ต่าง​ช่วย​กัน​สลัก​รูป​หัวใจ​และ​ชื่อ​ของ​ทั้ง​คู่​ลง​บน​ต้น​คูณ​ไว้​เป็น​พยาน​แห่ง​รัก จาก​นั้น พิณ​ถีบ​รถ​จักรยาน​มา​ส่ง​เดือน​ที่​บ้าน​ของ​เธอ

“พรุ่งนี้​พี่​ต้อง​คุม​นักเรียน​ไป​งาน​แห่​พระ​เวส...​เจอ​กัน​นะ​เดือน”

“เดี๋ยว​ฉัน​จะ​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ไป​เผื่อ” สอง​หนุ่ม​สาว​มอง​สบตา​กัน​ด้วย​ความ​รัก​เต็ม​หัวใจ

ooooooo

เช้า​วัน​งาน​แห่​พระ​เวส เสียง​ดนตรี​ดัง​กระหึ่ม​ไป​ทั้ง​หมู่​บ้าน ขบวน​แห่​นำ​โดย​วง​ดนตรี​แม่​มูล​ลำ​เพลิน ซึ่ง​ประกอบ​ด้วย คำ​แป​ง​ หัวหน้า​วง​และ​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​หญิง แคน ​หนุ่ม​หมอลำ​อารมณ์​ดี​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​ชาย บุญ​เหลือ บุญ​หลาย ​และ​ชาว​คณะ​เป็น​ลูก​คู่​ ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​กัน​อย่าง​สนุกสนาน

ขบวน​ฟ้อน​รำ เซิ้ง​กัน​มัน​หยด พิณ​พา​เด็ก​นักเรียน​ร่วม​เซิ้ง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน ขณะ​ที่​เดือน​เซิ้ง​กับ​พ่อ​และ​แม่​ของ​เธอ ตามมา​​ด้วย​ขบวน​พระ​แล้ว​ต่อ​ด้วย​องค์​สมมติ​พระ​เวสสันดร​และ​นาง​มัท​รี​ที่นั่ง​มา​บน​เสลี่ยง ปิด​ท้าย​ด้วย​ขบวน​เครื่อง​บูชา​ที่​ประดับ​บน​บั้ง​​ไม้​ไผ่​อย่าง​สวย​งาม

ไม่​นาน​นัก แคน​เดิน​นำ​ขบวน​แห่​พระ​เวส​มา​ถึง​บริเวณ​วัด พิณ​เข้าไป​เซิ้ง​กับ​เดือน​โดย​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เธอ​มอง​ห่างๆ ไม่ค่อย​ชอบใจ ขบวน​แห่​มา​ถึง​หน้า​อุโบสถ องค์​สมมติ​พระ​เวสสันดร​และ​นาง​มัท​รี​ลง​จาก​เสลี่ยง เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เพลง​แห่​จบ​พอดี ผู้​เฒ่า​ผู้​แก่​เข้า​มา​ล้อม​หน้า​ล้อม​หลัง จับ​มือ​แคน​ด้วย​ความ​เอ็นดู บาง​คน​ก็​แบ่ง​อาหาร​ที่​เอา​มา​ทำบุญ​ให้ คำ​แป​ง​ร้อง​บอก​ทุก​คน​ว่า

“สนุก​กัน​แล้ว​ก็​อย่า​ลืม​เป็น​กำลังใจ​ให้​พวก​เรา​ด้วย ​เรา​จะ​อยู่​สร้าง​ความ​สุข​ให้​พวก​ท่าน​นานๆ”

“แรง​เงิน​ของ​พวก​ท่าน คือ​แรง​ใจ​ของ​พวก​เรา” บุญ​เหลือ​เสริม

ชาว​บ้าน​พา​กัน​เจียด​เงิน​คน​ละ​เล็ก​ละ​น้อย​เป็น​ค่า​แสดง​ให้​แคน​และ​คำ​แป​ง แคน​เห็น​คำ​หล้า​ยืน​คุย​กับ​เพื่อน​อยู่​ไม่​ไกล จึง​ปลีกตัว​ออก​ไป...

ขณะ​เดือน​กำลัง​ยก​ปิ่นโต​ใส่​อาหาร​ที่​เตรียม​มา​จะ​ไป​ให้​พิณ เพ็ง​แม่​ของ​เดือน​เข้า​มา​ขวาง ดึง​ลูก​สาว​ออก​มา​นอก​ศาลา​การเปรียญ บอก​ให้​รู้​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​ต้องการ​ให้​เดือน​ไป​เรียน​ต่อ​ที่​กรุงเทพฯ เพื่อน​ของ​เพ็งชื่อ​แสวง​กับ​อัญชลี​ไม่​มี​ลูก อยาก​จะ​รับ​เดือน​เป็น​ลูก​บุญธรรม​และ​จะ​ส่งเสีย​ให้​เรียน​ต่อ​สูงๆ

เดือน​อิดออด​ไม่​อยาก​ไป​ อยาก​เรียน​ที่​นี่​มาก​กว่า จะ​ได้​ช่วย​พ่อ​กับ​แม่​ทำมา​หากิน​ไป​ด้วย ที่​สำคัญ​อีก​ไม่​นาน​พิณ ​จะ​ได้​เป็น​ครู​และ​เธอ​กับ​เขา​มี​แผน​จะ​แต่งงาน​กัน เพ็ง​ฉุน​ขาด

“ที่แท้​ที่​ไม่​อยาก​ไป​ก็​เพราะ​เป็น​ห่วง​ไอ้​พิณ​นี่เอง...มัน​ก็​แค่​ครู​ช่วย​สอน อาศัย​กินนอน​อยู่​ใต้ถุน​โรงเรียน ​พ่อ​แม่​ก็​ไม่​มี ทำไม​ต้อง​เอาชีวิต​ไป​ฝาก​ไว้​กับ​มัน​ด้วย”

“พี่​พิณ​ไม่ได้​เป็น​แค่​ครู​ช่วย​สอน แต่​เขา​เป็น​คน​ที่​เดือน​รัก​และ​อยาก​จะ​ใช้​ชีวิต​อยู่​ด้วย แม่​ไม่​มี​สิทธิ์​ไป​ว่า​พี่​พิณ​อย่าง​นั้น” เดือน​เริ่ม​เดือด​ปุดๆ

สอง​แม่​ลูก​โต้เถียง​กัน​อย่าง​รุนแรง เดือน​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​มา​ก้าว​ก่ายชีวิต​ตน​เอง ส่วน​เพ็ง​ก็​ไม่​ชอบใจ​ที่​ลูก​แข็ง​ข้อ ตัดสินใจ​ใช้​ไม้แข็ง สั่ง​ห้าม​เดือน​ยุ่ง​เกี่ยว​กับ​พิณ​เด็ดขาด และ​ให้​เตรียมตัว​ไป​กรุงเทพฯ ถ้า​ไม่​ยอม​ทำ​ตาม ก็​ไม่​ต้อง​มา​เรียก​ตน​ว่า​แม่​อีก​ต่อ​ไป จาก​นั้น เพ็ง​ตาม​ไป​เล่น​งาน​พิณ สั่ง​ห้าม​เขา​ติดต่อ​กับ​เดือน​อีก

เธอ​ต้องการ​ให้​ลูก​ไป​เรียน​ต่อ​กรุงเทพฯ จึง​ไม่​อยาก​ให้​มี​อะไร​มา​ทำให้​สับสน พิณ​มอง​อย่าง​งงๆ เดือน​ตาม​เข้า​มา​ต่อว่า​แม่​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​กับ​พิณ เพ็ง​ไม่​พอใจ​มาก​ฉุด​แขน​เธอ​ลาก​กลับ​บ้าน เดือน​ขอร้อง​ให้​บุญ​พ่อ​ของ​เธอ​ช่วย เขา​กลับ​บอก​ให้​ทำ​ตามที่​แม่​สั่ง แล้ว​หัน​มา​ขอร้อง​พิณ​ช่วย​พูด​ให้​เดือน​ยอม​ไป​เรียน​ต่อ​ที่​กรุงเทพฯ

“จะ​ให้​ผม​ทำ​อย่าง​นั้น​ได้​อย่างไร​ใน​เมื่อ​เรา​สัญญา​ว่า​จะ​แต่งงาน​กัน”

บุญ​ขอ​ให้​พิณ​เห็นแก่​อนาคต​ของ​เดือน ลำพัง​เงินเดือน​ครู​ช่วย​สอน​จะ​ทำให้​ลูก​สาว​ของ​เขา​มี​ความ​สุข​ได้​อย่างไร พิณ​ถึง​กับ​อึ้ง มอง​ตาม​บุญ​ไป​ด้วย​ความ​ปวดร้าว​ใจ

ooooooo

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​วัด คำ​หล้า​โบก​มือ​ลา​เพื่อนๆ พอ​หัน​กลับ​มา​จ๊ะเอ๋​กับ​แคน​ที่​ยืน​ทำ​หน้า​ทะเล้น​อยู่ เธอ​ขยับ​จะ​เดิน​หนี แคน​รีบ​วิ่ง​มา​ดัก​หน้า พูดจา​หยอก​ล้อ​สนุก​ปาก เลย​ถูก​เธอ​ตบ​หนึ่ง​ฉาด​แถม​ด่า​ว่า​ไอ้​หมา​แคน

“นี่​เธอ​ว่า​พี่​เป็น​หมา​หรือ​คำ​หล้า...ถ้า​เป็น​หมา​ก็​ต้อง​ไล่​กัดคน​นะ​สิ” แคน​ยิ้ม​หน้าเป็น​แล้ว​โดด​ใส่​ทันที

คำ​หล้า​ร้อง​ลั่น​รีบ​วิ่ง​หนี มัว​แต่​เหลียวหลัง​มอง​แคน​ที่​วิ่ง​ไล่​ตาม จึง​ไม่ทัน​เห็น​รถ​มอเตอร์ไซค์​พุ่ง​เข้าหา ดี​ที่​แคน​ดึง​ตัว​เธอ​หลบ​ได้​ทัน แต่​ก็​เสียหลัก​ล้ม​กลิ้ง​ไป​ด้วย​กัน คำ​หล้า​อยู่​ใน​อ้อม​แขน​แคน ทั้ง​สอง​คน​มอง​สบตา​กัน​นิ่ง​งัน​ราวกับ​ทั้ง​โลก​จะ​หยุด​หมุน คำ​หล้า​ต้อง​หลบ​สาย​ตา​ด้วย​ความ​เขิน​อาย ทันใดนั้น มีเสียง​ดัง​ขึ้น​ว่า

“อยู่​ใน​วัด​แท้ๆ แก​ยัง​กล้า​ก่อ​เรื่อง​บัดสี​ขนาด​นี้​เลย​หรือ​วะ ไอ้​แคน”

คำ​หล้า​กับ​แคน​ลุก​พรวด หัน​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​ศรี​ไพร นักเลง​ใหญ่​แห่ง​ลุ่ม​แม่น้ำ​มูล ลูก​คน​เดียว​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​ยืน​อยู่​กับ​สมุน​คู่ใจ​สอง​คน​ชื่อไอ้​ดำ​และ​ไอ้​ขาว คำ​หล้า​พยายาม​อธิบาย ​ให้​ศรี​ไพร​เข้าใจ แต่​เขา​กลับ​พูดจา​ดูถูก เธอ​เลย​ตบ​สั่ง​สอน​หนึ่ง​ฉาด ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ​กระชาก​แขน​คำ​หล้า​เข้า​มา​ใกล้ แคน​ทน​ดู​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว

สอง​หนุ่ม​เลย​วางมวย​กัน​โดย​ไม่​สนใจ​คำ​ห้ามปราม​ของ​คำ​แป​ง ศรี​ไพร​ใช้​วิธี​หมาหมู่​สั่ง​ให้​สอง​สมุน​ช่วย​กัน​ล็อก​แขน​แคน​ไว้​อัด​เสีย​น่วม พิณ​มา​เห็น​พอดี​รีบ​วิ่ง​เข้าไป​ห้าม ไอ้​ขาว​กับ​ไอ้​ดำ​เลย​หัน​มา​เล่น​งาน​พิณ​แทน แต่​สู้​เขา​ไม่ได้​ถอยกรูด ด้าน​ศรี​ไพร​ชัก​มีด​ขึ้น​มา​หมาย​จะ​จัดการ​แคน​ขั้น​เด็ดขาด  คำ​หล้า​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​ตะโกน​ลั่น​ว่า​ตำรวจ​มาๆ ศรี​ไพร​ผงะ​ด้วย​ความ​ตกใจ เอา​มีด​ชี้​หน้า​แคน

“ฝากไว้ก่อน​เถอะ...ไป​เว้ย” ศรี​ไพร​ตะโกน​เรียก​สอง​สมุน แล้ว​พา​กัน​เผ่น​แน่​บ...

ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล เขียว ขุนทอง​กับ​ครู​ตะวัน​จอด​เรือ​ซุ่ม​ดู​เรือ​ดูด​ทราย พอ​เห็น​ออก​มา​ดูด​ทราย​นอก​พื้นที่​สัมปทาน ครู​ตะวัน​สั่ง​ให้​ชาว​บ้าน​ที่​จอด​เรือ​ซุ่ม​ดู​อยู่​ด้วย​กัน​ล้อม​กรอบ​พวก​นั้น​ทันที แทน​ที่​เรือ​ดูด​ทราย​จะ​เกรง​กลัว กลับ​แล่น​เข้าใส่​กลุ่ม​เรือ​ของ​ ครู​ตะวัน ทุก​คน​พา​กัน​โดด​ลง​น้ำ​หนี​ตาย​อลหม่าน ครู​ตะวัน​หนี​ตาย ​ท่า​ไหน​ไม่​รู้ หัว​แตก​เลือด​อาบ ขุนทอง​รีบ​ว่ายน้ำ​ขึ้น​ฝั่ง ไป​ตาม ​แคน​กับ​พิณ​ที่​วัด

ครู่​ต่อ​มา พิณ​กับ​แคน​รีบ​พา​ครู​ตะวัน​ไป​ส่ง​สถานี​อนามัย ครู​ตะวัน​กลัว​ถูก​เย็บ​แผล​ร้อง​ลั่น​ดิ้น​พราดๆไม่​ยอม​ท่า​เดียว แต่​พอได้​ยิน​เสียง​หวานๆกับ​หน้า​สวยๆของ​สาย​ไหม พยาบาล​สาว​ที่​เพิ่ง​ย้าย​มา​อยู่​ใหม่ แต่​ใครๆมัก​จะ​เรียก​เธอ​ว่า “หมอ​ไหม” ครู​ตะวัน​กลับ​เปลี่ยน​ไป​เป็น​คน​ละ​คน ทำท่า​ที​ขึงขัง​ยอม​ให้​เย็บ​แต่​โดย​ดี แต่​ทันที​ที่​เข็ม​ฉีดยา​ชา​แทง​ถูก​เนื้อ เสียง​ร้อง​โอ๊ย​ของ​ครู​ตะวัน​ดัง​ลั่น พิณ​กับ​แคน​พา​กัน​ขำ​กลิ้ง...

หลังจาก​ทำ​แผล​เรียบร้อย ครูตะวันออก​มา​รอ​รับ​ยา​ด้วย​สีหน้า​เขินๆที่​เผลอ​ร้อง​เสียง​ดัง​ไป​หน่อย สาย​ไหม​จ่าย​ยา​แก้​อักเสบ​กับ​แก้​ปวด​ให้ ครู​ตะวันออก​ลาย​ทันที ถาม​ว่า​เธอ​ชื่อ​อะไร

“สาย​ไหม​ค่ะ...จะ​เรียก​สั้นๆว่า​หมอ​ไหม​ก็ได้” สาย​ไหม​ส่ง​ยิ้ม​หวาน​ให้

ครู​ตะวัน​ถึง​กับ​เดิน​ตา​ลอย​ออก​มา​หน้า​สถานี​อนามัย เพ้อ​ถึง​สาย​ไหม​ให้​แคน​กับ​พิณ​ฟัง​ว่า​คน​อะไร​ก็​ไม่​รู้​ หวาน​ทั้ง​ชื่อ​หวาน​ทั้งคน แคน​กระเซ้า​ว่า​อย่าง​นี้​ครู​ตะวัน​คง​ต้องหา​เรื่อง​หัว​แตก​บ่อยๆ ครู​ตะวัน​หัน​ขวับ

“หัว​แก​น่ะ​สิ...ว่า​แต่​คุณ​หมอ​เพิ่ง​มา​อยู่​ที่​นี่​ใช่​ไหม...ฉัน​ไม่​เคย​เห็น”

“ใช่​ครู เห็น​ว่า​เพิ่ง​ย้าย​จาก​กรุงเทพฯ​ยัง​ไม่​ถึง​เดือน​เลย​มั้ง ว่า​แต่​ครู​ถาม​ทำไม” พิณ​เหล่​ครู​ตะวัน

แคน​สงสัย​ครู​ตะวัน​จะ​แอบ​ชอบ​สาย​ไหม​เข้า​ให้​แล้ว ครู​ตะวัน​เกลียด​คน​รู้ทัน หา​ไม้​ไล่ตี​แคน​แก้​เขิน

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​จัด​ตบ​หน้า​ลูก​ชาย​ตัวดี​อย่าง​แรง​เมื่อ​รู้​เรื่อง​ที่​เขา​ไป​ก่อ​ไว้ ศรี​ไพร​แก้ตัว​ว่า​ไม่ได้​เป็น​ฝ่าย​เริ่ม​ก่อน เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​สนใจ​ใคร​จะ​เริ่ม​ก่อน​เริ่ม​หลัง​แต่​การ​ไป​มี​เรื่อง​ใน​วัด เกิด​ชาว​บ้าน​ไม่​พอใจ​ขึ้น​มา​แจ้ง​ตำรวจ​จับ​จะ​ยุ่ง​เปล่าๆ เดี๋ยว​พาล​มา​เล่น​งาน​เขา​เรื่อง​ดูด​ทราย​นอก​สัมปทาน​แล้ว​จะ​ทำ​อย่างไร​กัน

“นั่น​มัน​เรื่อง​ของ​เตี่ย” ​ศรี​ไพร​โต้​อย่าง​ไม่​ยอม​แพ้ เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​แทบ​ควัน​ออก​หู

“แล้ว​ที่​ลื้อ​มี​กิน​มี​ใช้​ทุก​วัน​นี้​ไม่​ใช่​เพราะ​เงิน​นี่​เหรอ...อั๊ว ​ขอ​สั่ง​ลื้อ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย ไม่​ให้​ลื้อ​ไป​ก่อ​เรื่อง​ที่ไหน​อีก ไม่​ อย่างนั้น ​อั๊ว​นี่แหละ​จะ​เป็น​คน​ลาก​คอ​ลื้อ​เข้า​ตะราง​เอ​ง” เถ้าแก่​เส็​ง ม​อง​หน้า​ลูก​ชาย​เขม็ง

ศรี​ไพร​ถึง​กับ​อึ้ง เดิน​หน้า​บอกบุญ​ไม่​รับ​ออก​มา เจอ​สอง​สมุน​คน​สนิท​ถีบ​โครม​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทิศ​ละ​ทาง โทษ​ฐาน​เอาเรื่อง​ที่​วัด​ไป​ฟ้อง​เตี่ย ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​รีบ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​ใช่​ พวก​ตน ลูกพี่​น่า​จะ​ไป​สงสัย​คน​อื่น​ที่​ได้​ประโยชน์​จาก​เรื่อง​นี้​มาก​กว่า ศรี​ไพร​สีหน้า​ครุ่นคิด...

ที่​บ้าน​ของ​คำ​แป​ง แคน​ช่วย​คำ​แป​ง​นับ​เงิน​ที่​เก็บ​มา​ได้ ขณะ​ที่​บุญ​เหลือ บุญ​หลาย ​และ​ชาว​คณะ​ร่วม​วง​ดนตรี​นั่ง​ทำ​ความ​สะอาด​เครื่องดนตรี​ของ​ตน แคน​ขอโทษ​คำ​แป​ง​และ​ทุก​คน ถ้า​ไม่​มี​เรื่อง​กับ​ศรี​ไพร​เสีย​ก่อน ​พวก​เรา​คง​ได้​เงิน​มาก​กว่า​นี้ จังหวะ​นั้น ศรี​ไพร​ตาม​มา​หาเรื่อง​แคน​หา​ว่า​คาบ​เรื่อง​ที่​วัด​ไป​ฟ้อง​เตี่ย​ของ​เขา

“​ฉัน​ไม่ได้​ฟ้อง...คน​เห็น​กัน​ทั้ง​วัด​จะ​ต้อง​มี​ใคร​ไป​ฟ้อง​ด้ว​ย”

คำ​แป​ง​ช่วย​แคน​แก้ต่าง​อีก​แรง แต่​ศรี​ไพร​ไม่​เชื่อ พาล​ถีบ​โต๊ะ​เก้าอี้​ใน​บ้าน​คำ​แป​งก​ระ​จุ​ยก​ระจาย แคน​ฮึดฮัด​จะ​เอาเรื่อง คำ​แป​ง​รั้ง​ไว้ ศรี​ไพร​ขู่​ไม่​ให้​คำ​แป​ง​มา​ยุ่ง แล้วชี้​หน้า​แคน

“​ถ้า​เอ็ง​ยัง​เป็น​ผู้ชาย​อยู่​ก็​อย่า​หลบ​อยู่​หลัง​ผู้หญิง มา​ดวล​กัน​ตัวต่อตัว​ให้​มัน​รู้​ดำ​รู้​แดง​ไป​เลย”

“​เลิก​ทำตัว​เป็น​หมา​บ้า​สัก​ที​ได้​ไหม​พี่​ศรี​ไพร...ฉัน​นี่​แห​ละ​เป็น​คน​ไป​ฟ้อง​พ่อ​พี่​เอ​ง”

ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง เห็น​คำ​หล้า​ถือ​ลูก​ประคบ​เดิน​เข้า​มา คำ​หล้า​ขู่​ศรี​ไพร​ว่า​ถ้า​ไม่​เลิก​ทำตัว​แบบ​นี้ เธอ​จะ​ไป​ฟ้อง​เถ้าแก่​เส็ง​อีก แล้ว​ขยับ​จะ​ทำ​ตาม​คำ​ขู่ ศรี​ไพร​เจ็บใจ​มาก อาฆาต​แค้น​แคน​ไว้​ก่อน​จะ​พา​พวก​ล่า​ถอย​กลับ​ไป แคน​ขอบใจ​คำ​หล้า​ที่​ช่วย​พวก​ตน​ไว้ แล้ว​ถาม​ว่า​มา​ถึงที่​นี่​มี​ธุระ​อะไร

“เมื่อ​กลางวัน​พี่ต้อง​มา​เจ็บ​ตัว​เพราะ​ฉัน ฉัน​ก็​เลย​เอา​ลูก​ประคบ​มา​ให้” คำ​หล้า​ว่า​แล้ว​ยื่น​ลูก​ประคบ​ให้

แคน​จับ​มือ​เธอ​ไว้ ทำ​ตาหวาน​ใส่ “รู้​หรือ​เปล่า ความ​ห่วงใย​เป็น​บ่อเกิด​ของ​ความ​รัก”

“แต่​ความ​กะ​ล่อน​จะ​เป็น​จุดจบ​ของ​คน​อย่าง​พี่” คำ​หล้า​ผลัก​แคน​ออก​อย่าง​ไม่​พอใจ แคน​แกล้ง​ร้อง​โอดโอย หญิง​สาว​ตกใจ​รีบ​เข้า​มาดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง พอ​รู้​ว่า​ถูก​หลอก กระทืบเท้า ​เขา​อย่าง​แรง​ก่อน​จะ​เดิน​หนี

แคน​ร้อง​ลั่น ตะโกน​ไล่​หลัง “ไม่​รัก​แล้ว​ทำไม​ต้อง​เป็น​ห่วง​ด้วย”

คำ​หล้า​ยืนยัน​ไม่​มี​วัน​รัก​เขา​แน่ๆ​ แล้ว​หัน​มา​แลบ​ลิ้น​ใส่ แคน​หัวเราะ​ชอบใจ ตะโกน​ไล่​หลัง​อีก “ถึง​วัน​นี้​เธอ​จะ​ยัง​ไม่​รัก​พี่ แต่​วัน​หนึ่ง​พี่​จะ​ทำให้​เธอ​รัก​ให้​ได้...คอย​ดู”

ooooooo

พิณ​ได้​รับ​จดหมาย​แจ้ง​ผล​สอบ​ครู​จาก​ครู​ตะวัน​แต่​เช้า รีบ​ฉีก​ซอง​อ่าน แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​โรงเรียน​ตรง​ไป​หา​เดือน​ซึ่ง​กำลัง​จะ​ลง​เรือ​ไป​หา​ปลา​กับ​คำ​หล้า เขา​ยื่น​ซอง​จดหมาย​ให้ เดือน​อ่าน​แล้ว​ยิ้ม​ดีใจ

“พี่​พิณ​สอบ​ได้”

“ใช่...พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​ครูๆ” พิณ​คว้า​มือ​เดือน​ไว้ “ไป​บอก​พ่อ​กับ​แม่​เดือน​กัน​เถอะ พี่​ไม่​ใช่​แค่​ครู​ช่วย​สอน​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว พี่​กำลัง​จะ​ได้​เป็น​ครู​จริงๆ” พิณ​ยิ้ม​หน้าบาน เดือน​กลับ​ชะงัก เกรง​จะ​ไม่​ง่าย​อย่าง​นั้น

“ถ้า​พี่​ไป​พูด​พ่อ​แม่​คง​ไม่​ยอม​ฟัง แถม​จะ​ยิ่ง​เข้าใจ​ผิด​ไป​กัน​ใหญ่​ว่า​ฉัน​ไม่​ยอม​ไป​เพราะ​พี่ ทั้งๆที่​ความ​จริง​แล้ว​มัน​ก็​แค่​ส่วน​หนึ่ง” เดือน​วาง​แผน​ให้​พิณ​ไป​ขอร้อง​ครู​ตะวัน​ช่วย​เป็น​ธุระ​เรื่อง​นี้​ให้...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ครู​ตะวัน​รับหน้า​ที่​เป็น​เถ้าแก่​มา​สู่ขอ ​เดือน​ให้​พิณ พยายาม​พูด​โน้มน้าว​บุญ​ยอม​ให้​เด็ก​ทั้ง​สอง​แต่งงาน​กัน ส่วน​เรื่อง​ที่​เรียน​ของ​เดือน เดี๋ยวนี้​เรียน​ที่ไหน​ก็​เหมือน​กัน​ไม่​จำเป็น​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ แต่​บุญ​ไม่​ยอม เขา​กับ​เพ็ง​ตัดสินใจ​จะ​ส่ง​เดือน​ไป​อยู่​กับ​เพื่อน​ของ​เพ็ง​ที่​กรุงเทพฯ

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​ห้าม​มัน​สอง​คน​คบ​กัน​ หรือ​แก​รังเกียจ​ที่​ไอ้​พิณ​มัน​จน​ไม่​มี​พ่อ​ไม่​มี​แม่”

“ฉัน​ไม่​เคย​คิด​อย่าง​นั้น แต่​ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​สับสน มัน​จะ​ได้​ตั้งใจ​เรียน”

“แล้ว​แก​เคย​ถาม​เดือน​ไหม​ว่า​มัน​อยาก​ไป​หรือ​เปล่า”

บุญ​ถึง​กับ​อึ้ง ครู​ตะวัน​อยาก​ให้​บุญ​ถาม​ลูก​ก่อน ถึง​จะ​เป็น​ความ​หวัง​ดี​ของ​พ่อ​แม่ แต่​เด็ก​ก็​น่า​จะ​มี​สิทธิ​ตัดสินใจ​เอง​บ้าง บุญ​คิด​คล้อย​ตาม เอาเรื่อง​นี้​ไป​ปรึกษา​เพ็ง แต่​เพ็ง​ยืนยัน​เสียงแข็ง​เดือน​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ

“แต่​ลูก​โต​แล้ว เรา​น่า​จะ​พูด​ความ​จริง​กับ​ลูก อย่าง​น้อย​มัน​จะ​ได้​ไป​ด้วย​ความ​เข้าใจ​ไม่​ใช่​ความ​น้อยเนื้อต่ำใจ​ว่า​พ่อ​แม่​ไม่​รัก”

เพ็​งก​ระแทกตะหลิว​ใน​มือ ไม่​พอใจ “จะ​ให้​บอก​เรื่อง​เงิน 8 หมื่น​ที่​พี่​ไป​เอา​ของ​เขา​มาน่ะ​หรือ”

บุญ​เหลือบ​เห็น​เดือน​ยืน​น้ำตา​คลอ​ฟัง​อยู่​ก็​ตกใจ เดือน​เพิ่ง​รู้​ซึ้ง​ที่แท้​พ่อ​กับ​แม่​ขาย​เธอ​ให้​คน​กรุงเทพฯ นี่เอง บุญ​พยายาม​อธิบาย​ว่า​ลูก​เข้าใจ​ผิด เพ็​งก​ลับ​พูด​สวน​ขึ้น​ทันที​ว่า

“รู้​อย่าง​นี้​ก็ดี​สิ จะ​ได้​ไม่​ต้อง​พูด​ให้​มาก​ความ บอก​มัน​ไป​เลย​ว่า​เรา​ขาย​มัน มัน​จะ​ได้​รู้​ว่า​พ่อ​กับ​แม่​ลำบาก​แค่​ไหน จะ​ได้​เลิก​เอาแต่ใจ​ตัว​เอง ทำ​อะไร​ที่​เป็น​ประโยชน์​แก่​พ่อ​แม่​บ้าง​ไม่​ใช่​อยู่​กับ​ผู้ชาย หา​กบ​หา​เขียด​กิน​ไป​วันๆ”

“ที่​เดือน​อยาก​อยู่​ที่​นี่​ก็​เพราะ​ที่​นี่​เป็น​บ้าน​เกิด​ของ​เดือน แล้ว​ที่​สำคัญ​เดือน​อยาก​จะ​อยู่​ดูแล​พ่อ​แม่ แต่​ถ้า​เงิน 8 หมื่น​มัน​บังตา​จน​แม่​เห็น​สิ่ง​ที่​เดือน​ทำ​เป็น​แค่​กบ​เขียด เดือน​ก็​จะ​ไม่​กลับ​มา​ให้​แม่​เห็น​อีก​ต่อ​ไป​แล้ว”

เดือน​น้ำตา​ไหล​พราก​วิ่ง​ออก​จาก​บ้าน​ด้วย​ความ​เสียใจ​น้อยใจ บุญ​ต่อว่า​เพ็ง​ไม่​น่า​จะ​พูด​แบบ​นี้​แล้ว​วิ่ง​ตาม​ลูก เพ็ง​น้ำตา​ซึม​ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​อย่าง​หมด​เรี่ยวแรง...

พอ​พิณ​รู้​จาก​คำ​หล้า​ว่า​เดือน​ทะเลาะ​กับ​พ่อ​แม่ หาย​ออก​จาก​บ้าน​ไป​ตั้งแต่​บ่าย​จน​ค่ำ​ ป่านนี้​ยัง​ไม่​กลับ ​ที่​บ้าน​เป็น​ห่วง​เกรง​เดือน​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย พิณ​รีบ​ตรง​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เดือน ทันที​ที่​เพ็ง​เห็น​หน้า​พิณ ปรี่​เข้าไป​ตบ​อย่าง​แรง​จน​หน้า​หัน​โทษ​ว่าที่​เดือน​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​พิณ​ยุยง​ส่งเสริม แล้ว​ตาม​เข้าไป​ทุบตี​เขา​อุตลุด

พิณ​ได้​แต่​ยืน​นิ่ง​ไม่​ตอบโต้ บุญ​ต้อง​เข้า​มา​ลาก​ตัว​เพ็​ง อ​อก​มา จังหวะ​นั้น แคน บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​กลับ​จาก​ตาม​หา​เดือน แต่​ไม่​เจอ​ที่ไหน​สัก​แห่ง บุญ​เหลือ​ปาก​เสีย โพล่ง​ขึ้น​ว่า​เหลือ​แต่​ใน​แม่น้ำ​มูล​ที่​เดียว​ที่​ยัง​ไม่ได้​ลง​ไป​งม แคน​ต้อง​หัน​ไป​เอ็ด บุญ​เหลือ​รู้ตัว​รีบ​หุบปาก​เงียบ พิณ​นึก​อะไร​ขึ้น​มา​ได้ ผลุนผลัน​ออก​ไป

ไม่​นาน​นัก พิณ​มา​ถึง​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล เห็น​รองเท้า​ของ​เดือน​ถอด​ทิ้ง​ไว้ ร้อง​เรียก​เธอ​ลั่น กวาดตา​มอง​ไป​ริม​แม่น้ำ​เห็น​เดือน​ทำท่า​จะ​กระโดด​น้ำ​ตาย เขา​ปราด​เข้าไป​รวบ​ตัว​เธอ​ไว้ เดือน​ดิ้นรน​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ให้​ได้

พิณ​ระเบิด​อารมณ์​อย่าง​เหลืออด “ทำไม​เธอ​ถึง​เห็นแก่​ตัว​ขนาด​นี้ จำ​ได้​ไหม​เรา​เคย​สัญญา​กัน​ว่า​จะ​อยู่​ด้วย​กัน​จน​แก่​เฒ่า ถ้า​เธอ​เป็น​อะไร​ไป​แล้ว​พี่​จะ​อยู่​อย่างไร...ถ้า​เธอ​ยืนยัน​จะ​ตาย​ให้​ได้ งั้น​เรา​ก็​ตาย​ด้วย​กัน” พิณ​ทำท่า​จะ​กระโดด​ลง​น้ำ เดือน​กอด​เขา​ไว้​แน่น สัญญา​จะ​ไม่​ฆ่า​ตัว​ตาย​อีก​แล้ว

“ถ้า​เธอ​ไม่​อยาก​เห็น​พี่​ขาดใจ​ตาย ก็​บอก​พี่ ทำไม​ถึง​ทำ​อย่าง​นี้”

เดือน​เล่า​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้​พิณ​ฟัง​ด้วย​ความ​เศร้า พิณ​ปลอบ​ให้​ใจเย็นๆก่อน บางที​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เดือน​อาจ​ไม่ได้​คิด​จะ​ขาย​เดือน​ก็ได้​หรือ​บางที​ท่าน​ทั้ง​สอง​อาจจะ​มี​เหตุผล​บาง​อย่าง​ที่​บอก​เดือน​ไม่ได้

“บอก​ไม่ได้​ก็​แสดง​ว่า​ไม่​ใช่​เหตุผล​ที่​ดี พี่​ต้อง​ช่วย​ฉันนะ​พี่​พิณ ฉัน​อยู่​ที่​นี่​ไม่ได้​แล้ว”

พิณ​สงสัย​จะ​ให้​ช่วย​อย่างไร เดือน​อยาก​ให้​เขา​พา​หนี ...หลังจาก​วาง​แผน​เสร็จ​สรรพ พิณ​พา​เดือน​ไป​ส่ง​บ้าน บุญ​ดีใจ​โผ​กอด​ลูก​แน่น ถาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง​ว่า​เป็น​อย่างไร​บ้าง

“ไม่​เป็น​อะไร...ฉัน​ตัดสินใจ​แล้ว พรุ่งนี้​ฉัน​จะ​ไป​กรุงเทพฯ” เดือน​ตอบ​เสียง​เย็น​ชา​แล้ว​เดิน​เข้า​บ้าน เพ็​งม​อง​ตาม แปลก​ใจ​กับ​ท่าที​ที่​เปลี่ยน​ไป​ของ​ลูก

ooooooo

เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น ทันที​ที่​บุญ​รู้​ว่า​เดือน​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​หนี​ ออก​จาก​บ้าน​ไป​แล้ว เขา​รีบ​ตรง​ไป​หา​พิณ​ที่​โรงเรียน...

