ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พิณ​มอง​การ์ด​แต่งงาน​ของ​เดือน​กับ​สุด​เขต​ใน​มือ​แล้ว​เศร้า​ใจ​ยิ่ง​นัก อีก​ไม่​กี่​วัน​ผู้หญิง​ที่​เขา​รัก​หมด​หัวใจ​จะ​เป็น​ของ​คน​อื่น​แล้ว พิณ​ได้​แต่​นั่ง​ทอดอาลัย คำ​หล้า​เดิน​เข้า​มา​หา กำลัง​อ้า​ปาก​จะ​บอก​พิณ​ว่า​เธอ​จะ​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร แต่​ต้อง​หุบปาก​ไม่​พูด​เรื่อง​ตัว​เอง​เมื่อ​เหลือบ​เห็น​การ์ด​แต่งงาน​ของ​เดือน​กับ​สุด​เขต

“เดือน​ทำ​อย่าง​นี้​กับ​พี่​พิณ​ได้​อย่างไร เดือน​ใจร้าย​มาก”

“เดือน​ไม่ได้​ทำ​ผิด​ต่อ​พี่ พี่​เป็น​อดีต...ส่วน​ชื่อ​ผู้ชาย​ใน​การ์ด​เป็น​อนาคต​ของ​เดือน...เมื่อกี้​คำ​หล้า​จะ​บอก​อะไร​พี่” พิณ​รีบ​เปลี่ยน​เรื่อง​พูด

“เรื่อง​ของ​ฉัน​ไม่​สำคัญ​หรอก พี่​พิณ...ฉัน​รู้​นะ​พี่​กับ​เดือน​ยัง​รัก​กัน อย่า​ทรมาน​ตัว​เอง​กัน​เลย​จ้ะ คืนดี​กับ​เดือน​เถอะ” คำ​หล้า​เห็น​พิณ​นั่ง​นิ่ง สีหน้า​หม่นหมอง คิด​หา​ทาง​ช่วย...

ขณะ​เดือน​กำลัง​ง่วน​กับ​การ​จัด​เตรียม​ถ้วยชาม​ไว้​สำหรับ​เลี้ยง​อาหาร​แขกเหรื่อ คำ​หล้า​โผล่​เข้า​มา​ชวน​เดือน​ไป​ข้าง​นอก อ้าง​มี​เรื่อง​สำคัญ​จะ​คุย​ด้วย เดือน​กำลัง​ยุ่ง เอา​ไว้​คุย​กัน​ตอน​เธอ​เอา​การ์ด​แต่งงาน​ไป​ให้​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​แล้วกัน คำ​หล้า​ไม่​ยอม ขอ​ให้​เดือน​ไป​กับ​เธอ​เดี๋ยวนี้

ครู่​ต่อ​มา คำ​หล้า​พา​เดือน​มา​ที่​วัด​ประจำ​หมู่​บ้าน ทาง​วัด​มี​การ​จัด​งาน​ทำบุญ​สรงน้ำ​พระ​ต้อนรับ​เทศกาล​สงกรานต์ เธอ​บอก​ให้​เดือน​รอ​ตรง​นี้​ก่อน แล้ว​เดิน​ไป​หา​พิณ​ที่​ยืน​หัน​หลัง​ให้ พิณ​ต่อว่า​คำ​หล้า​ทันที

“หาย​ไป​ไหน​มา​คำ​หล้า ชวน​พี่​มา​ทำบุญ​แล้ว​ก็​บอก​ให้​พี่​รอ​อยู่​แถว​นี้ ส่วนตัว​เอง​หาย​ไป​เฉย​เลย”

“ฉัน​ไป​ตาม​คน​มา​ทำบุญ​กับ​พี่​จ้ะ...อยู่​โน้น​ไง” คำ​หล้า​พยักพเยิด​ให้​พิณ​หัน​กลับ​ไป​มอง​ด้าน​หลัง ชาย​หนุ่ม​เห็น​เดือน​ยืน​อยู่ ถึง​ได้​รู้​ว่า​ถูก​คำ​หล้า​หลอก​ให้​มา​เจอ​เดือน

“พี่​พิณ...เดือน...จะ​ทำ​อะไร​ก็​รีบ​ทำ​ซะ​นะ​ก่อน​จะ​สาย​เกินไป รัก​กัน​ก็​หา​ทาง​กลับ​มา​อยู่​ด้วย​กัน​ให้​ได้​อย่า​ยอม​แพ้​อุปสรรค” คำ​หล้า​พูด​จบ ผละ​จาก​ไป​ทิ้ง​ให้​พิณ​กับ​เดือน​อยู่​กัน​ตามลำพัง อดีต​คู่รัก​มอง​สบตา​กัน​ด้วย​สายตา​รัก​ใคร่ พิณ​เป็น​ฝ่าย​หลบตา หัน​หลัง​จะ​เดิน​หนี เดือน​เรียก​ไว้

“พี่​พิณ​จ๊ะ...ไหนๆก็​มา​แล้ว อยู่​ทำบุญ​กับ​ฉันนะ​จ๊ะ”

พิณ​ถอน​ใจ​เฮือก อยาก​หนี​เดือน​แต่​ไม่​เคย​หนี​พ้น​สัก​ครั้ง ทั้ง​สอง​คน​พา​กัน​เดิน​ไป​สรงน้ำ​พระ​ที่​ลาน​หน้า​วัด​ซึ่ง​ทาง​วัด​อัญเชิญ​พระ​พุทธรูป​จาก​ใน​โบสถ์​มา​ประดิษฐาน​ไว้

“คน​ยัง​มา​กัน​ไม่​เยอะ​นะ​จ๊ะ”

“อยู่​ระหว่าง​เดินทาง​น่ะ พรุ่งนี้​วัน​สงกรานต์ คน​คง​แน่น​วัด”

พิณ​ตัก​น้ำอบ​ไทย​ใส่​ขัน​ใบ​เล็กๆ​ให้​เดือน​สรงน้ำ​พระ มือ​ของ​ทั้ง​คู่​แตะ​กัน​พอดี เหมือน​มี​กระแส​ไฟฟ้า​วิ่ง​ผ่าน​ปลาย​นิ้ว พิณ​สะดุ้ง​ปล่อย​ขัน​น้ำตก​พื้น​ รีบ​ขอโทษ​เดือน แล้ว​ตัก​น้ำอบ​ให้​ใหม่

“สรงน้ำพระกับฉันนะจ๊ะพี่พิณ ปีนี้เราได้ทำบุญสงกรานต์ด้วยกัน เป็นปีสุดท้าย”