ด้าน​พิณ​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​กับ​ของใช้​จำเป็น​ยัด​ใส่​กระเป๋า​อย่าง​รีบ​ร้อน เดิน​ออก​จาก​ห้อง​พัก​ใต้ถุน​โรงเรียน​เจอ​ครู​ตะวัน​พอดี พอ​เขา​รู้​ว่า​พิณ​จะ​พา​เดือน​หนี​ไม่​สนใจ​จะ​เป็น​ครู​อีก​ต่อ​ไป​ก็​ทักท้วง

“เดี๋ยวก่อน​บัก​พิณ ถ้า​แก​ไม่​ไป​รายงาน​ตัว​ครั้ง​นี้​ก็​เท่ากับ​สละ​สิทธิ์”

พิณ​ไม่​สนใจ ขยับ​จะ​เดิน​ต่อ แต่​ต้อง​หยุด​กึก​เพราะ​บุญยืน​ขวาง​ทาง​ไว้ พิณ​รู้​ว่า​เขา​มา​ตาม​หา​เดือน รีบ​เดิน​หนี​ไม่​อยาก​เสวนา​กับ​คน​ขาย​ลูก​กิน บุญ​ไม่​เคย​คิด​จะ​ขาย​ลูก​ทั้งหมด​เป็น​เรื่อง​เข้าใจ​ผิด​และ​ที่​เขา​ห้าม​พิณ​กับ​เดือน​คบ​กัน​ก็​เพื่อ​อนาคต​ของ​ทั้ง​คู่ การ​ที่​เดือน​ไป​กรุงเทพฯ ไม่ได้​หมายความ​ว่าความ​รัก​สิ้นสุด ถ้า​พิณ​กับ​เดือน​รัก​กัน​
จริง เวลา​และ​ระยะ​ทาง​ก็​ไม่​ใช่​อุปสรรค พิณ​มี​ท่าที​อ่อน​ลง แต่​ยัง​ไม่​ยอม​บอก​ว่า​เดือน​อยู่​ไหน

บุญ​ทรุด​ตัว​ลง​คุกเข่า​ต่อหน้า​พิณ “บอก​ฉัน​มา​เถอะ​บัก​พิณ เดือน​อยู่​ไหน จะ​ให้​ฉัน​ทำ​อย่างไร​ก็​ยอม...ปล่อย​เดือน​ไป​เถอะ ฉัน​ขอร้อง” บุญ​ว่า​แล้ว​ร้องไห้ พิณ​รีบ​เข้าไป​ประคอง​สีหน้า​หนักใจ ใน​ที่สุด พิณ​ตัดสินใจ​เอา​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ไป​เก็บ​เปลี่ยน​เสื้อ​ชุด​ใหม่​เตรียม​ไป​รายงาน​ตัว...

ฝ่าย​เดือน​นั่ง​หน้า​เศร้า​รอ​พิณ​อยู่​ใต้​ต้น​คูณ​ต้น​เดิม​อย่าง​สิ้น​หวัง รอ​แล้ว​รอ​เล่า​ก็​ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เขา ​ก้ม​ลงคว้า​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​หัน​กลับ​มา​เจอ​บุญยืน​มอง​อยู่ เดือน​โผ​ซบ​หน้า​ร้องไห้​กับ​อก​พ่อ จาก​นั้น ​สอง​พ่อ​ลูก​พา​กัน​กลับ​บ้าน เพ็ง​เห็น​ลูก​กลับ​มา ดีใจ​มาก แต่​ทำ​ไม่​สน ​แดกดัน​ลูก​ว่า​ถูก​ผู้ชาย​ทิ้ง​ใช่​ไหม​ถึง​ได้​ซมซาน​กลับ​มา

“พี่​พิณ​ไม่ได้​ทิ้ง​ฉัน” เดือน​เถียง​เสียงแข็ง

“แล้ว​กลับ​มา​ที่​นี่​ทำไม นัด​กัน​ไว้​ไม่​ใช่​เหรอ”

เดือน​ฉุกคิด​ขึ้น​มา​ได้ หัน​ไป​ถาม​พ่อ ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า ​เธอ​อยู่​ที่​นั่น บุญ​อึกๆอักๆ เดือน​ปรี่​เข้าไป​ถาม​คาดคั้น​พ่อ​ไป​พูด​อะไร พี่​พิณ​ถึง​ไม่​ไป​ตาม​นัด เพ็ง​ทน​ฟัง​ไม่ได้​สวน​ขึ้น​อย่าง​มี​อารมณ์

“จะ​ไป​โทษ​พ่อ​ทำไม​ใน​เมื่อ​ไอ้​พิณ​ไม่​ยอม​มา ก็​แสดง​ว่า​มัน​ไม่ได้​รัก​แก​จริง...เตรียมตัว​เก็บ​ของ​ไป​กรุงเทพฯ​ได้​แล้ว เดี๋ยว​จะ​มี​คน​มา​รับ” เพ็​งก​ระ​ชา​ก​เดือน​เข้า​มา​ใกล้ เดือน​ไม่​พอใจ​มาก​ที่​แม่​บังคับ​ให้​ไป​กรุงเทพฯ ด้วย​อารมณ์​ชั่ว​วูบ​เผลอ​ผลัก​แม่แรง​ไป​หน่อย​จน​ล้ม บุญ​โกรธ​จัด ตบ​หน้า​เดือน​เปรี้ยง

“ไอ้​ลูก​ทรพี...ทำไม​ทำ​กับ​แม่​อย่าง​นี้ รู้​ไหม​แม่​แก​ไม่สบาย”

“อย่า​พี่​บุญ...อย่า​บอก​ลูก” เพ็ง​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง

“เรื่อง​มา​ถึง​ขนาด​นี้​แล้ว​จะ​ปิด​มัน​อีก​ทำไม​ หรือ​ต้อง​รอ​ให้​มัน​เป็น​ลูก​ทรพี​ฆ่า​แก​ก่อน​แก​ถึง​จะ​ยอม​พูด...รู้​ไหม แม่​แก​เป็น​มะเร็ง...มะเร็ง​เม็ด​เลือด ไม่​รู้​จะ​มี​ชีวิต​อยู่​ได้​อีก​นาน​แค่​ไหน”

เดือน​ตกใจ ไม่​เคย​รู้​เรื่อง​นี้​มา​ก่อน บุญ​เล่า​ความจริง ​ทั้งหมด​ให้​ลูก​ฟัง ส่วน​เงิน 8 หมื่น​บาท​นั่น ลุง​แสวง​ให้​ไว้ใช้​ เป็น​ค่า​รักษา​เพ็ง เขา​กับ​เมีย​ต้องการ​รับ​เดือน​เป็น​ลูกบุญธรรม ต่อ​ให้​เดือน​ต้อง​ไป​ใน​ฐานะ​คน​รับ​ใช้​ก็​ต้อง​ไป​เพื่อ​ตอบแทน​บุญคุณ​พวก​เขา เดือน​น้ำตา​ไหล​พราก แม่​ป่วย​แบบ​นี้​จะ​ให้​เธอ​ทิ้ง​ไป​ได้​อย่างไร

“เรื่อง​เดียว​ที่​แม่​เป็น​ห่วง ก็​คือ​เรื่อง​เรียน​ต่อ ทำให้แม่​ ได้​ไหม​เดือน”

เดือน​พยัก​หน้า​แทน​คำ​ตอบ โผ​กอด​แม่​ร้องไห้​โฮ เพ็ง​ลูบ​หัวลูก​อย่าง​อ่อนโยน บุญ​ขอ​ให้​เดือน​ตั้งใจ​เรียน​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ทาง​นี้ ปล่อย​ให้​เรื่อง​ดูแล​แม่​เป็น​หน้าที่​เขา...

ศรี​ไพร​ยัง​เจ็บแค้น​แคน​ไม่​หาย พา​ไอ้​ขาว​กับ​ไอ้​ดำ​ใช้​ผ้า​คลุม​อำพราง​ใบหน้า​ดัก​รอ​ทำร้าย​แคน​ระหว่าง​ทาง​กลับ​บ้าน​คำ​แป​ง​พร้อม​กับ​พวก​นัก​ดนตรี ศรี​ไพร​สู้​กับ​แคน​ตัวต่อตัว ส่วน​ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​คอย​กัน​พวก​ที่​เหลือ​ไม่​ให้​เข้าไป​ช่วย​แคน คำ​แป​ง​คิด​ว่า​พวก​ศรี​ไพร​เป็น​โจร​ปล้น​ทรัพย์ เสนอ​จะ​ให้เงิน ​แต่​อย่า​ทำร้าย​พวก​ตน

แคน​บอก​ให้​คำ​แป​ง​หนี​ไป พวก​นี้​ไม่​ต้องการ​เงิน​ คำ​แป​ง​ เห็น​ท่า​ไม่​ดี​วิ่ง​หนี​ไป​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ เจอ​คำ​หล้า​ผ่าน​มา​พอดี คำ​หล้า​รู้​ว่า​แคน​ถูก​ทำร้าย​รีบ​ตาม​ไป​ช่วย...

ศรี​ไพร​พลาดท่า​ถูก​แคน​ล็อก​ตัว​ได้ กำลัง​จะ​ดึง​ผ้าคลุม​หน้า​ออก เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​คำ​หล้า​วิ่ง​มา​ถึงที่​เกิด​เหตุ แคน​ละ​สายตา​ไป​มอง ศรี​ไพร​ได้ทีศอกกลับ​จน​หน้า​หงาย ผ้า​คลุม​หน้า​หลุด​ติดมือ​แคน​ไป​ด้วย เผย​ให้​เห็น​ใบหน้า​แท้จริง ศรี​ไพร​เจ็บใจ​ชัก​ปืน​ออก​มา​ยิง​ใส่​แคน คำ​หล้า​โดด​ขวาง​กระสุน​พุ่ง​เข้า​อก​ถึง​กับ​ทรุด​ฮวบ

แคน​ปรี่​เข้าไป​ประคอง​เธอ​ไว้ ศรี​ไพร​ยืน​ตะลึง คาด​ไม่ถึง ​ว่า​คำ​หล้า​จะ​รัก​แคน​ขนาด​นี้ เพิ่ง​รู้​ว่า​ตัว​เอง​รัก​คำ​หล้า​ข้าง​เดียว แค้น​ใจ​เล็ง​ปืน​ใส่​แคน​อีก คำ​หล้า​ขอร้อง​อย่า​ทำร้าย​แคน ถ้า​จะ​ยิง​ให้​ยิง​เธอ พอ​ศรี​ไพร​หัน​ปืน​เล็ง​คำ​หล้า แคน​ก็​ขอร้อง​ให้​ยิง​เขาแทน ศรี​ไพร​เล็ง​ปืน​ใส่​แคน​สลับ​กับ​คำ​หล้า​จน​สับสน หัน​ปืน​ไป​ทาง​อื่น ทุก​คน​ที่​อยู่​ใน​เหตุการณ์​ต่าง​โล่ง​ใจ แคน​ประคอง​คำ​หล้าจะ​ส่งไป​โรงพยาบาล ศรี​ไพร​เห็น​ภาพ​บาดใจ เฮี้ยน​ขึ้น​มา​อีก

“วัน​นี้​พวก​แก​สอง​คน​ย่ำยี​หัวใจ​ฉัน​จน​แตก​เป็น​เสี่ยงๆ ดี...ใน​เมื่อ​พวก​แก​สอง​คน​รัก​กัน​มาก ฉัน​จะ​ช่วย​สงเคราะห์​ให้” ศรี​ไพร​เล็ง​ปืน​ใส่​ทั้ง​คู่ พลัน​มีเสียง​ตำรวจ​พูด​ผ่าน​โทร​โข่ง​สั่ง​ให้ศรี​ไพร​วาง​อาวุธ ศรี​ไพร​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​เตี่ย​ตัว​เอง​ยืน​อยู่​กับ​คำ​แป​ง​และ​พวก​ตำรวจ เถ้าแก่​เส็ง​รำคาญ​แย่ง​โทร​โข่ง​จาก​ตำรวจ​มา​พูด​เอง

“ไม่ได้​ยิน​ที่​ตำรวจ​พูด​หรือ​ไง​ไอ้​ลูก​เวร...วาง​ปืน​ลงเดี๋ยวนี้”

เถ้าแก่​เส็ง​เห็น​ลูก​ชาย​เงอะๆงะๆ เอา​โทร​โข่ง​ยัด​ใส่มือ​ตำรวจ แล้ว​เดิน​เข้าไป​หา แทนที่จะ​พูด​ดีๆ กับ​ลูกกลับ​ด่าไฟ​แล​บ ศรี​ไพร​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี ทั้ง​กลัว​ทั้ง​สับสน เลย​หัน​ปากกระบอก​ปืน​จ่อ​ขมับ​ตัว​เอง เถ้าแก่​เส็ง​ตาเหลือก ตรง​เข้า​ยื้อ​แย่ง​ปืน ทันใดนั้น ปืน​ลั่น​เปรี้ยง​กระสุน​เจาะ​ท้อง​เถ้าแก่​เส็งเ​ลือ​ดอาบ ทรุด​ลง​กับ​พื้น ศรี​ไพร​ยืน​ตะลึง ตำรวจ​สบ​ช่อง​พุ่ง​ล็อก​ตัว​ศร​ีไพร​ไว้​ได้ และ​ช่วย​นำ​ผู้​บาดเจ็บ​ส่ง​โรงพยาบาล

ooooooo

ขณะ​รถ​สอง​แถว​ที่​พิณ​นั่ง​เข้า​เมือง​จอด​รับ​คนที่ ศาลา​ริม​ทาง มี​ชาย​ท่าทาง​ภูมิฐาน​ลง​จาก​รถ​เก๋ง​คัน​โก้​ เข้า​มา​ถาม​ทาง​ไป​บ้าน​บุญ คน​ขับ​รถ​สอง​แถว​หันมา​ถาม​ผู้โดยสาร​อีก​ทอด​ว่า​มี​ใคร​รู้จัก​ทาง​บ้าง

“ขับ​เลียบ​แม่​มูล​ไป เจอ​แยก​แล้ว​ก็​เลี้ยว”

ชาย​คน​นั้น​ขอบใจ​คน​บอก​ทาง เดิน​กลับ​ไป​ขึ้น​รถ​ที่​จอด ​ฝั่ง​ตรง​ข้าม พิณ​เพิ่ง​สังเกต​เห็น​ป้าย​ทะเบียน​รถ​คัน​นั้น​เป็น​ป้าย​กรุงเทพฯ ฉุกคิด​ขึ้น​มา​ได้​ว่า​คง​อยู่​ต่อ​ไป​ไม่ได้​ถ้า​ไม่​มี​เดือน รีบ​กด​กริ่ง​ให้​รถ​สอง​แถว​จอด คว้า​รถ​จักรยาน​ของ​ใคร​ไม่​รู้​ จอด​อยู่​ แถว​นั้น ถีบ​ตาม​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​ไป...

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​บาดเจ็บ​สาหัส​ถูก​นำ​ตัวเข้า​ห้อง ​ฉุกเฉิน แคน​จะ​ตาม​เข้าไป​ด้วย แต่​พยาบาล​ห้าม​ไว้ เขา​ได้​แต่​ มอง​ตามอย่าง​สิ้น​หวัง...

พิณ​ปั่น​จักรยาน​อย่าง​รวดเร็ว​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​ทาง​ท้องทุ่ง​ พอ​ถึง​ถนน​ใหญ่ ​เห็น​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​แล่น​ตาม​หลัง​มาไกลๆ พิณ​ยิ้ม​ดีใจ แต่​ล้อ​รถ​จักรยาน​ดัน​สะดุด​หิน ทั้งคน​ทั้ง​รถ​กลิ้งไม่​เป็น​ท่า ได้​แต่​มอง​รถ​ของ​คน​กรุงเทพฯ​แล่น​ผ่าน​ไป​อย่าง​เจ็บใจ รีบ​ยัน​ตัว​ลุก​ขึ้น​พอ​ทิ้ง​น้ำหนัก​ลง​เท้า​ต้อง​ทรุด​ฮวบ​ลง​ไปกอง​กับ​พื้น

ชาย​หนุ่ม​กัดฟัน​ลุก​ขึ้น​ยืน​อีก​ครั้ง เห็น​เข่า​ตัว​เอง​เป็น​แผล​เหวอะ​หวะ ข่ม​ความ​เจ็บปวด​ขึ้น​รถ​จักรยานขี่​ตัด​ถนนลัด​ไป​อีก​ทาง โชค​ไม่​เข้า​ข้าง กว่า​พิณ​จะ​ปั่น​จักรยาน​ไป​ถึงบ้าน​บุญ เดือน​ก็​ไป​ไกล​แล้ว

“เดือน​ฝาก​จดหมาย​นี่​ไว้​ให้” บุญ​ยื่น​ซอง​จดหมายให้​ แล้ว​พา​เพ็ง​เข้า​บ้าน พิณ​เปิด​จดหมาย​ออก​อ่าน

“เมื่อ​พี่​เปิด​อ่าน​จดหมาย​ฉบับ​นี้ ฉัน​คง​อยู่​ที่ไหน​สักแห่ง​ที่​ตัว​ฉัน​เอง​ก็​ไม่​รู้จัก...แต่​พ่อ​กับ​แม่​บอก​ว่า​มัน​เป็น​หนทาง​ไปสู่​ ความ​สำเร็จ มัน​จะ​ทำให้​ชีวิต​ฉัน​มี​ความ​สุข ถึง​ฉัน​ไม่​รู้​ว่าความสุข ​ที่​ท่าน​พูด​หมาย​ถึง​อะไร แต่​ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ท่าน​ทำ​ด้วย​ความ​รักความ ปรารถนา​ดี...ที่​ผ่าน​มา​ฉัน​ไม่​เคย​ทำตัว​เป็น​ลูก​ที่​ดี ทำ​อะไร​เอา แต่ใจ​ตัว​เอง​จน​เกือบ​จะ​ต้อง​เสียใจ​ไป​ตลอด​ชีวิต แต่​มัน​ก็​ทำให้​ฉัน​รู้​ว่าความ​รัก​ที่แท้​จริง​คือ​อะไร

ฉัน​รู้​ว่าการ​เป็น​ครู​สำคัญ​กับ​พี่​มาก​แค่​ไหน ฉัน​ก็​คงทำได้​ แค่​อวย​พร​ให้​พี่​ทำ​ตาม​ความ​ฝัน​ตัว​เอง​สำเร็จ เป็น​ครู​ได้ตามที่​ตั้งใจ ส่วนตัว​ฉัน​เอง​ก็​จะ​ตั้งใจ​เรียน​หา​งาน​ดีๆทำ ไม่ทำให้พ่อ​แม่​ผิดหวัง แม้​หนทาง​ระหว่าง​เรา​จะ​ห่างไกล​กัน​ออก​ไปทุกที จน​ฉัน​ไม่​รู้​ว่า​เรา​จะ​ได้​เจอ​กัน​อีก​เมื่อ​ไหร่ หรือ​จะ​ต้อง​จาก​กัน​อย่าง​นี้​ตลอด​ไป

แต่​ฉัน​ก็​อยาก​ให้​พี่​รู้​ว่า ​ไม่​ว่า​อะไร​จะ​เกิด​ขึ้น​ฉัน​จะ​ไม่มี​ วัน​ลืม​พี่ จะ​เก็บ​ความ​ทรง​จำ​ดีๆของ​เรา​ไว้​ใน​ใจ​ตลอด​ไป...ลาก่อน​ พี่​พิณ คน​ดี​ของ​ฉัน...เดือน ดารา”

พิณ​น้ำตา​ไหล​พราก​ไม่​รู้ตัว คว้า​จักรยาน​มา​ขี่​อย่างบ้า​คลั่ง​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​ริม​แม่น้ำ​ตัด​ขึ้น​ถนน​ใหญ่ เหมือน​ต้องการระบาย​ความ​อัดอั้น ทันใดนั้น มีเสียง​แตร​รถ​สิบ​รถ​บีบ​ดัง​ลั่น ก่อนที่พิณ​จะ​รู้ตัว ร่าง​ของ​เขา​นอน​ตา​ลอย​เหมือน​คน​ไร้​ความรู้สึกอยู่บน​ถนน รถ​จักรยาน​ล้ม​ตะแคง​อยู่​ข้าง​ทาง ผู้คน​ค่อยๆเดิน​เข้า​มามุง​ดู

ooooooo

ตอนที่ 2

รถ​เก๋ง​คัน​โก้​เลี้ยว​เข้า​มา​จอด​ใน​คฤหาสน์​แสน​โอ่อ่า​ของ​แสวง เดือน​มอง​บ้าน​หลัง​ใหญ่​ตรง​หน้า​อย่าง​หวั่นๆ เจี๊ยบ​คน​รับ​ใช้​ประจำ​บ้าน​ท่าทาง​ไม่​เป็น​มิตรเดิน​ นำ​เดือน​ไป​พบ​แสวง​กับ​อัญชลี​ที่​ห้อง​นั่งเล่น หญิง​สาว​ผู้​มา​ใหม่ ไหว้​อัญชลี​กับ​แสวง​อย่าง​เก้อ​กระดาก​เจียมตัว เรียก​เจ้าของ​บ้าน​ทั้ง​สอง​ว่า​คุณ​ผู้หญิง​กับ​คุณ​ท่าน

“ทำไม​เรียก​แม่​เรียก​พ่อ​อย่าง​นั้น​ล่ะ​จ๊ะ” อัญชลี​ยิ้ม​ให้​อย่าง​เมตตา

เดือน​อึดอัด​ใจ​เพราะ​ยัง​ไม่​คุ้นเคย แสวง​รู้ทัน​บอก​ให้​เดือน​เรียก​ลุง​กับ​ป้า​ไป​ก่อน​ก็ได้ ชิน​เมื่อ​ไหร่​ค่อย​เรียก​พ่อ​กับ​แม่ เดือน​รับคำ จาก​นั้นอัญชลี​กับ​แสวง​พา​เดือน​ขึ้น​ไป​ดู​​ห้อง​นอน ทั้ง​เสื้อ​ผ้า​และ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้​ส่วนตัว​ของ​เดือน​ถูก​จัด​ไว้​ใน​ห้อง​นั้น​อย่าง​เป็น​ระเบียบ

“ขาดเหลือ​อะไร​ก็​บอก​ลุง​กับ​ป้า​ได้​นะ​จ๊ะ”

เดือน​ไหว้​ขอบคุณ​ทั้ง​สอง​ท่าน แสวง​จับ​มือ​เธอ​เป็นเชิง​รับไหว้ หญิง​สาว​ตกใจ​รีบ​ชัก​มือ​ออก แสวง​มอง​เธอ​อย่าง​แปลก​ใจ ขณะ​ที่​อัญชลี​มอง​ยิ้มๆ ชวน​แสวง​ออก​มา​คุย​นอก​ห้อง อธิบาย​ให้​เขา​ฟัง​ถึง​สาเหตุ​ที่​ทำให้​เดือน​มี​ท่าที​อย่าง​นั้น คง​เป็น​เพราะ​ท่าทาง​กรุ้มกริ่ม​ของ​เขา แสวง​มอง​เมีย​รัก​สีหน้า​ไม่สบาย​ใจ

“คุณ​ก็​รู้​ ผม​เป็น​เสือ​ถอด​เล็บ​มา​นาน​แล้ว ก็​แค่​เอ็นดู...”

“แต่​หนู​เดือน​ไม่​ทราบ​นี่​คะ...คง​ต้อง​ให้​เวลา ​ทั้ง​คุณ​ทั้ง​หนู​เดือน​ปรับ​ตัว​สัก​ระยะ คุณ​ก็​อย่า​คิดมาก​เลย​ค่ะ”

แสวง​พยัก​หน้า​รับ​รู้ แต่​ไม่​วาย​เป็น​กังวล

ooooooo

พิณ​ใน​สภาพ​สะบักสะบอม เข็น​รถ​จักรยาน​ล้อ​เบี้ยว​เข้า​มา​ใน​โรงเรียน เห็น​ครู​ตะวัน​ยืน​คุย​กับ​ชายคนหนึ่ง ​อยู่ พิณ​ปรี่​เข้าไป​ต่อว่า​ที่​เดือน​ต้อง​ไป​กรุงเทพฯ​โดยที่​เขา​ไม่ได้​รํ่าลา ​เป็น​เพราะ​ครู​ไม่​ตั้งใจ​สอน​หนังสือ​เด็กๆ

มัว​แต่​เอา​เวลา​ไป​จับ​พวก​ดูด​ทราย ถ้า​เด็กๆมี​ความ​รู้ คง​ไม่​ต้อง​หนี​ไป​เรียน​ต่อ​ใน​กรุงเทพฯ ครู​ตะวัน​ชัก​โกรธ

“เพราะ​เรื่อง​นี้​นี่เอง​แก​ถึง​มา​พาล​เอา​กับ​ฉัน ฉัน​จะ​บอก​ให้​ที่​ไอ้​บุญ​โฮม​มา​นี่ มัน​มา​บอก​เรื่อง​คำ​หล้า​ถูก​ศรี​ไพร​ยิง​อาการ​เป็น​ตาย​เท่า​กัน”

พิณ​ตกใจ รีบ​ชวน​ครู​ตะวัน​ไป​โรงพยาบาล ครู่​ต่อ​มา พิณ​กับ​ครู​ตะวัน​มา​ถึง​หน้า​ห้อง​ฉุกเฉิน ทัน​ได้​ฟัง​ข่าว​ดี​จาก​หมอ​ว่า​คำ​หล้า​พ้น​ขีด​อันตราย​แล้ว กระสุน​ทะลุ​ปอด​แต่​ไม่โดน​เส้นเลือด​ใหญ่ แคน คำ​แป​ง ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ต่าง​ดีใจ​โล่ง​ใจ รีบ​เข้าไป​เยี่ยม แคน​จับ​มือ​คำ​หล้า​ขึ้น​มา​กุม​ไว้

“เธอ​ช่วย​ชีวิต​พี่​ไว้ ก็​เท่ากับ​ว่า​ชีวิต​พี่​เป็น​ของ​เธอ พี่​ขอ​สัญญา​ไม่​ว่า​จะ​เกิด​อะไร​ขึ้น พี่​จะ​อยู่​ดูแล​เธอ​ตลอด​ไป ไม่​ยอม​ให้​ใคร​หน้า​ไหน​มา​ทำร้าย​เธอ​ได้​อีก” แคน​จูบ​มือ​เธอ​อย่าง​ทะนุถนอม คำ​หล้า​ยิ้ม​ตื้นตันใจ.
..
อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​โรงพยาบาล สี​กับ​สา​พ่อ​แม่​ของ​คำหล้า ​รับ​เงิน​ค่า​สินไหม​ทดแทน​จาก​อ่อน​ทา​คน​ของ​เถ้าแก่​เส็ง​แล้ว ก็​ถูก​หลอก​ให้​เซ็น​สัญญา​เงินกู้​โดย​อ้าง​ว่า​เป็น​แค่​หลักประกัน​ให้​สี​กับ​สา​รักษา​คำ​พูด​ไม่​กลับคำ​มา​ฟ้องร้อง​ทีหลัง แคน​เพิ่ง​ออก​จาก​ห้อง​ฉุกเฉิน​เห็น​เข้า เกรง​สี​กับ​สา​จะ​ถูก​อ่อน​ทา​ข่มขู่​รีบ​เดิน​มา​ดู

พอ​รู้​ว่า​สอง​ผัว​เมีย​รับ​เงิน​ค่า​สินไหม​แลก​กับ​การ​ไม่​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร แคน​ไม่​พอใจ​โวย​ลั่น​ที่​สี​กับ​สา​ปล่อย​ให้​ศรีไพร​ลอยนวล​ไป​ง่ายๆ บอก​ให้​ทั้ง​คู่​เอา​เงิน​คืน​เถ้าแก่​เส็ง​ไป พวกเรา​จะ​ได้​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร​ให้​ถึงที่​สุด สี​อยาก​ให้​จบๆเรื่อง  ไม่​อยาก​มี​ปัญหา และ​ที่​สำคัญ​เขา​เซ็น​ชื่อ​รับ​เงิน​ไป​แล้ว อ่อน​ทา​เห็น​แคน​ท่าทาง​เอาเรื่อง​รีบ​ชี้แจง

“เถ้าแก่​ให้​ฉัน​มา​ไกล่เกลี่ย​เพราะ​อยาก​ให้​เรื่อง​จบ​ลง​ด้วย​ดี แต่​ถ้า​แก​กลัว​ว่า​ศรี​ไพร​จะ​กลับ​มา​ทำร้าย​ทุก​คน​อีกล่ะ​ก็...

ไม่​ต้อง​กลัว เรื่อง​นั้น​เถ้าแก่​จะ​ปล่อย​ให้​เป็น​หน้าที่​ของ​กฎหมาย”

แคน​มอง​หน้า​อ่อน​ทา​อย่าง​ไม่ค่อย​จะ​เชื่อ...

ขณะ​ศรี​ไพร​กำลัง​อาละวาด​ฟาด​งวง​ฟาด​งา​อยู่​ใน​ห้องขัง จ่า​เวร​เข้า​มา​แจ้ง​ว่า​มี​คน​มา​ประกัน​ตัว​เขา​แล้ว ศรี​ไพร​เดิน​ยิ้ม​ออก​จาก​ห้อง​ขัง​พร้อม​กับ​ไอ้​ดำ​และ​ไอ้​ขาว​มา​ที่​ห้อง​ร้อย​เวร แต่​ต้อง​แปลก​ใจ​ที่​เห็น​คน​มา​ประกัน​ตัว​เขา​คือ​ทอง​สาน้อง​สาว​ของ​เขา​เอง ทันที​ที่​เห็น​หน้า​พี่​ชาย ทอง​สา​ต่อว่า​อย่าง​ไม่​พอใจ

“ที่แท้​พี่​ทำตัว​กุ๊ย​อย่าง​นี้​นี่เอง เตี่ย​ถึง​ต้อง​ตาม​ฉัน​กลับ​มา​จาก​กรุงเทพฯ”

“ฉัน​ว่า​เพราะ​แก​เรียน 8 ปี​ไม่​จบ เตี่ย​ก็​เลย​เบื่อ​ส่ง​แรด​เรียน​มาก​กว่า...เร็วๆเข้า ​รีบ​พา​ฉัน​ออก​ไป​เสียที เบื่อ​เต็ม​ทน​แล้ว” ศรี​ไพร​ว่า​แล้ว​ทำท่า​จะ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง

“เสียใจ...เตี่ย​ให้​ฉัน​มาบอกว่า​จะ​ไม่​มี​การ​ประกัน​ตัว​อะไร​ทั้งนั้น​จนกว่า​พี่​จะ​สำนึก”

ศรี​ไพร​ไม่​ยอม จะ​ออก​จาก​ที่​นี่​ให้​ได้ ตำรวจ​เข้า​มา​ขวาง​ศรี​ไพร​ฮึด​สู้ แต่​สุดท้าย​ก็​ถูก​จับ​ขัง​อย่าง​เดิม

ooooooo

พิณ​เห็น​เดือน​ต้อง​ทิ้ง​บ้าน​เกิด​ไป​แสวง​หาความ​ก้าวหน้า​ที่​อื่น เขา​จึง​คิด​จะ​ใช้​ดนตรี​ปลุก​จิตสำนึก​ให้​ชาว​บ้าน​รัก​ถิ่นฐาน​บ้าน​เกิด​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​ส่ง​ลูก​หลาน​ไป​เรียน​หนังสือ​หรือ​ทำ​งาน​ไกลๆ เด็กๆก็​จะ​ได้​เติบโต​ขึ้น​มา​เป็น​กำลัง​สำคัญ​ใน​การ​พัฒนา​หมู่​บ้าน พิณ​เอาเรื่อง​นี้​มา​เสนอ​คำ​แป​ง​กับ​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน

“ฉัน​อยาก​ให้​แม่​ครู​ตั้ง​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เต็ม​รูป​แบบ​เพื่อ​ให้​ชาว​บ้าน​ดู​เป็น​ตัวอย่าง​ว่า​ภูมิปัญญา​ของ​คน​รุ่น​ก่อน​สามารถ​นำ​มา​ต่อ​ยอด​พัฒนา​เป็น​อาชีพ​ที่​ดี​ได้​อย่าง​มั่นคง​และ​ยั่งยืน เพียง​แต่​เรา​ต้อง​ปรับ​ให้​ทัน​ยุค​ทันสมัย ถึง​จะ​เรียก​คน​ดู​ได้”

แคน​เห็น​ด้วย ชาว​บ้าน​จะ​ได้​มี​ทาง​เลือก​ใหม่ๆ พวก​เรา​ก็​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เร่​ร่อน​ร้องเพลง​ตาม​ตลาด​ให้​คน​อื่น​ดูถูก​เอา​อีก คำ​แป​ง​ก็​เห็นดี​ด้วย แต่​หนักใจ​เพราะ​การ​ทำ​วง​ดนตรี​ต้องใช้​ เงิน​เยอะ ใน​ที่สุด​เธอ​ตัดสินใจ​จะ​เอา​บ้าน​กับ​ที่​สวน​ไป​จำนอง เพื่อ​เอา​เงิน​มา​ปรับปรุง​วง​และ​ขอ​คำมั่น​สัญญา​จาก​ทุก​คนในวง​ว่า​จะ​ไม่​ทิ้ง​วง​ไป​ไหน จะ​อยู่​ช่วย​กัน​สร้าง​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ให้​เป็น​ที่​รู้จัก ทุก​คน​ให้​สัญญา​อย่าง​พร้อมเพรียง​กัน...

ขณะ​เดียวกัน ที่​บ้าน​ของ​แสวง เดือน​ตั้งใจ​ไว้​ว่า​จะเข้า​มหาวิทยาลัย​เปิด จะ​ได้​มี​เวลา​ทำ​งาน​พิเศษ​หาเงิน​เป็น​ค่ารักษา​แม่ อัญชลี​ฝาก​ให้​แสวง​ช่วย​ดู​ที​ว่า​มี​เพื่อน​คน​ไหน​ของ​เขา​พอ​จะ​ฝาก​เดือน​ไป​ทำ​งาน​ด้วย​ได้

“จะ​ไป​ฝาก​คน​อื่น​คน​ไกล​ทำไม ก็​ฝาก​ให้​ไป​ทำ​งาน​กับ​ไอ้​นพ​มัน​สิ”

“จริง​สิ​คะ คุณ​นพ​เป็น​เจ้าของ​ค่าย​เพลง​ใหญ่ ส่วน​แม่​มาลัย​ก็​เป็น​คน​บ้าน​เดียว​กับ​แม่​เพ็ง หนู​เดือน​รู้จัก​ค่าย​จี​มิ​ว​สิค ​ไหม​จ๊ะ ที่​มี​นัก​ร้อง​ชื่อ​สุด​เขต ​ที่​ดัง​ที่สุด​ตอน​นี้​ไง”

ooooooo

สุด​เขต นัก​ร้อง​ป๊อป​แดนซ์​สไตล์​เกาหลี​สุดฮิต​กำลัง​ถ่าย​มิวสิก​วีดิโอ​เพลง​ชุด​ใหม่​อยู่​ใน​สตู​ดิ​โอ พอผู้​กำกับ​สั่ง​คัต ไฟ​ใน​สตู​ดิ​โอ​เปิด​พรึบ แฟน​คลับ​ถือ​ป้ายไฟ

รออยู่​ส่งเสีย​งก​รี๊ด​ พร้อม​กับ​กรู​เข้า​มา​หา สุด​เขตแปลกใจ​แฟน​คลับ​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​เขา​มี​คิว​ที่​นี่ พอ​รู้ความ​จริงจาก​เหล่า​แฟน​คลับ สุด​เขต​ถึง​กับ​ของ​ขึ้น...

นัก​ร้อง​สุด​ฮิต​เดิน​หน้า​หงิก​ถือ​มือ​ถือ​ของ​แฟน​คลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​แต่งตัว โยน​มือ​ถือ​ให้​พล​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​เขา พล​เปิด​ค​ลิป​ดู​เห็น​ตัว​เอง​กำลัง​รับ​เงิน​จาก​แฟน​คลับ​แลก​กับ​ตาราง​งาน​ของ​สุด​เขต​ถึง​กับ​หน้าซีด

“แฟน​คลับ​ผม​แอบ​ถ่าย​คลิป​นี้​ไว้ พี่​มี​อะไร​จะ​แก้ตัว​อีก​ไหม”

พล​เข้า​มา​เกาะ​แขน​สุด​เขต วิงวอน​ขอร้อง​ให้​เขา​ยกโทษ​ให้ สุด​เขต​ไม่​ให้โอกาส​พล​อีก​แล้ว​ไล่​เขา​ออก​ทันที​ พยายาม​แกะ​มือ​พล​ออก​แต่​เขา​ยื้อ​ไว้​สุด​ฤทธิ์ สุด​เขต​รำคาญ​ผลัก​พล​อย่าง​แรง หน้า​กระแทก​มุม​โต๊ะ​เลือด​ออก​จมูก พล​แต๋ว​แตก​ปรี่​เข้า​ตบ​ตี​สุด​เขต​อุตลุด ช่าง​แต่งหน้า​กับ​ทีม​งาน​ต้อง​มา​ช่วย​กัน​ดึง​พล​ไว้ สุด​เขต​จัด​เสื้อ​ผ้า​ตัว​เอง​ให้​เข้าที่​อย่าง​เสีย​อารมณ์ แล้ว​ออก​ไป​ขึ้น​รถ​บ่ายหน้า​ไป​ยัง​ค่าย​เพลงจีมิ​ว​สิ​ค...