เดือน​มอง​พิณ​ด้วย​สายตา​เว้าวอน ชาย​หนุ่ม​ใจแทบ​ละลาย​ยอม​สรงน้ำ​ด้วย​ขัน​ใบ​เดียว​กับ​เธอ จาก​นั้นทั้ง​สอง​คน​จุด​ธูป​ไหว้​พระ​และ​ปิด​ทอง​ร่วม​กัน ถ้า​เป็น​เมื่อ​ก่อน​พิณ​คง​มี​ความ​สุขมาก แต่​ตอน​นี้​สถานะ​ของ​ทั้ง​คู่​เปลี่ยน​ไป​แล้ว เขา​ต้อง​คอย​ระวัง​ตัว​แจ ไม่​อยาก​ทำให้​เดือน​ตกเป็น​ขี้ปาก​ชาว​บ้าน

ooooooo

อากาศ​เดือน​เมษายน​ร้อน​ตับ​แตก แสวง​ซึ่ง​เคย​อยู่​แต่​ใน​ห้อง​แอร์​เย็นๆ มา​เจอ​อากาศ​แบบ​นี้​ถึง​กับ​เหงื่อ​ซก​บ่น​ร้อน​ไม่​หยุด อัญชลี​แนะ​ให้​ไป​กระโดด​ลง​แม่น้ำ​มูล​จะ​ได้​คลาย​ร้อน บุญ​อาสา​จะ​ขี่​จักรยาน​ไป​ส่ง

“ขืน​ว่ายน้ำ​ตอน​กลางวัน​แสกๆขึ้น​มา​ได้​ตัว​ดำ​ปี๋ เดี๋ยว​วัน​แต่งงาน​หนู​เดือน​ผม​ไม่​หล่อ”

“แหม...อย่าง​กับ​ตัว​คุณ​ขาว​จั๊วะ​อย่าง​นั้น​แห​ละ​ค่ะ คุณ​น่ะ​ผิว​สอง​สี​นะ” อัญชลี​กระเซ้า

ระหว่าง​นั้น สุด​เขต มาลัย กับ​นพ​ขับ​รถ​กลับ​จาก​ไป​เอา​ชุด​แต่งงาน​ใน​เมือง บุญ​สั่ง​ญาติ​ของ​ตน​เอง​เอาน้ำ​เย็น​ใน​กระติก​มา​ให้​นพและ​มาลัย​ดื่ม มาลัย​ร้อง​ห้าม

“ไม่​ต้อง​หรอก​จ้ะ​ตา​บุญ ฉัน​ตัก​เอง​ก็ได้​จ้ะ ไม่​ต้อง​ทำ​เหมือน​เรา​เป็น​แขก​หรอก อีก​ไม่​กี่​วัน​เรา​ก็​จะ​เกี่ยวดอง​เป็น​ครอบครัว​เดียวกัน​แล้ว”

สุด​เขต​หิ้ว​ชุด​แต่งงาน​ของ​เขา​กับ​ของ​เดือน​เดิน​เข้า​บ้าน อัญชลี​เห็น​ชุด​แต่งงาน​ของ​เดือน​แล้ว​อด​นึกถึง​ตอน​ที่​เพ็ง​ใส่​ใน​วัน​แต่งงาน​ไม่ได้

“วัน​นั้น​แม่​เพ็ง​สวย​มาก....ตอน​นี้​ลูก​สาว​เอา​ชุด​ใส่​แต่งงาน​แม่​มา​ใส่ ก็​ต้อง​สวย​เหมือน​แม่”

“แน่​อยู่​แล้ว​คุณ แม่​ลูก​เขา​สวย​เหมือน​กัน” แสวง​เสริม

สุด​เขต​ขอตัว​จะ​เอา​ชุด​ไป​ให้​เดือน​ลอง เผื่อ​ต้อง​เอา​กลับ​ไป​แก้​ที่​ร้าน แต่​พอ​รู้​จาก​บุญ​ว่า​เดือน​ไม่​อยู่​ไป​วัด​กับ​คำ​หล้า สุด​เขต​นิ่ว​หน้า​ด้วย​ความ​แปลก​ใจ ตัดสินใจ​ออก​ไป​ตาม

ooooooo

ที่​ลาน​วัด​ประจำ​หมู่​บ้าน พิณ​ยื่น​ซอง​การ์ด​แต่งงาน​คืนให้​เดือน

“พี่​ใส่​ซอง​แล้ว วัน​งาน​คน​ต้อง​เยอะ พี่​กลัว​ไม่​มี​โอกาส​คุย​กับ​เดือน พี่​อยาก​ให้​เดือน​กับ​มือ​พี่​เอง...พี่​ขอ​อวย​พร​ให้​เดือน​กับ​คุณ​สุด​เขต​มี​ความ​สุข อยู่​ด้วย​กัน​จน​แก่​เฒ่า มี​ลูก​เต็ม​บ้าน​หลาน​เต็ม​เมือง​นะ​จ๊ะ”

เดือน​ได้​ฟัง​คำ​อวย​พร​จาก​พิณ​แล้ว​น้ำตา​จะ​ร่วง แต่​ต้อง​กล้ำกลืน​เอา​ไว้

“เมื่อ​ไหร่​พี่​ได้​เป็น​ลุง เดือน​ส่งข่าว​มา​บอก​พี่​ด้วย​นะ​จ๊ะ พี่​จะ​ให้​ของ​รับขวัญ​หลาน...พี่​ไป​ก่อน​ล่ะ​จ้ะ”

เดือน​มอง​พิณ​เดิน​จาก​ไป​อย่าง​อาลัยอาวรณ์ ก้ม​มอง​ซอง​การ์ด​แต่งงาน​ใน​มือ ก่อน​จะ​วิ่ง​ตาม​มา​ร้อง​เรียก​พิณ​ให้​รอ​ก่อน ทั้ง​คู่​มอง​สบตา​กัน​ด้วย​สายตา​เต็ม​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​รัก อยาก​จะ​โผ​กอด​กัน​ใจ​จะ​ขาด แต่​ทำ​ไม่ได้ เดือน​ค่อยๆ ยื่น​ตัว​การ์ด​ข้าง​ใน​ซอง​ให้​พิณ

“พี่​ลืม​เก็บ​ไป​จ้ะ”

“ไม่ได้​ลืม...พี่​ไม่​อยาก​เก็บ​ไว้” พิณ​พูด​ด้วย​น้ำเสียง​ขม​ขื่น​ใจ

เดือน​กลั้น​น้ำตา​ต่อ​ไป​ไม่​ไหว ปล่อย​โฮ พิณ​ต้อง​กะ​พริบ ตา​ถี่ๆไม่​ให้​น้ำตา​ไหล ไม่​อยาก​ให้​เดือน​รู้ เขา​เอง​ก็​เสียใจ​ไม่​น้อย​ไป​กว่า​เธอ

“ฉัน​ฝัน​มา​ตลอด​ว่า​สัก​วัน ฉัน​กับ​พี่​พิณ​จะ​ได้​เดิน​แจก​การ์ด​แต่งงาน​ของ​เรา”

“ความ​ฝัน​ก็​คือ​ความ​ฝัน​จ้ะ​เดือน ทุก​คน​ต้อง​อยู่​บน​ความ​จริง แม้​ความ​จริง​จะ​ทำให้​เรา​เจ็บปวด​ก็ตาม”

“คำ​ว่า​เจ็บปวด​ยัง​น้อย​ไป มัน​เป็น​ความ​ทุกข์​มหาศาล​ที่​ฉัน​ต้อง​แบก​รับ​ไป​ทั้ง​ชีวิต เป็น​ความ​ทุกข์​ที่​ฉัน​เลือก​ที่​จะ​เดิน​ไป​หา​มัน​เอง เพราะ​ฉัน​ไม่​อาจ​ทำ​ตาม​ความ​ฝัน​ของ​ตัว​เอง​ได้ พี่​พิณ​จ๋า...มี​สิ่ง​หนึ่ง​ที่​ฉัน​อยาก​ให้​พี่​รับ​รู้​ไว้...ฉัน​รัก​พี่...และ​จะ​รัก​ตลอด​ไป ไม่​มี​ใคร​หรือ​สิ่ง​ไหน​ใน​โลก​นี้​จะ​มา​เปลี่ยนแปลง​ความ​รัก​ที่​ฉัน​มี​ต่อ​พี่​ได้  ​พี่​พิณ​คือ​ผู้ชาย​คน​เดียว​ที่​อยู่​ใน​หัวใจ​ฉัน” เดือน​พรั่งพรู​ความ​ใน​ใจ​ออก​มา​หมดเปลือก

สุด​เขต​มา​ตาม​หา​เดือน ได้ยิน​เธอ​บอก​รัก​พิณ​เต็ม​สอง​หู เสียใจ​มาก​รีบ​หัน​หลัง​เดิน​กลับ พิณ​หัน​มา​เห็น​ด้าน​หลัง​สุด​เขต​ไวๆตกใจ รีบ​บอก​เดือน​ให้​ตาม​ไป​ดู เดือน​วิ่ง​ตาม​สุด​เขต​ทัน​ตรง​ที่​จอด​รถ เกรง​เขา​จะ​เข้าใจ​ผิด​รีบ​อธิบาย​ว่า​เธอ​ไม่ได้​แอบ​มา​หา​พิณ เรา​สอง​คน​เจอ​กัน​โดย​บังเอิญ สุด​เขต​ปรับ​สีหน้า​และ​น้ำเสียง​ให้​เป็น​ปกติ

“ไป​คุย​กับ​พิณ​ต่อ​เถอะ​เดือน”

“คุณ​ได้ยิน​ฉัน​คุย​กับ​พี่​พิณ​หรือ​คะ” เดือน​ใจคอ​ไม่​ดี

“ได้ยิน​อะไร​หรือ ฉัน​เดิน​ไป​เห็น​เธอ​คุย​กับ​พิณ​ก็​เดิน​ออก​มา​เลย ไ​ม่อ​ยาก​รบกวน​น่ะ”

“คุย​จบ​แล้ว​ค่ะ...เรา​กลับ​กัน​เถอะ” เดือน​เปิด​ประตู​เข้าไป​นั่ง​ใน​รถ สุด​เขต​เหลือบ​เห็น​พิณ​รีบ​เดิน​ไป​หา ​เดือน​วิตก​กังวล​ไม่​รู้​เขา​จะ​ไป​พูด​อะไร​กับ​พิณ มอง​ตาม​ไม่​วาง​ตา สุด​เขต​พูด​กับ​พิณ​อย่าง​ไม่​อ้อมค้อม

“รู้​กัน​แค่​เราสอง​คน​นะ​พิณ เมื่อกี้​ผม​ได้ยิน​เดือน​บอก​คุณ​ว่า​เดือน​รัก​คุณ​มาก”

พิณ​ตกใจ รีบ​พูด​แก้ตัว​ให้​เดือน “แต่​เดือน​รัก​คุณ​มาก​กว่า​ถึง​ได้​แต่งงาน​กับ​คุณ”

“ไม่​ต้อง​พูด​ให้​ผม​ดีใจ​หรอก​พิณ ผม​ชิน​ซะ​แล้ว​กับ​การ​เป็น​พระรอง พูด​ตามตรง​เลย​นะ ผม​ไม่​อยาก​เสีย​เดือน​ไป ผม​รัก​เดือน​มาก แต่​ถ้า​เดือน​มา​บอก​ผม​ว่า​ต้องการ​ล้มเลิก​การ​แต่งงาน ผม​ก็​ไม่​ขัดข้อง”

“ล้ม​งาน​แต่ง​ไม่ได้​นะ​ครับ การ์ด​ก็​แจก​ไป​แล้ว เดือน​จะ​เสียหาย”

“ผม​จะ​รักษา​ชื่อเสียง​เดือน บอก​ทุก​คน​ว่า​ผม​เป็น​ฝ่าย​ทิ้ง​เดือน​ไป​เอง พิณ...ผม​ขอ​เอา​เกียรติ​ของ​ลูกผู้ชาย​เป็น​ประกัน ถ้า​เดือน​ตัดสินใจ​เลือก​คุณ ผม​จะ​ไม่​รั้ง​ไว้ ผม​จะ​คืน​เดือน​ให้​คุณ”

สุด​เขต​เดิน​กลับ​มา​ที่​รถ​ทำ​เหมือน​ไม่​มี​อะไร​ทั้งที่​ใจ​ปวดร้าว เดือน​สงสัย​เขา​พูด​อะไร​กับ​พิณ ชาย​หนุ่ม​โกหก​ว่า​แค่​ไป​ทักทาย​เฉยๆ พิณ​ไม่สบาย​ใจ เกรง​งาน​แต่งงาน​ของ​เดือน​กับ​สุด​เขต​จะ​พัง​เพราะ​ตน​เอง

ooooooo

พิณ​กะ​จะ​มา​ต่อว่า​คำ​หล้า​ที่​วาง​แผน​หลอก​ให้​เขา​ไป​เจอ​เดือน​จน​สุด​เขต​ตาม​มา​เห็น แต่​พิณ​กลับ​ต้อง​ตกใจ​แทบ​ช็อก​เมื่อ​รู้​จาก​ตา​สี​ว่า​คำ​หล้า​จะ​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร เขา​ตำหนิ​เธอ​อย่าง​แรง​ที่​ตัดสินใจ​โง่ๆแบบ​นั้น