เดือน​มา​ทำ​งาน​เป็น​พนักงาน​รับ​โทรศัพท์​ที่​ค่าย​เพลง​จีมิวสิค​เป็น​วัน​แรก ก็ได้​ปะทะ​คารม​ทาง​โทรศัพท์​กับ​สุด​เขต​ที่​อารมณ์​ค้าง​เรื่อง​อดีต​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​เลย​พาล​หาเรื่อง  เดือน​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด​จึง​ต่อปากต่อคำ​ไม่​ยอม​แพ้ สุด​เขต​ฉุน​วาง​สาย​ใส่ บิ๋ม​พนักงาน​รุ่น​พี่​เดิน​ถือ​เอกสาร​เข้า​มา​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ถาม​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“ไม่​ทราบสิ​คะ มา​ถึง​ก็​ตะคอก​เอา​ตะคอก​เอา แล้วก็​วาง​สาย​ไป​เลย ผู้ชาย​อะไร​ขี้โมโห​ชะ​มัด...พี่​บิ๋ม​จะ​ถ่าย​เอกสาร​หรือ​คะ เดี๋ยว​เดือน​ถ่าย​ให้” เดือน​รับ​เอกสาร​จาก​บิ๋ม แล้ว​เดิน​ออก​ไป บิ๋ม​พึมพำ​กับ​ตัว​เอง

“ผู้ชาย​ขี้โมโห​ก็​มี​อยู่​แค่​คน​เดียว...หรือ​ว่า​จะ​เป็น...ว้าย​ตาย​แล้ว...น้อง​เดือน​คะ น้อง​เดือน” บิ๋ม​รีบ​วิ่ง​ตาม​เดือน แต่​ไม่ทัน​เสีย​แล้ว เห็น​เดือน​เดิน​พ้น​มุม​ตึก​ชน​เข้า​กับ​สุด​เขต​อย่าง​จัง

เอกสาร​ใน​มือ​เดือน​และ​ซอง​เอกสาร​สี​น้ำตาล​ใน​มือ​สุด​เขต​ตก​พื้น เดือน​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​สุด​เขต ทั้ง​สอง​คนหน้า​เกือบ​ชน​กัน สุด​เขต​รู้สึก​ถูก​ชะตา​หญิง​สาว​ขึ้น​มา​อย่าง​บอกไม่ถูก แต่​ทำ​วาง​ฟอร์ม​ผลัก​เธอ​ออก ต่อว่า​ว่า​เดิน​อย่างไร​ไม่​ดู​ตา​ม้า​ตา​เรือ เดือน​แดกดัน​กลับ​เป็น​ผู้ชาย​ประสา​อะไร​เดิน​ชน​ผู้หญิง​ไม่​ขอโทษ​สัก​คำ

สุด​เขต​จำ​เสียง​เธอ​ได้ เพิ่ง​พูด​โทรศัพท์​ด้วย​กัน​เมื่อกี้ เดือน​ก็​จำ​เสียง​เขา​ได้​เช่น​กัน จังหวะ​นั้น เดือน​เหยียบ​ซอง​ใส่​เอกสาร​ของ​สุด​เขต​โดย​ไม่​ตั้งใจ เสียง​ดัง​กร๊​อบ สุด​เขต​ตกใจ​ ผลัก​เดือน​ออก​คว้า​ซอง​มา​เปิด​ดู เห็น​แผ่น​ซี​ดี​ข้าง​ใน​หัก​สอง​ท่อน โวยวาย​อุตลุด เดือน​ตัด​รำคาญ​ขอรับ​ผิด​ชอบ​เอง จะ​ไป​หา​แผ่น​ใหม่​มา​คืนให้

“อวดดี ฉัน​ก็​อยาก​จะ​รู้​เหมือน​กัน​ว่า​น้ำหน้า​อย่าง​เธอ​จะ​ทำ​อะไร​ได้” สุด​เขต​ตะโกน​ไล่​หลัง...

เดือน​โทร.​ขอ​อนุญาต​นพ​ใช้​ห้อง​อัด เพื่อ​ทำ​ซี​ดี​ใหม่​ แทน​แผ่น​เก่า​ที่​หัก​โดย​ไม่​รู้​ว่า​สิ่ง​ที่​ตน​เอง​ทำ​นั้น​ใช้​แทน​กัน​ไม่ได้ แต่​ด้วย​ความ​ตั้งใจ​และ​มุ่ง​มั่น ทำให้​สุด​เขต​พึง​พอใจ​หญิง​สาว​มาก แต่​ยัง​คง​วาง​ฟอร์ม​เช่น​เคย

“เอาเป็นว่า​ถ้า​เธอ​อยาก​ไถ่​โทษ​ที่​ทำ​งาน​ฉัน​พัง อย่าง​นั้น​มา​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ฉัน​จนกว่า​ฉัน​จะ​หา​คน​ใหม่​ได้ มัน​อาจจะ​ยาก​กว่า​งาน​รับ​โทรศัพท์​ที่​เธอ​เคย​ทำ แต่​ฉัน​จะ​ลอง​ให้โอกาส​เธอ​ดู”

“แต่​ฉัน​รับปาก​คุณ​นพ​แล้ว​ว่า​จะ​ทำ​งาน​นี้”

“ถ้า​เธอ​กลัว​พ่อ​ฉัน​จะ​ว่า ฉัน​จะ​บอก​พ่อ​เอง นอก​เสีย​จาก​เธอ​ไม่​อยาก​ทำ​เพราะ​รู้​ว่า​ทำ​ไม่ได้...ถ้า​อย่าง​นั้น​ก็​ขอโทษ​ที่​พูด​ไม่​ดี​กับ​ฉัน แล้ว​ฉัน​จะ​ยก​โทษ​ให้”

“ใคร​บอก​ว่า​ฉัน​ทำ​ไม่ได้”

“ถ้า​อย่าง​นั้น​ฉัน​ก็​ถือว่า​เธอ​รับปาก นับ​แต่​วัน​นี้​เป็นต้น​ไป ​เธอ​เป็น​ผู้จัดการ​คน​ใหม่​ของ​ฉัน” สุด​เขต​เห็น​เดือนอ้าปาก​จะ​เถียง ชี้​หน้า​ปราม​ไม่​ให้​พูด “เป็น​ผู้จัดการ​ฉัน...กฎ​ข้อ​แรก​คือ​ห้าม​ขัดใจ”

เดือน​ฮึดฮัด ขณะ​ที่สุด​เขต​แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​ที่​แกล้ง​หญิง​สาว​สำเร็จ

ooooooo

วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​พัฒนา​ขึ้น​เป็น​ลำดับ แถม​ได้​บัว​ผัน นัก​ร้อง​วัย​ใส​ลูกศิษย์​ชั้น ม.3 ของ​พิณ​มา​เป็น​นัก​ร้อง​นำ​ฝ่าย​หญิง​คู่​กับ​แคน​ทำให้​วง​มี​สีสัน​มาก​ขึ้น หลังจาก​ฝึก​ซ้อม​กัน​อย่าง​หนัก วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เปิด​แสดง​สด​ครั้ง​แรก​ที่​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล ชาว​บ้าน​มา​ดู​กัน​ล้นหลาม

พอ​จบ​เพลง​สุดท้าย​ผู้​ฟังลุก​ขึ้น​ตบมือ​เกรียว แคน บัวผัน บุญ​เหลือ บุญ​หลาย​ และ​ลูก​วง​โค้ง​คำนับ​คน​ดู​อย่าง​ภาคภูมิ​ใจ มี​ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​ตะโกน​ขึ้น​ว่า “เอา​อีกๆ” คนดูพากันขานรับ​เสียง​ดัง​กระหึ่ม คำ​แป​ง​ซาบซึ้ง​ใจ​กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่ พิณ​ยกนิ้ว​แม่​โป้ง​ให้​บัว​ผัน​ซึ่ง​ยกนิ้ว​โป้ง​ตอบ​ครู​พิณ​เช่น​กัน...

ศรี​ไพร​แข็ง​ขืน​อยู่​ใน​ห้อง​ขัง​ได้​ไม่​กี่​คืน ยอม​สำนึก​ผิด ขอโทษ​พ่อ​ของ​เขา​และ​สัญญา​จะ​ไม่​ทำ​อย่าง​นี้​อีก พ่อ​จะ​ให้​ทำ​อะไร​ยอม​ทุก​อย่าง​ขอ​ให้​ประกัน​ตัว​เขา​ออก​จาก​ที่​นี่ เถ้าแก่​เส็ง​สั่ง​ให้​อ่อน​ทา​ไป​จัดการ​เรื่อง​เอกสาร​ประกัน​ตัว จาก​นั้น เขา​พา​ลูก​ชาย​หัวแก้วหัวแหวน​ไป​ยัง​ร้าน​คาราโอเกะ​ของ​เขา

“อั๊ว​อ​ยาก​ให้​ลื้อ​ช่วย​งาน​อั๊ว แล้วงานแรกที่อั๊วจะให้ทำ ก็คือดูแลร้านนี้”

“ถ้าเตี่ยต้องการแค่คนคุมร้าน ทำไม​ไม่​ไป​จ้าง​คน​อื่น ทำไม​ต้อง​ให้​อั๊ว​ทำ​ด้วย”

“เพราะ​ธุรกิจ​ริ​งๆของ​ที่​นี่​มัน​ไม่​ใช่​อย่าง​ที่​ลื้อ​เห็น​นะ​สิ”

ศรี​ไพร​มอง​พ่อ​งงๆ ทันใดนั้น มีเสียง​กรีด​ร้อง​ของ​ผู้หญิง​ดัง​ขึ้น​จาก​หลัง​ร้าน ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง​เห็น​เด็กหญิง​หน้าตา​ดี​อายุ​ประมาณ 15 ปี​วิ่ง​ออก​มา ผลัก​เถ้า​แก่​เส็ง​ล้ม​กระแทก​โต๊ะ​แล้ว​วิ่ง​หนี​ไม่​สนใจ​จะ​หัน​มา​มอง​ด้วย​ซ้ำ ศรี​ไพร​รีบ​เข้าไป​ดู​พ่อ​เห็น​ไม่​เป็น​อะไร วิ่ง​ตาม​จะ​ไป​เอาเรื่อง​เด็กหญิง​คน​นั้น​จน​ทัน กระชาก​แขน​มา​ตบ​คว่ำ เด็กหญิง​ยกมือ​ไหว้ปลกๆ ด้วย​ความ​หวาด​กลัว อ้อนวอน​อย่า​ทำร้าย​ตน​เลย

“คน​ที่​กล้า​ลองดี​กับ​ฉัน​มัน​ต้อง​ตาย” ศรี​ไพร​พูด​จบ ยก​เท้า​จะ​ถีบ​หน้า​เด็กหญิง เถ้า​แก่​เส็ง​ร้อง​ห้าม​ไว้​ทัน ​ศรี​ไพร​งง ไม่​เข้าใจ​พ่อ​จะ​ห้าม​ทำไม มีเสียง​ดัง​ขึ้น​จาก​ด้าน​หลัง

“ถ้า​หน้า​มัน​ชํ้า...อั๊ว​จะ​จ่าย​แค่​ครึ่ง​เดียว”

ศรี​ไพร​หัน​ไป​มอง​ตาม​เสียง เห็น​นายหน้า​ค้า​เด็ก​ทั้ง​ชาย​และ​หญิง​จาก​กรุงเทพฯ​ยืน​เต๊ะจุ๊ย​อยู่ ชาย​คน​นั้น​ลาก​เด็กหญิง​ไป​รวม​ไว้​กับ​เด็ก​คน​อื่นๆที่​กำลัง​ต่อ​แถว​รอ​ขึ้น​รถ เถ้าแก่​เส็ง​เดิน​เข้า​มา​หา​ลูก​ชาย

“คราว​นี้​เข้าใจ​หรือ​ยัง​ว่า​ทำไม​อั๊ว​ถึง​อยาก​ให้​ลื้อ​ทำ​งาน​นี้”

“แค่​ฉันทะ​เลาะ​กับ​ไอ้​แคน ​เตี่ย​โกรธ​ฉัน​แทบ​ตาย แต่​เตี่ย​กลับ​มา​บอก​ให้​ฉัน​ทำ​เรื่อง​ผิด​กฎหมาย​นี่​นะ”

“ปาก​เสีย ผิด​กฎหมาย​ที่ไหน​อั๊ว​แค่​เป็น​นายหน้า​หา​งาน​ให้​พวก​มัน​ทำ พอ​มัน​ไป​ถึง​กรุงเทพฯ​แล้ว​มัน​จะ​ทำ

อะไร​ก็​เรื่อง​ของ​มัน...หรือ​ว่า​แก​ไม่​อยาก​ทำ​งาน​นี้”

ศรี​ไพร​ก็​แค่​บ่น​ไป​อย่าง​นั้น​เอง เถ้าแก่​เส็ง​พอใจ​ที่​ลูก​รับ​งาน​นี้​ไป​ดูแล เพราะ​เขา​จะ​ได้​มี​เวลา​ไป​คุม​เรือ​ดูด​ทราย​ได้​เต็มที่ นายหน้า​เอา​เงิน​มา​ยื่น​ให้ เถ้าแก่​เส็ง​สงสัย​ทำไม​น้อย​นัก

“ก็​นอกจาก​อีนัง​เด็ก​คน​นั้น​แล้ว​ไม่​เห็น​มี​ใคร​หน้าตา​ดี​อีก​เลย จะ​ขาย​ก็ได้​แค่​แรงงาน​สวะ”

เถ้าแก่​เส็ง​หัน​มา​ถาม​อ่อน​ทา ช่วง​นี้​เด็ก​เพิ่ง​จบ ​ม.3ไม่​ใช่​หรือ แล้ว​มัน​หายหัว​ไป​ไหน​หมด

ooooooo

หลัง​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล บัว​ผัน​พา​เพื่อน​หน้าตา​สะสวย​รุ่น​ราว​คราว​เดียวกัน​มา​ขอ​คำ​แป​ง​เข้า​ร่วม​วง​ดนตรี​ด้วย แต่​พวก​เด็กๆร้องเพลง​ไม่​เป็น​สัก​คน พิณ​จำ​ได้​ว่า​วิทยาลัย​นาฏศิลป์​เคย​มา​สอน​พวก​นี้​ฟ้อน ถ้า​ให้​เป็น​นาง​ไห​คง​พอ​ทำได้ บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ตา​โต​ด้วย​ความ​ดีใจ​ที่​จะ​มี​เด็ก​สาว​หน้าตา​ดีๆมา​ร่วม​วง  คำ​แป​ง​ลังเล

เด็กๆช่วย​กัน​อ้อนวอน “ถ้า​ครู​ให้​พวก​เรา​เป็น​ เรา​จะ​ได้​มี​งาน​ทำ​ไม่​ต้อง​ไป​ทำ​งาน​โรง​งาน​ยัง​ไง​จ๊ะ”

“ฉัน​ก็​จะ​เรียน​ไป​ด้วย​ทำ​งาน​ไป​ด้วย...แม่​ครู​รับ​พวก​ฉันนะ”

คำ​แป​ง​เห็น​ความ​มุ่ง​มั่น​ของ​เด็ก​แล้ว​ปฏิเสธ​ไม่​ลง บัว​ผัน​ กับ​ผอง​เพื่อน​ส่งเสียง​เฮ​ด้วย​ความ​ดีใจ...

ด้าน​หน้า​เวที คน​ดู​เริ่ม​ทยอย​กัน​กลับ​บ้าน ทอง​สา​บ่น​กับ​กิ๊บ​และ​เชอร์​รี่​เพื่อน​สก๊อต​ที่​พา​มา​ดู​การ​แสดง​ว่า​นี่​ไม่​ใช่​ คอนเสิร์ต​อย่าง​เพื่อน​ว่า​สัก​หน่อย แต่​เป็น​วง​หมอลำ​ชัดๆ กิ๊บ​ยืนยัน​วง​นี้​ดัง​ที่สุด

“แหวะ​บ้านนอก...ทีหลัง​อย่า​พา​ฉัน​มา​ดู​อะไร​แบบ​นี้​อีก​นะ ฉัน​รับ​ไม่ได้” ทอง​สา​เดิน​สะบัด​ออก​ไป แต่​เหลือบ​เห็น​หนุ่ม​หล่อ​คน​หนึ่ง​ยืน​คุย​กับ​กลุ่ม​เด็ก​สาว​อยู่​ข้าง​เวที หัน​มา​ถาม​กิ๊บ​ว่า​ใคร พอ​รู้​ว่า​เป็น​พิณ​เด็ก​วัด​ที่​ไม่​มี​พ่อ​มี​แม่​คน​นั้น ทอง​สา​จำ​ได้ ยิ้ม​เจ้าเล่ห์​ ปรี่​เข้าไป​หาทิ้ง​เพื่อน​หน้าตา​เฉย กิ๊บ​กับ​เชอร์​รี่​รีบ​วิ่ง​ตาม...

ทอง​สา​แกล้ง​เดิน​ชน​พิณ​แล้ว​อ่อย​เหยื่อ​เต็มที่ ถึง​ขนาด​ชวน​ขึ้น​มอเตอร์ไซค์​ไป​บ้าน​เธอ​ด้วย​กัน พิณ​ไป​ไม่ได้ มี​งาน


ต้อง​เคลียร์​อีก​หลาย​อย่าง และ​ยัง​ต้อง​อยู่​ฉลอง​ความ​สำเร็จ​กับ​เพื่อน​ร่วม​วง แล้ว​ผละ​จาก​มา​อย่าง​ไม่​สนใจ ทอง​สา​หน้า​แตก​หมอ​ไม่​รับ​เย็บ เจ็บใจ​เดิน​กระฟัดกระเฟียด​มา​ที่​รถ​มอเตอร์ไซค์

“เป็น​ที่​กรุงเทพฯ​หน่อย​ไม่ได้ อ่อย​ขนาด​นี้​ยัง​ไง​ก็​ต้อง​มี​ได้เสีย”

กิ๊บ​เตือน​ทอง​สา​อย่า​เสีย​เวลา​กับ​พิณ​เลย เขา​มี​แฟน​แล้ว​ชื่อ​เดือน เป็น​ลูก​ของ​ลุง​บุญ​กับ​ป้า​เพ็ง​ ได้​ข่าว​ว่า​ทั้ง​คู่รัก​กัน​มาก พิณ​คง​ไม่​เปลี่ยนใจ​ง่ายๆหรอก ทอง​สา​วี​น​แตก

“นี่​เธอ​จะ​บอก​ว่า​ฉัน​ไม่​มี​ทาง​สู้​อี​เดือน​ดำ​งั้น​หรือ ฉัน​เพิ่ง​กลับ​มา​จาก​กรุงเทพฯนะ ​แถม​ยัง​สวย​ขนาด​นี้ มัน​ต่างหาก​ที่​ต้อง​ทำใจ​ที่​เจอ​คู่แข่ง​อย่าง​ฉัน คอย​ดู​ฉัน​จะ​เอา​พิณ​มา​เป็น​ของ​ฉัน​ให้​ได้” ทอง​สา​สีหน้า​เอาจริง...

ตก​เย็น ทอง​สา​สืบ​รู้​ว่า​พิณ​กับ​เพื่อนๆมา​ฉลอง​กัน​ที่​บ้าน​คำ​แป​ง หอบ​เหล้า​นอก​ติดมือ​มา​ด้วย อ้าง​เถ้าแก่​เส็ง​ฝาก​มา​ให้​แทน​คำ​ขอโทษ​ที่​ศรี​ไพร​ทำ​ไม่​ดี​กับ​ทุก​คน แคน​ไม่​อยาก​ได้ บอกปัด​ที่​นี่​ไม่​มี​ใคร​ดื่ม​เหล้า แต่​ทอง​สา​คะยั้นคะยอ​ให้​รับ​ไว้ คำ​แป​งอ​ยาก​ให้​เรื่อง​ขุ่น​ข้อง​นี้​จบๆไป ขอร้อง​แคน​ให้อภัย​ศรี​ไพร แคน​ไม่​ยอม​ญาติ​ดี​กับ​พวก​นี้​เด็ดขาด คว้า​มือ​คำ​หล้า​ออก​ไป พิณ​เห็น​ทอง​สา​หน้า​เศร้า รีบ​เอ่ย​ปาก​ขอโทษ​เธอ​แทน​แคน

เข้า​ทาง​ทอง​สา​ทันที “งั้น​พิณ​ก็​ช่วย​รับ​เหล้า​ขวด​นี้​ไว้​หน่อย​สิ คิด​เสีย​ว่า​เป็น​คำ​ขอโทษ”

คำ​แป​ง​พยักพเยิด​ให้​พิณ​รับ​ไว้ พิณ​รับ​เหล้า​มา​อย่าง​ลำบาก​ใจ ทอง​สา​ยิ้มแฉ่ง เชิญ​ทุก​คน​ร่วม​ดื่ม​ด้วย​กัน เจ้ากี้เจ้าการ​ชง​เหล้า​แจก ไม่​นาน​นัก ชาว​คณะ​ต่าง​เมา​ปลิ้น คำ​แป​งม​อง​สภาพ​ลูก​วง​ตัว​เอง ก่อน​จะ​ส่าย​หน้า​อย่าง​เอือมระอา ทอง​สา​จะ​ชง​เหล้า​ให้​พิณ​อีก​แก้ว ชาย​หนุ่ม​ส่าย​หน้า พรุ่งนี้​เขา​มี​คุม​สอบ​แต่​เช้า​แล้ว​ลุก​ขึ้น​จะ​กลับ แต่​ด้วย​ความ​เมามาย ถึง​กับ​เซ​หัว​ทิ่ม ทอง​สา​เข้าไป​ช่วย​ประคอง

“เมา​ขนาด​นี้ เดี๋ยว​ฉัน​ไป​ส่ง​ดี​กว่า” ทอง​สา​ยิ้ม​พอใจ​แผนที่​วาง​ไว้​สำเร็จ​ไป​อีก​ขั้น

ครู่​ต่อ​มา ทอง​สา​พยุง​พิณ​เข้า​มา​ที่​เตียง​นอน​ภายใน​ห้อง​พัก​ของ​เขา แกล้ง​ทำ​เสียหลัก​ดึง​พิณ​ล้ม​ลง​บน​เตียง​ด้วย​กัน พิณ​คร่อม​อยู่​บน​ร่าง​ของ​หญิง​สาว ​ทั้ง​สอง​มอง​หน้า​กัน​นิ่ง ทอง​สา​ทำ​อิดออด​พอ​เป็น​พิธี ขณะ​ที่​พิณ​เห็น​หน้า​ทอง​สา​เป็น​เดือน พึมพำ​ชื่อ​เธอ​เบาๆ ทอง​สา​ขัดใจ​เล็กๆที่​เขา​เรียก​ชื่อ​คน​อื่น ก่อน​ยัก​ไหล่​ไม่​สนใจ หลับตา​พริ้ม​ยื่น​ปาก​ให้​จูบ แต่​พิณ​กลับ​เมา​หลับ​ไป​เสีย​ก่อน ทิ้ง​ทอง​สา​ให้​อารมณ์​ค้าง​อยู่​อย่าง​นั้น

ooooooo

เช้า​วัด​ถัด​มา คำ​หล้า​ทั้ง​ตื่นเต้น​ทั้ง​ดีใจ​มาก​ที่​ได้​รับ​จดหมาย​จาก​เดือน เมื่อ​คืน​นี้ เธอ​กับ​พิณ​เพิ่ง​บ่น

ถึง​เดือน​ที่​ไม่​ส่งข่าว​มา​หา คำ​หล้า​ผลุนผลัน​ออก​จาก​บ้าน​พร้อม​จดหมาย...

ขณะ​เดียวกัน ขุนทอง​ทำ​ความ​สะอาด​โรงเรียน​มา​ถึง​หน้า​ห้อง​พัก​พิณ​ก็​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​กวาด​ห้อง​ให้​เหมือน​เช่น​ทุก​วัน แต่​ต้อง​ตกใจ​ที่​เห็น​พิณ​กับ​ทอง​สา​นอน​อยู่​บน​เตียง​ใน​สภาพ​เปลือย​เปล่า​มี​ผ้า​ห่ม​คลุม​แค่​อก ขุนทอง​รีบ​ปิด​ประตู​หัน​มา​เจอ​ครู​ตะวัน​ที่มา​ตาม​หา​พิณ พอ​รู้​ว่า​พิณ​อยู่​ใน​ห้อง ​ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​หา

แต่​ขุนทอง​รีบ​ดึง​ประตู​ปิด ครู​ตะวัน​มอง​หน้า​ถาม​ว่า

มี​อะไร ขุนทอง​ส่าย​หน้า ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​จะ​เข้าไป​อีก ขุนทอง​ก็​ดึง​ปิด​อีก ทั้ง​สอง​คน​ยื้อ​ประตู​กัน​ไป​มา สุดท้าย​ขุนทอง​ดึง​ประตู​ปิด​แรง​ไป​หน่อย​เสียง​ดัง​ปัง

พิณ​นอน​หลับ​อยู่​สะดุ้ง​ตื่น ได้ยิน​เสียง​ครู​ตะวัน​ด่า​ขุนทอง​อยู่​หน้า​ห้อง พิณ​พลิก​ตัว​มา​เจอ​ทอง​สา​นอน​ร้องไห้​กระซิกๆอยู่ ตกใจ​ลุก​พรวด ถาม​ว่า​มา​อยู่​ที่​นี่​ได้​อย่างไร ทอง​สา​บีบน้ำตา​ปั้น​เรื่อง​โกหก​ว่า​พิณ​ขอ​ให้​เธอ​มา​ส่ง​ที่​ห้อง แล้ว​ใช้​ กำลัง​ปลุกปล้ำ​เธอ ถึง​พิณ​จะ​เมามาย แต่​เขา​ไม่​มี​ทาง​ทำ​อย่าง​ที่​ทอง​สา​พูด​แน่นอน

“พูด​อย่าง​นี้​จะ​ไม่​รับผิดชอบ​ใช่​ไหม...ได้” ทอง​สา​ว่า​แล้ว​ลุก​ขึ้น​ใส่​เสื้อ​ผ้า “ฉัน​จะ​ประกาศ​ให้​รู้​กัน​ทั้ง​โรงเรียน​ว่า​คน​อย่าง​ครู​พิณ​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ”

พิณ​ร้อง​ห้าม​เสียงหลง​กระชาก​แขน​ทอง​สา​ไว้​จน​เสียหลัก​ล้ม​ลง​บน​เตียง​ด้วย​กัน​ทั้ง​คู่ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ครู​ตะวัน​เปิด​ประตู​เข้า​มา​ใน​ห้อง เห็น​พิณ​กำลัง​คร่อม​ทอง​สา​อยู่​ก็​ตกใจ ทอง​สา​ได้ที​รีบ​ผลัก​พิณ​ออก​แล้ว​วิ่ง​ไป​หา​ครู​ตะวัน​ใน​สภาพ​เสื้อ​ผ้า​หลุดลุ่ย คร่ำครวญ​ว่า​ถูก​พิณ​ข่มขืน​และ​ยัง​ขู่​ไม่​ให้​เธอ​บอก​ใคร ถ้า​ครู​ตะวัน​ไม่​ช่วย​เธอ​จะ​ตาย​ให้​ดู ครู​ตะวัน​ปลอบ​ให้​ใจเย็นๆจะ​ให้​ช่วย​อะไร​ก็​บอก​มา

ทอง​สา​แอบ​ยิ้ม​ก่อน​ตีหน้า​เศร้า บีบน้ำตา​สุด​ฤทธิ์ “ให้​พี่​พิณ​ส่ง​ผู้ใหญ่​ไป​ผูก​ข้อ​มือ​ฉัน...แต่​ถ้า​พี่​พิณ​ไม่​ยอม​รับผิดชอบ ฉัน​ก็​ขอ​ตาย​ดี​กว่า​ทน​อดสู​เป็น​ขี้ปาก​ชาว​บ้าน​ให้​คน​เขา​ดูแคลน”

ครู​ตะวัน​หลง​เชื่อ หัน​ไป​ด่า​พิณ​​เป็น​ชุด จังหวะ​นั้น คำ​หล้า ​มา​ถึง​พอดี ถาม​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน พอ​รู้​เรื่องราว​ที่​เกิด​ขึ้น เธอ​ปราด​เข้าไป​จิกหัว​ทอง​สา​ตบ​ไม่​เลี้ยง ครู​ตะวัน ขุนทอง​กับ​พิณ​ต้อง​ช่วย​กัน​กัน​คำ​หล้า​ไว้ คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ​เรื่อง​ที่​ทองสา​กล่าว​อ้าง พี่​พิณ​ต่างหากที่​เป็น​ฝ่าย​ถูก​นัง​ผู้หญิง​หน้าด้าน​คน​นี้​มอม​เหล้า เมื่อ​คืน​นี้​ทอง​สา​เอา​เหล้า​ไป​ให้​ที่​งาน​ฉลอง​แต่​ไม่​มี​ใคร​อยาก​กิน มัน​ก็​คะยั้นคะยอ​ให้​รับ​ไว้

“พี่​พิณ​บอก​ครู​ไป​สิ​ว่า ที่​ฉัน​พูด​เป็นความ​จริง พี่​รัก​เดือน พี่​ไม่ได้​มี​อะไร​กับ​มัน”

พิณ​หนักใจ ด้วย​ความ​เป็น​ลูกผู้ชาย​ถึง​เขา​จะ​จำ​เหตุการณ์​เมื่อ​คืน​ไม่ได้ แต่​เขา​ก็​ปฏิเสธ​ไม่ได้​ว่า​ทำให้​ทอง​สา​เสียชื่อ​เสียง ดังนั้น เขา​ต้อง​รับผิดชอบ คำ​หล้า​ผิดหวังทำท่า​จะ​ร้องไห้

“พี่​รู้​ไหม​ทำไม​ฉัน​ถึง​มา​หา​พี่​แต่​เช้า เพราะ​เดือน​มัน​เขียน​จดหมาย​มา​หา​ฉัน มัน​ถาม​ถึง​พี่ มัน​คิดถึง​พี่ แต่​เวลา​แค่​ไม่​กี่​วัน​พี่​กลับ​นอกใจ​มัน” คำ​หล้า​พูด​จบ ปา​จดหมาย​ของ​เดือน​ใส่​หน้า​พิณ แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป พิณ​ตะลึง​หยิบ​จดหมาย​ขึ้น​มา​ดู เห็น​ชื่อ​เดือน​ที่​ช่อง​ผู้​ฝาก ใช้​นิ้ว​ลูบ​เบาๆด้วย​ความ​คิดถึง...

จาก​นั้น พิณ​เอา​จดหมายมา​นั่ง​อ่าน​ใต้​ต้น​คู​นริมแม่​น้ำ​ต้น​เดิม ได้​รู้​ว่า​ระหว่าง​รอ​เข้า​เรียน​มหาวิทยาลัย ​เดือน​ได้​งาน​พิเศษ​ทำ พิณ​ละ​สายตา​ไป​ยัง​ผืน​น้ำ​เบื้องหน้า​ ก่อน​จะ​อ่าน​จดหมาย​ต่อ

“แล้ว​พี่​พิณ​เป็น​อย่างไร​บ้าง คง​ได้​เป็น​ครู​อย่าง​ที่​เขา​ฝัน​ไว้​สิ​นะ ฉัน​อด​ดีใจ​ด้วย​ไม่ได้​จริงๆ...ทุก​คืน​ก่อน​นอน​ฉัน​จะ​สวด​มนต์​ไหว้​พระ​ขอ​ให้​เขา​มี​ความ​สุข มี​ชีวิต​ที่​ดี​อย่าง​ที่​หวัง​ไว้ ฉัน​ก็​คง​ทำได้​แค่​นี้ เฝ้า​มอง​เขา​อยู่​ห่างๆแค่​ได้​รู้​ว่า​เขา​มี​ความ​สุข ฉัน​ก็​มี​ความ​สุข​แล้ว” พิณ​อ่าน​ถึง​ตรง​นี้ เห็น​เหมือน​คราบ​น้ำตา​หยด​เปื้อน​หมึก​เป็น​ดวง  เขา​เอา​มือ​ลูบไล้​เบาๆรับ​รู้​ถึง​ความ​เศร้า​ของ​หญิง​คน​รัก​ด้วย​หัวใจ​ปวดร้าว

ooooooo

เดือน​ได้​รับ​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่ง​ตั้งแต่​ก่อน​ออก​จาก​บ้าน กว่า​จะ​เคลียร์​งาน​เสร็จ​ก็​ใกล้​เที่ยง​ถึง​ได้​มี​เวลา​ว่าง​เปิด​อ่าน มีเสียง​โทรศัพท์​ดัง​ขัดจังหวะ เดือน​เอา​จดหมาย​เหน็บ​ไว้​ใน​สมุด​คิว​งาน ก่อน​รับ​สาย

“สวัสดี​ค่ะ ติดต่อ​งาน​โฆษณา​นม​เปรี้ยว​หรือ​คะ สุด​เขต​มี​คิว​คอนเสิร์ต​ต่าง​จังหวัด​จนถึง​สิ้น​เดือน​เลย​ค่ะ”

“เลื่อน​งาน​อื่น​ไป​ก่อน​ไม่ได้​หรือ​คะ ลูกค้า​อยาก​ได้​น้อง​เขต​มาก เรียก​เท่า​ไหร่​ก็ได้” เอเจนซี่อ้อนวอน

“แต่​ว่า​คิว​ไม่ได้​จริงๆเอา​ไว้​โอกาส​หน้า​แล้วกัน​นะ​คะ... สวัสดี​ค่ะ” เดือน​วาง​สาย​แล้ว​หยิบ​จดหมาย​ขึ้น​มา​อ่าน​ต่อ​จน​จบ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​สุด​เขต​เดิน​หน้า​หงิก​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน​โวยวาย​เรื่อง​ที่​เธอ​ปฏิเสธ​งาน​ถ่าย​โฆษณา​นม​เปรี้ยว เดือน​ไม่​รู้​โฆษณา​ชิ้น​นี้​จะ​สำคัญกับ​เขา​มาก

“แล้ว​ทำไม​ไม่​ถาม มัว​แต่​นั่ง​อ่าน​จดหมาย​บ้าๆนี่​อยู่​ล่ะ​สิ” สุด​เขต​ดึง​จดหมาย​ไป​จาก​มือ​เดือน หญิง​สาว​พยายาม​ขอ​คืน นอกจาก​เขา​จะ​ไม่​ให้​ยัง​ฉีก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​โยน​ทิ้ง​ถัง​ขยะ เดือน​โกรธ​ตบ​หน้า​เขา​อย่าง​แรง

“คุณ​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​จดหมาย​พ่อ​แม่​ฉัน​ได้​อย่างไร” เดือน​พูด​จบ​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​จาก​ห้อง สวน​กับ​นพ​และ​มาลัย พ่อ​แม่​ของ​สุด​เขต​ที่​ผลัก​ประตู​เข้า​มา​พอดี สอง​ผัว​เมีย​มอง​ตาม​เดือน​งงๆพอได้​ฟัง​เรื่องราว​ทั้งหมด นพ​ตำหนิ​ลูก​ชาย​อย่าง​แรง มาลัย​เล่า​ให้​ลูก​ฟัง​ว่าที่​เดือน​ต้อง​มา​ทำ​งาน​ที่​นี่​ก็​เพราะ​แม่​ของ​เธอ​ป่วย​เป็น​มะเร็ง
“ลูก​ลอง​คิดดู​สิ หนู​เดือน​จะ​รู้สึก​ยัง​ไง​ที่​ต้อง​จาก​แม่​มา​ทั้ง​ยัง​เป็น​ห่วง แล้ว​ยัง​มา​เจอ​ลูก​ทำ​อย่าง​นี้​อีก”

“ลูก​มี​โอกาส​ที่​ดี​ใน​ชีวิต​มาก​กว่า​คน​อื่น อย่า​ใช้​โอกาส​นั้น​เหยียบย่ำ​ทำร้าย​หัวใจ​ใคร​นะ​ลูก”

สุด​เขต​ทบทวน​คำ​พูด​ของ​พ่อ​กับ​แม่​แล้วคิด​ได้ ยืน​มอง​เศษ​จดหมาย​ใน​ถัง​ขยะ​อย่าง​สำนึก​ผิด...

คืน​วัน​เดียวกัน เดือน​เอาแต่​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​ใน​ห้อง​นอน​ตัว​เอง​อย่าง​ท้อแท้​หมด​กำลังใจ ​ดี​ที่​ได้​อัญชลี​คอย​ปลอบโยน​และ​พูด​ให้​กำลังใจ จน​เดือน​มี​แรง​ฮึดสู้​อีก​ครั้ง

ooooooo

เดือน​มา​ถึง​โต๊ะ​ทำ​งาน​แต่​เช้า สะดุดตา​กับ​อะไร​บาง​อย่าง หยิบ​สมุด​จด​คิว​งาน​ขึ้น​มา​เปิด​ดู เห็น​จดหมาย​ตัว​เอง​ซึ่ง​ถูก​ฉีก​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​เรียง​ต่อ​กัน​อย่าง​เรียบร้อย​ด้วย​สก๊อตเทป เดือน​บ่น​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ​ว่า​ใคร​ทำให้ แต่​สุดท้าย​เธอ​ก็​รู้​ว่า​เป็น​สุด​เขต​นั่นเอง​ที่นั่ง​หลัง​ขด​หลัง​แข็ง​ติด​จดหมาย​พวก​นั้น...