“พี่​ว่า​ฉัน​โง่​ก็​ยอม ฉัน​จะ 20 แล้ว ไม่​แต่ง​ตอน​นี้​ฉัน​ก็​ต้อง​ค้างเติ่ง​อยู่​บน​คาน”

“อย่า​มา​ดื้อ​ตาใส   เอา​เหตุผล​ข้างๆคูๆมา​หลอก​พี่ บอก​พี่​มา​สิ  ทำไม​ยอม​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร แคน​รู้​เข้า​จะ​ช้ำใจ​แค่​ไหน​รู้​ไหม”

“โอ๊ย...พี่​แคน​ไม่​แยแส​ฉัน​หรอก​จ้ะ เมื่อ​วัน​ก่อน​ฉัน​ไป​หา​พี่​แคน​ใน​เมือง พี่​แคน​ไม่​แม้แต่​ทัก​ฉัน​สัก​คำ ดัง​แล้ว​ลืมตัว​ลืม​คน​เคย​รัก ลืม​คน​ที่​เฝ้า​รอ แล้ว​ฉัน​จะ​เสีย​เวลา​รอ​พี่​แคน​ไป​อีก​ทำไม”

“เลย​ประชด​รัก​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร คำ​หล้า​ว่า​พี่​ทรมาน​ตัว​เอง​ปล่อย​ให้​เดือน​แต่ง​กับ​คน​อื่น แต่​คำ​หล้า​กลับ​จะ​เอา​ตัว​เอง​ไป​ลง​นรก​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร”

“อยู่​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​ไม่​ทุกข์​หรอก​จ้ะ​เพราะ​ฉัน​ไม่ได้​รัก​มัน มัน​ทำร้าย​จิตใจ​ฉัน​ไม่ได้ แต่​กับ​พี่​แคน​ไม่ได้​อยู่​ด้วย​กัน แต่​พี่​แคน​ทำร้าย​จิตใจ​ฉัน​ ทำให้​ฉัน​ร้องไห้​ได้​ทุก​วี่​ทุก​วัน ฉัน​ไป​เก็บ​เสื้อ​ผ้า​ล่ะ เดี๋ยว​ไอ้​ศรี​ไพร​จะ​มา​รับ”

คำ​หล้า​วิ่ง​หนี​ขึ้น​บ้าน​ไป​ดื้อๆ พิณ​เป็น​ห่วง​เธอ​มาก บอก​ให้​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ช่วย​กัน​ห้าม​ลูก​สาว อย่า​ปล่อย​ให้​เธอ​ไป​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร ตา​สา​ว่า​มี​คน​ที่​ห้าม​คำ​หล้า​ได้​คน​เดียว​แต่​เขา​ไม่​กลับ​มา​ห้าม พิณ​รู้​ดี​ตา​สี​หมาย​ถึง​แคน ต้อง​ทำ​อะไร​สัก​อย่าง จะ​ปล่อย​ให้​คำ​หล้า​ไป​อยู่​กับ​ศรี​ไพร​ไม่ได้​เด็ดขาด

ooooooo

เดือน​กลับ​ถึง​บ้าน รีบ​ลอง​สวม​ชุด​แต่งงาน​ให้​มาลัย​กับ​อัญชลี​ช่วย​ดู พอดี​หรือ​ยัง อัญชลี​ทักท้วง ตรง​เอว​เสื้อ​หลวมไป​หน่อย แต่​ไม่​ต้อง​ส่ง​ไป​แก้​ที่​ร้าน​ให้​เสีย​เวลา​ เธอ​กับ​มาลัย​ช่วย​กัน​เย็บ​ประเดี๋ยวเดียว​ก็​เสร็จ แล้ว​นึก​ขึ้น​ได้ เอา​เครื่อง​เพชร​มา​ให้​เดือน​สวม​วัน​แต่งงาน จะ​ไป​หยิบ​มา​ให้

“ฉัน​ก็​เอา​เครื่อง​เพชร​มา​ให้​ว่าที่​ลูกสะใภ้​เหมือน​กัน เรา​ให้​หนู​เดือน​ลอง​สวม​ดู​แล้วกัน​ว่า ​เครื่อง​เพชร​ของ​ใคร​เข้า​กับ​ชุด​หนู​เดือน​มาก​กว่า”

สุด​เขต​เข้า​มา​หา​เดือน​พอดี มาลัย​เลย​ฝาก​เดือน​ไว้​กับ​ลูก​ชาย​ครู่​หนึ่ง เธอ​กับ​อัญชลี​จะ​ไป​หยิบ​เครื่อง​เพชร​มา​ให้​เดือน​ลอง​ จังหวะ​นั้น มีเสียง​เอะอะ​ดัง​มา​จาก​หน้า​บ้าน สุด​เขต​กับ​เดือน​ออก​มา​ดู เห็น​บุญ​กำลัง​ออกปาก​ไล่​พิณ​ไป​ให้​พ้นๆ พิณ​ไม่​ไป​ไหน​ทั้งนั้น เขา​มี​เรื่อง​สำคัญ​จะ​ขอร้อง​สุด​เขต​ให้​ช่วย แล้ว​เล่า​เรื่อง​คำ​หล้า​กับ​แคน​ให้​นัก​ร้อง​หนุ่ม​ฟัง สุด​เขต​ไม่​รอ​ช้า รีบ​คว้า​มือ​ถือ​โทร.​หา​ผู้จัดการ​ส่วนตัว​ของ​แคน

“ผม​สุด​เขต​นะ​ครับ อยู่​กับ​แคน​หรือ​เปล่า ให้​แคน​มา​พูด​สาย​หน่อย​มี​เรื่อง​ด่วน”

ผู้จัดการ​รีบ​ส่ง​มือ​ถือ​ให้​แคน บอก​ว่า​สุด​เขต​มี​ธุระ​จะ​คุย​ด้วย แต่​พอ​รับ​สาย​แคน​ต้อง​แปลก​ใจ​ที่​กลับกลาย​เป็น​พิณ​มา​พูด​แทน

“กลับ​บ้าน​เดี๋ยวนี้​แคน  คำ​หล้า​จะ​แต่งงาน​กับ​ไอ้​ศรี​ไพร วัน​นี้”

“หลอก​กัน​เล่น​แล้ว​พิณ คำ​หล้า​เกลียด​ไอ้​ศรี​ไพร​มาก ไม่​แต่ง​กับ​มัน​หรอก”

“คำ​หล้า​ประชด​แก เลย​จะ​แต่ง​กับ​มัน ถ้า​แก​คิด​ว่า​ฉัน​หลอก​เล่น​ก็​ไม่​ต้อง​กลับ​มา ปล่อย​ให้​คำ​หล้า​ตกเป็น​เมีย​ไอ้​ศรี​ไพร​ไป” พิณ​ว่า​ประชด

แคน​ฟัง​น้ำเสียง​จริงจัง​ของ​พิณ​แล้ว คง​ไม่ได้​ล้อ​เขา​เล่น สั่ง​ให้​คน​ขับ​รถ​ตี​รถ​กลับ​อุบลฯ​ทันที ผู้จัดการ​ไม่​ยอม​ให้​แคน​เบี้ยว​งาน​นี้​เด็ดขาด ถ้า​คิดถึง​แฟน รอ​เสร็จ​งาน​ก่อน​แล้ว​ค่อย​ไป​หา แคน​ไม่​สน ปีน​ข้าม​เบาะ​ไป​ที่นั่ง​แถว​ที่​สอง เพื่อ​จะ​เปิด​ประตู​รถ​ตู้ คนใน​รถ​ช่วย​กัน​จับ​วุ่นวาย​ไป​หมด แต่​ไม่​มี​ใคร​เอาอยู่ แคน​เปิด​ประตู​รถ​ตู้​จน​ได้ แถม​ทำท่า​จะ​กระโดด​ลง​ไป​ทั้งๆที่​รถ​ยัง​แล่น ผู้จัดการ​ร้อง​ลั่น

“ยอม​แล้ว​เว้ยๆ...กลับ​อุบลฯ​ก็ได้”

คน​ขับ​รถ​เลี้ยว​กลับ​ตาม​คำสั่ง​ของ​ผู้จัดการ รถ​ตู้​แล่น​มา​ได้​สัก​พัก ต้อง​ติด​แห​ง็ก​ไม่​ขยับ​ไป​ไหน เพราะมี​อุบัติเหตุ​รถ​ชน​กัน​หลาย​คัน​ปิด​ถนน​ทุก​ช่อง แคน​ร้อน​ใจ​ลง​ไป​บอก​รถ​ที่​จอด​ขวาง​ให้​ช่วย​ขยับ​รถ เขา​มี​ธุระ​สำคัญ​ต้อง​รีบ​ไป​จัดการ ไม่​มี​ใคร​สนใจ​มัว​แต่​เถียง​กัน​หน้า​ดำ​คร่ำเคร่ง​ว่า​ใคร​ผิด​ใคร​ถูก แคน​กลับ​ไป​ที่​รถ​ตู้

“รถ​แล่น​ไป​ต่อ​ไม่ได้ ฉัน​จะ​ไป​หา​รถ​เอา​ข้าง​หน้า​นะ”

แคน​วิ่ง​ป​รู๊ด​ออก​ไป​ทันที​ไม่ฟังเสียง​ทัดทาน​ของ​ผู้จัดการ​ตัว​เอง วิ่ง​ไป​ตาม​ถนน​สาย​หลัก​มุ่ง​หน้า​สู่​จังหวัด​อุบลฯ คอย​โบก​รถ​ที่​แล่นผ่าน​ไป​มา กว่า​จะ​มี​รถ​สัก​คัน​ใจดี​จอด​รับ เล่น​เอา​แคน​เหงื่อ​ตก

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน พิณ​เห็น​คำ​หล้า​หิ้ว​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​ลง​มา​จาก​บ้าน​ตรง​เข้า​ยื้อยุด​ขอร้อง​ให้​ทบทวน​เรื่อง​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร​อีก​ที แคน​กำลัง​เดินทาง​กลับ​มา​แล้ว คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ​ว่า​แคน​จะ​กลับ​มา​หา​เธอ ป่านนี้​หลง​ระเริง​กับ​ชื่อเสียง​ไป​แล้ว สุด​เขต​ช่วย​พูด​เกลี้ย​กล่อม​คำ​หล้า​อีก​แรง

“คิว​งาน​แคน​แน่น​มาก เลย​กลับ​มา​หา​คำ​หล้า​ไม่ได้ ผม​รู้​เพราะ​ผม​ช่วย​ดู​คิว​งาน​ให้​แคน”

“ผู้ชาย​ก็​เข้า​ข้าง​กัน ฉัน​ไม่​เชื่อ​คุณ​หรอก คุณ​สุด​เขต”

“น้อยใจ​พี่​แคน ก็​ว่า​พี่​แคน​ตอน​ที่​เขา​กลับ​มา​สิ อย่า​หนี​ไป​แต่งงาน​กับ​ศรี​ไพร” เดือน​ทักท้วง

“ที​เดือน​ยัง​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​ที่​เดือน​ไม่รักได้​​เลย ทำไม​ฉัน​จะ​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​ที่​ฉัน​เกลียด​ไม่ได้”

เดือน​โดน​คำ​หล้า​ยอกย้อน​ถึง​กับ​อึ้ง จังหวะ​นั้น ศรี​ไพร​กับ​สมุน​ขับ​รถ​มา​ถึง​พอดี ศรี​ไพร​จัดแจง​ฝากเนื้อฝากตัว​กับ​ตา​สี​และ​ยาย​สา​ใน​ฐานะ​ว่าที่​ลูกเขย คำ​หล้า​รำคาญ เร่ง​ศรี​ไพร​รีบ​พา​เธอ​ไป​แต่งงาน​ไวๆ

“อุวะ...เจ้าสาว​ข้า​ใจร้อน​เป็นไฟ...ไป​กัน​จ้ะ​ยอด​รัก”

ศรี​ไพร​โอบ​เอว​คำ​หล้า​จะ​พา​ไป​ขึ้น​รถ พิณ​จับ​แขน​เธอ​ไว้​ไม่​ยอม​ให้​ไป สอง​หนุ่ม​ยื้อยุด​คำ​หล้า​กัน​ไป​มา ศรี​ไพร​ยั​วะ ต่อย​พิณ​โครม ดำ​กับ​ขาว​ช่วย​ลูกพี่​รุม​ทำร้าย​พิณ สุด​เขต​ทน​ดู​พิณ​โดน​รุม​ไม่ได้​เข้าไป​ช่วย คำ​หล้า​เหลืออด​ตะโกน​สั่ง​ให้​ทุก​คน​หยุด​ต่อสู้​กัน​ได้​แล้ว สอง​ฝ่าย​ผละ​ออก​จาก​กัน

“พี่​พิณ...ขอบใจ​ที่​พี่​เป็น​ห่วง แต่​ฉัน​โต​แล้ว​พึ่ง​ตัว​เอง​ได้”

“แปล​เป็น​ไทย​ให้​ฟัง​นะ คำ​หล้า​บอก​เอ็ง​ว่า อย่า​สอด” ศรี​ไพร​ด่า​พิณ​แล้ว​หัน​มา​ชวน​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ว่าที่​พ่อตา​แม่ยาย​ไป​เป็น​สักขีพยาน​การ​แต่งงาน​ของ​เขา​กับ​คำ​หล้า...