ใน​เวลา​ต่อ​มา เดือน​ได้​รับ​จด​หมาย​จาก​พิณ​รีบ​เปิด​อ่าน จึง​ได้​รู้ความ​จริง วัน​นั้น​ พิณ​ไม่ได้​ไป​รายงาน​ตัว​พยายาม​ปั่น​จักรยาน​กลับ​มา​หา​เดือน​เพื่อ​จะล่ำลา แต่​ไม่ทัน

“พี่​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​นึก​น้อยใจ​หรือ​ท้อแท้​ใจ​ใน​วาสนา อยาก​ให้​เดือน​กลับ​มา​เป็น​คน​เข้มแข็ง​เหมือน​เดิม ​ตั้งใจ​เรียน​หนังสือ​ให้​จบ​เร็วๆ อย่า​นึก​กังวล​กับ​สิ่ง​ใด ส่วนตัว​พี่​ก็​มุ่ง​มั่น​เป็น​ครู​ให้​ได้​ตาม​ใฝ่ฝัน​เหมือน​กัน”

เดือน​อ่าน​จดหมาย​จบ เผลอ​ยิ้ม​ออก​มา​อย่าง​มี​ความ​สุข...

วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ได้​รับ​ความ​นิยม​ไป​ทั่ว ทุก​ครั้ง​ที่​ขึ้น​แสดง​บน​เวที คน​ดู​ต่าง​เซิ้ง​ตามอย่าง​สนุกสนาน​วัน​นี้​ก็​เช่น​กัน คำ​แป​ง​กับ​พิณ​เห็น​คน​ดู​มี​ความ​สุข​ก็​พลอย​รู้สึก​ดี​ไป​ด้วย ไม่ทัน​สังเกตเห็น​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ยืน​มอง​การ​แสดง​ของ​พวก​ตน​​อย่า​งมา​ด​ร้าย พอ​เห็น​คน​ดู​ลุก​ขึ้น​ตบมือ​เกรียว​เมื่อ การ​แสดง​จบ ศรี​ไพร​แทบ​อกแตก​ตาย​ด้วย​ความ​ริษยา​ที่​เห็น​ความ​ก้าวหน้า​อย่าง​รวดเร็ว​ของ​วง​ดนตรี​คณะ​นี้...

ครู่​ต่อ​มา แคน​เข้า​มา​หลัง​เวที เห็น​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ยืน​อยู่​กับ​คำ​แป​ง​และ​พิณ มอง​มา​ทาง​เขา​ด้วย​ท่าทาง​ยียวน​กวน​ประสาท  แคน​ไม่​พอใจ​เดิน​เข้าไป​ถาม​ศรี​ไพร​ว่า​มา​ทำไม

คำ​แป​งยกมือ​เป็น​เชิง​ปราม​แคน​ให้​ใจเย็นๆ

“ฉัน​มา​แสดง​ความ​ยินดี​ที่​วง​ของ​แก​โด่งดัง​ขนาด​นี้”

“เอา​ความ​หวัง​ดี​ของ​แก​กลับ​ไป​ซะ แล้ว​อย่า​มา​เหยียบ​ที่​นี่​อีก”

“ฉัน​ขอ​ให้​เรื่อง​บาดหมาง​ใน​อดีต​ของ​เรา​จบ​ลง​แค่​นี้”

แคน​ยัง​โกรธ​ไม่​หาย​เข้าไป​กระชาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​จะ​เอาเรื่อง แต่​เขา​กลับ​ไม่​สู้ แคน​ขัดใจ​มาก​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร ได้​แต่​ผลัก​เขา​ออก  ศรี​ไพร​จัด​เสื้อ​ให้​เข้าที่  อวย​พร​ให้​คำ​หล้า​กับ​แคน​รัก​กัน​นานๆ ส่วน​เขา​ยอม​รับ​สภาพ​ได้​แล้ว​ที่​คำ​หล้า​เลือก​แคน​ไม่​ใช่​เขา  แล้ว​บอก​ลา​ทุก​คน  คำ​หล้า​มอง​ตาม​ศรี​ไพร รู้สึก​สังหรณ์​ใจ​ชอบกล

เป็น​จริง​อย่าง​คำ​หล้า​คาด ศรี​ไพร​ส่ง​สมุน​อีก​กลุ่ม​หนึ่ง​ไป​เผา​บ้าน​กับ​กระต๊อบ​เก็บ​ของ​ของ​คำ​แป​ง โชค​ดี​ที่​ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ดับ​ไฟ​ที่​ไหม้​บ้าน​ได้​ทัน  แต่​กระต๊อบ​เก็บ​ของ​วอด​เป็น​จุณ คำ​แป​งม​อ​งอ​ย่าง​สิ้น​หวัง น้ำตา​ซึม

“ทุก​อย่าง​กำลัง​จะ​ดี​อยู่​เชียว”

แคน​กำมือ​แน่น​ด้วย​ความ​แค้น ก่อน​จะ​วิ่ง​ลิ่ว​ออก​ไป ไม่​นาน​นัก แคน​มา​ถึง​ตลาด เห็น​ศรี​ไพร​กับ​สอง​สมุน​คน​สนิท​กำลัง​เดิน​ชม​ตลาด​อย่าง​เย็นใจ แคน​ปราด​เข้าไป​ชี้​หน้า

“ฉัน​รู้​ว่า​ทั้งหมด​เป็น​ฝีมือ​แก...ไอ้​ศรี​ไพร”

ooooooo

ตอนที่ 3

แคน​ไม่​รอ​ช้า​กระโดด​ถีบ​ยอด​อก​ศรี​ไพร​เซ​ไป​กระแทก​ตู้​ร้าน​ขาย​กาแฟ​ข้างๆข้าวของ​แตก​กระจาย ชาว​บ้าน​ที่​อยู่​ใน​ร้าน​ตกใจ​ส่งเสียง​ร้อง​วี้ด​ว้าย​ลั่น ตา​มา​พ่อ​ของ​แคน​กำลัง​ซื้อ​โอเลี้ยง หัน​ขวับ​ไป​มอง เห็น​ไอ้​ดำ​กับ​ไอ้​ขาว​ช่วย​กัน​จับ​ตัว​แคน​ไว้ ก่อน​จะ​ถูก​เขา​ซัด​หน้า​หงาย ตา​มา​ทิ้ง​ถุง​โอเลี้ยง วิ่ง​เข้าไป​หา

หมอลำ​หนุ่ม​โกรธ​จัด ตรง​เข้า​กระชาก​คอเสื้อ​ศรี​ไพร​ให้​ลุก​ขึ้น ศรี​ไพร​เห็น​ชาว​บ้าน​เริ่ม​เข้า​มา​มุง​ดู ทำ​เป็น​ไม่​สู้ ปล่อย​ให้​แคน​ทำร้าย​ฝ่าย​เดียว ตา​มา​แหวก​ฝูง​ไทย​มุง​เข้า​มา​ถาม​ลูก​ชาย​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

“มัน​ส่ง​คน​ไป​เผา​บ้าน​แม่​ครู​คำ​แป​ง มัน​ไม่​พอใจ​ที่​แม่​ครู​คอย​ช่วยเหลือ​ฉัน มัน​เล่น​งาน​ฉัน​ไม่ได้​ก็​เลย​หัน​ไป​เล่น​งาน​แม่​ครู​แทน”

ดำ​ให้​แคน​เอา​หลักฐาน​มาแสดง ​ไม่​ใช่​กล่าวหา​กัน​ลอยๆ​แบบ​นี้ แคน​ถึง​กับ​อึ้ง ศรี​ไพร​สบ​โอกาส กล่าวหา​แคน​ใส่ร้าย​ตน​เพราะ​ต้องการ​กำจัด​คู่แข่ง​ให้​พ้น​ทาง​เพื่อ​จะ​ได้​ครอบครอง​คำ​หล้า  แคน​ฉุน​ขาด​คว้า​ขวด​น้ำ​หวาน​ตี​กับขอบโต๊ะ​แตก​เป็น​ปากฉลาม แล้ว​ดัน​ตัว​ศรี​ไพร​กระแทก​ผนัง เงื้อ​มือ​จะ​แทง​ให้​สม​แค้นตา​มา​พุ่ง​เข้าไป​ปราม​ลูก​ชาย​ให้​มี​สติ ขืน​ทำ​อะไร​บุ่ม​บ่า​ม​มี​สิทธิ์​ติด​คุก​หัว​โต แคน​ชะงัก ศรี​ไพร​กระซิบ​ยั่ว​แคน

“ถ้า​ฉัน​รอด​ไป​ได้ พ่อ​แก​ตาย​แน่”

แคน​โมโห​เงื้อ​มือ​จะ​แทง​ศรี​ไพร​อีก แต่​คำ​หล้า​เข้า​ดึง​มือ​ไว้​ทัน ช่วย​กัน​เขา​ออก​มา ขณะ​ที่​ดำ​กับ​ขาว​ดึง​ลูกพี่​ตัว​เอง​

ถอย​ห่าง แคน​ฮึดฮัด​จะ​เข้าไป​เอาเรื่อง​ศรี​ไพร​ให้​ได้ ชาว​บ้าน​เห็น​พฤติกรรม​ของ​แคน​แล้ว​รับ​ไม่ค่อย​ได้ พา​กัน​วิพากษ์วิจารณ์​ต่างๆนานา บาง​คน​ไม่​ชอบใจ​ถึง​ขนาด​ออกปาก​จะ​ไม่​ฟัง​เพลง​ที่​แคน​ร้อง​อีก​ต่อ​ไป แคน​พยายาม​จะ​อธิบาย​ให้​ชาว​บ้าน​เข้าใจ แต่​คำ​หล้า​ดึง​แขน​เขา​ไว้ แคน​สะบัด​มือ​ออก​อย่าง​ไม่​สบอารมณ์

“ขืน​พี่​ใช้​อารมณ์​อย่าง​นี้ ทำ​อะไร​ก็​เข้า​ทาง​พวก​มัน​หมด...อย่า​ลืม​สิ​ว่า​ครั้ง​นี้​พวก​มัน​วาง​แผน​มา​ดี ทำ​ที​เป็น​เข้า​มา​ขอโทษ​พวก​เรา​  แต่​ลับหลัง​ก็​ส่ง​คน​ไป​เผา​บ้าน​แม่​ครู แล้ว​สร้าง​สถานการณ์​ให้​พี่​ดูเหมือน​เป็น​คน​เลว​ใน​สายตา​ทุก​คน ถ้า​พี่​ไม่​อยาก​ให้​แผน​ของ​พวก​มัน​สำเร็จ​ก็​อย่า​ไป​เล่น​ตาม​เกม​พวก​มัน”

แคน​ยัง​ฮึดฮัด แต่​ก็​ยอม​ทำ​ตาม​คำ​แนะนำ​ของ​คำ​หล้า...

แผนการ​ของ​ศรี​ไพร​ได้​ผล แม้แต่​เถ้าแก่​เส็ง​ยัง​หลง​เชื่อ​ว่า​แคน​เป็น​ฝ่าย​มา​หาเรื่อง​เขา​ก่อน ดำ​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​เถ้าแก่​เส็ง แนะ​ลูกพี่​ให้​หยุด​แผน​พิฆาต​แคน​ไว้​ก่อน ศรี​ไพร​ปฏิเสธ​เสียงแข็ง

“ไม่...โบราณ​ว่า​ไว้​จะ​ตี​เหล็ก​ต้อง​ตี​ตอน​ร้อน ชาว​บ้าน​เริ่ม​ไม่​พอใจ​มัน​แล้ว ต่อ​ไป​ฉัน​จะ​ทำให้​มัน​กลาย​เป็น​หมาหัวเน่า​ใน​สายตา​ของ​ทุก​คน ถึง​ตอน​นั้น​มัน​ก็​เหมือน​ลูกไก่​ใน​กำมือ​ฉัน​จะ​บีบ​ก็​ตาย​จะ​คลาย​ก็​รอด”

ooooooo

ขณะ​ครู​ตะวัน​กำลัง​คุย​กับ​คำ​แป​ง​ถึง​ความ​คืบ​หน้า​คดี​ลอบ​เผา​บ้าน​ของ​เธอ เขียว​ชาว​บ้าน​ที่​คอย​สืบ​เรื่อง​เรือ​ดูด​ทราย​ให้​ครู​ตะวัน วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​รายงาน มี​เรือ​ออก​มา​ดูด​ทราย​นอก​เขต​สัมปทาน​อีก​แล้ว พิณ​หัน​มา​ฟัง​ด้วย​ความ​สนใจ ครู่​ต่อ​มา ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​มา​ซุ่ม​อยู่​แถวริม​ฝั่ง​ดู​เรือ​ดูด​ทราย​ลำ​ใหญ่​กลาง​แม่น้ำ​มูล

“ไอ้​เรือ​พวก​นี้​ชอบ​มา​ดูด​ทราย​นอก​เขต​สัมปทาน ทำให้​ตลิ่ง​พัง ปลา​ไม่​มี​ที่​วางไข่ พวก​ชาว​บ้าน​ก็​เลย​รวม​ตัว​กัน​จับ​พวก​มัน​มา​ลงโทษ”

พิณ​เข้าใจ​แล้ว​ทำไม​ครู​ตะวัน​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ถึง​ได้​เป็น​เดือด​เป็น​แค้น​กับ​เรื่อง​นี้​นัก จังหวะ​นั้น เขียว​เข้า​มา​รายงาน​ครู​ตะวัน​ทุก​อย่าง​พร้อม​แล้ว...

ท่ามกลาง​ความ​มืด เรือ​หางยาว​ของ​ครู​ตะวัน​และพวก​ ชาว​บ้าน​จำนวน 4 ลำ แล่น​ออก​จาก​ที่​ซ่อน​เตรียม​ปิด​ทาง ไม่​ให้​เรือ​ดูด​ทราย​หนี คน​ขับ​เรือ​ดูด​ทราย​รู้ตัว​ก่อน สั่ง​ลูกน้อง​ปิด​หัว​ดูด​ทราย แล้ว​เร่ง​เครื่อง​หนี พวก​ครู​ตะวัน​ไล่​ตาม พิณ ​ซึ่ง​เป็น​คน​ขับ​เรือ​ลำ​ที่​ครู​ตะวัน​นั่ง เร่ง​เครื่อง​นำ​หน้า​ลำ​อื่น ทันใด นั้น มี​เรือ​หางยาว​ของ​พวก​ดูด​ทราย​อีก​สอง​ลำ​แล่นส​วน​เข้า​มา​ยิง​เปิด​ทาง​ให้​เรือ​ดูด​ทราย​หนี พวก​ครู​ตะวัน​ต่าง​หลบกระสุน​ กัน​วุ่นวาย

ชาว​บ้าน​ระดม​ยิง​โต้ตอบ ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ได้​รับ​บาดเจ็บ พวก​ชาว​บ้าน​สู้​ไม่​ถอย​ต้องการ​จะ​จับ​คน​เลวๆพวก​นี้​ให้​ได้ พิณ​ตะโกน​บอก​เขียว​ยิง​คุ้มกัน​ให้​ด้วย แล้ว​เร่ง​เครื่อง​ประกบ​ข้าง​เรือ​ดูด​ทราย ครู​ตะวัน​สลับ​ที่มา​เป็น​คน​ขับ​เรือ​แทน​พิณ พอได้​จังหวะ พิณ​โดด​ขึ้น​เรือ​ดูด​ทราย ถีบ​ลูกเรือ​กระเด็น​ตก​น้ำ แล้ว​พุ่ง​เข้าหา​คน​ขับ​ซึ่ง​ชัก​ปืน​ยิง​สกัด​เขา​ไว้ พิณ​ดีด​ตัว​หลบ​ยิง​สวน​กลับ คน​ขับ​เรือ​เห็น​ท่า​ไม่​ดี กระโดด​หนี​ลง​น้ำ เรือ​หางยาว​คุ้มกัน​แล่น​เข้า​มา​รับ​คน​ขับ​เรือ​ดูด​ทราย​หนี​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด ครู​ตะวัน​เร่ง​เครื่อง​ตาม​แต่​ไม่ทัน

ooooooo

เถ้าแก่​เส็ง​โกรธ​มาก​ที่​เรือ​ดูด​ทราย​มูลค่า​หลาย​ล้าน​บาท​ถูก​พวก​ชาว​บ้าน​ยึด​ไป ทั้ง​ถีบ​ทั้ง​ตบ​คน​ขับ​เรือ​กับ​พวก​ลูกเรือ​ที่​ทำ​งาน​พลาด คน​ขับ​เรือ​ซึ่ง​เป็น​หัวหน้า​กลุ่ม​ออก​หน้า​แทน​ลูกน้อง​รับ​อาสา​จะ​ไป​เอา​เรือ​คืนให้

“ตอน​นี้​มัน​ไม่​ใช่​แค่​เรื่อง​เรือ ถ้า​พวก​มัน​รู้​ว่า​อั๊​วอ​ยู่​เบื้องหลัง​เรื่อง​ทั้งหมด พวก​เรา​ได้​บรรลัย​กัน​หมด​แน่”

ศรี​ไพร​ซึ่ง​นั่ง​ฟัง​อยู่​ด้วย รับ​เป็น​ธุระ​เรื่อง​นี้​เอง เถ้าแก่​เส็​ง ม​อง​หน้า​ลูก​ชาย​อย่าง​ไม่ค่อย​จะ​เชื่อถือ​คำ​พูด​นัก ​แต่​ศรี​ไพร​ยืนยัน​จะ​เอา​เรือ​กลับ​มา​ให้​ได้...

ที่​ท่าเรือ​ริม​แม่น้ำ​มูล ชาว​บ้าน​ช่วย​กัน​ตรวจค้น​เรือดูด​ทราย​ทุก​ซอก​ทุก​มุม​เพื่อ​หา​หลักฐาน​สาว​ไป​ถึง​ตัวการ​ใหญ่  เขียว​ค้น​เจอ​ใบ​ทะเบียน​เรือเอา​มา​ให้​ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​ดู ครูตะวัน นึก​ไว้​ไม่​มี​ผิด​เถ้าแก่​เส็ง​คือ​ผู้​ชักใย​อยู่​เบื้องหลัง รวบรวมหลักฐาน​ ทั้งหมดเตรียม​จะ​ไป​แจ้งความแต่​ตำรวจ 2 นาย​โผล่​เข้า​มาเสีย​ก่อน

“เรา​ได้​รับ​แจ้ง​ว่า​มี​เรือ​หาย​และ​สงสัย​ว่า​จะ​อยู่​ที่​นี่ ขอ​อนุญาต​ตรวจค้น​ด้วย​ครับ”

ผู้​กอง​เจ้าของ​คดี​สั่ง​ให้​ลูกน้อง​ตรวจค้น​เรือ สัก​พัก ลูกน้อง​กลับ​มา​รายงาน​ว่า​ทะเบียน​กับ​รูปพรรณ​ของ​เรือ​ตรง​กับ​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​แจ้งความ​ไว้​ว่า​ถูก​ลูกน้อง​เก่า​ขโมย​ไป คดี​พลิก​ทันที​จาก​ที่​เถ้าแก่​เส็ง​จะ​ตกเป็น​ผู้ต้องหา​คดี​ลักลอบ​ดูด​ทราย เขา​กลาย​เป็น​เจ้าทุกข์​คดี​เรือ​หาย​ด้วย​ความ​เจ้าเล่ห์​ของ​ศรี​ไพร แถม​พา​แพะรับบาป​มา​ให้​ตำรวจ​เสร็จ​สรรพ พิณ​จำ​ได้​แม่น ชาย​คน​นี้​ไม่​ใช่​คน​ขับ​เรือ​ที่​เขา​เห็น แต่​ศรี​ไพร​เถียง​ทำไม​จะ​ไม่​ใช่​คน​เดียวกัน

“ใน​เมื่อ​มัน​เป็น​ลูกน้อง​เก่า​ที่​พ่อ​ฉัน​เพิ่ง​ไล่​ออก​ไป แล้ว​มัน​ก็​เป็น​คน​สารภาพ​ความ​จริง​ทั้งหมด​กับ​ผู้​กอง”

พิณ​อ้า​ปาก​จะ​เถียง ​แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​ครู​ตะวัน​ขยิบ​ตา​ให้​เป็น​เชิง​ไม่​ให้​เขา​ถาม​เซ้าซี้​อะไร​อีก ผู้​กอง​บอก​ใช่​คน​นี้​ก็​ว่า​ตาม​นั้น พิณ​เข้าใจ​แล้ว แต่​ไม่​ยอม​แพ้ เข้าไป​ยืน​ประจันหน้า​กับ​ศรี​ไพร​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว

“อย่าง​นั้น​ก็​แสดง​ว่า...ต่อ​ไป​นี้​จะ​ไม่​มี​ลูกน้อง​เถ้าแก่​เส็ง​เข้า​มา​ดูด​ทราย​แถว​นี้​อีก​แล้ว​ใช่​ไหม”

ooooooo

หลังจาก​เหตุการณ์​เมื่อ​คืน พิณ​เตือน​ครู​ตะวัน​กับ​เขียว​ให้​ระวัง​ตัว​ไว้ ถึง​ตอน​นี้​พวก​เถ้าแก่​เส็ง​จะ​ไม่​กล้า​ทำ​อะไร​ผลีผลาม แต่​คน​อย่าง​เถ้าแก่​กับ​ลูก​ชาย​ไม่​ยอม​หยุด​แค่​นี้​แน่ ระหว่าง​นั้น บุรุษไปรษณีย์​เอา​จดหมาย​มา​ส่ง​ให้​พิณ พอ​เห็น​ชื่อ​เดือน​ตรง​มุม​ผู้​ฝาก​บน​ซอง​จดหมาย พิณ​รีบ​แกะ​อ่าน​ด้วย​ความ​ดีใจ

ใน​จดหมาย​เขียน​ว่า “วัน​ที่​ฉัน​มา​กรุงเทพฯ ฉัน​รู้สึก​เหมือนว่า​ตัว​เอง​กำลัง​ถูก​ทอดทิ้ง แต่​พอ​รู้​ว่า​พี่​กลับ​ไป​หา​ฉัน... ฉัน​ก็ดี​ใจ แต่​ก็​อด​เสียใจ​ไม่ได้​ที่​ทำให้​พี่​ไม่ได้​เป็น​ครู”

พิณ​อ่าน​จดหมาย​ต่อ​จน​จบ ยิ้ม​อย่าง​มี​ความ​สุข ทั้ง​สอง​คน​เขียน​จดหมาย​หา​กัน​เป็น​ประจำ เดือน​มัก​จะ​ระบาย​ให้​ฟัง​ว่า​คิดถึง​บ้าน​มาก​แค่​ไหน คิดถึง​อาหาร​ฝีมือ​แม่​ของ​เธอ และ​บ่น​อยาก​กิน​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​มาก พิณ​เอง​ก็​คิดถึง​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ฝีมือ​เดือน​เหมือน​กัน แต่​ไม่​รู้​จะ​มี​โอกาส​ได้​กิน​อีก​เมื่อ​ไหร่

เดือน​นึก​สนุก​เลย​ส่ง​ตำ​รา​ทำ​แกง​ผักหวาน​มา​ให้​พิณ บอก​รายละเอียด​การ​ทำ​ทุก​ขั้น​ตอน พิณ​ลงมือ​ทำ​ตาม​สูตร​ที่​เดือน​ให้​มา ผล​ปรากฏ​ว่า​รสชาติ​อร่อย​เหมือน​ที่​เดือน​เคย​ทำให้​กิน​ไม่​มี​ผิดเพี้ยน ชาย​หนุ่ม​ถึง​กับ​น้ำตา​คลอ คิดถึง​เจ้าของ​สูตร​อาหาร​ใจ​จะ​ขาด เดือน​เอง​ก็​คิดถึง​เขา​มาก​เช่น​กัน...

ด้วย​ความ​ที่​อยาก​กิน​แกง​ผักหวาน​มาก เดือน​ลงมือ​ทำ​กิน​เอง​ที่​บ้าน​ของ​แสวง อัญชลี​ไม่​เคย​กิน​เมนู​นี้​มา​ก่อน แต่​พอได้​ลิ้ม​ลอง​ถึง​กับ​ออกปาก​ชม​ว่า​อร่อย​มาก ถาม​ว่า​แกง​อะไร

“แกง​ผักหวาน​ค่ะ ความ​จริง​ถ้า​จะ​ให้​อร่อย​ต้อง​ใส่​ไข่​มดแดง​ด้วย แต่​เดือน​หาไม่​ได้​ก็​เลย​ใส่​เห็ด​แทน”

“อร่อย​อย่าง​นี้​ผม​ว่า​น่า​จะ​ให้​หนู​เดือน​เป็น​คน​ทำ​กับข้าว​ให้​พวก​เรา​กิน​ทุก​วัน...ดี​ไหม​จ๊ะ​หนู​เดือน” แสวง​ส่ง​ตาหวาน​ให้​เดือน​โดย​ไม่​คิด​อะไร อัญชลี​ตี​มือ​สามี​เป็น​เชิง​กระเซ้า

“นี่​น้อยๆหน่อย​คุณ ทำ​ตาหวาน​เยิ้ม​จน​จะ​หก​ลง​ถ้วย​แกง​แล้ว”

แสวง​หัวเราะ “ผม​ไม่ได้​ทำ​อย่าง​นั้น​สัก​หน่อย”

อัญชลี​เห็น​เดือน​หน้า​เศร้า เข้าใจ​ไป​เอง​ว่า​หญิง​สาว​อึดอัด​ใจ แต่​ที่จริง​แล้ว เดือน​เห็น​แกง​ผักหวาน​ก็​อด​คิดถึง​บ้าน​ไม่ได้ ยิ่ง​ใกล้​วัน​สงกรานต์​ยิ่ง​อยาก​กลับ​ไป​ทำบุญ อยาก​ไป​เยี่ยม​พ่อ​กับ​แม่ ขอ​อนุญาต​อัญชลี​กลับ​บ้าน อัญชลี​หัน​ไป​ขอ​ความ​เห็น​จาก​แสวง
“ผม​ไม่​มี​ปัญหา​หรอก...ว่า​แต่​หนู​เดือน​ไป​ลา​งาน​กับ​เจ้า​สุด​เขต​หรือ​ยัง” แสวง​ยิ้ม​ให้​เดือน​อย่าง​เอ็นดู

ooooooo
ที่​ค่าย​เพลง จี.มิวสิค สุด​เขต​มี​เวลา​ว่าง​ช่วงหยุด​สงกรานต์ 3 วัน โทร.​ชวน​แม่​ไป​พักผ่อน​ที่​หัว​หิน มาลัย​สั่ง​ให้​ลูก​ชวน​เดือน​ไป​ด้วย ไป​กัน​หลาย​คน​จะ​ได้สนุก สุด​เขต​ไม่​เข้าใจ​ทำไม​แม่​ต้อง​ชวน​ผู้หญิง​คน​นั้น​ไป​ด้วย

“ก็​หนู​เดือน​เป็น​ลูก​สาว​ของ​เพื่อน​เก่า​แม่​แล้ว​ก็​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​ลูก อีกอย่าง...หนู​เดือน​เพิ่ง​มา​จาก​ต่าง​จังหวัด​ก็​น่า​จะ​พา​ไป​เปิดหูเปิดตา​ที่​อื่น​บ้าง ขืน​ปล่อย​ให้​ทำ​งาน​กับ​ลูก​ทุก​วัน มี​หวัง​หนู​เดือน​ประสาท​เสีย​ซะ​เปล่าๆ” มาลัย​พูด​พลาง​หัวเราะ​อารมณ์​ดี

“คุณ​แม่​พูด​เหมือนกับ​ผม​เป็น​เจ้านาย​ที่​ใช้​ไม่ได้”

“ลูก​พูด​เอง​นะ​แม่​ไม่ได้​พูด...เอาเป็นว่า​แม่​อยาก​ให้​หนู​เดือน​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​ชวน​เธอ​มา​ล่ะ” มาลัย​วาง​สาย

“...นี่​ถ้า​ไม่​ใช่​เพราะ​คุณ​แม่ อย่า​หวัง​เลย​ว่า​ฉัน​จะ​ชวน​เธอ​ไป” สุด​เขต​บ่น​กับ​ตัว​เอง​จบ​หัน​กลับ​มาเห็น​เดือน​ยืน​อยู่ ถึง​กับ​สะดุ้ง​โหยง​ต่อว่า​มา​ยืน​เงียบๆทำไม​ไม่​ให้​ซุ่ม​ให้​เสียง​ตกใจ​หมด เดือน​มอง​อย่าง​หมั่นไส้

“ตัว​ใหญ่​อย่าง​กับ​ยักษ์​ ทำ​เป็น​ขวัญอ่อน​เหมือน​เด็กๆไป​ได้...ฉัน​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​คุณ”

สุด​เขต​ก็​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​เดือน​เช่น​กัน ใน​ฐานะ​ที่​เดือน​เป็น​ผู้หญิง เขา​จึง​ให้​เธอ​พูด​ก่อน เดือน​ขอ​ลา​หยุด​ช่วง​สงกรานต์​จะ​กลับ​ไป​เยี่ยม​บ้าน ที​แรก​สุด​เขต​ไม่​ยอม​ให้​ลา แต่​ฟัง​เสียง​รบเร้า​ของ​เดือน​แล้ว​ชัก​ใจอ่อน

“นี่​เธอ​คิดถึง​บ้าน​จริงๆหรือ”

“ถ้า​คุณ​เคย​จาก​บ้าน​ไป​ที่ไหน​ไกลๆคุณ​คง​จะ​ไม่​ถาม​ฉัน​อย่าง​นี้”

สุด​เขต​หน้า​เศร้า​เสียง​อ่อย “ฉัน​ถูก​ส่ง​ไป​เรียน​เมืองนอก​ตั้งแต่​เด็กๆทำไม​ฉัน​จะ​ไม่​รู้...งั้น​จะ​ไป​กี่​วัน”

ไหนๆเจ้านาย​จะ​ให้​ลา​ทั้งที​เดือน​ขอ​หยุด 5 วันรวด สุด​เขต​โวย​ลั่น​ไม่​ยอม ให้​ลา​ได้​แค่ 2 วัน​เท่านั้น และยังห้าม ​ลา​ตรง​กับ​วัน​ที่​เขา​หยุด เดือน​อ้า​ปาก​จะ​ค้าน ชาย​หนุ่มชิง​ถาม​ตัดบท จะ​เอา​หรือ​ไม่​เอา

“เอา​ก็ได้ ว่า​แต่​เมื่อกี้​บอก​มี​เรื่อง​อะไร​จะ​คุย​กับ​ฉัน”

“ตอน​นี้​ไม่​มี​แล้ว” สุด​เขต​แอบ​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์ พึมพำ​เบาๆ “มัดมือชก​สนุก​กว่า”

หญิง​สาว​ได้ยิน​ไม่​ถนัด เมื่อกี้​เขา​พูด​อะไร สุด​เขตชี้​หน้า​เดือน บอก​กฎ​ข้อ​ที่ 2 ของ​การ​เป็น​ผู้จัดการ​ส่วนตัวของ​เขา​คือ ​ห้าม​ถาม​เซ้าซี้​น่า​รำคาญ เดือน​ขัดใจ แต่​ทำ​อะไรไม่ได้...

เดือน​รีบ​เขียน​จด​หมา​ยบอก​ข่าว​ดี​นี้​ให้​พิณ​รู้ แต่​จดหมาย​ของ​เธอ​กลับ​ไม่​ถึง​มือ​พิณ ขุนทอง​รับ​จดหมาย​ของ​เดือน​จาก​ไปรษณีย์​แล้ว​เอา​ไป​วาง​ไว้​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​พิณ ทอง​สา​เห็น​ชื่อ​เดือน​ที่​มุม​ผู้​ฝาก​แอบ​เอา​จดหมาย​ไป​เปิด​อ่าน​แถว​มุม​ลับตา​คน พอ​หัน​มา​มอง​อีก​ทาง​หนึ่ง​ต้อง​ตกใจ​หน้าซีด​เมื่อ​เห็น​คำ​หล้า​ยืน​ถือ​ตะกร้า​ใส่​ผัก​มอง​อยู่ ทอง​สา​รีบ​เอา​จดหมาย​ซ่อน​ไว้​ด้าน​หลัง ถาม​เสียงแข็ง​มอง​อะไรคำหล้า ​ไม่​ตอบ​เอาแต่​จ้อง​หน้า

ทอง​สา​โวยวาย​กลบ​เก​ลื่อน “เรื่อง​วัน​ก่อน​ฉัน​ยัง​ไม่ได้​คิด​บัญชี”

“วัน​นี้​ฉัน​อารมณ์​ดี ​ไม่​อยาก​มี​เรื่อง” คำ​หล้า​พูด​จบ​ผละ​จาก​ไป​ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร ทอง​สา​ค้อน​ขวับ รีบ​คลี่​จดหมาย​ออก​อ่าน...ด้าน​คำ​หล้า​เอา​ตะกร้า​ผัก​ที่​แม่​ฝาก​มา​ให้​ขุนทอง​แล้ว​ทำท่า​จะ​กลับ พิณ​เดิน​เข้า​มา​พอดี คำ​หล้า​ไม่​อยาก​พูด​กับ​คน​หลาย​ใจ​รีบ​เดิน​หนี พิณ​เดิน​ตาม​พยายาม​อธิบาย​เรื่อง​ของ​เขา​กับ​ทอง​สา หญิง​สาว​ไม่​อยาก​ฟัง ไล่​พิณ​กลับ​ไป​หา​ทอง​สา​ผู้หญิง​ที่​เขา​ต้อง​รับผิดชอบ

“เธอ​ก็​รู้​ว่า​พี่​รัก​เดือน​แค่​ไหน พี่​ไม่​มี​วัน​ทรยศ​หักหลัง​ความ​รัก​ที่​เดือน​มี​ต่อ​พี่​แน่”

“สงกรานต์​นี้​เดือน​จะ​กลับ​มา พี่​ไป​อธิบาย​กับ​เดือน​เอง​แล้วกัน” คำ​หล้า​พูด​แล้ว​สะบัด​หน้า​หนี

“ว่า​ไง​นะ สงกรานต์​นี้​เดือน​จะ​กลับ​มา” พิณ​ทั้ง​ตื่นเต้น​ ทั้ง​ดีใจ คำ​หล้า​แปลก​ใจ​ที่​พิณ​ไม่ได้​รับ​จดหมาย​แจ้ง​ข่าว​นี้​จาก​เดือน พิณ​เอะใจ​รีบ​กลับ​มา​ที่​ห้อง​พัก​ครู ค้น​หา​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ตัว​เอง​แต่​ไม่​เจอ​จดหมาย เขา​เหลือบ​เห็น​ขุนทองเดิน​ อยู่​หน้า​ห้อง เรียก​มา​ถาม​เรื่อง​จดหมาย ขุนทอง​ไม่​ตอบกลับ​ ชี้​ไม้​ชี้​มือ​เป็น​เชิง​ว่า​อยู่​บน​โต๊ะ แล้ว​เข้า​มา​ช่วย​หา แต่​ไม่เจอ ขุนทอง​นึกขึ้นได้​ รีบ​เขียน​ใส่​สมุด​ฉีก​ที่​คล้อง​คอ แล้ว​ส่ง​ให้​พิณ​อ่าน

“ทอง​สา​มา​นี่” พิณ​ตา​วาว​โรจน์

ooooooo

พอ​ทอง​สา​รู้​ว่า​เดือน​จะ​กลับ​มา​วัน​สงกรานต์​ที่​จะ​ถึง​นี้ จัดการ​ฉีก​จดหมาย​เป็น​ชิ้น​เล็ก​ชิ้น​น้อย​ด้วย​ความ​ไม่​พอใจ ระหว่าง​นั้น มีเสียง​เรียก​ชื่อ​เธอ​จาก​ด้าน​หลัง ทอง​สา​สะดุ้ง​เฮือก หัน​ไป​เห็น​พิณ คำ​หล้า​กับ​ขุนทอง​เดิน​ตรง​มา​หา ก้ม​มอง​เศษ​จดหมาย​ใน​มือ​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี จะ​ยัด​ใส่​อก​เสื้อ​ก็​ยัด​ไม่​เข้า

“ทอง​สา​เห็น​จดหมาย​ของ​พี่​ไหม”

เสียง​พิณ​ใกล้​เข้า​มา​ทุกที ทอง​สา​จวนตัว​ตัดสินใจ​ยัด​เศษ​จดหมาย​ใส่​ปาก คำ​หล้า​หมั่นไส้​ที่​ทอง​สา​ไม่​ยอม​ตอบ​คำ​ถาม กระชาก​แขน​ให้​หัน​มา​แล้ว​ถาม​ซ้ำ​อีก​ครั้ง ทอง​สา​ทำ​เสียง​อู้อี้ โบก​มือ​เป็นทำนอง​ไม่​เห็น

“มัน​โกหก​พี่​พิณ เมื่อกี้​ฉัน​ยัง​เห็น​มัน​ยืน​อ่าน​อยู่​เลย” คำ​หล้า​หัน​ไป​ทาง​ทอง​สา “...ฉัน​รู้​ว่า​แก​เป็น​คน​เอา​ไป...เอา​ไป​ซ่อน​ไว้​ไหน...เอา​คืน​มา​เดี๋ยวนี้” คำ​หล้า​ค้น​ตัว​ทอง​สา​ให้​ควั่ก ทอง​สา​เคี้ยว​จดหมาย​ใน​ปาก​รีบ​กลืน

คำ​หล้า​ชัก​สงสัย จับ​ปาก​ทอง​สา​ง้าง​ออก พิณ​กับ​ขุนทอง​รีบ​เข้าไป​ห้าม แต่​ไม่ทัน คำ​หล้า​ล้วง​คอ​ทอง​สา​จน​อ้วก​ออก​มา​เป็น​เศษ​จดหมาย​เต็ม​ไป​หมด ทอง​สา​ถึง​กับ​หน้า​ถอดสี พิณ​ตำหนิ​เธอ​อย่าง​แรง​ที่​ทำ​แบบ​นี้​ ทอง​สา​อ้าง​ทำ​ไป​เพราะ​รัก​เขา​ไม่​อยาก​เห็น​เขา​เป็น​ของ​คน​อื่น พิณ​เคย​บอก​แล้ว​เรื่อง​ของ​เธอ​กับ​เขา​เป็น​ไป​ไม่ได้​ เขา​รัก​เดือน​คน​เดียว ทอง​สา​ไม่​พอใจ​ทวง​ถาม​สัญญา​ที่​พิณ​เคย​พูด​ไว้​จะ​ให้​ผู้ใหญ่​ไป​ผูก​ข้อ​มือ​เธอ

“พี่​ไม่​เคย​พูด​อย่าง​นั้น​นะ​ทอง​สา พี่บอก​ว่า​จะ​รับผิดชอบ​ก็​คือ​พี่​จะ​พูด​ความ​จริง​กับ​ทุก​คน​ว่า​คืน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น เรา​ต่าง​รู้​กัน​อยู่​แก่​ใจ​ว่า​คืน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น อย่า​หลอก​ตัว​เอง อย่า​โกหก​คน​อื่น​อีก​เลย​ทอง​สา”

พิณ​เดิน​หนี​อย่าง​ไม่​สบอารมณ์ ทอง​สา​ไม่​ยอม​ทิ้ง​กัน​ง่ายๆ จะ​วิ่ง​ตาม​​​ คำ​หล้า​ขวาง​หน้า​ไว้ ถ้า​สิ่ง​ที่​พี่​พิณ​พูด​เมื่อกี้​ยัง​ไม่​เข้า​หู​ทอง​สา​เดี๋ยว​เธอ​จะ​ช่วย แล้ว​เงื้อ​มือ​จะ​ตบ​บ้องหู ทอง​สา​ร้อง​กรี๊ดๆ ชี้​หน้า​จะ​เอาเรื่อง คำ​หล้า​ขยับ​เข้าหา​อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว นาง​มาร​ร้าย

เลย​ต้อง​เป็น​ฝ่าย​ถอย...