พิธี​แต่งงาน​ของ​คำ​หล้า​กับ​ศรี​ไพร​จัด​แบบ​ประเพณี​จีน คู่​บ่าว​สาว​จุด​ธูป​ไหว้​ฟ้า​ดิน​และ​วิญญาณ​เถ้าแก่​เส็ง ไม่​มี​ญาติ​พี่น้อง​ฝ่าย​เจ้าบ่าว​มา​แม้แต่​คน​เดียว ศรี​ไพร​ยก​น้ำ​ชา​มา​เคารพ

ตา​สี​กับ​ยาย​สา ตา​สี​ทน​ไม่ได้​ปัด​ถ้วย​น้ำ​ชา​กระเด็น ศรี​ไพร​โมโห เงื้อ​หมัด​จะ​ต่อย แต่​กลับ​เปลี่ยนใจ

“เห็นแก่​ที่​เป็น​พ่อตา​ข้า แต่​อย่า​มี​ครั้ง​ที่​สอง” ศรี​ไพร​ขู่​แล้วหัน​มา​ทำ​พิธี​ต่อ

พิณ เดือน​กับ​สุด​เขต​ยืน​ดู​อยู่​หน้า​บ้าน​ศรี​ไพร พิณ​กระวนกระวาย​ใจ​มาก​เมื่อ​ไหร่​แคน​จะ​มา​ถึง​สัก​ที สุด​เขต​โทร.​ไป​ถาม​ผู้จัดการ​ของ​แคน ได้ความ​ว่า​แคน​แยก​ไป​หาร​ถก​ลับ​มา​ที่​นี่เอง​นาน​แล้ว...ฝ่าย​แคน​กว่า​จะ​มา​ถึง​หมู่​บ้าน เย็น​ย่ำ​ใกล้​มืดลง​รถ​ได้​ก็​วิ่ง​หน้า​ตั้ง​เข้า​หมู่​บ้าน

ooooooo

มืด​แล้ว​ได้​เวลา​ศรี​ไพร​กับ​คำ​หล้า​ต้อง​เข้า​ห้อง​หอ ศรี​ไพร​ตกแต่ง​ห้อง​หอ​ด้วย​ผ้า​สี​แดง​ตาม​ประเพณี​จีน​ทุก​อย่าง​ใน​ห้อง​เป็น​สี​แดง​ไป​หมด ตา​สี​กับ​ยาย​สา​มา​ส่งตัว​คำ​หล้า​เข้า​ห้อง​หอ​อย่าง​เสีย​ไม่ได้ คำ​หล้า​นึก​หวั่น​ขอร้อง​ให้​พ่อ​กับ​แม่​อยู่​ด้วย​กัน​ก่อน แต่​ศรี​ไพร​ไม่​ยอม

“ได้​เวลา​ส่งตัว​แล้ว...ไอ้​ดำ ไอ้​ขาว พา​น้า​สี​กับ​น้า​สา​ไป​ส่ง​บ้าน แล้ว​ไล่​ไอ้​พวก​กาก​เดน​ที่​อยู่​หน้า​บ้าน​ข้า​กลับ​ไป​ด้วย บอก​ว่า​ข้า​จะ​เข้า​หอ​กับ​เมีย”

พอ​ดำ​กับ​ขาว​พา​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​ออก​จาก​ห้อง​หอ ศรี​ไพร​รีบ​ปิด​ประตู​ห้อง​ล็อก ตา​สี​กับ​ยาย​สา​พยายาม​ทุบ​ประตู​เรียก​ให้​ศรี​ไพร​เปิด ดำ​กับ​ขาว​รีบ​ลาก​สอง​ผัว​เมีย​ถูลู่ถูกัง​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง คำ​หล้า​ขอร้อง​ศรี​ไพร​ให้​รอ​ก่อน​ได้​ไหม ตอน​นี้​เธอ​ยัง​ไม่​พร้อมจะ​เข้า​หอ​ด้วย

“เนื้อ​เข้า​ปาก​เสือ เสือ​ไม่​กลืน​ลงคอ​ก็​โง่​เต็ม​ทน”

คำ​หล้า​หวาด​กลัว​เดิน​หนี​ไป​รอบ​ห้อง ศรี​ไพร​เดิน​ไล่​อย่าง​สนุกสนาน ยิ่ง​เธอ​หนี เขา​ยิ่ง​พอใจ ศรี​ไพร​วิ่ง​ไล่​จน​หนำใจ​แล้ว​ดึง​คำ​หล้า​มา​ที่​เตียง​ลงมือ​ปลุกปล้ำ ทันใดนั้น ประตู​ห้อง​ถูก​ถีบ​โครม แคน​เข้า​มา​กระชาก​ศรี​ไพร​ออก​จาก​คำ​หล้า แล้ว​รัว​กำปั้น​ใส่​ไม่​ยั้ง

สอง​หนุ่ม​ต่อสู้​กัน​อย่าง​ดุเดือด ​ข้าวของ​ใน​ห้อง​หอ​ที่​ตกแต่ง​ไว้​อย่าง​สวย​งาม​พัง​ยับ ศรี​ไพร​สู้​แคน​ไม่ได้​ถูก​จับ​มัด​มือ​มัด​ขา​ติด​กับ​เตียง ก่อน​จะ​ชิง​ตัว​คำ​หล้า​ไป ศรี​ไพร​ได้​แต่​มอง​ตาม แค้น​ใจ​มาก

ooooooo

แคน​พา​คำ​หล้า​มา​ส่ง​บ้าน ขอบคุณ​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์​ทั้งหลาย​ที่​คำ​หล้า​ปลอดภัย ถ้า​เขา​มา​ช้า​กว่า​นี้​นิดเดียว เธอ​คง​โดน​ศรี​ไพร​รังแก​ไป​แล้ว คำ​หล้า​พูด​ประชด​ว่า​ศรี​ไพร​ไม่ได้​รังแก​เธอ แต่​เธอ​เต็มใจ​แต่งงาน​กับ​เขา​เอง