หลังจาก​แผน​ทำให้​ชาว​บ้าน​ไม่​ชอบใจ​แคน​สำเร็จ​ด้วย​ดี ศรี​ไพร​เริ่ม​แผน​สอง​ทันที เขา​กับ​สมุน​คู่ใจ​เอา​ขนม​ปัง​ปี๊บ​ราคา​ถูก​ไป​เป็น​ของกำนัล​แทน​คำ​ขอบใจ​ที่​ตา​มา​ช่วย​เขา​ไว้​จาก​แคน​เมื่อ​วัน​ก่อน แล้ว​พูด​ใส่ร้าย​ป้ายสี​คำ​หล้า หา​ว่า​คอย​
ปั่น​หู​แคน​จน​เกิด​เรื่อง​ลุกลาม​ใหญ่​โต ยาย​มี​ได้ยิน​เข้า กระแทก​กระด้ง​ฟัดข้าว​ไม่​พอใจ

“ผู้ชาย​อะไร​วะ พอ​ถูก​ผู้หญิง​ทิ้ง​แล้ว ยัง​มี​หน้า​มา​พูดจา​สาด​โคลน​ใส่​เขา​อีก”

“ป้า​มี​จะ​เชื่อ​หรือ​ไม่​เชื่อ​ที่​ฉัน​พูด​ก็ได้ แต่​ความ​จริง​ก็​คือ​คำ​หล้า​มัน​เป็น​ของ​ฉัน​แล้ว แต่​พอ​มัน​เห็น​ว่า​ไอ้​แคน​ทำท่า​จะ​ดัง มัน​ก็​เลย​ตีจาก​ฉัน”

“นั่นปะไร ฉัน​ว่า​แล้ว ​อยู่ดีๆอี​คำ​หล้า​มัน​จะ​ทิ้ง​ลูก​เศรษฐี​อย่าง​พ่อ​ศรี​ไพร​มา​เอา​ลูก​ชาย​เรา​ทำไม”

ตา​มา​เชื่อ​สนิท​ใจ แต่​ยาย​มี​ไม่​เชื่อ ศรี​ไพร​ยัก​ไหล่​อย่าง​ไม่​ยี่หระ ใคร​ไม่​เชื่อ​ก็ตาม​ใจ ถ้า​วัน​ไหน​แคน​เสียคน​เมื่อ​ไหร่​อย่า​หา​ว่า​เขา​ไม่​เตือน​ก็​แล้วกัน จาก​นั้นศรี​ไพร​เดิน​ตาม​แผน​สาม ตรง​ไป​บ้าน​คำ​หล้า​พูด​ให้ร้าย​แคน​ให้​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​พ่อ​แม่​ของ​คำ​หล้า​ฟัง​ว่า​เป็น​คน​จับจด ไม่​ทำ​มา​หากิน ​เอาแต่​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​ไป​วันๆ

“งาน​สวน​งาน​ไร่​ก็​ไม่​เคย​จับ ถ้า​คำ​หล้า​แต่งงาน​กับ​มัน​ จะ​เป็น​อย่างไร ไม่​ต้อง​ทำ​งาน​หา​เลี้ยง​มัน​หรือ”

ยาย​สา​กับ​ตา​สี​ไม่​เชื่อ​ว่า​แคน​จะ​เป็น​คน​แบบ​นั้น ศรี​ไพร ​แล้วแต่​สอง​ผัว​เมีย​จะ​คิด เขา​แค่​มา​เตือน​เอา​ไว้​แล้ว​ขอตัว​กลับ...ระหว่าง​ทาง​กลับ​ร้าน​คาราโอเกะ ไอ้​ขาว​ยกนิ้ว​หัว​แม่​โป้ง​ ให้​เจ้านาย​พร้อม​กัน​สอง​ข้าง

“แหม​ แผน​แอ๊บแบ๊ว นกสองหัว ตีสองหน้า ​ลิ้น​สอง​แฉก​ยุ​ให้​พวก​มัน​ตี​กันเอง​ของ​ตั่ว​เฮีย​นี่​แจ๋ว​จริงๆ...ว่าแต่​พวก​มัน​จะ​เชื่อ​ที่​ตั่ว​เฮีย​พูด​หรือ”

“ถ้า​คราว​นี้​ไม่​สำเร็จ คราว​ต่อ​ไป​ก็​ต้อง​เอา​ให้​หนัก​ขึ้น” ศรี​ไพร​ยิ้ม​เจ้าเล่ห์

ooooooo

ศรี​ไพร​ไม่​ต้อง​ถึง​คราว​หน้า ตา​มา​เชื่อ​คำ​ยุแหย่​ของ​เขา ด่า​คำ​หล้า​เสียๆหายๆ และ​ยัง​กล่าวหา​เธอ​ได้เสีย​กับ​ศรี​ไพร​มา​แล้ว คำ​หล้า​น้ำตา​คลอ​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​เป็น​เรื่อง​จริง  ตา​มา​ไม่​เชื่อ

“หน้าด้าน ฉัน​รู้ความ​จริง​จาก​พ่อ​ศรี​ไพร​หมด​แล้ว แก​คิด​จะ​จับ​ไอ้​แคน ฉัน​ไม่​ต้องการ​ผู้หญิง​สกปรก​อย่าง​แก​มา​เป็น​ลูกสะใภ้...ไป...ออก​ไป​จาก​บ้าน​ฉัน​ได้​แล้ว” ตา​มา​ยก​ขัน​น้ำ​สำหรับ​ล้างมือ​สาด​หน้า​คำ​หล้า
แคน​กับ​ยาย​มี​ตะลึง คำ​หล้า​อาย​แทบ​แทรก​แผ่นดิน ทน​อยู่​ต่อ​ไม่​ไหว ผลุนผลัน​ออก​ไป  แคน​ต่อว่า​พ่อ​ที่​ทำ​เกิน​เหตุ​แล้ว​วิ่ง​ตาม​คำ​หล้า​ทัน​ที่​หน้า​บ้าน ฉุด​มือ​เธอ​ไว้​ขอร้อง​อย่า​เพิ่ง​ไป

“พ่อ​พี่​ด่า​ฉันขนาด​นี้ ยัง​จะ​ให้​ฉัน​หน้า​ทน​อยู่​ที่​นี่​อีก​หรือ” คำ​หล้า​สะบัด​มือ​แคน​ออกวิ่ง​ร้องไห้​กลับ​ไป แคน​ได้​แต่​มองตาม​หญิง​คน​รัก ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร​ดี

ครู่​ต่อ​มา คำ​หล้า​กลับ​ถึง​บ้าน​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า ตา​สี​เห็น​สภาพ​ลูก คาดคั้น​ให้​บอก​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น พอ​รู้​ว่า​ลูก​โดน​ตา​มา​เล่น​งาน ตา​สีต​รง​ลิ่ว​ไป​บ้าน​แคน คำ​หล้า​กับ​ยาย​สา​วิ่ง​ตาม​มา​ติดๆ พยายาม​จะ​ห้าม​ตา​สี​แต่​ไม่​สำเร็จ ตา​
มา​กับ​ตา​สี​ทะเลาะ​กัน​อุตลุด​ถึง​ขั้น​วางมวย ลูก​เมีย​ของ​แต่ละ​ฝ่าย​ต้อง​ช่วย​กัน​แยก​คน​ของ​ตน​ออก

“มัน​ด่า​แก​ขนาด​นี้​มา​ห้าม​ฉัน​ทำไม  ฉัน​จะ​เอา​เลือด​หัว

มัน​ออก” ตา​สี​โวยวาย​ใส่​คำ​หล้า

“ก็​ลูก​สาว​แก​มัน​หน้าด้าน  แน่​จริง​ก็​เข้า​มา​เลย...คิด​ว่าฉัน​กลัว​หรือ​ไง​วะ”

“แล้ว​แก​คิด​ว่า​ฉัน​อยาก​ได้​คน​ไม่​เป็น​โล้​เป็น​พาย ​วันๆ

เอาแต่​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง   หนัก​ไม่​เอา​เบา​ไม่​สู้​อย่าง​ลูก​ชาย​แก​มา​เป็น​ลูกเขย​หรือ​ไง...คำ​หล้า...ฉัน​ขอ​สั่ง​ห้าม​แก ต่อ​ไป​นี้​เลิก​ติดต่อ​กับ​มัน​เด็ดขาด...ไป...กลับ​บ้าน”

ตา​สี​ฉุด​มือ​ลูก​สาว​ออก​ไป​ด้วย​ความ​โมโห แคน​จะ​ตาม ตา​มา​ดึง​มือ​ไว้ ขู่​ว่า​ถ้า​ตาม​นัง​ผู้หญิง​สกปรก​นั่น​ไป​ก็​ไม่​ต้อง​กลับ​มา​บ้าน​นี้​อีก แคน​หนักใจไม่​รู้​จะ​แก้​ปัญหา​นี้​อย่างไร

ooooooo

ทอง​สาย​อม​เสีย​พิณ​ให้​ผู้หญิง​อื่นไม่ได้ ใช้​ไม้ตาย​ขั้น​สุดท้าย เอาเรื่อง​พิณ​ไป​ฟ้อง​พ่อ แล้ว​แกล้ง​ร้องไห้​ฟูมฟาย​ปาน​จะ​ขาดใจ​ตาย เถ้าแก่​เส็ง​เอะอะ​ลั่น ทำไม​เพิ่ง​มา​บอก​ตอน​นี้

“ตอน​นั้น​พี่​พิณ​บอก​จะ​รับผิดชอบ แต่​สุดท้าย​ก็​ไม่ อั๊​วอ​ยาก​ตายๆๆ” ทอง​สา​ร้องไห้​ตี​อก​ชก​ตัว

“เรื่อง​เก่า​ยัง​ไม่ได้​สะสาง   ดี...อั๊ว​จะ​ได้​ปิดบัญชี​ลื้อ​ซะ​ทีเดียว​เลย​ไอ้​ครู​พิณ”

เถ้าแก่​เส็ง​ตา​วาว​อย่าง​เคียดแค้น   จาก​นั้น ​เถ้าแก่​เส็ง อ่อน​ทา​กับ​สมุน​มือดี​อีก​คน​ออก​ตาม​ล่า​ตัว​พิณ​ให้​ควั่ก พอ​รู้​ว่า​ชาย​หนุ่​ม

อ​ยู่​ที่​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล ทั้ง​สาม​คน​เจ้านาย​ลูกน้อง บ่ายหน้า​ไป​ที่​นั่น​ทันที...

บรรยากาศ​บริเวณ​เวที​ริม​แม่น้ำ​มูล​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​คึกคัก เสียง​ดนตรี​ดัง​กระหึ่ม บัว​ผัน​กับ​แก๊ง​นาง​ไห​เซิ้ง​อยู่​บน​เวที​อย่างสนุกสนาน ชาว​บ้าน​ที่มา​ดู​การ​แสดง​เซิ้ง​ตามอย่าง​เมามัน หนุ่ม​สาว​อีก​ส่วน​หนึ่ง​เล่น​น้ำสงกรานต์​อยู่​แถว​ริม​แม่น้ำ​
มูล เถ้าแก่​เส็ง อ่อน​ทา ​และ​สมุน​มา​ถึง​บริเวณ​งาน ซะ​เ​ง้อ​มอง​หา​พิณ​แต่​ไม่​เจอ...

ที่​ด้าน​หลัง​เวที พิณ​แต่งตัว​หล่อ​เป็น​พิเศษ เข้า​มา​บอก​คำ​แป​ง​ว่า​วัน​นี้​ขอ​กลับ​ก่อน คำ​หล้า​บอก​เดือน​จะ​กลับ​มา​ถึง​เย็น​วัน​นี้ เขา​กะ​จะ​ไป​รอ​เธอ​ที่​บ้าน คำ​แป​งอ​ด​ดีใจ​ไป​กับ​พิณ​ไม่ได้​ที่​จะ​ได้​เจอ​หญิง​คน​รัก บอก​ให้​รีบ​ไป​เดี๋ยว​จะ​ไม่ทัน​นัด พิณ​พยัก​หน้า เดิน​ออก​มา​อย่าง​อารมณ์​ดี แต่​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​เถ้าแก่​เส็ง​ถือ​ปืน​เล็ง​มายัง​ตน

“ลื้อ​ข่มเหง​ลูก​สาว​อั๊ว อย่าง​นี้​มัน​หยาม​กัน​ชัดๆ...จับ​มัน คน​อย่าง​มัน​มี​กฎหมาย​เท่านั้น​ที่​จะ​จัดการ​ได้”

อ่อน​ทา​กับ​สมุน​เข้า​มา​ช่วย​กัน​ล็อก​ตัว​พิณ​ ซึ่ง​พยายาม​จะ​เล่า​ความ​จริง​ให้​เถ้าแก่​เส็ง​ฟัง ทอง​สาเก​รง​ความ​ลับ​จะ​แตก​รีบ​เข้า​มา​ขัดจังหวะ ขอร้อง​พ่อ​อย่า​ทำให้​เป็น​เรื่อง​ใหญ่ พูดจา​กัน​ดีๆก็ได้

“มัน​ทำ​กับ​ลื้อ​ขนาด​นี้ ลื้อ​จะ​ให้​อั๊ว​พูด​ดี​กับ​มัน​อีก​หรือ”

“แล้ว​เตี่ย​ไม่​คิด​หรือ ถ้า​เรื่อง​บานปลาย​ใหญ่​โต​แล้ว​อั๊ว​จะ​เอาหน้า​ไป​ไว้​ที่ไหน เตี่ย​จัด​งาน​แต่งงาน​ให้​ฉัน​กับ​พี่​พิณ แค่​นี้​ก็​ไม่​มี​ใคร​ต้อง​เสียหาย”

เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​มี​ทาง​ญาติ​ดี​กับ​คน​ที่​ตั้งตัว​เป็น​ศัตรู​กับ​ตน​เด็ดขาด ทอง​สา​ไม่​พอใจ ถ้า​พ่อ​ไม่​ช่วย เธอ​ขู่​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ให้​ดู แล้ว​วิ่ง​ลุย​ลง​ไป​ใน​แม่น้ำ เถ้าแก่​เส็ง​วิ่ง​ตาม อ่อน​ทา​เห็น​เจ้านาย​หมด​แรง​จะ​จม​น้ำ​รีบ​โดด​ลง​ไป​ช่วย สมุน​เกรง​อ่อน​ทา​จะ


เป็น​อะไร​ไป โดด​ตาม​ลง​ไป​อีก​คน ไม่​มี​ใคร​สนใจ​ทอง​สา

หญิง​สาว​เกิด​สำลัก​น้ำ​ทำท่า​จะ​ตาย​จริง ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ​ลั่น พิณ​กระโดด​ลง​ไป​ช่วย​ไว้​ได้​ทัน ​ประคอง​เธอ​ขึ้น​มา​บน​ฝั่ง สมุน​ทั้ง​สอง​ช่วย​กัน​หิ้วปีก​เถ้าแก่​เส็ง​ตาม​มา​ข้าง​หลัง เถ้าแก่​เส็ง​รีบ​เข้าไป​ดู​ลูก​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง คน​ที่มา​เล่น​น้ำ​สงกรานต์​เข้า​มา​มุง​ดู​เหตุการณ์​กัน​เต็ม​พรืด

“ทำไม​ลื้อ​คิดสั้น​อย่าง​นี้​อา​หมวย...ทำไม...เพราะ​ลื้อ​คน​เดียว​ไอ้​พิณ” เถ้า​แก่​เส็ง​แค้น​ใจ​มาก​ชัก​ปืน​จ่อ​หัว​พิณ ทอง​สา​ตกใจ​รีบ​เข้าไป​แย่ง​ปืน ร้อง​ห้าม​ไม่​ให้​พ่อ​ทำ​อะไร​พิณ เถ้าแก่​เส็ง​ไม่​ยอม​จะ​ฆ่า​พิณ​ให้​ได้

ทอง​สา​กลัว​พิณ​จะ​เป็น​อันตราย​รีบ​สารภาพ “พี่​พิณ​ไม่ได้​ทำ​อะไร​ผิด เรื่อง​ทั้งหมด​ฉัน​โกหก ​ฉัน​เป็น​คน​แต่ง

เรื่อง​ขึ้น​มา​เอง ฉัน​อยาก​แต่งงาน​กับ​พี่​พิณ​ก็​เลย​แต่ง​เรื่อง​ทั้งหมด​ขึ้น​มา ไม่​คิด​ว่า​เรื่อง​มัน​จะ​บานปลาย​ขนาด​นี้”

“โธ่​เว้ย...ทำไม​อั๊ว​มี​แต่​ลูก​ไม่ได้​เรื่อง วันๆก็​หา​แต่​เรื่อง​ปวด​หัว​มา​ให้ แล้ว​นี่​อั๊ว​จะ​เอาหน้า​ไป​ไว้​ไหน” เถ้าแก่​เส็ง เดิน​จาก​ไป​อย่าง​สุด​เซ็ง...

ครู่​ต่อ​มา พิณ​พา​ทอง​สา​มา​หลัง​เวที เห็น​เธอ​ตัว​เปียก​​ม่อ​ลอก​ม่อ​แลก เกรง​จะ​ไม่สบาย​รีบ​หา​ผ้า​ขนหนู​มา​ให้​เช็ด​ตัว

ทอง​สา​รับ​ผ้า​ขนหนู​มา​อย่าง​ตื้นตันใจ ขนาด​เธอ​ทำ​ไม่​ดี​กับ​เขา แต่​เขา​ยัง​มี​แก่​ใจ​เป็น​ห่วง​เป็น​ใย​ ทอง​สา​ซาบซึ้ง​ใจ​มาก โผ​กอด​พิณ

“ฉัน​ขอโทษ...ฉัน​ทำ​ทั้งหมด​เพราะ​รัก​พี่​จริงๆนะ​พี่​พิณ”

“เรื่อง​ความ​รัก​บางที​ก็​เข้าใจ​ยาก พี่​ไม่​โกรธ​หรอก” พิณ​ดัน​ตัว​ทอง​สา​ออก “อ้อ...เกือบ​ลืม​ไป​พี่​มี​นัด...พี่​ต้อง​รีบ​ไป อย่า​คิดมาก​นะ”

“ชอบ​ให้​อ้อน​ก็​ไม่​บอก​ตั้งแต่​แรก” ทอง​สา​หรี่​ตา​มอง​ตาม​พิณ​ที่​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​มี​ความ​หวัง

ขณะ​เดียวกัน ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​สุด​เขต เดือน สะพายกระเป๋า ถือ​สมุด​คิว​เตรียม​จะ​กลับ​บ้าน ดู​นาฬิกา​ข้อ​มือ​อย่าง​ร้อน​ใจเกรง​จะ​ไป​ไม่ทัน​นัด​พิณ พอ​หัน​มา​เห็น​สุด​เขต​กลับ​จากถ่าย​ที​เซอร์​เปิด​ตัว​อัลบั้ม​ใหม่​ของ​ตัว​เอง เดือน​ยิ้ม​ออก ใน​เมื่อเขา​เสร็จ​งาน​แล้ว​เธอ​ขอ​กลับ​ก่อน จอง​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​ไว้​เดี๋ยว​ไป​ไม่ทัน

“ฉัน​ก็​ลืม​ไป​ว่า​วัน​นี้​เธอ​ขอ​ลาก​ลับ​บ้าน...งั้น​ไป​ตาม​พี่​บิ๋ม​มา ฉัน​จะให้​ทำ​งาน​แทน​เธอ​ระหว่าง​ที่​เธอ​ไม่​อยู่”

เดือน​ดีใจ​รีบ​วาง​กระเป๋า​สะพาย​และ​สมุด​คิว​งาน​ลง​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน แล้ว​วิ่ง​ปรู๊ด​ออก​ไป สุด​เขต​เห็น​จดหมาย​ฉบับ​หนึ่งวาง​คั่น​ไว้​ใน​สมุด​คิว   เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​เห็น​ปลอด​คน ถือ​วิสาสะ​หยิบ​ซอง​จดหมาย​ขึ้น​มา​ดู​เห็น​จ่าหน้า​ซอง​ถึง “พิณ เคียง​มูล” นึก​สงสัยเปิด​จดหมาย​ออก​อ่าน อารมณ์​บูดขึ้น​มา​ทันที

“บอก​ว่า​จะ​กลับ​ไป​หา​พ่อ​แม่ ที่แท้​ก็​นัด​ผู้ชายไว้​นี่เอง” สุด​เขต​ขบ​กราม​แน่น...

สัก​พัก เดือน​กลับ​เข้า​มา​พร้อม​บิ๋ม จะ​ส่ง​ต่อ​สมุด​คิว ให้​แต่​หาไม่​เจอ สุด​เขต​แกล้ง​เอา​สมุด​คิว​ไป​ซ่อน​ไว้​ใน ลิ้นชัก​โต๊ะ​ตัว​เอง ทำ​ไม่​รู้​ไม่​ชี้​ปล่อย​ให้​เดือน​​หน้า​ดำคร่ำ​เคร่งค้น​หา​ให้​ควั่ก เดือน​ค้น​บน​โต๊ะ​ทำ​งาน​ตัว​เอง​ก็​ไม่​เจอ ถาม​สุด​เขต​เห็น​บ้าง​ไหม เขา​กลับ​ทำ​เป็น​โกรธ ขู่​ว่า​ถ้า​หาสมุด​คิว​ไม่​เจอ จะ​ไม่​ให้​เธอ​กลับ​บ้าน

“แต่​ฉัน​จอง​ตั๋ว​รถ​ทัวร์​ไว้​แล้ว”

“งั้น​ก็​รีบ​หา​สิ ไม่​มี​สมุด​นั่น​แล้ว​คน​อื่น​จะ​ทำ​งานแทน​เธอ​ได้​อย่างไร”

บิ๋ม​อาสา​จะ​ช่วย​หา แต่​สุด​เขต​ไม่​ยอม ใคร​ทำ​หายคน​นั้น​ต้อง​รับผิดชอบ​เอง ถ้า​เขา​กลับ​มา​แล้ว​เดือนยัง​หาไม่​เจอ​มี​เรื่อง​แน่ สุด​เขต​ทำ​ที​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ทำ​งาน พอ​บิ๋ม​ลับ​สายตา​ไป​แล้ว เขา​ย้อน​กลับ​มา​แง้ม​ประตู​ห้อง​ทำ​งาน​ดู เห็น​เดือน​หน้า​เครียด​ค้น​หา​ไป​ทั่ว​ทุก​ซอก​ทุก​มุม หญิง​สาว​นึกขึ้น​ได้ เหลือ​อีก​ที่​หนึ่ง​ที่​ยัง​ไม่ได้​หา​จึง​เดิน​ไปที่​โต๊ะ​ทำ​งานของ​สุด​เขต กำลัง​จะ​เปิด​ลิ้นชัก​ดู สุด​เขต​เข้า​มา​โวย​ลั่น ไม่​ยอม​ให้​ค้น

“คิด​ว่า​ฉัน​จะ​เอา​สมุด​บ้าๆของ​เธอ​ไป​ทำไม”

“จะ​ไป​รู้​หรือ คน​อย่าง​คุณ​มัน​ปกติ​เหมือน​คน​อื่น​ที่ไหน” เดือน​ว่า​แล้ว​จับ​ลิ้นชัก​โต๊ะ​ดึง

สุด​เขต​รั้ง​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​เปิด ทั้ง​คู่​ยื้อ​กัน​ไป​มา​จน​ลิ้นชัก กระแทก​มือ​สุด​เขต​ถึง​กับ​ร้อง​โอดโอย เดือน​ตกใจ​จับ​มือ​เขา ขึ้น​มาดู​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ไม่ทัน​เห็น​สมุด​คิว​ใน​ลิ้นชัก​ที่​แง้ม​อยู่ สุด​เขต​มอง​เธอ​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง​ใจ​แต่​ไม่​ลืม​ใช้​ตัว​ดัน​ลิ้นชัก​ปิด ทันใดนั้น มีเสียง​มือ​ถือ​ของ​สุด​เขต​ดัง​ขึ้น เขา​ลืมตัว​เปิด​ลิ้นชัก​หยิบ​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​รับ​สาย

เดือน​เห็น​สมุด​คิว​อยู่​ใน​ลิ้นชัก​โต๊ะ​ก็​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ สุด​เขต​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​เดิน​หนี​ไป​ดื้อๆ เดือน​ไม่​ปล่อย​ให้​ลอยนวล​ง่ายๆ เดิน​ตาม​ไป​ต่อว่า ทำไม​ต้อง​ทำ​กับ​เธอ​แบบ​นี้

“ก็​เธอ​โกหก​ฉัน​ก่อน...เธอ​บอก​ว่า​จะ​กลับ​บ้าน​ไป​หา​พ่อ​แม่ แต่​ที่จริง​เธอ​นัดผู้ชาย​ไว้...เธอ​มี​แฟน​แล้วทำไม​ไม่​บอก​ฉัน” สุด​เขต​หึง​เลย​พาล​หาเรื่อง

“ฉัน​จะ​มี​แฟน​หรือ​ไม่​มี​มัน​เกี่ยว​อะไร​กับ​คุณ​ด้วย”

“ทำไม​ฉัน​จะ​ไม่​เกี่ยว ​ก็​ฉัน...” สุด​เขต​อยาก​บอก​รัก​เดือน แต่​ฟอร์ม​จัด​ค้ำคอ เลย​พูด​ไม่​ออก

“ก็​ฉัน​อะไร...คน​ไม่​รู้จัก​เคารพ​ความ​เป็น​ส่วนตัว​ของ​ผู้​อื่น​อย่าง​คุณ​ใคร​อยู่​ด้วย​ก็​ไม่​มี​ความ​สุข...หลีก​ไป​ฉัน​จะ​กลับ​บ้าน” เดือน​ผลัก​เขา​พ้น​ทาง ขยับ​จะ​เดิน​หนี สุด​เขต​ดึง​ข้อ​มือ​เธอ​ไว้

“ไม่...ฉัน​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ไป​ไหน​เด็ดขาด เธอ​ต้อง​อยู่​กับ​ฉัน​ที่​นี่”

เดือน​พยายาม​แกะ​มือ​เขา​ออก “คุณ​มี​สิทธิ​อะไร​มา​ห้าม​ฉัน คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​เจ้าชีวิต​คน​อื่น​หรือ​ไง​ถึง​ได้​ชอบ​บังคับ​ให้​คน​อื่น​ทำ​โน่น​ทำ​นี่ รู้​ไหม​ฉัน​เกลียด​คน​อย่าง​คุณ​ที่สุด...ได้ยิน​ไหม ฉัน​เกลียด​คุณๆ”

สุด​เขต​โกรธ​จัด ลืมตัว​กระชาก​เดือน​เข้า​มา​จูบ​ปาก หญิง​สาว​ตกใจ​ยืน​แข็ง​ทื่อ​เหมือน​ถูก​สาป แฟน​คลับ​ที่มา​ดัก​รอ​ดู​ดารา​อยู่​หน้า​ตึก​ต่าง​หยิบ​กล้อง​ถ่ายรูป​ขึ้น​มา​กด​ชัตเตอร์​รัว​กระหน่ำ เดือน​ได้สติ ผลัก​สุด​เขต​ออก​แล้ว​ฟาด​ฝ่า​มือ​ใส่ แต่​เขา​เอา​แขน​กัน​ไว้ เงื้อ​หมัด​จะ​ต่อย เดือน​ตกใจ​ร้องไห้​โฮ

“คุณ​ก็ดี​แต่​รังแก​ผู้หญิง​ไม่​มี​ทาง​สู้ เอา​สิ...เอาเลย ต่อย​ฉัน​ให้​ตาย​ไป​เลย แล้ว​ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​ฉัน​อีก” เดือน​ผลัก​อก​เขา แล้ว​วิ่ง​ร้องไห้​ออก​ไป​อย่าง​ไร้​จุดหมาย วิ่ง​จน​หมด​แรง ทรุด​ตัว​นั่ง​ร้องไห้​ริม​ถนน​ด้วย​ความ​อัดอั้นตันใจ ไม่​แคร์​สายตา​ผู้คน​ที่​เดิน​ผ่าน​ไป​มา

ooooooo

ขณะ​เดียวกัน พิณ​จอด​รถ​จักรยาน​พิง​ต้นไม้​หน้า​ปาก​ทาง​เข้า​บ้าน​เดือน เปิด​หม้อ​ดู​แกง​ผักหวาน​ไข่​มดแดง​ที่​บรรจง​ทำ​อย่าง​สุด​ฝีมือ​เพื่อ​หญิง​คน​รัก แต่​รอ​แล้ว​รอ​เล่า​จน​ตะวัน​ลับ​ขอบ​ฟ้า ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เธอ...

ทันที​ที่​ถึง​บ้าน​แสวง เดือน​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ข้าวของ​ทั้งหมด​ของ​ตัว​เอง​ใส่​กระเป๋า​เดินทาง​ด้วย​น้ำตา​นอง​หน้า ​อัญชลี​กับ​แสวง​เข้า​มา​เห็น แปลก​ใจ​ค่ำ​มืด​ป่านนี้​แล้ว​ทำไม​เดือน​ยัง​ไม่​เดินทาง​อีก และ​ทำไม​ต้อง​เก็บ​ของ​ไป​หมด ทั้งๆที่​จะ​ไป​แค่ 2 วัน เดือน​บอก​ผู้​มี​พระ​คุณ​ทั้ง​สอง​ว่า​จะ​ไม่​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก​แล้ว

“หนู​เดือน​ร้องไห้ เกิด​อะไร​ขึ้น มี​ใคร​ทำ​อะไร​หรือ​เปล่า”

“ไม่​มี​ค่ะ แต่​หนู​คิด​ว่า​หนู​คง​ไม่​เหมาะ​กับ​ที่​นี่ ขอบคุณ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​มาก​นะ​คะ​ที่​ดูแล​หนู​เป็น​อย่าง​ดี” เดือน​ยกมือ​ไหว้​ทั้ง​สอง​ท่าน แล้ว​หิ้ว​กระเป๋า​เดินทาง​ออก​จาก​ห้อง แสวง​กับ​อัญชลี​เดิน​ตาม​มา​พูด​ให้​เดือน​ได้คิด

“ป้า​ไม่​รู้​หรอก​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น แต่​หนู​จำ​ได้​ไหม​ว่า​หนู​มา​อยู่​ที่​นี่​ทำไม...หนู​มา​เรียน​ต่อ มา​หา​งาน​ดีๆทำ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้​กลับ​ไป​ดูแล​พ่อ​แม่ แต่​ถ้า​หนู​ยอม​แพ้​เสีย​ตั้งแต่​วัน​นี้ ความ​ตั้งใจ​ของ​หนู​ก็​จะ​ไม่​มี​วัน​สำเร็จ”

“แรกๆมัน​อาจจะ​ลำบาก​หน่อย แต่​ถ้า​หนู​ปรับ​ตัว​ได้ ทุก​อย่าง​ก็​จะ​ไม่​ใช่​เรื่อง​ยาก​อีก​ต่อ​ไป เรา​ทุก​คน​กำลัง​เอาใจช่วย​หนู​อยู่​นะ...หนู​เดือน” ความปรารถนา​ดี​ของ​แสวง​กับ​อัญชลี ทำให้​เดือน​ซาบซึ้ง​ใจ​มาก กลั้น​น้ำตา​ไม่​อยู่​ปล่อย​โฮ อัญชลี​กอด​เธอ​ไว้​ปลอบ​ใจ

ooooooo

สอง​วัน​ถัด​มา มาลัย​ถือ​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​จ้ำ​พรวด​ตรง​ไป​หา​สุด​เขต​กับ​นพ​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​ของ​นพ แล้ว​ยื่น​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ให้​นพ​ดู

“เห็น​นี่​หรือ​ยัง​คุณ​นพ น้อง​นักข่าว​บอก​ว่า​สำนัก​พิมพ์​ถึง​กับ​เปลี่ยน​ปก​ใหม่ ก่อน​หน้า​ตี​พิมพ์​แค่​วัน​เดียว”

นพ​มอง​ภาพ​หน้า​ปก แม้​จะ​ไม่​ชัด​มาก​แต่​ก็​พอดู​ออก​ว่า​เป็น​ภาพ​สุด​เขต​กำลัง​จูบ​เดือน “นี่​แก​กับ​หนู​เดือน​นี่ เกิด​อะไร​ขึ้น” นพ​ยื่น​หนังสือ​ให้​ลูก​ชาย​ดู สุด​เขต​ไม่​พอใจ​มาก

“นี่​มัน​ก้าวก่าย​สิทธิ​ส่วน​บุคคล​กัน​ชัดๆ ผม​จะ​ตั้ง​ทนาย​ฟ้อง มัน​ทำให้​ผม​เสียชื่อ​เสียง​มัน​ต้อง​รับผิดชอบ”

“แล้ว​ที่​ลูก​ทำให้​หนู​เดือน​เสียชื่อ​เสียง​ล่ะ ลูก​จะ​ทำ​อย่างไร...บอก​แม่​มา​มัน​เกิด​อะไร​ขึ้น”

สุด​เขต​แก้ตัว​ว่า​เป็น​อุบัติเหตุ แต่​มาลัย​ไม่​เชื่อ ภาพ​โจ่งแจ้ง​ขนาด​นั้น​จะ​เป็น​อุบัติเหตุ​ได้​อย่างไร สุด​เขต​เถียง​ไม่​ออก​ใน​ที่สุด​ก็​ยอม​รับ แต่​ไม่​วาย​โทษ​ว่า​เป็น​ความ​ผิด​ของ​เดือน​ที่มา​ทำ​ปาก​ดี​กับ​เขา​ก่อน

“ตายๆ อก​อี​แป้น​จะ​แตก นี่​ลูก​จูบ​ผู้หญิง​เพราะ​เถียง​ไม่ทัน​เขา​เนี่ย​นะ”

“แก​เป็น​ผู้ชาย​นะ​สุด​เขต ทำ​อะไร​ต้อง​รับผิดชอบ” นพ​ปราม​เสียงแข็ง

“แล้ว​คุณ​พ่อ​จะ​ให้​ผม​ทำ​อย่างไร แต่งงาน​กับ​แม่​นั่น​เหรอ ฝัน​ไป​เถอะ คน​อย่าง​ผม​มี​ตัว​เลือก​เยอะ​แยะ ไม่​มี​วัน​คว้า​แม่​นั่น​มา​เป็น​แฟน​แน่ๆ” สุด​เขต​พูด​จบ เดิน​ออก​จาก​ห้อง​อย่าง​หัวเสีย...

มาลัย​ร้อน​ใจ​มาก เกรง​อัญชลี​กับ​แสวง​จะ​เข้าใจ​ผิด รีบ​ชวน​นพ​ไป​บ้าน​แสวง​ทันที อธิบาย​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ให้​สอง​สามี​ภรรยา​ฟัง แล้ว​ขอโทษ​ทั้ง​คู่​ที่​ดูแล​หนู​เดือน​ไม่​ดี มา​ทำ​งาน​ไม่​ถึง​เดือน​ก็​เจอ​ฤทธิ์​เดช​ลูก​ชาย​ของ​เธอ​เข้าไป​เต็มๆ แสวง​ถึง​บาง​อ้อ ทำไม​วัน​ก่อน​หนู​เดือน​ถึง​ร้องห่มร้องไห้​จะ​ลา​ออก​จาก​งาน​กลับ​บ้านนอก

“ต๊าย...นี่​หนู​เดือน​ถึง​ขั้น​จะ​กลับ​บ้านนอก​เลย​หรือ​คะ”

“แก​คง​จะ​อาย​มาก” อัญชลี​พูด​แล้ว​อด​สงสาร​เดือน​ไม่ได้

“เรื่อง​นี้​คง​จะ​เป็น​ข่าว​ไป​อีก​นาน มา​ช่วย​กัน​คิด​ดี​กว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​ข่าว​นี้​ซา​ไป หนู​เดือน​กับ​สุด​เขต​จะ​ได้​กลับ​ไป​ใช้​ชีวิต​ตาม​ปกติ” นพ​ถอน​ใจ​เหนื่อย​ใจ​กับ​ความ​เอาแต่ใจ​ตัว​เอง​ของ​ลูก​ชาย...

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​ส่ง​ผัก​เสร็จ แวะ​แผง​ขาย​หนังสือ​หน้า​ตลาด หยิบ​หนังสือ​เรื่อง​ย่อ​ละคร​ขึ้น​มา​ดู​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​วาง​อยู่​ข้าง​ล่าง จนกระทั่ง​ได้ยิน​เสียง​หญิง​สาว​สอง​คน​คุย​กัน​ถึง​ภาพ​หลุด​ของ​สุด​เขต​นัก​ร้อง​สุด​ฮิต และ​พูด​ถึง​ผู้หญิง​ที่​มี​ภาพ​หลุด​กับ​สุด​เขต​ว่า​ชื่อ​เดือน คำ​หล้า​หัน​มอง​แต่​ไม่​สนใจ​นัก


“ยัย​เดือน​เนี่ย​นะ​จะ​เป็น​ข่าว​กับ​นัก​ร้อง​ดัง​ระดับ​ประเทศ ฉัน​ว่า​ไม่​ใช่​หรอก คน​หน้า​เหมือน​มาก​กว่า”

คำ​หล้า​วาง​หนังสือ​เรื่อง​ย่อ​ละคร​ลง ขยับ​จะ​ออก​ไป​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​สอง​สาว​วาง​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​ลง​บน​หนังสือ​เล่ม​นั้น  คำ​หล้า​ชะงัก  หยิบ​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​ขึ้น​มา​ดู จำ​ได้​ทันที​ รีบ​พลิก​เนื้อ​ใน​อ่าน​เพื่อ​ความ​แน่ใจ ถึง​กับ​ตา​โต ใช่​เดือน​เพื่อน​รัก​ของ​เธอ​จริงๆ

ooooooo

ทอง​สา​ใน​ชุด​สวย​งาม​ทันสมัย เดิน​สีหน้า​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง​ ใน​มือ​มี​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​มา​ถึง​หน้า​บ้าน​คำ​แป​ง โดย​มี​กิ๊บ​กับ​เชอร์​รี่​เดิน​ตาม กิ๊บ​ถาม​ทอง​สา ​จะ​เอา​หนังสือ​เล่ม​นี้​ให้​พิณ​ดู​จริงๆหรือ

“ก็​ใช่​นะ​สิ ถ้า​พี่​พิณ​รู้​ว่า​นัง​เดือน​มี​แฟน​ใหม่​ก็​จะ​ได้​ตัดใจ คราว​นี้​ประตู​สวรรค์​สำหรับ​ฉัน​จะ​ได้​เปิด​ซะ​ที”

จังหวะ​นั้น​มีเสียง​ดัง​ออก​มา​จาก​ใน​บ้าน “ถ้า​จะ​มา​หา​ครู​พิณ​ก็​กลับ​ไป​เลย ครู​พิณ​ไม่​อยู่”

ทอง​สา​หัน​ไป​มอง เห็น​บัว​ผัน​พร้อม​ด้วย​แก๊ง​​นาง​ไห​เดิน​ออก​มา ทอง​สา​เถียง​บัว​ผัน​คอเป็นเอ็น พิณ​จะ​ไม่​อยู่​ได้​อย่างไร​ ใน​เมื่อ​ขุนทอง​บอก​ว่า​อยู่​ที่​นี่ แล้ว​เดิน​เข้า​มา​ผลัก

บัว​ผัน​ให้​พ้น​ทาง บัว​ผัน​ไม่​ยอม​แพ้​ผลัก​ทอง​สาก​ลับ​อย่าง​แรง จน​เสียหลัก​ล้ม​ลง ​หนังสือ​ใน​มือตก​พื้น ทอง​สา​ลุก​ขึ้น​ได้​ปราด​เข้าไป​ตบ​บัว​ผัน​คว่ำ

สอง​ฝ่าย​เปิดฉาก​ตบ​ตี​กัน​อุตลุด กิ๊บ​สู้​แ​ก็​ง​นาง​ไห​ไม่ได้​ วิ่ง​หนี​ไป​หลบ​ข้าง​โอ่ง​ใส่​น้ำ เห็น​ถัง​ใส่​น้ำ​วาง​อยู่คว้า​เอา​มา​กะ​จะ​สาด​แก๊ง​​นาง​ไห แต่​พลาด​สาด​ถูก​ทอง​สา​เต็มๆ เครื่องสำอาง​ที่​โบ๊ะ​ไว้​ไหล​เยิ้ม กิ๊บ​ขอโทษ​เพื่อน​เป็น​การ​ใหญ่ ทอง​สา​เสียเส้น​เสื้อ​ผ้า​หน้า​ผม​เละ​ขนาด​นี้ เธอ​ไม่​มี​หน้า​ไป​พบ​พิณ ​จำ​ใจ​ต้อง​กลับ​ไป​อย่าง​หัวเสีย พิณ​กำลัง​นั่ง​แต่ง​เพลง​อยู่​ใน​บ้าน​ได้ยิน​เสียง​เอะอะ​ออก​มา​ถาม​บัว​ผัน​มี​เรื่อง​อะไร​กัน

บัว​ผัน​ตอบ​เสียง​อ่อย “พี่​ทอง​สา​มา​​ ฉัน​เห็น​ครู​ไม่ค่อย สบายใจ​ก็​เลย​ไม่​อยาก​ให้​ใคร​มา​ยุ่ง”

“แต่​ก็​ไม่​น่าถึง​ขั้น​ลง​ไม้​ลงมือ​กัน...แล้ว​นี่​คน​อื่นๆหาย​ไป​ไหน​กัน​หมด ทำไม​ไม่​มี​ใคร​มา​ช่วย​ห้าม” พิณ​กวาดตามอง​ไป​รอบ​บ้าน​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ เขา​ไม่​รู้​ว่า​คำ​แป​ง คำ​หล้า แคน บุญ​เหลือ​กับ​บุญหลาย​กำลัง​สุมหัว​วิพากษ์วิจารณ์​เรื่อง​ของ​เดือน​กับ​สุด​เขต​ที่​ลง​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​อยู่​ตรง​มุม​ลับตา​หลัง​บ้าน​คำ​แป​ง

“แล้ว​ไอ้​พิณ​รู้​เรื่อง​นี้​หรือ​ยัง” แคน​ถาม​คำ​หล้า​สีหน้าไม่สบาย

“ฉัน​ไม่​กล้า​บอก​หรอก วัน​ก่อน​รอเดือน​เก้อ​ยัง​ซึม​ถึง​วัน​นี้ ถ้า​รู้​เรื่อง​นี้​เข้า​สงสัย​กลาย​เป็นบ้า​แน่ๆ”

“บัก​พิณ​เป็น​คน​คิด​มาก​ไม่​ชอบ​แสดง​ความรู้สึก​ออกมา​ให้​ใคร​เห็น​ ยิ่ง​คิดก็​ยิ่ง​น่า​เป็น​ห่วง” คำ​แป​ง​ถอน​ใจ​หนักใจ คำหล้า​ขอร้อง​ทุก​คน​อย่า​เพิ่ง​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​พี่​พิณ ให้​เธอ​เขียน​จดหมาย​ไป​ถาม​เดือน​ให้​แน่ใจ​ก่อน...

ที่​หน้า​บ้าน​คำ​แป​ง​ หลังจาก​ไล่​บัว​ผัน​กับ​แ​ก็​ง​นาง​ไห​กลับ​ไป​ซ้อม​การ​แสดง​ต่อ พิณ​ขยับ​จะ​เข้าไป​แต่ง​เพลง​ต่อ​เช่นกัน แต่​ต้อง​ชะงักรู้สึก​เหมือน​เหยียบ​อะไร​บาง​อย่าง​เข้า ก้มมอง​พื้น​เห็น​หนังสือ​ซุบซิบ​ดารา​วาง​คว่ำ​หน้า​อยู่ พิณ​หยิบ​ขึ้น​มา​เปิด​ดู​โดย​ไม่ทัน​สังเกต​หน้า​ปก เห็น​รายละเอียด​ข่าว​เดือนกับสุด​เขต​ใน​คอลัมน์​ด้าน​ใน เขา​มอง​ผ่าน​ไม่​สนใจ แล้ว​พลิก​กลับ​มา​ดูที​ละ​หน้า​ช้าๆ ขณะ​กำลัง​พลิก​จะ​ถึง​คอลัมน์​ที่​ลง​รายละเอียด​ข่าว​เดือน แคน​กับ​คำ​หล้า​เข้า​มา​เห็น​พอดี คำหล้า​ตกใจ​ถาม​พิณ​รู้​ข่าว​นั่น​แล้ว​หรือ

“ข่าว​อะไร...เดือน​ติดต่อ​กลับ​มา​แล้ว​หรือ” พิณ​ถาม​อย่าง​กระตือรือร้น

“ฉัน​ไม่ได้​หมาย​ถึง​เรื่อง​นั้น ฉัน​หมาย​ถึง...”

แคน​มอง​ออก พิณ​ยัง​ไม่ได้​อ่าน​ข่าว​ชิ้น​นั้น รีบ​แตะ​แขน​คำ​หล้า​เป็น​เชิง​ไม่​ให้​พูด​อะไร​อีก แล้ว​ชิง​ตอบ​คำ​ถาม​แทน “คำ​หล้า​สงสัย​ว่า​เดือนติด​ต่อ​มา​หา​แก​หรือ​เปล่า”

“ไม่​เลย...ไม่​รู้​ว่า​วัน​นั้น​เกิด​อะไร​ขึ้น เดือน​ถึง​ไม่​กลับมา”

คำ​หล้า​พยายาม​เบี่ยง​เบน​ความ​สนใจ หา​ทาง​จะ​เอา​หนังสือ​เล่ม​นั้น​ออก​จาก​มือ​พิณ​ให้​ได้ จน​พิณ​ชัก​สงสัย​กำลัง​จะ​ก้ม​มอง​หนังสือ แต่​ตา​สี​โผล่​เข้า​มา​ขัดจังหวะ​เสีย​ก่อน

“ฉัน​นึก​แล้ว​ว่า​แก​ต้อง​หนี​มา​อยู่​นี่...กลับ​บ้าน​เดี๋ยวนี้​คำหล้า” ตา​สีหน้า​ตา​บึ้งตึง​ ฉุด​มือ​คำ​หล้า​ลาก​ออก​จาก​บ้านคำแปง พิณ​กับ​แคน​วิ่ง​ตาม​ แคน​พยายาม​ขอร้อง​ตา​สี​อย่า​ทำ​รุนแรง​กับ​ลูก​ตัว​เอง

“หุบปาก​ไป​เลย จำ​ไม่ได้​หรือ​ว่า​พ่อ​แก​ดูถูกพวกฉัน ขนาดไหน...ไปกลับบ้าน”

ตาสีกระชากข้อมือคำหล้าถู​ลู่​ถู​กัง พิณ​ถาม​แคน​ว่า​มี​เรื่อง​อะไร​กัน แคน​สรุป​เรื่อง​ทั้งหมด​ให้เพื่อนฟัง​ด้วย​ความเศร้าใจ พิณ​ตบ​บ่า​แคน​เบาๆให้​กำลังใจ ปลอบ​ไม่​ให้​คิดมาก มี​ปัญหา​อะไร​ค่อยๆแก้​กัน​ไป แคน​มั่นใจ ศรีไพร​ต้อง​อยู่​เบื้องหลัง

เรื่อง​นี้ เขา​ต้องหา​ทาง​กระชาก​หน้ากาก​มัน​ออก​มา​ให้​ได้

ooooooo

หลังจาก​คิด​ทบทวน​อยู่​หลาย​รอบ เดือน​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​ต้อง​ทำ​อย่างไร​ต่อ​ไป ลุก​ขึ้น​แต่งตัว​เตรียม​จะ​ไป​ค่าย​เพลง​จี​มิวสิค แสวง​กับ​อัญชลี​ดีใจ​ที่​เห็น​เดือน​จิตใจ​เข้ม​แข็ง​พอ​จะ​กลับ​ไป​ทำ​งาน​ได้​แล้ว

“เปล่า​ค่ะ...หนู​จะ​ไป​ลา​ออก...ขอโทษ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​ด้วย​นะ​คะที่​ไม่ได้​ปรึกษา​เรื่อง​นี้​ตั้งแต่​แรก แต่​หนู​ตัดสินใจ​แล้ว หนู​จะ​ลา​ออก​ หนู​จะ​ไป​หา​งาน​พิเศษ​ทำ​ที่​อื่น”

“ถ้า​อย่าง​นั้น เดี๋ยว​ลุง​จะ​หา​งาน​ใหม่​ให้”

“ขอบคุณ​มาก​ค่ะ​คุณ​ลุง แต่​หนู​ไม่​อยาก​รบกวน​คุณ​ลุง​อีก​แล้ว ขอโทษ​ด้วย​นะ​คะ​ที่​ทำให้​ทุก​คน​เป็น​ห่วง”

อัญชลี​เข้า​มา​ลูบ​หัว​เดือน​ด้วย​ความ​รัก​ใคร่ ถ้า​เดือน​ทำ​แล้ว​สบายใจ​ก็​ทำได้​เลย...

ตั้งแต่​มี​เรื่อง​กับ​เดือน​วัน​ก่อน สุด​เขต​ไม่สบาย​ใจ​มาก ไม่​มี​สมาธิ​ใน​การ​ทำ​งาน​จน​ครู​สอน​เต้นต้อง​ขอ​ให้​หยุด​ซ้อม  สุด​เขต ​เดิน​เช็ด​เหงื่อ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​ทำ​งาน เห็น​เดือน​เก็บ​ของ​อยู่​ที่​โต๊ะ​ ก็ดี​ใจ พูด​ทักทาย​กับ​เธอ​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น หญิง​สาว​ไม่​ตอบ ไม่​แม้แต่​จะ​ป​ราย​ตา​มอง ​ก้มหน้าก้มตา​เก็บ​จน​เสร็จ​​เดิน​ออก​ไป​อย่าง​เย็น​ชา สุด​เขต​ใจเสีย ตาม​มา​ง้อ เดือน​ก็​ยัง​ทำ​เฉย บิ๋ม​เดิน​สวน​มา​พอดี

“อย่า​ลืม​เอา​บัตร​พนักงาน​ไป​คืน​ฝ่าย​บุคคล​ด้วย​นะ​คะ​น้อง​เดือน”

เดือน​พยัก​หน้า​รับคำ สุด​เขต​หยุด​กึก​รู้ทัน​ที​ว่า​เดือน​ลา​ออก เขา​รีบ​วิ่ง​ตาม​เธอ​ทัน​ตรง​หน้า​ตึก​จอด​รถ ต่อว่า​เธอ​ที่​ลา​ออก​ไม่​บอกกล่าว​กัน​สัก​คำ คิด​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ใคร​ถึง​กล้า​ทำ​กับ​เขา​แบบ​นี้ เดือน​ไม่​ตอบ สุด​เขต​ฉุน​ขาด กระชาก​เธอ​เข้า​มา​ใกล้  “ถ้า​เธอ​ไม่​ยอม​ปริปาก​พูด​อะไร​สัก​อย่าง ฉัน​ไม่​ยอม​ให้​เธอ​ออก​ไป​ง่ายๆแน่”

เดือน​ยัง​ไม่ทัน​พูด​อะไร กลุ่ม​นักข่าว​และ​พวก​แฟน​คลับ​ที่มา​รอ​อยู่​กรู​กัน​เข้า​มา​รุมล้อม พวก​นักข่าว​ยิง​คำ​ถาม​เป็น​ชุด ​เสียง​เซ็งแซ่​ไป​หมด คำ​ถาม​ส่วน​ใหญ่​จะ​ถาม​เรื่อง​ความ​สัมพันธ์​ ของ​สุด​เขต​กับ​เดือน

“เดี๋ยว​ครับ​ใจเย็นๆครับ เรื่อง​นี้​ผม​จะ​เปิด​แถลงข่าว​ทีหลัง” สุด​เขต​พยายาม​ดึง​เดือน​ออก​มา

แฟน​คลับ​คน​หนึ่ง​โพล่ง​ขึ้น “ทำไม​ต้อง​รอ​แถลงข่าว พี่​เขต​ก็​ตอบ​ไป​เลย​สิ​คะ​ว่า​ไม่​ใช่​เรื่อง​จริง”

“เรา​รู้​ว่า​ผู้หญิง​คน​นี้​ก็​แค่​อยาก​ดัง ก็​เลย​หา​ทาง​จับ​พี่​เขต” แฟน​คลับ​อีก​คน​หนึ่ง​โจมตี​เดือน​ซึ่งๆหน้า

เดือน​กลัว​ตัว​สั่น​ไม่​เคย​เจอ​แบบ​นี้​มา​ก่อน “ไม่​จริง...ฉัน​ไม่​เคย​คิด​อย่าง​นั้น”

“ไม่​ต้อง​มา​โกหก ​ฉัน​เห็น​หน้า​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ผู้หญิง​อย่าง​เธอ​ไม่​มี​ยางอาย​ถึง​ได้​กล้า​จูบ​ผู้ชาย​ใน​ที่​สาธารณะ”

กลุ่ม​แฟน​คลับ​ไม่​พอใจ​รุมล้อม​เดือน​ไว้​และ​เริ่ม​ด่าทอ ขณะ​ที่​แฟน​คลับ​บาง​ส่วน​โห่​ไล่ เหตุการณ์​ชัก​บานปลาย บาง​คน​เข้ามา​จิก​ผม​ตบ​ตี​เดือน​ด้วย​ความ​แค้น ส่วน​พวก​นักข่าว​พา​กัน​เก็บ​ช็อต​เด็ด​จน​วุ่นวาย​ไป​หมด

“อย่า​ครับ อย่า...เดือน​ไม่​ใช่​คน​อย่าง​นั้น  ผม​ไม่​ดี​เอง​ทั้งหมด​เป็น​อุบัติเหตุ” สุด​เขต​ดึง​เดือน​มาก​อด​ไว้​เพื่อ​ปกป้อง​จาก​การ​ถูก​ทำร้าย กลับ​ยิ่ง​ทำให้​แฟน​คลับ​บ้า​คลั่ง นัก​ร้อง​หนุ่ม​ตัดสินใจ​ตะโกน​สุดเสียง

“ผม​ขอร้อง...อย่า​ทำร้าย​เธอ เธอ​เป็น​คน​ที่​ผม​รัก เธอ​เป็น​แฟน​ผม”

ได้​ผล​แฟน​คลับ​ถึง​กับ​หยุด​กึก นักข่าว​ถาม​นัก​ร้อง​หนุ่ม​ให้​แน่ใจ​เมื่อกี้​พูด​อะไร สุด​เขต​ย้ำ​ช้าๆแต่​หนักแน่น

“เดือน​เป็น​คน​ที่​ผม​รัก...เธอ​เป็น​แฟน​ผม”

ooooooo

ตอนที่ 4

เดือน​จำ​ต้อง​กลับ​มา​ที่​ห้อง​ทำ​งาน​สุด​เขต​เพื่อ​รอ​ให้​กลุ่ม​นักข่าว​กับ​พวก​แฟน​คลับ​สลาย​ตัว​ไป​ก่อน ทันที​ที่​เข้า​มา​ใน​ห้อง เดือน​ต่อว่า​สุด​เขต​ที่​ไป​พูด​แบบ​นั้น​กับ​นักข่าว ทำให้​เธอ​เสียหาย

“ถ้า​ฉัน​ไม่​พูด​อย่าง​นั้น​เธอ​ถูก​แฟน​คลับ​ฉัน​เหยียบ​แบน​แน่ๆ แล้ว​คน​ที่​เสียหาย​จริงๆคือ​ฉัน​ไม่​ใช่​เธอ”

“คุณ​นะ​หรือ​เสียหาย” เดือน​ถาม​อย่าง​หมั่นไส้

ทั้ง​คู่​ปะทะ​คารม​กัน​อีก​ครั้ง ต่าง​ฝ่าย​ต่าง​ไม่​ยอม​ลง​ให้​กัน เดือน​ฉุน​ขาด​ที่สุด​เขต​ทำ​ผิด​แล้ว​ไม่​ยอม​รับ​ผิด ​ดี​แต่​โทษ​คน​อื่น​ตลอด แล้ว​ผลุนผลัน​ออก​จาก​ห้อง​ปิด​ประตู​กระแทก​ใส่​ดัง​ปัง สุด​เขต​โกรธ​ตาม​ออก​มา​ด่า​ไล่​หลัง​ที่​เธอ​กล้า​ปิด​ประตู​ใส่​หน้า​เขา  เดือน​หัน​ขวับ​หน้าตา​เอาเรื่อง​เดิน​กลับ​ไป​ปิด ​ประตู​กระแทก​ใส่​เขา​อีก​ครั้ง​อย่าง​ท้าทาย แล้ว​สะบัด​หน้า​ออก​ไป สุด​เขต​โกรธ​ที่​ถูก​ยั่ว หมายหัว​เดือน​ไว้​วัน​หลัง​จะ​ต้อง​เอา​คืน...

แคน​ไม่​อยาก​ให้​เรื่อง​บาดหมาง​ระหว่าง​พ่อ​ของ​เขา​กับ​ตา​สี​บานปลาย จึง​มา​หา​ตา​สี​ที่​บ้าน​เพื่อ​ขอโทษ​แทน​พ่อ​ที่​พูดจา​ไม่​ดี​กับ​ตา​สี แต่​เรื่อง​นี้​เขา​อธิบาย​ได้ เป็น​เพราะ​ศรี​ไพร​ไป​ยุแหย่​พ่อ​ของ​เขา

“แก​ก็​รู้​ว่า​ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​เป็น​คน​อย่างไร ยัง​จะ​ไป​เชื่อ​มัน​อีก” ยาย​สา​บ่น​อย่าง​เอือมระอา

“ฉัน​ไม่ได้​เชื่อ​ที่​ไอ้​ศรี​ไพร​พูด แต่​ฉัน​เกลียด​ที่​ไอ้​มา​มัน​ทำ มัน​เป็น​ผู้ใหญ่​แทนที่จะ​ทำตัว​ให้​สม​เป็น​ผู้ใหญ่​ แต่​นี่​อะไร​กลับ​ทำตัว​เป็น​เด็กๆใคร​มา​ยุมาแหย่​อะไร​เข้า​หน่อย​ก็​โกรธ​เป็น​ฟืน​เป็นไฟ​ไม่​มี​เหตุผล แล้ว​จะ​ให้​ญาติ​ดี​กับ​มัน​ได้​อย่างไร”

“สรุป​ว่า​แก​โกรธ​ตา​มา​แล้ว​ทำไม​ต้อง​ไป​ลง​กับ​เด็ก​มัน​ด้วย” ยาย​สา​ทักท้วง

“เพราะ​เรื่อง​แค่​นี้​มัน​ยัง​ปกป้อง​ศักดิ์ศรี​ลูก​สาว​เรา​ไม่ได้ ถ้า​ปล่อย​มัน​สอง​คน​คบ​กัน​ต่อ​ไป คำ​หล้า​ไม่​ถูก​โขกสับ​จน​ต้อง​กิน​น้ำตา​ต่าง​ข้าว​หรือ”

แคน​สัญญา​กับ​ตา​สี​จะ​ดูแล​คำ​หล้า​อย่าง​ดี​ไม่​มี​วัน​ปล่อย​เรื่อง​แบบ​นั้น​เกิด​ขึ้น​เด็ดขาด ตา​สี​ไม่​เชื่อ ทุก​วัน​นี้​แคน​ยัง​เอา​ตัว​เอง​ไม่​รอด​เลย แคน​ขอ​ท้า​พิสูจน์ ตา​สี​จะ​ให้​ทำ​อะไร​เขา​ยินดี​ทำ​ทุก​อย่าง ตา​สี​ท้า​ให้​แคน​เอา​เงิน​หนึ่ง​แสน​บาท​มา​กอง​ตรง​หน้า​ถึง​จะ​เชื่อ...

ใน​เวลา​ต่อ​มา แคน​เดิน​หน้า​เครียด​เข้า​มา​ใน​บ้าน

คำแป​ง ได้ยิน​นาง​สาย​ชาว​บ้าน​ใน​หมู่​บ้าน​ชวน​คำ​แป​ง​กับ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไป​ช่วย​สร้าง​สีสัน​ใน​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ที่​เธอ​จะ​จัด​ขึ้น​ใน​วัน​พรุ่ง​นี้ คำ​แป​ง​ไป​ร่วม​งาน​ด้วย​ไม่ได้​เพราะ​รับ​งาน​อื่น​เอา​ไว้​แล้ว นาง​สาย​กลับ​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เสียดาย​ แคน​รีบ​เข้า​มา​ทักท้วง​คำ​แป​ง ทำไม​ถึง​ปฏิเสธ​งาน​ใหญ่​ประจำปี​ขนาด​นี้ คำ​แป​ง​รับ​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ไว้​แล้ว​เกรง​จะ​กลับ​มา​ไม่ทัน

“งั้น​ครู​ก็​ยกเลิก​งาน​นั้น​ไป​สิ ถ้า​ครู​ไม่​กล้า​เดี๋ยว​ฉัน​พูด​ให้​เอง”

คำ​แป​ง​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ ผู้ใหญ่​สิน​เป็น​ผู้​มี​พระ​คุณ​เคย​ช่วย​พวก​เรา​ไว้​หลาย​ครั้ง เรา​จึง​ควร​จะ​ตอบแทน​เขา​บ้าง​และ​อีกอย่าง​หนึ่ง​งาน​นี้​เป็น​งาน​บุญ​งาน​กุศล แคน​โต้​ทันที งาน​บุญ​บั้งไฟ​ก็​งาน​กุศล​เห​มือน​กัน

“แต่​แม่​สาย​เขา​จะ​ล้อม​ผ้า​เก็บ​เงิน​คน​ดู​ตั้ง 50 บาท ครู​ว่า​แพง​เกินไป ​เด็กๆกับ​คน​แก่​คง​จะ​ดู​ไม่ได้”

“แล้ว​ทำไม​ต้อง​ไป​สนใจ​พวก​นั้น​ด้วย ดี​เสีย​อีก​เก็บ​เงิน​เยอะ เรา​จะ​ได้​ขอ​ส่วน​แบ่ง​จาก​น้า​สาย​ด้วย”

“ที่แท้​ที่​เธอ​พูด​ทั้งหมด​ก็​เพราะ​อยาก​ได้​เงิน​นี่เอง ครู​จะ​บอก​อะไร​ให้​นะ​บัก​แ​คน การ​ที่​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​ถึง​วัน​นี้​ได้ ไม่​ใช่​เพราะ​เงิน แต่​เพราะ​ความ​รัก​ความ​เมตตา​ที่​คน​ดู​มี​ให้​เรา แต่​ถ้า​เรา​ไม่​เห็น​ค่า​คน​พวก​นั้น วัน​หนึ่ง​ที่​เขา​ลืม​เรา​แล้ว​เธอ​จะ​รู้สึก” คำ​แป​ง​เตือน​ด้วย​ความ​หวัง​ดี

แคน​ไม่​สนใจ คิด​แต่​จะ​หาเงิน​ให้​ครบ​หนึ่ง​แสน​ตาม​ที่​ตา​สี​ต้องการ พอ​ลับหลัง​คำ​แป​ง แคน​แอบ​ชักชวน​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ไป​ช่วย​งาน​นาง​สาย​และ​ขอ​ให้​ทั้ง​สอง​คน​ปิด​เรื่องนี้​ เป็น​ความ​ลับ​อย่า​ให้​คำ​แป​ง​รู้​เด็ดขาด ถ้า​ทั้ง​คู่​ยอม​ช่วย​เงิน​ราย​ได้​ทั้งหมดแ​คน​จะ​หาร​สาม บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ถึง​กับ​ตา​โต

ooooooo

ตา​สี​ไม่​อยาก​ให้​คำ​หล้า​เอา​เวลา​ว่าง​ไป​สุมหัว​อยู่​กับ​วง​ดนตรี​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน จึง​พา​ไป​ฝาก​ทำ​งาน​กับ​สาย​ไหม​ที่​ส​ถา​นี​อนามัย เกิด​คำ​หล้าถูกใจ​งาน​นี้​ขึ้น​มา​จะ​ได้​ให้​สอบ​เป็น​พยาบาล​ไป​เลย สาย​ไหม​เสนอ​ตัว​จะ​ช่วย​ติว​ข้อสอบ​ให้ คำ​หล้า​ขอบคุณ​ล่วงหน้า​ใน​ความ​เมตตา​ของ​สาย​ไหม จาก​นั้น สาย​ไหม​ก็​แบ่ง​งาน​ให้​คำ​หล้า

“เริ่ม​ต้น​จาก​งาน​ง่ายๆไป​ก่อน ถ้า​มี​เวลา​ฉัน​จะ​สอน​วิธี​ปฐมพยาบาล​เบื้องต้น​ให้​ จะ​ได้​เป็น​ผู้​ช่วย​ฉัน”

ตา​สี​บอก​คำ​หล้า​ตั้งใจ​ทำ​งาน​ดีๆจะ​ได้​ไม่​มี​ใคร​ดูถูก​เรา​ได้​อีก แล้ว​ฝาก​สาย​ไหม​ช่วย​ดูแล​ลูก​สาว​ให้​ด้วย ตา​สี​คล้อย​หลัง​ไป​ได้​สัก​พัก พิณ​เข้า​มา​หา​คำ​หล้า​ด้วย​ท่าทาง​ร้อน​ใจ

“พี่​ไป​หา​ที่​บ้าน น้า​สาบ​อก​ว่า​มา​ที่​นี่​เป็น​อะไรหรือ​เปล่า”

“ฉัน​ไม่ได้​เป็น​อะไร​หรอก พ่อ​แค่​พา​มา​ฝาก​งาน ว่า​แต่​พี่​พิณ​มี​อะไร​หรือ”

พิณ​ชวน​คำ​หล้า​ไป​หา​ที่​คุย​กัน​ข้าง​นอก ไม่​นาน​นัก ทั้ง​คู่​มา​ถึง​ร้าน​กาแฟ​ใน​ตลาด พิณ​ถาม​คำ​หล้า​ว่า เดือน​ติดต่อ​มา​บ้าง​หรือ​เปล่า เขา​เขียน​จดหมาย​ไป​หา​เดือน​สอง​ฉบับ​แล้ว​ก็​ไม่​ตอบ​กลับ​มา​ไม่​รู้​เกิด​อะไร​ขึ้น...

จดหมาย​ทั้ง​สอง​ฉบับ​ของ​พิณ​ไม่​ถึง​มือ​เดือน เพราะ​อ้อยหญิง​รับ​ใช้​อีก​คน​หนึ่ง​ของ​บ้าน​แสวง รับ​จดหมาย​พวก​นั้น​จาก​บุรุษไปรษณีย์​มา​แล้ว แต่​เห็น​เดือน​กำลัง​มี​ปัญหา​ยุ่งๆอยู่​เลย​ไม่​กล้า​เอา​ให้ พอ​อ้อย​ลาก​ลับ​บ้าน​ช่วง​วัน​หยุด​สงกรานต์​ก็​เลย​ลืม​เรื่อง​จดหมาย​สนิท ส่วน​จดหมาย​ที่​เดือน​จ่าหน้า​ถึง​พิณ​และ​ฝาก​อ้อย​ไป​ส่ง เธอ​ก็​ดัน​ลืม​ไว้​ที่​บ้าน เห็น​เวลา​ล่วงเลย​มา​หลาย​วัน​แล้ว​อ้อย​ก็​เลย​ปล่อย​เลย​ตาม​เลย...