“ผู้ชาย​คน​เดียว​ที่​คำ​หล้า​ต้อง​เข้า​หอ​ด้วย​คือ​พี่​แคน​คน​นี้ ก่อน​กลับ​กรุงเทพฯ​พี่​จะ​ให้​พ่อ​แม่​มา​สู่ขอ​คำ​หล้า แล้ว​พา​คำ​หล้า​ไป​อยู่​กรุงเทพฯ​ด้วย​กัน”

“ขอ​ฉัน​ไป​อยู่​ด้วย​แล้ว​ก็​ทิ้งๆขว้างๆฉัน​เหมือน​อย่าง​ที่​ผ่าน​มา​น่ะ​หรือ ฉัน​ไม่​เอา​หรอก...พี่​รู้​ไหม...หลาย​ปี​มา​นี่ ฉัน​เหงา​แค่​ไหน เห็น​คน​รัก​เขา​เดิน​จูงมือ​กัน ​แต่​ฉัน​ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​พี่” คำ​หล้า​ตัดพ้อ น้อยใจ

“พี่​จะ​ไม่​ทิ้ง​คำ​หล้า​ไป​ไหน​อีก​แล้ว​จ้ะ  พรุ่งนี้​เรา​ไป​เล่น​น้ำ​สงกรานต์​ที่​วัด​กัน หวาน​ชื่น​ให้​คู่​อื่นๆอิจฉา​ตา​ร้อน​กัน​ไป​เลย” แคน​ออดอ้อน​เอาใจ

“ไม่​กลัว​แฟน​เพลง​เห็น​หรือ”

“เห็น​ก็ดี​สิ พี่​จะ​ได้​ประกาศ​ไป​เลย​ว่า​พี่​มี​แฟนแล้วและ ก็รักแฟน​มาก​ด้วย”

“โกหก”

“ยัง​ไง​พี่​ก็​จะ​รอ​คำ​หล้า​อยู่​ที่​วัด”

“ดี...พี่​จะ​ได้​ลิ้มรส​ชาติ​การ​รอ​คอย​บ้าง” คำ​หล้า​พูด​จบ

วิ่ง​เข้า​บ้าน

พิณ​แวะ​มา​ดู​คำ​หล้า​ได้ยิน​ทุก​คำ​ที่​คู่รัก​คุย​กัน แนะ​แคน​ให้​หมั่น​ง้อ เดี๋ยว​คำ​หล้า​ก็​หาย​โกรธ แคน​ไม่​คิด​อย่าง​นั้น คำ​หล้า​เป็น​หญิง​ใจเด็ด เขา​เกรง​เธอ​จะ​ไม่​ให้อภัย​เขา พิณ​เข้า​มา​ตบ​บ่า​แคน​ให้​กำลังใจ...

ครู่​ต่อ​มา แคน​กลับ​ถึง​บ้าน​ตรง​ไป​กราบ​เท้า​พ่อ​กับ​แม่ พร้อม​กับ​ยื่น​เงิน​ปึก​ใหญ่​ที่​ได้​จาก​น้ำพักน้ำแรง​ตัว​เอง​ให้ ยาย​มี​ถาม​อย่าง​ห่วงใย​ว่า​เดินสาย​ร้องเพลง​เหนื่อย​ไหม แคน​พยัก​หน้า เหนื่อย​สายตัว​แทบ​ขาด​ต้อง​กิน​ต้อง​นอน​บน​รถ​ตลอด ตา​มา​บอก​ให้​แคน​เก็บ​เงิน​จำนวน​นี้​ไว้​เป็น​ค่า​สินสอด​สู่ขอ​คำ​หล้า

“ฉัน​ตั้งใจ​เอา​เงิน​นี้​มา​ให้​พ่อ​กับ​แม่​จ้ะ ส่วน​เงิน​สินสอด ฉัน​กำลัง​จะ​ได้​เงิน​ค่า​ร้องเพลง​อีก​ก้อน”

“ไอ้​ศรี​ไพร​มัน​วนเวียน​จ้อง​จะ​เอา​คำ​หล้า​เป็น​เมีย ข้า​อยาก​ให้​เอ็ง​รีบ​ตบแต่ง​กับ​คำ​หล้า​แล้ว​พา​คำ​หล้า​ไป​ให้​ห่าง​จาก​ไอ้​ศรี​ไพร​มัน”

“ทำ​ตาม​ที่​พ่อ​บอก​เถอะ​บัก​แคน พ่อ​แม่​ไม่​อยาก​ได้​เงิน​ได้​ทอง​จาก​เอ็ง​สัก​บาท ขอ​แค่​เอ็ง​กลับ​มา​เยี่ยม​บ้าน​บ้าง เรา​สอง​คน​ก็​ชื่น​ใจ​แล้ว”

“บุญ​ของ​ฉัน​ที่​เกิด​มา​เป็น​ลูก​ของ​พ่อ​กับ​แม่” แคน​ก้ม​กราบแทบ​เท้า​พ่อ​กับ​แม่​อีก​ครั้ง​อย่าง​ซาบซึ้ง​ใจ

ooooooo

ใน​วัน​สงกรานต์ บรรยากาศ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​คึกคัก ชาว​บ้าน​ส่วน​หนึ่ง​พา​กัน​เข้า​วัด​ทำบุญ​สรงน้ำ​พระ​อีก​ส่วน​หนึ่ง​สาด​น้ำ​เล่น​สงกรานต์​กัน​อย่าง​สนุกสนาน แคน​พา​พ่อ​กับ​แม่​มา​ทำบุญ​ที่​วัด ชะเง้อ​มอง​หา​คำ​หล้า​ไม่​เห็น​แม้แต่​เงา​ของ​เธอ ตา​มา​มั่นใจ​ว่า​คำ​หล้า​ต้อง​มา แนะ​แคน​ให้​ลอง​เดิน​หา​เดี๋ยว​ก็​เจอ ชาว​บ้าน​เห็น​แคน​

นัก​ร้อง​ขวัญใจ​ของ​พวก​ตน ต่าง​รุมล้อม​ขอ​ประ​แป้ง

“ลูก​เรา​ดัง​อย่าง​กับ​ดารา​แน่ะ​พ่อ” ยาย​มี​กับ​ตา​มา​มอง​ลูก​ชาย​อย่าง​ปลาบปลื้ม...