ระหว่าง​ที่​พิณ​กับ​คำ​หล้า​กำลัง​พูด​คุยถึง​เรื่อง​เดือน​เงียบ​หาย​ไป​ไม่​ส่งข่าว​คราว เจ้าของ​ร้าน​กาแฟ​เปิด​ทีวี​ดู เห็น​พิธีกร​รายการ​ข่าว​บันเทิง​กำลัง​รายงาน​ข่าว​ว่า “สุด​เขต​เปิด​ตัว​หวาน​ใจ​ตัว​จริง เล่น​เอา​แฟน​คลับ​ช็อก​กัน​ทั้ง​ประเทศ...วัน​นี้ สุด​เขต​ก็​หลุดปาก​ยอม​รับ​ออก​มา​จน​ได้​ว่า​ผู้หญิง​ใน​ภาพ​หลุด ที่​เป็น​ข่าว​เกรียวกราว​เมื่อ​ไม่​กี่​วัน​ก่อน​ก็​คือ​หวาน​ใจ​ตัว​จริง”

คำ​หล้า​ซึ่ง​นั่ง​หัน​หน้า​ให้​ทีวี​เห็น​ภาพ​ที่​นักข่าว​รุม​สัมภาษณ์​เดือน​กับ​สุด​เขต ก็​ตกใจ​ลุก​พรวด ชวน​พิณ​กลับ​ทันที พิณ​ซึ่ง​นั่ง​หัน​หลัง​ให้​ทีวี​พยัก​หน้า​อย่าง​งงๆ  เรียก​เจ้าของ​ร้าน​มา​เก็บ​เงิน แล้ว​ทำท่า​จะ​หัน​ไป​ดู​ทีวี คำ​หล้า​ไว​กว่า​รีบ​เข้า​มา​ยืน​ขวาง​ไว้ พูด​เสียง​ดัง​กลบ​เสียง​พิธี​กรราย​การ​ว่า “ฉัน​เลี้ยง​เอง​พี่...รีบ​ไป​เถอะ” แล้ว​วางเงิน​ไว้​บน​โต๊ะ ฉุด​มือ​พิณ​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​ใน​ทีวี​ฉาย​ภาพ​ตอน​สุด​เขต​ยอม​รับ​ว่า​เดือน​เป็น​แฟน​ของ​เขา

ooooooo

อัญชลี​กับ​แสวง​ดู​ทีวี​รายการ​เดียว​กับ​คำ​หล้า ถึงกับอ้า​ปาก​ค้าง​ตกใจ​หัวใจ​แทบ​หยุด​เต้น พอ​ตั้ง​สติได้ อัญชลี​ร้องเอะอะ​ ทำไม​สุด​เขต​ถึง​พูด​แบบ​นั้น แสวงหน้า เครียด ไม่ค่อยพอใจ

“ถาม​ผม​แล้ว​ผม​จะ​รู้​ไหม...ตอน​แรก​กะ​ว่า​จะ​รอ​ให้​ข่าว​ซา​ไป​เอง แต่​ถ้า​เป็น​อย่าง​นี้​คง​ปล่อย​ไว้​ไม่ได้​แล้ว” แสวง​โทร.​เชิญ​นพ​กับ​ครอบครัว​มา​พบ​ที่​บ้าน​ของ​เขา​ทันที

ไม่​นาน​นัก สุด​เขต มาลัย​ และ​นพ​มา​นั่ง​อยู่​ใน​ห้อง​รับแขก​บ้าน​แสวง สุด​เขต​ขอโทษ​อัญชลี​กับ​แสวง​ที่​ทำให้​ไม่สบาย​ใจ ตอน​นั้น​สถานการณ์​คับขัน เขา​เกรง​เดือน​จะ​ถูก​พวก​แฟน​คลับ​รุม​ทำร้าย​ก็​เลย​พูด​ไป​อย่าง​นั้น ​คิด​ไม่​ถึง​เรื่องราว​จะ​บานปลาย​ใหญ่​โต​ขนาด​นี้ อัญชลี​กับ​แสวง​โกรธ​มาก​ที่สุด​เขต​ทำให้​ชื่อเสียง​ของ​เดือน​เสียหาย ​คราว​ก่อน​ก็​ที​หนึ่ง​แล้ว แต่​ครั้ง​นี้​เขา​ไม่​มี​ทาง​ลอยนวล​ไป​ง่ายๆ ต้อง​รับผิดชอบ​กับ​การ​กระทำ​ของ​ตัว​เอง

“ไหนๆเรื่อง​ก็​มา​ถึง​ขั้น​นี้​แล้ว ฉัน​ว่า​ให้​หมั้น​กัน​จริงๆซะ​เลย​ก็ดี หนู​เดือน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​เสียหาย สุด​เขต​ลูก​ชาย​ฉัน​ก็​จะ​ได้​แสดง​ความ​รับผิดชอบ​ด้วย” มาลัย​เสนอ​แนะ แต่​พอ​หัน​ไป​เห็นหน้า​ตา​บึ้งตึง​ของ​ลูก​ชาย รีบ​ขอตัว​ไป​ปรึกษา​กัน​นอก​รอบ​แบบ​พ่อ​แม่​ลูก

พอได้​อยู่​กัน​ตามลำพัง สุดเขต​ออ​กอ​าการ​ฮึดฮัด​จะ​ไม่​ยอม​หมั้น อ้าง​โน่น​อ้าง​นี่​ไป​เรื่อย นพ​ตัด​รำคาญ​ ใน​เมื่อ​ลูก​ไม่​อยาก​หมั้น​ก็​ไม่​ต้อง​หมั้น​ เดี๋ยว​เขา​จะ​อธิบาย​ให้​แสวง​กับ​อัญชลี​เข้าใจ​เอง ​แล้ว​ขยับ​จะ​ออก​ไป​ สุด​เขต​รีบ​คว้า​แขน​พ่อ​ไว้​ขอร้อง​ไม่​ให้​ทำ​อย่าง​นั้น

“อัน​โน้น​ก็​ไม่ได้​อัน​นี้​ก็​ไม่​เอา​แล้ว​จะ​ให้​พ่อ​ทำ​อย่างไร แก​ถึง​จะ​พอใจ”

“ผม​ไม่​อยาก​ให้​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า​คิด​ว่า​ผม​เป็น​พวก​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ เอาเป็นว่า​จะ​ทำ​อย่างไร​ก็​สุด​แล้วแต่​คุณ​พ่อ คุณ​แม่​เถอะ​ครับ” สุด​เขต​ทำ​เป็น​เดิน​หงุดหงิด​ออก​ไป นพ​มอง​ตาม​แปลก​ใจ ปกติ​ลูก​ชาย​ของ​เขา​ทั้ง​ดื้อ​ทั้ง​รั้น อยู่ๆทำ​ไม ถึง​ยอม​ง่ายดาย​แบบ​นี้ มาลัย​เอง​ก็​รู้สึก​แปลก​ใจ​เช่น​กัน...

ด้าน​อัญชลี​กับ​แสวง​คะยั้นคะยอ​ให้​เดือน​รับ​หมั้น​สุด​เขต​เพื่อ​ปกป้อง​ชื่อเสียง​ตัว​เอง เดือน​กลับ​ไม่​เห็น​ด้วย แทนที่จะ​ต้อง​ยุ่งยาก เรา​น่า​จะ​บอก​ความ​จริง​ให้​ทุก​คน​รู้​ไป​เลย​ว่า​เป็น​เรื่อง​เข้าใจ​ผิด สุด​เขต​ได้ยิน​ที่​เดือน​พูด เลย​ขอ​คุย​กับ​เธอ​เป็น​การ​ส่วนตัว พยายาม​พูด​โน้มน้าว​ให้​เธอ​ยอม​หมั้น​กับ​เขา​แต่​พูด​กัน​ไป​พูด​กัน​มา ทั้ง​สอง​คน​กลับ​โต้เถียง​กัน เดือน​หา​ว่า​เขา​กลัว​เสียหน้า​ถ้า​ความ​จริง​ทุก​อย่าง​ปรากฏ

“ฉัน​ไม่ได้​คิดถึง​แต่​หน้า​ตัว​เอง แต่​ฉัน​ทำ​เพราะ​รัก...” สุด​เขต​เกือบ​หลุดปาก​บอก​รัก​เดือน

หญิง​สาว​มอง​หน้า​เขา​เขม็ง ถาม​รุก​ไล่ “รัก​อะไร”

“เอ่อ...รักษา​หน้า​เธอ​ไง แล้ว​เธอ​ล่ะ​เคย​คิดถึง​ความรู้สึก​คน​อื่น​บ้าง​ไหม ทุก​คน​เป็น​ห่วง​เธอ​พยายาม​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​ให้​เธอ​สบายใจ แต่​เธอ​กลับ​ไม่​เคย​เห็น​ความ​หวัง​ดี​ของ​พวก​เขา​คน​อย่าง​เธอ​มัน​ไม่​มี​หัวใจ”

เดือน​ชะงัก ฉุกคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​พ่อ ตอน​ที่​เธอ​ผลัก​แม่​ล้ม​ลง “คน​อย่าง​แก​ก็ดี​แต่​คิดถึง​ตัว​เอง ​ไม่​เคย​คิดถึง​ความรู้สึก​ของ​คน​อื่น แล้ว​วัน​หนึ่ง​แก​จะ​ต้อง​เสียใจ” เดือน​ถึง​กับ​นิ่ง​อึ้ง

อัญชลี​ แสวง ​มาลัย​​ และ​นพ​แอบ​ฟัง​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง รีบ​เข้า​มา​ช่วย​กัน​เกลี้ยกล่อม​จน​เดือน​เกรงใจ​ยอม​รับปาก​จะ​หมั้น​กับ​สุด​เขต อัญชลี แสวง นพ​กับ​มาลัย​พา​กัน​ยิ้ม​ด้วย​ความ​ดีใจ ขณะ​ที่​เดือน​สีหน้า​เป็น​กังวล

ooooooo

คืน​วัน​เดียวกัน พิณ​ไม่ได้​ข่าวคราว​จาก​เดือน​ตั้งแต่​วัน​สงกรานต์ จึง​ตัดสินใจ​จะ​ไป​กรุงเทพฯ เขา​เอา​เงิน​ที่​สะสม​ไว้​ใน​กระป๋อง​เก่าๆซึ่ง​มี​อยู่​ไม่​กี่​บาท​เท​ลง​บน​เตียง​นอน ขุนทอง​เห็น​เข้า​มา​ถาม​จะ​เอา​เงิน​ไป​ซื้อ​อะไร

“ฉัน​จะ​เข้า​กรุงเทพฯ”

ขุนทอง​หู​ไม่​ดี​ได้ยิน​เพี้ยน “อ๋อ...ไป​ซื้อ​เป็ด แล้ว​พี่​จะ​เอา​มา​ทำ​อะไร...อ้าว​เฮ้ย...ไป​ไหน​แล้ว” ขุนทอง​หัน​มอง​อีก​ที เห็น​พิณ​เดิน​ลิ่ว​ไป​แล้ว...

ที่​หน้า​อาคาร​เรียน เขียว​พร้อม​ด้วย​เมีย​และ​ลูก​แวะ​มา​ปรึกษา​ครู​ตะวัน มี​คน​ปา​กระดาษ​ห่อ​ก้อน​หิน​เข้า​มา​ใน​บ้าน​พร้อม​ข้อความ​ข่มขู่​ไม่​ให้​เขียว​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน ถ้า​อยาก​ให้​ลูก​เมีย​ปลอดภัย เขียว​ไม่​เคย​มี​เรื่อง​กับ​ใคร​นอกจาก​พวก​เถ้าแก่​เส็ง ครู​ตะวัน​แนะ​ให้​เขียว​ไป​แจ้งความ​ไว้​เป็น​หลักฐาน ​ระหว่าง​นั้น พิณ​และ​ขุนทอง​เดิน​เข้า​มา​หา พิณ​มี​เรื่อง​จะ​คุย​กับ​ครู​ตะวัน​ซึ่ง​มี​เรื่อง​จะ​ปรึกษา​พิณ​เช่น​กัน

ครู​ตะวัน​ยื่น​กระดาษ​เขียน​ข้อความ​ข่มขู่​เขียว​ให้​พิณ​ดู “บัก​เขียว​ถูก​ขู่​ฆ่า เรา​กำลัง​จะ​ไป​แจ้งความ​กัน”

ขาดคำ มี​ชาย​สอง​คน​สวม​หมวกกันน็อก​ขี่​มอเตอร์ไซค์​เข้า​มาก​ราด​เอ็ม 16 ใส่​กลุ่ม​ของ​พิณ เขียว​ปราด​เข้าไป​ดึง​ลูก​หลบ​ให้​พ้น​วิถี​กระสุน ขณะ​ที่​พิณ ​เมีย​ของ​เขียว ครู​ตะวัน​กับ​ขุนทอง​พุ่ง​เข้าหา​ที่​กำบัง คนร้าย​กราด​ยิง​เสร็จ​บิด​มอเตอร์ไซค์​หนี​ไป​อย่าง​รวดเร็ว พิณ​คว้า​จักรยาน​ถีบ​ตาม​โดย​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ครู​ตะวัน

เมีย​ของ​เขียว​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู​เขียว​ซึ่ง​นั่ง​กอด​ลูก​อยู่ เขียว​ฮึด​เฮือก​สุด​ท้าย​ส่ง​ลูก​ให้​เมีย​แล้ว​ทรุด​ฮวบ​หน้าคว่ำ​เห็น​รอย​กระสุน​ที่​แผ่น​หลัง​ของ​เขา​พรุน​ไป​หมด กระสุน​ทะลุ​ตัว​เขียว​ถูก​เด็ก​น้อย​เลือด​อาบ เมีย​ของ​เขียว​กรีด​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ ครู​ตะวัน​กับ​ขุนทอง​ไม่​รอ​ช้า​รีบ​ช่วย​กัน​พา​คน​เจ็บ​ส่ง​สถานี​อนามัย...

ฝ่าย​พิณ​ถีบ​จักรยาน​ไล่​ตาม​คนร้าย​อย่าง​ไม่​ลดละ คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​หัน​มาก​ราด​กระสุน​ใส่ พิณ​หัก​รถ​หลบ เสียหลัก​ล้ม​กลิ้ง ก่อน​รถ​มอเตอร์ไซค์​จะ​เลี้ยว​หนี​คน​ซ้อน​ท้าย​ยิง​ซ้ำ​แต่​เขา​โดด​หลบ​ได้​ทัน พิณ​ไม่​ยอม​แพ้ คว้า​จักรยาน​ถีบ​ลัดเลาะ​ไป​อีก​ทาง คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​ไม่​เห็น​พิณ​ตาม​มา เก็บ​ปืน​อย่าง​ชะล่าใจ

ทันใดนั้น พิณ​ถีบ​จักรยาน​โผล่​ออก​มา​จาก​พุ่ม​ไม้​ข้าง​ทาง​พุ่ง​ชน​รถ​มอเตอร์ไซค์​กลางคัน​อย่าง​จัง ทั้งคน​ทั้ง​รถ​ล้ม​ระเนระนาด ถัง​น้ำมัน​รถ​มอเตอร์ไซค์​แตก​น้ำมัน​ไหล​เป็น​ทาง​คน​ซ้อน​ท้าย​มอเตอร์ไซค์​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทาง​กับ​รถ​เห็น​พิณ​เดิน​เข้าหา คว้า​ปืน​ยิง​ใส่ พิณ​โดด​หลบ ประกาย​ไฟ​จาก​กระสุนปืน​ทำให้​น้ำมัน​ลุก​พรึบ ไฟ​ลาม​ไป​ที่​ตัว​ถัง​รถ​ซึ่ง​ทับ​อยู่​บน​ร่าง​คน​ขับ เสียง​ร้อง​ด้วย​ความ​ตกใจ​ก่อน​จะ​เกิด​ระเบิด​ดัง​กึกก้อง

คน​ซ้อน​ท้าย​ก้ม​ตัว​หลบ​ตาม​สัญชาตญาณ แต่​พอ​เงย​หน้า​ขึ้น​มา​ถูก​พิณ​เตะ​เสย​ปลาย​คาง​หมวกกันน็อก​กับ​ปืน​ใน​มือ​กระเด็น​ไป​คน​ละ​ทาง

ooooooo

สาย​ไหม​ไม่​สามารถ​ช่วย​ชีวิต​เขียว​กับ​ลูก​ไว้​ได้ กระสุน​ถูก​ที่​สำคัญ​หลาย​แห่ง ทั้ง​คู่​น่า​จะ​ตาย​ก่อน​มา​ถึง​สถานี​อนามัย​ด้วย​ซ้ำ ครู​ตะวัน​ฟัง​แล้ว​ถึง​กับ​เข่า​อ่อน​ทรุด​ลง​กับ​พื้น​น้ำตา​ไหล​พราก พร่ำโทษ​ตัว​เอง​ไม่​น่า​ชวน ​เขียว​มา​ร่วม​ขบวนการ​กำจัด​คน​ชั่ว​ด้วย​เลย สาย​ไหม​ต้อง​เข้า​มา​ปลอบ​ให้​คลาย​ความ​เศร้า

ครู่​ต่อ​มา สาย​ไหม​ประคอง​ครู​ตะวัน​ที่​อยู่​ใน​อาการโศก​เศร้า​มา​ส่ง​โรงเรียน ขณะ​ที่​ขุนทอง​แยก​ไปแจ้งความจังหวะนั้น พิณ​ฉุด​ตัว​คนร้าย​ใน​สภาพ​สะบักสะบอม​เข้า​มา เหวี่ยง​ลง​ไป

กอง​กับ​พื้น​ตรง​หน้า​ครู​ตะวัน ตะคอก​ถาม​ใคร​เป็น​คน​ส่ง​แกมา​ฆ่า​เขียว คนร้าย​อิดออด​ไม่​ยอม​บอก พิณ​โมโห​จะ​ตาม​ไป​เตะ​ซํ้า

คนร้าย​ยกมือ​ไหว้​ปลกๆ “อย่าๆฉัน​กลัว​แล้ว เถ้าแก่​เส็ง​ส่ง​ฉัน​มา”

สาย​ไหม​แนะ​ให้​เอา​ตัว​ไป​ส่ง​ตำรวจ พลัน​มีเสียง​ปืน​ดัง​ขึ้น​หนึ่ง​นัด ร่าง​คนร้าย​ทรุด​ลง​ไป​กอง​กับ​พื้น​ตาย​สนิท พิณ​กับ​ครู​ตะวัน​ช่วย​กัน​ดึง​ตัว​สาย​ไหม​หลบ​เข้าที่กำบัง...

อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​โรงเรียน ศรี​ไพร​ยืน​มอง​คนร้าย​ที่​ตน​เอง​เพิ่ง​ฆ่า​ปิดปาก​อย่าง​สะใจ ดำ​กับ​ขาว​ซุ่ม​ดู​อยู่​ใกล้ๆ ถึง​กับ​กลืน​น้ำลาย​เอื๊อก​อย่าง​หวั่นๆ ศรี​ไพร​โยน​ปืน​ให้​ดำ​เก็บ​ไว้ ครู่​เดียวขาว​ร้อง​เตือน​ขึ้น​ว่า​ตำรวจ​มา ศรี​ไพรต​ก​ใจ​หัน​ไป​เห็น​ขุนทอง​กับ​ตำรวจ​สาม​นาย​เดิน​ตรง​มา​ทาง​พวก​ตน รีบ​คิด​หา​ทาง​แก้ตัว...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​ตำรวจ​สอง​นาย​กำลัง​ตรวจ​สภาพ​ศพ​คนร้าย​และ​ที่​เกิด​เหตุ สารวัตร​สอบ​ปาก​คำ​ศรี​ไพร ดำ​กับ​ขาว​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง แต่​เนื่องจาก​หลักฐาน​ไม่​เพียงพอ สารวัตร​จึง​ต้อง​ปล่อยตัว​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ไป ครู​ตะวัน​ท้อ​ใจ ถึง​กับ​ออกปาก​กับ​พิณ​อยาก​วางมือ​จาก​การ​ซุ่ม​จับ​พวก​ดูด​ทราย​ผิด​กฎหมาย

“ทำไม​ครู​พูด​อย่าง​นั้น​ล่ะ...ถ้า​ครู​ยอม​แพ้​พวก​มัน​จะ​ยิ่ง​ได้ใจ”

“แก​ก็​เห็น​แล้ว​ไม่​ใช่​เหรอ​ว่า​ตำรวจ​ทำ​อะไร​พวก​มัน​ไม่ได้ แล้ว​จะ​ให้​ฉัน​ดันทุรัง​ทำ​เรื่อง​นี้​ต่อ​ไป​อีก​ทำไม เรา​เป็นแค่​ครู​ตัว​เล็กๆ จะ​ไป​ต่อสู้​อะไร​กับ​พวก​มัน​ได้ นอกจาก​ทำใจ​แล้ว​ก็​ยอม​รับ​ความ​จริง​ว่า​โลก​เป็น​แบบ​นี้”

“ฉัน​ไม่ได้​บอก​ให้​ครู​สู้​คน​เดียว แต่​ครู​ยัง​มี​ฉัน ​ยัง​มี​พวก​ชาว​บ้าน​ ยัง​มี​คน​อื่นๆที่​พร้อม​จะ​สู้​ไป​ด้วย​กัน”

“แล้ว​กว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​จะ​ต้อง​มี​อีก​กี่​ชีวิต​ที่​จะ​ต้อง​ตาย​ไป”

“ถึง​ฉัน​ตาย​ฉัน​ก็​ไม่​เสียดาย...เพราะ​อย่าง​น้อย​มัน​ก็​ทำให้​คน​ที่​เดิน​ตาม​หลัง​ฉัน​มาเข้า​ใกล้​จุดหมาย​มาก​ขึ้น ถึง​แม้​ จะ​แค่​ก้าว​เดียว​ แต่​มัน​ก็​ยัง​ดี​กว่า​เรา​ไม่ได้​ทำ​อะไร”

“แต่​คน​อื่น​เขา​มี​ครอบครัว มี​อีก​หลาย​ชีวิต​ที่​ต้อง​รับผิดชอบ ถ้า​ตาย​ไป​แล้ว​คน​ที่​เหลือ​อยู่​จะ​อยู่​กัน​อย่างไร ไม่​เหมือน​แก ตาย​ก็​ตาย​คน​เดียว​ไม่​มี​ใคร​เสียใจ” ครู​ตะวัน​พูด​อย่าง​มี​อารมณ์ แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้​ว่า​กำลัง​ทำร้าย​จิตใจ​พิณ เอา​มือ​กุม​ขมับ​ทรุด​ลง​นั่ง​เก้าอี้ “ครู​ขอโทษ ครู​ไม่ได้​ตั้งใจ”

พิณ​เจ็บปวด​ใจ พยายาม​กลั้น​นํ้า​ตา​ไว้ นั่ง​ลง​ข้างๆครู​ตะวัน “ครู​พูด​ถูก ฉัน​ไม่ทัน​คิดถึง​เรื่อง​นี้”

ครู​ตะวัน​ตบ​บ่า​พิณ​ให้​กำลังใจ “ไม่​เป็นไร...เอ่อ...เมื่อกี้​แก​บอก​มี​อะไร​จะ​คุย​กับ​ครู”

พิณ​จะ​มา​ขอ​ลา​งาน​ไป​หา​เดือน​ที่​กรุงเทพฯ แต่​เกิด​เรื่อง​นี้​ขึ้น​เขา​คง​ไม่​ไป​แล้ว ครู​ตะวัน​บอก​พิณ​ให้​ไป​หา​เดือน ไม่​ต้อง​ห่วง​ทาง​นี้ แต่​พิณ​อด​เป็น​ห่วง​เขา​ไม่ได้ ดี​ที่​สาย​ไหม​อาสา​จะ​มา​อยู่​เป็น​เพื่อน​ครู​ตะวัน​ให้ พิณ​คลาย​กังวล จะ​ได้​ไป​กรุงเทพฯอย่าง​สบายใจ

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน ​ที่​บ้าน​คำ​หล้า แคน​พยายามปีน​หน้าต่าง​ขึ้น​ไป​หา​คำ​หล้า​โดย​มี​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ช่วย​ดัน​ตัว​ให้ คำ​หล้า​ร้อง​ห้าม​ไม่​ให้​เขา​ขึ้น​มา​เกรง​พ่อ​จะ​มา​เห็น

“ถ้า​กลัว​พ่อ​เห็น ก็​รีบ​ช่วย​พี่​หน่อย​สิ”

คำ​หล้า​หนี​ไม่​ออก ช่วย​ฉุด​แขน​แคน​ขึ้น​มา ก่อน​จะ​เสียหลัก​ล้ม​ไป​ด้วย​กัน​ใน​สภาพ​แคน​อยู่​บน​ตัว​คำ​หล้า ใบหน้า​ของ​ทั้ง​คู่​เกือบ​ชน​กัน เขา​จ้อง​มอง​หญิง​คน​รัก​อย่าง​หวาน​ซึ้ง แล้ว​ก้ม​จูบเธอ​ด้วย​ความ​คิดถึง ยาย​สา​ได้ยิน​เสียง​โครมคราม เคาะ​ประตู​ห้อง​ถาม​คำ​หล้า​เสียง​อะไร​ดัง คำ​หล้า​ตกใจ​รีบ​ผลัก​แคน​ออก ตะโกน​บอก​แม่

“ฉัน​ทำ​เก้าอี้​ล้ม​จ้ะ​แม่”

ยาย​สา​ไม่​ติดใจ​สงสัย​อะไร​กลับ​ไป​เก็บ​ของ​ต่อ คำ​หล้า​ต่อว่า​แคน​ทีหลัง​อย่า​เล่นพิเรนทร์​อย่าง​นี้​อีก แคน​ไม่ได้​เจอ​คำ​หล้า​หลาย​วัน​แล้ว ทน​คิดถึง​ไม่​ไหว​จึง​ต้อง​มา​หา คำ​หล้า​เร่ง ​ให้​แคน​รีบ​เก็บ​เงิน​ให้​ได้​ตาม​ที่​พ่อ​ของ​เธอ​ต้องการ เรา​สอง​คน​จะ​ได้​ไม่​ต้อง​หลบๆซ่อนๆแบบ​นี้ ขืน​ให้​รอ​เก็บ​เงิน​ครบ ​แคนคง​ขาดใจ​ตาย​ก่อน ยาย​สา​ได้ยิน​เสียง​เหมือน​คน​คุย​กัน​ดัง​ออก​มา​จาก​ห้อง​ลูก​สาว เดิน​กลับ​มา​เคาะ​ประตู​ถาม​ลูก​คุย​กับ​ใคร​อยู่

“ฉัน​สวด​มนต์​อยู่​จ้ะ​แม่” คำ​หล้า​โกหก​แม่​หน้าตา​เฉย แล้ว​บอก​แคน​ให้​รีบ​กลับ​ไป ถ้า​แม่​มา​เห็น​มี​หวัง​ไม่ได้​เจอ​กัน​ตลอด​ชีวิต​แน่ ยาย​สา​ชัก​สงสัย ร้อง​เรียก​คำ​หล้า​มา​เปิด​ประตู​ห้อง​ให้แคน​จำ​ใจ​รํ่า​ลา​หญิง​คน​รัก พุ่ง​ไป​ที่​หน้าต่าง​ห้อง บุญเหลือ ​กับ​บุญ​หลาย​ซึ่ง​คอย​ดู​ต้นทาง​อยู่​ข้าง​ล่าง​ร้อง​เรียก​แคน​เบาๆให้​ ลง​มา​ได้​แล้ว แคน​ทำท่า​จะ​ปีน​ออก​มา แต่​มีเสียง​ตา​สี​ดัง​ขึ้น

“นั่น​ใคร​วะ”

บุญ​หลาย​รีบ​บอก​แคน​อย่า​เพิ่ง​ลง​มา แล้ว​สอง​คนพี่น้อง​รีบ​วิ่ง​หา​ที่​ซ่อน​ตัว แคน​กำลัง​ปีน​ลง​ไป​ชะงัก มอง​ลง​มา​เห็นตา​สี​ ถือ​ปืน​เดิน​มา​หยุด​ใต้​หน้าต่าง เขา​รีบ​ผลุบ​กลับ​เข้า​มา​ใน​ห้อง​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​คำ​หล้า​เปิด​ประตู​ห้อง​พอดี แคน​กระซิบ​บอก​คำ​หล้า​ว่า “น้า​สีมา” หญิง​สาว​รีบ​ดัน​ประตู​ปิด​ตาม​เดิม

“อย่า​เพิ่ง​เข้า​มา​จ้ะ​แม่ ผ้านุ่ง​ฉัน​หลุด” คำ​หล้า​บอก​แคน​ให้​รีบ​หา​ที่​ซ่อน ชาย​หนุ่ม​มอง​ซ้าย​มอง​ขวา​รีบ​วิ่ง​ไป​หลบ​ใต้​เตียง ยาย​สา​เปิด​ประตู​ห้อง​เข้า​มา​เห็น​ลูก​สาว​ยืน​ตัว​แข็ง จ้อง​มอง​อย่าง​จับผิด คำ​หล้า​รีบ​กลบเกลื่อน​ชวน​แม่​ออก​ไปคุย​กัน​ข้าง​นอกข้าง​ใน​ห้อง​เธอ​มัน​ร้อนแล้ว​ฉุด​แขน​แม่​ให้​เดิน ยาย​สา​ไม่​ขยับ

“แต่​แม่​อยาก​คุย​ใน​นี้ มี​อะไร​ปิดบัง​แม่​หรือ​เปล่า”

คำ​หล้า​ส่าย​หน้า ยาย​สา​ไม่​เชื่อ​เดิน​ไป​เปิด​ตู้​เสื้อ​ผ้า​ดู​ไม่​เจอ​อะไร จาก​นั้น เดิน​ไป​ดู​ตาม​มุม​ต่างๆ ก่อน​จะ​จ้อง​มา​ที่​ เตียง​นอน แคน​เห็น​เท้า​ยาย​สา​เดิน​มา​ทาง​ตน​ใจ​เต้น​ระทึก...

ฝ่าย​บุญ​เหลือ​เห็น​ปืน​ใน​มือ​ตา​สี​กำลัง​ตรวจ​ดู​ตาม​มุม​ต่างๆ เข้า​มา​ใกล้​จุด​ที่​ตัว​เอง​กับ​น้อง​ซ่อน​อยู่ บุญ​หลาย​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​แกล้ง​ผลัก​ของ​ใกล้​มือ​ล้ม​ลง​แล้ว​วิ่ง​หนี​ไป​อีก​ทาง ตาสี​ ถือ​ปืน​ตรง​มา​ทันที บุญ​เหลือ​ค่อยๆคลาน​หนี​ไป​หลบ​อีก​มุม​หนึ่ง ตา​สี​เห็น​เงา​ตะ​คุ่มๆยก​ปืน​ขึ้น​ส่อง

“ถ้า​ไม่​ออก​มา​ดีๆ ฉัน​ยิง​ไส้​ทะลัก​แน่”

ขณะ​ที่​ยาย​สา​กำลัง​จะ​ก้ม​ดู​ใต้​เตียง มีเสียง​ปืน​ดัง​สนั่น​หวั่นไหว ก็​ตกใจ​รีบ​วิ่ง​ไป​ดู​ที่​หน้าต่าง เห็น​ตา​สี​ยืน​อยู่ ตะโกน ถาม​มี​อะไร บุญ​เหลือ​ที่​ซ่อน​ตัว​อยู่ ส่งเสียง​ร้อง​เหมือน​หมาถูก​ยิง “เอ๋งๆๆ” แล้ว​คลาน​หนี​ไป ตา​สี​หัน​ไป​ตอบ​เมีย​รัก​โดย​ไม่ทัน​สังเกต​เห็น​บุญ​เหลือ​ที่​คลาน​หนี​หาย​ไป​ใน​ความ​มืด

“หมา​น่ะ​แม่...สงสัย​มัน​จะ​มา​แอบ​ขโมย​กิน​ไก่” ตา​สี​ ว่า​แล้วกลับ​เข้า​บ้าน

คำ​หล้า​ได้ที​แกล้ง​อารมณ์​เสีย ฉุด​มือ​แม่​ที่​ยืน​งงอยู่ออกไป​จาก​ห้อง “แม่​คิดมาก เห็น​ไหม​ไม่​มี​อะไร​สัก​หน่อย ออก​ไป​ได้​แล้ว​ฉัน​ง่วง​แล้ว พรุ่งนี้​ต้อง​ตื่น​ไป​ช่วย​คุณ​สาย​ไหม​แต่​เช้า”

พอ​ประตู​ห้อง​คำ​หล้า​ปิด แคน​รีบ​ออก​จาก​ใต้​เตียง เตือนคำหล้าอย่า​ลืม​นัด​พรุ่งนี้​ที่​งาน​บุญบั้ง​ไฟ แล้ว​ขโมย​หอม​แก้ม​หญิงสาว​หนึ่งที​ ก่อน​จะ​วิ่ง​หนี​ไป​อย่าง​อารมณ์​ดี

ooooooo

เช้า​วันงาน​บุญ​บั้งไฟ แคน​ร้องเพลง​นำ​ขบวน​แห่บั้งไฟ​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​ลาน​แข่ง​ขัน โดย​มี​ชาวบ้าน​รวม​ทั้ง​บุญเหลือ บุญ​หลาย ​และ​คำ​หล้า​เซิ้ง​ตามหลัง​มา​อย่าง​สนุกสนาน พอ​ถึง​ลาน​แข่ง​ขัน ขบวน​เซิ้ง​เปิด​ทาง​ให้​ขบวน​บั้งไฟ​เข้าไป​ก่อน ทันที​ที่​แคน​ร้องเพลง​จบ บั้งไฟ​ก็​ถูก​จุดขึ้นฟ้า​ลูก​แล้ว​ลูก​เล่า​ ชาว​บ้าน​​ส่งเสียง​เชียร์​กัน​ครึกครื้น

แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​หัวร่อต่อ​กระซิก​ออก​จาก​กลุ่ม​ชาว​บ้าน​มา​สมทบ​กับ​บุญ​เหลือ​และบุญ​หลาย แต่​ทั้ง​สี่​คน​ต้อง​ชะงัก​เมื่อ​เห็น​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ดัก​รอ​อยู่

“ตัว​มาร​มา​อีก​แล้ว...เจอ​กัน​ที่​งาน​แม่​ครู​นะ​บัก​แคน เดี๋ยว​ทาง​นี้​พวก​ฉัน​จัดการ​เอง”

บุญ​เหลือ​พยักพเยิด​ให้​แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​ออก​ไป ศรีไพร​ฮึดฮัด​จะ​ตาม แต่​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ขวาง​ทาง​ไว้ ส่งเสียงเรียก​ชาว​บ้าน​ให้​มา​ต้อนรับ​ลูก​เถ้าแก่​เส็ง​หน่อย ​แล้ว​ร้องเพลง​จังหวะ​สนุกสนาน ชาว​บ้าน​กรู​กัน​เข้า​มา​เซิ้ง​ล้อม​หน้า​ล้อม​หลัง​ศรีไพร​ไว้ ดำ​กับ​ขาว​ช่วย​กัน​ชาว​บ้าน​เปิด​ทาง​ให้​ลูกพี่

แต่​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​เข้า​มา​ขวาง​อีก ดำ​กับ​ขาว​เปิดฉาก​ตะลุมบอน​กับ​บุญ​เหลือ​และ​บุญ​หลาย ​ทำให้​ศรี​ไพร​หนี​ไป​ได้ ชาว​บ้าน​เปลี่ยน​จาก​ร้องรำทำเพลง​มา​เป็น​เชียร์​มวย​แทน​อย่าง​เมามัน...

ด้าน​แคน​ดึง​มือ​คำ​หล้า​วิ่ง​หนี​คม​กระสุน​ของ​ปืน​ศรีไพร​มา​ถึง​ป่า​ริม​แม่น้ำ​มูล แล้ว​พา​กัน​เดิน​ลัดเลาะ​ไป​ตาม​พุ่ม​ไม้​หลบ​ไป​อีก​ทาง ศรี​ไพร​ตาม​ไม่​ลดละ​แหวก​พุ่ม​ไม้​ออก​มา​โผล่ตรง​ริม​แม่น้ำ​พอดี เดิน​ลุย​ลง​ไป​ใน​น้ำ ​กวาดตา​มอง​หา​แคน​กับ​คำหล้า โดย​ไม่​รู้​ว่า​ทั้ง​คู่​ดำ​น้ำ​ซ่อน​ตัว​อยู่​แถว​นั้น ศรี​ไพร​เดิน​ลุย​น้ำ​มา​หยุด​ใกล้ๆ คำ​หล้า​ตกใจ​สำลัก​น้ำ​จะทะลึ่ง​พรวด แต่​แคน​รั้ง​ตัวไว้​ทัน รีบ​ประกบ​ปาก​ต่อ​ลม​หายใจ​ให้

ฟองน้ำ​ผุด​ขึ้น​ด้าน​หลัง​ศรี​ไพร แต่​พอ​เขา​หัน​ไป​มอง​กลับ​ไม่​เห็น​ใคร​ก็​โมโห​กราด​ยิง​ไป​ทั่ว​ระบาย​อารมณ์​แค้น แคน​กับ​คำ​หล้า​ดำ​น้ำ​หนี​ไป​อีก​ทางหนึ่ง พอ​เห็น​ปลอดภัย สอง​หนุ่ม​สาว​ขึ้น​จาก​น้ำ หัวเราะ​กัน​สนุกสนาน​กระดุม​เม็ด​บน​ของ​เสื้อ​คำ​หล้า​เปิด​ออก​เผย​ให้​เห็น​แผลเป็น​จาก​ลูกปืน​ตรง​เนิน​อก คำ​หล้า​รีบ​ดึง​เสื้อ​ปิด​แต่​แคน​จับ​มือ​เธอไว้ เปิด​เสื้อ​ออก​ไล้​นิ้ว​ไป​บน​รอย​แผลเป็น ถาม​อย่าง​รู้สึก​ผิด​ว่า​เจ็บ​มาก​ไหม

“เจ็บ​ก็​ยอม เพราะ​เป็น​สิ่ง​ที่​ฉัน​เลือก​แล้ว”

แคน​อุ้ม​คำ​หล้า​มา​นอน​ใต้​ต้นไม้​ริม​แม่น้ำ​มูล ค่อยๆ บรรจง​จูบ​เธอ​ด้วย​ความ​รัก​หมด​หัวใจ

ooooooo

ที่​สถานีขนส่ง​หมอชิต พิณ​สะพาย​กระเป๋า​ใส่​เสื้อ​ผ้า มือ​ถือ​กระติก​ใส่​น้ำแข็ง​ใบ​เล็กๆใบ​หนึ่ง​ลงจาก​รถ​ทัวร์​มา​ยืน​เก้ๆกังๆ คน​ขับ​รถ​แท็ก​ซี่​เห็น​ปราด​เข้า​มา​ถาม​จะ​ไป​ไหน พิณ​ยื่น​ซอง​จดหมาย​ที่​มี​ที่​อยู่​ของ​เดือน​ให้​ดู

“โห...​อยู่​ตั้ง​ไกล เหมา 300 บาท​แล้วกัน”

พิณ​ไม่​มี​เงิน​มาก​ขนาด​นั้น ขอร้อง​แท็ก​ซี่​ช่วยบอก​ทาง​ไป​ที่​นั่น​ให้​ที...

พรุ่งนี้​บ้าน​ของ​แสวง​จะ​มี​พิธี​หมั้น​ระหว่าง​เดือน​กับ​สุด​เขต อัญชลี​สั่ง​สาว​ใช้​จัด​เตรียม​สถาน​ที่​อย่าง​บ้า​เห่อ ส่วน​เดือน​นั่งเขียน​จดหมาย​ถึง​คำ​หล้า​อยู่​ใน​ห้อง​นอน ระบาย​ความ​อัดอั้นตัน​ใจ​ที่​ตน​เอง​จะ​ต้อง​หมั้น​กับ​ผู้ชาย​ที่​ไม่ได้​รัก เธอ​ไม่​สามารถปฏิเสธ​ความปรารถนา​ดี​ของ​คุณ​ลุง​คุณ​ป้า แต่​เธอ​ก็​ไม่​อยากทรยศ​ความรู้สึก​ของ​ตัว​เอง​เช่น​กัน เดือน​เงย​หน้า​จาก​จดหมายที่​กำลัง​เขียน​อยู่ ด้วย​สีหน้า​เศร้าสร้อย

“ฉันจะ​ทำ​อย่างไร​ดี โกหก​ตัว​เอง​เพื่อ​ที่​จะ​ได้ชื่อ​ว่า เป็น​ผู้​มีความ​กตัญญู...หรือ​เลือก​ที่​จะ​ทำ​ตาม​หัวใจ​ปรารถนา​แม้​ต้อง​ถูก​ตราหน้า​ว่า​เป็น​คน​อกตัญญู แต่​ถ้า​ฉัน​เลือก​ที่​จะ​โกหก​ตัว​เอง ทรยศได้​แม้​กระทั่ง​คน​ที่​ฉัน​รัก​แล้ว​ต่อ​ไป...ฉัน​จะ​หาความ​จริง​จาก​ใคร​ที่ไหนได้”

เดือน​วาง​ปากกา ลุก​ขึ้น​สูด​ลม​หายใจ​เข้า​เต็ม​ปอด เพื่อ​รวบรวม​ความ​กล้า เดิน​ลง​ไป​หา​อัญชลี​เพื่อ​บอก​ยกเลิก​พิธี​หมั้น แต่​ยัง​ไม่ทัน​จะ​ได้​เอ่ย​ปาก พ่อ​กับ​แม่​ของ​เธอ​แวะ​มา​หา​เสีย​ก่อน   เดือน​โผ​กอด​ท่าน​ทั้ง​สอง​ด้วย​ความ​คิดถึง  แปลก​ใจ​พ่อ​กับ​แม่​มาได้​อย่างไร
“พ่อ​พา​แม่​มา​ตรวจ​ร่างกาย​แล้ว​บังเอิญ​ป้า​อัญชลี โทร.​ไป​บอก​ว่า​ลูก​กำลัง​จะ​มี​ข่าว​ดี ​พ่อ​กับ​แม่​ก็​เลย​รีบ​มา”

“แล้ว​​ไหน​สุด​เขต​ล่ะ​แม่​อัญ ฉัน​เคย​เห็นตั้งแต่​สมัยเด็กๆไม่​รู้​โต​ขึ้น​มา​จะ​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

อัญชลี​บอก​เพ็ง​ว่า​โทร.ไป​แล้ว เดี๋ยว​คง​มา ยัง​ไม่ทัน ขาดคำ มีเสียง​ร้อง​ทักทาย​เพ็ง​ดัง​ขึ้น เพ็ง​หัน​ไป​เห็น​มาลัย แต่งตัว​ส​ไต​ล์​คุณนาย​วิ่ง​รี่​เข้า​มา​หา​สีหน้า​ยิ้มแย้ม จาก​นั้น เพ็ง อัญชลี​กับ​มาลัย​เปิด​วง​สนทนา​กัน​อย่าง​สนุกสนาน​ตาม​ประสา​เพื่อน​ที่​ไม่ได้​เจอ​กัน​มา​เป็น​สิบ​ปี แต่​ความ​เป็น​เพื่อนของ​พวก​เธอยัง​แนบแน่น​ไม่​เปลี่ยน

เดือน​ยืน​ดู​อยู่​กับ​พ่อ เห็น​แม่​หัวเราะ​มี​ความ​สุข ก็​พลอย​สุขใจ​ไป​ด้วย เธอ​ไม่​เคย​เห็น​แม่​มี​ความ​สุข​อย่าง​นี้​มานาน​แล้ว บุญ​มอง​เมีย​รัก​สีหน้า​สลด เล่า​เรื่อง​ใน​อดีต​ให้​ลูก​ฟัง

“สาม​คน​นั่น​เขา​สนิท​กัน​มา​ตั้งแต่​สมัย​เรียน ตอน​นั้น​คุณ​นพ​พ่อ​ของ​สุด​เขต​มา​จีบ​แม่​ของ​ลูก แต่​แม่​ของ​ลูก​กลับ​ทิ้ง​อนาคต​ที่​กรุงเทพฯ​มา​แต่งงาน​กับ​พ่อ...ถ้า​แม่​ไม่​ทำ​อย่าง​นั้น บางที​แม่​ของ​ลูก​อาจจะ​มี​ความ​สุข มาก​กว่า​นี้​ก็ได้” บุญ​เสียง​เครือ  เดือน​สงสัย​ทำไม​พ่อ​ถึง​พูด​อย่าง​นั้น บุญ​ฝืน​ยิ้ม

“ลึกๆแม่​อาจจะ​เสียใจ​ก็ได้​ที่​แต่งงาน​กับ​พ่อ แม่​ถึง​อยาก​ให้​ลูก​มา​อยู่​กรุงเทพฯ...อย่า​ทำให้​แม่​ผิดหวัง​นะ​ลูก” บุญ​ลูบ​หัว​ลูก​ที่​โผ​กอด​เขา​แน่น เดือน​หนักใจ​ที่​ต้อง​แบก​ความ​หวัง​ของ​คน​ทั้ง​บ้าน​ไว้...

พิณ​ลง​จาก​รถ​เมล์ ต่อ​มอเตอร์ไซค์​รับจ้าง​หน้า​ปาก​ซอยมา​ถึง​บ้าน​แสวง​ตาม​ที่​แท็ก​ซี่​เขียน​บอก เขา​หยิบ​ซองจดหมายของ​เดือน​ออก​มา​ดู​บ้าน​เลข​ที่​เพื่อ​ความ​แน่ใจ เห็น​เลข​บ้านตรง​กัน​ยิ้ม​ดีใจ ทำท่า​จะ​กด​ออด เจี๊ยบ​กับ​อ้อย​จะ​ไป​จ่ายตลาด เดิน​ออก​มา​เจอ​ชาย​หนุ่ม​พอดี เจี๊ยบ​ถาม​จะ​มา​หา​ใคร พิณ​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ

อ้อย​ชิง​พูด​ขึ้น​ก่อน “แต่งตัว​อย่าง​นี้ สงสัย​จะเป็น​หลาน​ตาแช่ม​คน​ขับ​รถ”

ชาย​หนุ่ม​ก้ม​มอง​เสื้อ​ผ้า​กับ​รองเท้า​ของ​ตัว​เอง พบ​ว่า​มัน​แสน​จะ​เก่า​แม้​จะ​ดู​สะอาด​สะอ้าน​ก็ตาม พิณ​เกรง​จะ​ทำให้​เดือน​อับอาย เลย​โกหก​ว่า​มา​ผิด​บ้าน อ้อย​ปาก​เสีย​ขึ้น​มา​ทันที

“ฉัน​ก็​ว่า​แล้ว ​แต่งตัว​อย่าง​นี้​จะ​รู้จัก​คน​บ้าน​นี้​ได้​อย่างไร...ไป ไป๊...​อย่า​เกะกะ​หน้า​บ้าน”

พิณ​เดิน​คอตก​ออก​มา พอ​เห็น​สาว​ใช้​ทั้ง​สอง​คน​เดิน​คล้อย​หลัง เขา​หัน​กลับ​มา​มอง​บ้าน​แสวง พึมพำ​กับ​ตัว​เอง เดี๋ยวนี้​เดือน​อยู่​บ้าน​หลัง​ใหญ่​แล้ว ไม่​รู้​จะ​อาย​ที่​รู้จัก​คน​อย่าง​เขา​หรือ​เปล่า

ooooooo

พิณ​ยัง​ไม่​ยอม​ไป​ไหน​แอบ​ชะเง้อ​รอ​อยู่​หน้า​บ้าน​แสวง​ให้​เดือน​ออก​มา​เอง แต่​ไม่​เห็น​ออก​มา​สัก​ที จึง​หิ้ว​กระติก​ใส่​น้ำแข็ง​ไป​นั่ง​หลบ​แดด​อยู่​ข้าง​บ้าน ระหว่าง​นั้น รถ​ตู้​ที่​เดือน เพ็ง มาลัย​กับ​อัญชลี​นั่ง​ก็​แล่น​ออก​มา ​พิณ​เห็น​เดือน​นั่ง​อยู่​ใน​รถ​ดีใจ คว้า​กระติก​วิ่ง​ตาม​พลาง​ตะโกน​เรียก​แต่​เดือน​ไม่ได้​ยิน

มี​รถ​ตุ๊กตุ๊กแล่น​มา พิณ​รีบ​โบก​มือ​เรียก “พี่ๆตาม​รถ​คัน​นั้น​ไป”

รถ​ตุ๊กตุ๊กเร่ง​เครื่อง​ตาม​ไป​ติดๆแต่​ดัน​มี​รถ​ออก​จาก​ซอย​มา​ขวาง​ทาง​ไว้​พอ​รถ​ตุ๊กตุ๊กแซง​หน้า​รถ​คัน​นั้น​ได้ รถ​ตู้​ที่​เดือน​นั่ง​มา​ก็​หาย​ไป​แล้ว พิณ​ยัง​ไม่​หมด​หวัง บอก​ให้​รถ​ตุ๊กตุ๊กไป​ส่ง​ที่​วัด​แห่ง​หนึ่ง​แถว​นั้น...

แคน​นอน​หลับ​เพลิน​อยู่​ริม​แม่น้ำ​มูล​กับ​คำ​หล้า ​กว่า​จะ​รู้สึก​ตัว​ตื่น​เลย​เวลา​ขึ้น​แสดง​ใน​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ไป​แล้ว แคน​รีบ​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​ไป​ที่​งาน...ที่​ลาน​วัด สถาน​ที่​จัด​งาน​บวช​ลูก​ชาย​ผู้ใหญ่​สิน​ คำ​แป​ง​ขอโทษ​ผู้ใหญ่​สิน​ที่​แคน​หายตัว​ไป มา​แสดง​ไม่ทัน ปกติ​เขา​ไม่​เคย​ทำตัว​เหลวไหล​อย่าง​นี้

“ถ้า​แม่​คำ​แป​ง​ชี้แจง​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​แล้ว ฉัน​ก็​ไม่​ติดใจ​หรอก ส่วน​เรื่อง​บัก​แคน​ลอง​ถาม​แม่​สาย​ดู เห็น​ว่า​บัก​แคน​จะ​ไป​ช่วย​งาน​บุญ​บั้งไฟ”

“อะไร​นะ...บัก​แคน​ไป​ช่วย​พี่​สาย​แห่​บั้งไฟ” คำแปง​ ไม่​พอใจ​มาก เรียก​บุญ​หลาย​กับ​บุญ​เหลือ​ที่​เนื้อตัว​มอมแมม​เปื้อน​โคลน​จาก​การ​บู๊​กับ​ขาว​และ​ดำ​มา​ซัก​ถาม สอง​พี่น้อง​ปฏิเสธ​ไม่​รู้​ไม่​เห็น แคน​หาย​ไป​ไหน แต่​ท่าทาง​มี​พิรุธ คำ​แป​ง​เลย​จับ​ได้ เล่น​งาน​บุญ​เหลือ​กับ​บุญ​หลาย​ยับ

จังหวะ​นั้น แคน​วิ่ง​เข้า​มา​ถาม​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​เกิด​ขึ้น “แม่​ครู​ ฉัน​มา​แล้ว​จะ​เริ่ม​เล่น​กัน​เลย​ไหม”

คำ​แป​ง​ต่อว่า​แคน​ที่​รับ​งาน​นอก​แล้ว​ไม่​บอกกล่าว แคน​ฮึดฮัด​ขึ้น​มา​ทันที หา​ว่า​ศรี​ไพร​เอาเรื่อง​นี้​มา​ฟ้อง

“ทำไม​ต้อง​ไป​โทษ​คน​อื่น​ด้วย แค่​รับ​งาน​แล้ว​ไม่​บอก​ก็​แย่​แล้ว แต่​นี่​กลับ​ไม่​มี​ความ​รับผิดชอบ​จน​ทำให้​งาน​หลัก​เสียหาย​ไป​ด้วย อย่า​ลืม​สิ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ไม่ได้​มี​แค่​เธอ​คน​เดียว ทำ​อะไร​หัด​คิดถึง​คน​อื่น​บ้าง​เพราะ​ถ้า​มี​อะไร​เสียหาย​ มัน​ก็​เสียหาย​กัน​หมด​ทุก​คน ​ไม่​ใช่​แค่​เธอ​คน​เดียว”

แทน​ที่​แคน​จะ​สำนึก​กลับ​โทษ​คำ​แป​ง​ที่​ไม่​ยอม​บอก​เลิก​งาน​นี้​เอง ทั้งๆที่​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ได้​เงิน​ค่า​จ้าง​ไม่​ใช่​ทำ​ฟรี​แบบ​งาน​นี้ คำ​ก็​เงิน​สอง​คำ​ก็​เงิน ​คำ​แป​ง​ไม่​อยาก​ให้​แคน​คิด​แค่​นั้น หัวใจ​การ​เป็น​นัก​ร้อง​ไม่​ใช่​อยู่​ที่​เงิน​ทอง​หรือ​ชื่อเสียง​แต่​อยู่​ที่​เรา​ได้​สร้าง​ความ​สุข​และ​มอบ​สิ่ง​ที่​ดี​งาม​ผ่าน​เสียง​เพลง​ให้​ผู้คน​ต่างหาก

“เรื่อง​นั้น​ไม่​ต้อง​มา​สอน ที่​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ดัง​ได้​ทุก​วัน​นี้​ก็​เพราะ​ฉัน ถ้า​ไม่​มี​ฉัน​สัก​คน นัก​ร้อง​ตกอับ​อย่าง​แม่​ครู​ไม่​มี​วัน​พา​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​มา​ถึง​ทุก​วัน​นี้” แคน​ท​ระน​ง​ตน​เกิน​เหตุ

คำ​แป​ง​ฉุน​ขาด ตบ​หน้า​แคน​อย่าง​แรง​จน​หน้า​หัน แคน​ผละ​จาก​มา​ด้วย​อารมณ์​โกรธ​เช่น​กัน...

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน แคน​โดน​พ่อ​เล่น​งาน​ซ้ำ​อีก ยัง​อารมณ์​ค้าง​จาก​คำ​แป​ง​ไม่​หาย แคน​เลย​พาล​ทะเลาะ​กับ​พ่อ ยิ่ง​พ่อ​ห้าม​ไม่​ให้​เป็น​นัก​ร้อง ​แคน​ยิ่ง​มุ่ง​มั่น​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​ที่​มีชื่อ​เสียง​ให้​ได้ จะ​ได้​มี​เงิน​เยอะๆไป​ขอ​คำ​หล้า

แต่งงาน ตา​มา​ได้ยิน​ชื่อ​คำ​หล้า​ก็​ไม่​พอใจ โทษ​ที่​แคน​เป็น​แบบ​นี้​เพราะ​ถูก​คำ​หล้า​ปั่นหัว

“คำ​หล้า​ไม่ได้​ปั่นหัว​ฉัน แล้ว​ฉัน​ก็​รัก​การ​เป็น​นัก​ร้อง​เหมือน​ที่​ชอบ​คำ​หล้า แล้ว​พ่อ​ก็​ไม่​มี​วัน​จะ​ห้าม​ฉัน​ได้ ฉัน​จะ​เป็น​นัก​ร้อง​แล้ว​ก็​จะ​แต่งงาน​กับ​คำ​หล้า​ให้​ได้ คอย​ดู” แคน​พูด​จบ​เดิน​หนี ตา​มา​จะ​เดิน​ตาม​แต่​หน้ามืด หายใจ​ไม่ทัน ยาย​มี​ต้อง​เข้า​มา​ช่วย​ประคอง

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน คำ​หล้า​กลับ​ถึง​บ้าน​เห็น​ศรี​ไพร​นั่ง​ลอยหน้า​คุย​อยู่​กับ​พ่อ​และ​แม่​ของ​เธอ คำ​หล้า​เดา​ออก​ศรี​ไพร​ต้อง​มา​พูด​ปั่น​หู​พ่อ​อีก​แน่ๆ เป็น​จริง​อย่าง​คาด พ่อ​เชื่อ​คำ​ยุแหย่​ของ​ศรี​ไพร​หา​ว่า​เธอ​ไป​นอน​กับ​แคน​มา คำ​หล้า​พยายาม​อธิบาย​อย่างไร​ตา​สี​ก็​ไม่​ฟัง ด่า​ว่า​เธอ​ไม่​หยุด

คำ​หล้า​เจ็บ​ชํ้านํ้า​ใจ​เลย​พูด​ประชด “พ่อ​อยาก​ให้​ฉัน​มี​ผัว​มาก​ใช่​ไหม...ได้...ฉัน​ไป​นอน​กับ​พี่​แคน​มา​จริงๆ มี​อะไร​ไหม ฉัน​รัก​พี่​แคน ฉัน​อยาก​อยู่​กับ​พี่​แคน ฉัน​อยาก​เป็น​ของ​พี่​แคน พอใจ​พ่อ​หรือ​ยัง”

“ใน​ที่สุด​แก​ก็​หลุดปาก​ออก​มา​จน​ได้”

“อี​คำ​หล้า​มัน​ไม่ได้​ตั้งใจ​พูด​อย่าง​นั้น” ยาย​สา​พูด​แก้ตัว​ให้​ลูก ตา​สี​ตำหนิ​เมีย ให้ท้าย​ลูก​แบบ​นี้​ระวัง​มัน​จะ​ท้อง​ไม่​มี​พ่อ คำ​หล้า​พูด​ท้าทาย​ถ้า​พ่อ​อยาก​ให้​เธอ​ท้อง​ไม่​มี​พ่อ เธอ​จะ​ทำ​อย่าง​นั้น​ให้​ดู ตา​สี​โมโห​ปราด​เข้าไป​จะ​ตบ​สั่งสอน​ลูก​อีก  แต่​ยาย​สา​รั้ง​ตัว​ไว้  คำ​หล้า​เสียใจ  วิ่ง​ร้องไห้​ออก​ไป  ศรี​ไพร ​สบ​ช่อง​รีบ​วิ่ง​ตาม​จน​ทัน คว้า​ข้อ​มือ​เธอ​ไว้ ถาม​ว่า​ไป​นอน​กับ​แคน​มา​จริงๆหรือ คำ​หล้า​สะบัด​มือ​เขา​ออก

“ใน​ที่สุด​ฉัน​ก็​รู้​ว่า​ระดับ​สติปัญญา​พี่​สูง​ไม่​เกิน​หว่าง​ขา​จริงๆ สา​แก่​ใจ​แล้ว​ใช่​ไหม​ที่​เรื่อง​มัน​เป็น​แบบ​นี้”

“พี่​ไม่ได้​ตั้งใจ พี่​เป็น​ห่วง​เธอ กลัว​ว่า​ไอ้​แคน​มัน​จะ​ทำ​มิดีมิร้าย ก็​เลย​มา​บอก​ให้​ลุง​สี​ระวัง​ไว้”

คำ​หล้า​ไม่​สนใจ​ฟัง​คำ​ปลิ้นปล้อน​ตลบตะแลง​ของ​เขา ขยับ​จะ​เดิน​หนี ศรี​ไพร​เข้า​มา​ขวาง ถาม​ซํ้า​อีก​ครั้ง ตกลง​เธอ​ไป​นอน​กับ​แคน​มา​หรือ​เปล่า คำ​หล้า​หัน​ขวับ​มอง​หน้า​ศรี​ไพร​ อย่าง​ไม่​เกรง​กลัว

“ใช่...ฉัน​นอน​กับ​พี่​แคน​มา​แล้ว แล้ว​พี่​แคน​ก็​รู้​แล้ว​ว่า​ฉัน​ไม่​เคย​มี​อะไร​กับ​พี่ แล้ว​ก็​รู้​ด้วย​ว่า​พี่​มัน​เป็น​แค่​หมาหวงก้าง​ที่​พยายาม​จะ​ฉี่​รด​เครื่องบิน​เพื่อ​ประกาศ​ศักดา​ว่า​ตัว​เอง​แน่ แต่​ความ​จริง​แล้ว​ก็ได้​แต่​เห่า​แล้ว​ไถ​เสา​ไฟฟ้า​เล่น​แก้​คัน​ไป​วันๆ” คำ​หล้า​ด่า​ศรี​ไพร​อย่าง​เจ็บแสบ

“พูด​อย่าง​นี้​ท้า​พี่​ใช่​ไหม”

“ถ้า​อยาก​จะ​ซํ้า​รอย​พี่​แคน​ก็​เชิญ แต่​ฉัน​บอก​ไว้​ก่อน พี่​จะ​ได้​แต่​ตัว​ฉัน แต่​ไม่​มี​วัน​ได้​หัวใจ​ฉัน เพราะ​อะไร​รู้​ไหม เพราะ​ไม่​เคย​มี​เครื่องบิน​ลำ​ไหน​ตก​ใส่​หัว​หมา​อย่าง​พี่” คำ​หล้า​ด่า​แล้ว​เดิน​เชิด​กลับ​ไป ปล่อย​ให้​ศรี​ไพร​ขบ​กราม​แน่น​ด้วย​ความ​แค้น...

ขณะ​เดียวกัน ที่​กรุงเทพฯ พิณ​ขอ​อนุญาต​หลวง​พ่อ​ค้าง​ที่​วัด​แห่ง​นี้​หนึ่ง​คืน หลวง​พ่อ​ใจดี​หา​ที่​พัก​ให้ พิณ​กราบ​ขอบพระคุณ​ท่าน แล้ว​หยิบ​กระติก​นํ้า​มา​ริน​นํ้า​แข็ง​ละลาย​ออก ก่อน​เติม​นํ้า​แข็ง​ที่​ซื้อ​มา​ใหม่​ลง​ไป​แช่​ห่อ​ใบตอง​ที่​อยู่​ใน​นั้น​อย่าง​ทะนุถนอม

ooooooo

เช้า​วัน​งาน​หมั้น เดือน​แต่งหน้า​เสร็จ​แล้ว นั่ง​มอง​ตัว​เอง​ใน​กระจกเงา ถอน​หายใจ​ด้วย​ความ​เศร้า เพ็ง​เห็น​ลูก​นั่ง​หน้า​เศร้า​เข้า​มา​เตือน​ให้​ยิ้ม​ทำ​หน้า​ให้​มี​ความ​สุขสม​กับ​เป็น​วัน​หมั้น​หน่อย เดือน​ฝืน​ยิ้ม

“เดือน​อด​คิดถึง​บ้าน​เรา​ไม่ได้​จ้ะ​แม่ คิดถึง​แม่​นํ้า​มูล คิดถึง​ต้น​คูน แล้ว​ก็​คิดถึง...” เดือน​คิดถึง​พิณ​สีหน้า​ยิ่ง​สลด​ลง​ไป​อีก เพ็ง​เหมือน​รู้ทัน พูด​เตือนสติ

“ทุก​อย่าง​มัน​ผ่าน​ไป​แล้ว​นะ​เดือน ลูก​กำลัง​จะ​มี​ชีวิต​ใหม่ ถ้า​มัว​แต่​คิดถึง​อดีต​ที่​ผ่าน​มา เรา​จะ​เริ่ม​ต้น​ใหม่​ได้​อย่างไร... ไป​รีบ​แต่งตัว​ได้​แล้ว เดี๋ยว​ไม่ทัน​ฤกษ์​เก้า​โมง...ถึง​วัน​นี้​จะ​ยัง​ไม่​ใช่​วัน​แต่ง​ของ​ลูก แต่​แม่​ก็​มี​ความ​สุข​ที่สุด​ที่​เห็น​ลูก​ของ​แม่​กำลัง​จะ​เป็น​ฝั่ง​เป็น​ฝา ขอ​ให้​ลูก​มี​ความ​สุขมากๆนะ​จ๊ะ”
เดือน​ยิ้ม​เศร้า อด​คิดถึง​พิณ​ไม่ได้...

ขณะ​เดียวกัน พิณ​ถือ​กระติก​นํ้า​แข็ง​มา​ชะเง้อ​คอ​รอ​เดือน​อยู่​หน้า​บ้าน​แสวง อ้อย​กับ รปภ.​ช่วย​กัน​ขน​ขยะ​มา​ทิ้ง อ้อย​เห็น​พิณ​ก็​จำ​ได้ สงสัย​มา​ทำไม​อีก หรือ​จะ​เป็น​สาย​ให้​ขโมย เลย​ให้ รปภ.​เข้าไป​ถาม พิณ​อึกๆอักๆมี​พิรุธ รปภ.​กับ​อ้อย​จะ​ช่วย​กัน​จับ​ส่ง​ตำรวจ

“อย่า​ครับ​อย่า...ผม​ไป​แล้ว​ครับ ผม​ไป​แล้ว”

อาราม​รีบ​ร้อน พิณ​ไม่ทัน​เห็น​รถ​ของ​สุด​เขต​แล่น​เข้า​มา ถูก​รถ​เฉี่ยว​อย่าง​จัง​จน​ล้ม​กลิ้ง กระติก​นํ้า​แข็ง​ใน​มือตก ของ​กระจาย​เต็ม​พื้น พิณ​รีบ​เก็บ​ห่อ​ใบตอง​ขึ้น​มา​ปัด​ขี้​ฝุ่น ก่อน​จะ​เอา​แช่​ไว้​ใน​กระติก​นํ้า​แข็ง​อย่าง​เดิม

สุด​เขต​ใน​ชุด​หมั้น​สุด​เท่​ลง​จาก​รถ​เข้า​มา​โวย​ใส่ “ทีหลัง​เดิน​ให้​มัน​ดีๆหน่อย เดี๋ยว​ก็ได้​ถูก​รถ​ชน​ตาย​หรอก”

“ขอโทษ​ครับ...ขอโทษ” พิณ​ลุก​ขึ้น​ยืน​จัด​เสื้อ​ผ้า​ให้​เข้าที่

ขณะ​ที่​มาลัย กับ​นพ​ลง​มา​ดู​เหตุการณ์ อ้อย​ปรี่​เข้า​มา​ฟ้อง เห็น​ชาย​คน​นี้​มา​ด้อมๆมองๆหน้า​บ้าน​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน สงสัย​จะ​มา​ดู​ต้นทาง มาลัย​มอง​อย่าง​ไม่​เป็น​มิตร แต่​พอ​รู้​พิณ​เป็น​คน​อุบล​ฯบ้าน​เดียว​กับ​เธอ สีหน้า​เปลี่ยน​เป็น​ยิ้มแย้ม​ชวน​ให้​เข้าไป​ทำ​แผล​ใน​บ้าน​ก่อน แล้ว​สั่ง​อ้อย​หา​อะไร​ให้​พิณ​กิน​ด้วย

อ้อย​เดิน​นำ​พิณ​เข้า​มา​ใน​ครัว จัด​สำรับ​กับข้าว​ให้​กิน​อย่าง​เสีย​ไม่ได้ พิณ​เห็น​สาว​ใช้​อีก​สาม​คน​กำลัง​เตรียม​อาหาร​และ​เครื่อง​ดื่ม​วุ่น​อยู่ ถาม​อ้อย​บ้าน​นี้​มี​งาน​อะไร​กัน

“งาน​หมั้น​ลูก​สาว​เจ้าของ​บ้าน” อ้อย​ตอบ​แบบ​มะนาว​ไม่​มี​นํ้า

“เอ่อ...แล้ว​พี่​รู้จัก​คน​ชื่อ​เดือน​หรือ​เปล่า”

อ้อย​ชะงัก​หัน​มา​มอง​ด้วย​ความ​สงสัย “รู้จัก​สิ...ถาม​ทำไม”

พิณ​ยัง​ไม่ทัน​ตอบ เจี๊ยบ​ถือ​ถาด​ใส่​แก้ว​เปล่า​ที่​ใช้​แล้ว​เข้า​มา เรียก​อ้อย​ออก​ไป​ช่วย แขก​มา​กัน​เต็ม​บ้าน​แล้ว พวก​สาว​ใช้​ทั้งหมด​รีบ​ออก​ไป​ช่วย​เจี๊ยบ​เสิร์ฟ​เครื่อง​ดื่ม พิณ​เลย​ไม่​รู้​จะ​ถาม​หา​เดือน​จาก​ใคร...

ถึง​ฤกษ์​หมั้น ญาติ​ของ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย​มา​นั่ง​กัน​พร้อมหน้า แสวง​สั่ง​ให้​เด็ก​ไป​เชิญ​เดือน​ลง​มา อึดใจ เดือน​ใน​ชุด​ไทย​ประยุกต์​สวย​งาม​ราวกับ​นาง​ใน​วรรณคดี​เดิน​เข้า​มา​ใน​ห้อง​พิธี สุด​เขต​ถึง​กับ​ตะลึง​อ้า​ปาก​ค้าง ​มาลัย​แซว​ลูก​ชาย​ให้​หุบปาก​หน่อย​นํ้า​ลาย​จะ​ไหล​แล้ว สุด​เขต​รู้สึก​ตัว ทำ​เป็น​หงุดหงิด

“ผม​ไม่ได้​อะไร​สัก​หน่อย ถ้า​ไม่​ถูก​บังคับ ผม​ไม่​ยอม​หมั้น​ด้วย​หรอก” สุด​เขต​ทำ​เมิน มาลัย​ยิ้ม​อย่าง​รู้ทัน

ooooooo

ได้​เวลา​จะ​สวม​แหวนหมั้น พวก​สาว​ใช้​ต่าง​ตื่นเต้น รีบ​วางมือ​จาก​ทุก​อย่าง​วิ่ง​ออก​มา​ดู พิณ​มอง​ตาม นึก​เอะใจ​เดิน​ตาม​หลัง​พวก​สาว​ใช้​มา​ห่างๆ จน​มา​ถึง​ห้อง​รับแขก​ซึ่ง​ใช้​เป็น​ห้อง​ทำ​พิธี​หมั้น เขา​พยายาม​ชะเง้อ​มอง​เข้าไป​ข้าง​ใน ​เห็น​แต่​หัว​คน​บัง​เต็ม​ไป​หมด​เลย​ไม่​เห็น​สุด​เขต​กับ​เดือน​แลก​แหวนหมั้น​กัน พิณ​ขยับ​ตัว​หา​มุม​ใหม่​ อ้อย​หัน​มา​เห็น​เขา​เสีย​ก่อน ดุ​เสียง​เข้ม​มา​เกะกะ​ทำไม​แถว​นี้ แล้ว​ฉุด​แขน​พิณ​กลับ​เข้า​ครัว

“ผม​ซื้อ​ตั๋ว​รถ​ไว้​แล้ว​เดี๋ยว​จะ​ไป​ไม่ทัน​ก็​เลย​จะ​มาลา​คุณ​มาลัย”

“จะ​ไป​ไหน​ก็​ไป​เดี๋ยว​ฉัน​บอก​คุณ​มาลัย​ให้” อ้อย​ว่า​แล้ว​ขยับ​จะ​ออก​ไป พิณ​รั้ง​ไว้​ถาม​เรื่อง​เดือน​อีก​ครั้ง แต่​เธอ​ไม่​สนใจ​ตอบ​เดิน​ออก​ไป​ดื้อๆ พิณ​ได้​แต่​มอง​ตาม​ถอน​ใจ...

หลังจาก​ถ่ายรูป​ร่วม​กับ​ญาติ​ผู้ใหญ่​ไป​หนึ่ง​รูป เดือน​บอก​อัญชลี​ขอตัว​ไป​เข้า​ห้องน้ำ​ก่อน เธอ​เดิน​สวน​กับ​พิณ​

คน​ละ​ด้าน​ของ​ห้อง​ซึ่ง​ห่าง​พอควร พิณ​เห็น​เดือน​ทาง​หาง​ตา​ชะงัก รู้สึก​คุ้นๆ มอง​ด้าน​หลัง​หญิง​สาว​คลับคล้ายคลับคลา รีบ​เดินตาม กำลังอ้า​ปาก​จะ​เรียก นาย​สอน​คน​ขับ​รถ​ของ​มาลัย​เข้า​มา​ขัด จังหวะ​เสีย​ก่อน

“อยู่​นี่เอง​หา​ตั้ง​นาน...จะ​ไป​ไหน คุณ​มาลัย​ให้​ฉัน​ไป​ส่ง”

พิณ​สบ​โอกาส ถาม​สอน​รู้จัก​คน​งาน​บ้าน​นี้​ที่​ชื่อ​เดือน​บ้าง​ไหม สอน​รู้จัก​คน​รับ​ใช้​ที่​นี่​ทุก​คน​แต่​ไม่​เคย​ได้ยิน​ชื่อ​นี้​มา​ก่อน พิณ​จน​ปัญญา​ไม่​รู้​จะ​ถาม​ใคร...

พอ​รู้ตัว​ทำ​ตุ้มหู​หล่น​หาย เดือน​เดิน​ย้อน​กลับ​มา​ดู​เห็น​ตุ้มหู​ตก​พื้น​ก้ม​ลง​เก็บ เหมือน​จะ​เห็น​หลัง​พิณ​ไวๆ แต่​ไม่​แน่ใจ ถาม​นาย​สอน​ผู้ชาย​คน​นั้น​เป็น​ใคร นาย​สอน​ไม่​รู้จัก รู้​แค่​เขา​มา​จาก​อุบล​มา​ตาม​หา​เพื่อน​ชื่อ​เดือน  ​จะ​ขับ​รถ​ไป​ส่ง​ก็​ไม่​ยอม​บอก​จะ​ไป​ไหน เดือน​รู้ทัน​ที​ว่า​เป็น​พิณ รีบ​วิ่ง​ไป​​ดู​แต่​ไม่​เจอ ถาม​ รปภ.​ที่​เดิน​สวน​มา

“เห็น​ผู้ชาย​ตัว​สูงๆ หน้าตา​ท่าทาง​ดีผ่าน​มา​ทาง​นี้​หรือ​เปล่า”

“ผม​ไม่​แน่ใจ​ว่า​ใช่​คน​ที่​คุณ​เดือน​ว่า​หรือ​เปล่า แต่​เพิ่ง​ออก​ไป​เมื่อกี้​นี่เอง​ครับ”

เดือน​วิ่ง​ไป​หน้า​ประตู​รั้ว เห็น​แท็กซี่​คัน​หนึ่ง​เพิ่ง​จอด​รับ​คน​แล่น​ออก​ไป ตะโกน​เรียก​พิณ แต่​แท็กซี่​คัน​นั้น​ไป​ไกล​เกิน​กว่า​จะ​ได้ยิน​เสียงเรียก​ของ​เธอ เดือน​เดิน​หน้า​เศร้า​กลับ​เข้า​บ้าน พอ​พ้น​มุม​ตึก ก็​ชน​เข้า​กับ​ผู้ชาย​คน​หนึ่ง​อย่าง​จัง จน​ล้ม​ลง​ใน​อ้อม​แขน​ของ​ชาย​คน​นั้น เธอ​ดัน​ตัว​ออก​จึง​ได้​เห็น ผู้ชาย​คน​นั้น​คือ​พิณ​นั่นเอง

ทั้ง​สอง​คน​ต่าง​ดีใจ พิณ​คิด​ว่า​เรา​สอง​คน​จะ​ไม่ได้​เจอ​กัน​เสีย​แล้ว ตัดพ้อ​เดือน​ทำไม​เดือน​ถึง​ไม่​ตอบ​จดหมาย​ของ​เขา เดือน​ตอบ​ทุก​ฉบับ แปลก​ใจ​ที่​พิณ​ไม่ได้​รับ

“ช่าง​เถอะ ได้​เจอ​เดือน​พี่​ก็ดี​ใจ​มาก​แล้ว เป็น​อย่างไร​บ้าง​สบาย​ดี​ไหม แต่งตัว​สวย​จน​พี่​แทบ​จำ​ไม่ได้ มา​ช่วย​งาน​หมั้น​ลูก​สาว​เจ้าของ​บ้าน​หรือ” พิณ​มอง​เดือน​อย่าง​ชื่นชม เดือน​ไม่ทัน​จะ​ตอบ อัญชลี​เดิน​มา​ตาม​พอดี เดือน​เห็น​อัญชลี​มอง​สงสัย เลย​แนะนำ​พิณ​ให้​รู้จัก​อัญชลี​แม่​บุญธรรม​ของ​เธอ พิณ​ยกมือ​ไหว้​สวัสดี

“คุณ​ป้า​คะ นี่​พี่​พิณ เขา​เป็น...เอ่อ...พี่​ชาย​เดือน” เดือน​สีหน้า​ลำบาก​ใจ ส่วน​พิณ​มอง​เดือน​แปลก​ใจ

“ป้า​ไม่​ยัก​รู้​หนู​มี​พี่​ชาย​ด้วย...งั้น​ก็​เข้าไป​ถ่ายรูป​ด้วย​กัน​สิ​จ๊ะ ทุก​คน​รอ​อยู่”

เดือน​ถึง​กับ​หน้า​ถอดสี

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"
23 ม.ค. 2563

15:11 น.