บน​ศาลา​วัด​แห่ง​เดียวกัน เดือน บุญ สุด​เขต​กับ​ครอบครัว รวม​ทั้ง​อัญชลี​และ​แสวง​มา​ร่วม​ทำบุญ​กระดูก​ให้​เพ็ง เดือน​เห็น​ยัง​ไม่​มี​ที่​กรวดน้ำ​อาสา​ไป​หยิบ​ให้ บุญ​เจอ​ตา​สุก​เพื่อน​เก่า​แก่​ไม่ได้​เจอ​กัน​นาน ขอ​ปลีกตัว​ไป​คุย​กับ​เพื่อน​ก่อน จะ​ได้​บอก​ข่าว​เดือน​จะ​แต่งงาน พอ​บุญ​กับ​เดือน​คล้อย​หลัง แสวง​แอบ​นินทา

“ท่าทาง​บุญ​แก​ดีใจ​มาก​เลย​นะ​ครับ​ที่​หนู​เดือน​จะ​แต่งงาน เมื่อ​วาน​ผม​ไป​ตลาด​กับ​แก แก​เที่ยว​พูด​ว่า​อีก​หน่อย​จะ​มี​หลาน​ให้​อุ้ม​แล้ว”

อัญชลี​หัน​ไป​กระเซ้า​สุด​เขต “รีบ​ทำให้​บุญ​แก​สม​หวัง​ไวๆนะ​คะ”

“มี​หลาน​เร็วๆก็ดี​ลูก แม่​ยัง​พอ​เลี้ยง​ไหว”

“อ้าว...ต้อง​แย่ง​กัน​หน่อย​แล้ว​คุณ​มาลัย หนู​เดือน​ก็​เหมือน​ลูก​ฉัน ฉัน​เป็น​ยาย​ก็​อยาก​เลี้ยง​หลาน​เหมือน​กัน” ยัง​ไม่ทัน​ไร มาลัย​ว่าที่​คุณ​ย่า​กับ​อัญชลี​ว่าที่​คุณ​ยาย​แย่ง​กัน​เป็น​คน​ดูแล​หลาน แสวง​เลย​หา​ทางออก​ให้ เพื่อ​ความ​ยุติธรรม​ของ​ทั้ง​สอง​ฝ่าย ให้​สลับ​วัน​กัน​เลี้ยง​หลาน​คน​ละ​วัน

สุด​เขต​เห็น​พวก​ผู้ใหญ่​พูด​คุย​เรื่องงาน​แต่งงาน​กับ​เรื่อง​มี​หลาน​กัน​อย่าง​ชื่นมื่น​แล้ว​หนักใจ เพราะ​รู้​ว่า​เดือน​ไม่ได้​อยาก​แต่งงาน​หรือ​อยาก​สร้าง​ครอบครัว​กับ​ตน นิ่ง​คิด​อยู่​อึดใจ ก่อน​ตัดสินใจ​เดิน​ไป​หา​เดือน​เพื่อ​สะสาง​เรื่อง​ค้าง​คา​ใจ แต่​พอ​เห็น​หน้า​หญิง​คน​รัก เขา​กลับ​ไม่​กล้า​พูด​กับ​เธอ​ตรงๆว่า​เขา​ได้ยิน​ที่​เธอ​พูด​กับ​พิณ​เมื่อ​วาน ได้​แต่​พูด​อ้อม​ไป​อ้อม​มา

“ถ้า​เธอ​มี​เรื่อง​เก็บ​ไว้​ใน​ใจ ถึง​เวลา​ต้อง​พูด​แล้ว​เดือน อีก 4 วัน​ก็​จะ​ถึง​วัน​แต่งงาน​ของ​เรา​แล้ว”

“ฉัน​ไม่​เข้าใจ​ที่​คุณ​พูด​ค่ะ”

“ผู้ใหญ่​คาด​หวัง​กับ​เรา​มาก ถ้า​เกิด​มี​เหตุ​ให้การ​แต่งงาน​ถูก​ยกเลิก​กะทันหัน ​ผู้ใหญ่​ต้อง​ผิดหวัง​โดยเฉพาะ​พ่อ​เธอ”

“อะไร​ทำให้​คุณ​คิด​ว่าการ​แต่งงาน​ของ​เรา​จะ​ถูก​ยกเลิก​คะ”

“หัวใจ​เธอ​บอก​ว่า​อย่างไร​ล่ะ​เดือน”

“หัวใจ​ฉัน​บอก​ว่า​อีก​ไม่​กี่​วัน ฉัน​จะ​แต่งงาน​กับ​คุณ​ค่ะ”

ถึง​เดือน​จะ​ให้​คำ​ยืนยัน แต่​สุด​เขต​อด​เป็น​กังวล​ไม่ได้ งาน​แต่งงาน​ของ​เขา​กับ​เดือน​อาจจะ​ไม่​มี​ก็ได้

ooooooo

ใน​เวลา​เดียวกัน ขณะ​ที่​คน​อื่นๆสนุกสนาน​กับ​เทศกาล​วัน​สงกรานต์ พิณ​กลับ​นั่ง​ซึม​อยู่​ใน​ห้อง​พัก​คน​เดียว ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​อยาก​ให้​พิณ​ลืม​เรื่อง​ทุกข์​ใจ พา​กัน​เอา​ปืน​ฉีด​น้ำ​มา​ฉีด​ใส่​ พิณ​บ่น​อุบ


“หมอ​ไหม​ก็​เป็น​ไป​กับ​ครู​ตะวัน​ด้วย”

“วัน​นี้​วัน​สงกรานต์ ไป​เล่น​สาด​น้ำ​กัน​เถอะ​พิณ”
“ไม่​มี​แก่​ใจ​เล่น​จ้ะ​หมอ”

“ผิดหวัง​เรื่อง​ความ​รัก​ไม่​เห็น​ต้อง​ทำให้​เรื่อง​อื่นๆใน​ชีวิต​หม่นหมอง​ไป​ด้วย​เลย” ครู​ตะวัน​อยาก​ให้​พิณ​หาย​เศร้า​เลย​ฉีด​น้ำ​ใส่​เป็น​การ​ใหญ่

สาย​ไหม​นึก​สนุก​ช่วย​ครู​ตะวัน​อีก​แรง ข้าวของ​ใน​ห้อง​พิณ​เปียก​น้ำ​ไป​หมด พิณ​รีบ​เอา​ผ้า​มา​ซับ​หนังสือ​เห็น​กระดาษ​โน้ต​พับ​ครึ่ง​วาง​อยู่​ใกล้​ประตู​ห้อง หยิบ​ขึ้น​มา​เช็ดน้ำ พอ​พลิก​ออก​อ่านจึง​เห็น​ว่า​เป็น​โน้ต​ที่​ทอง​สา​เขียน​บอก​ที่​ซ่อน​ปืน​ซึ่งศรี​ไพร​ใช้​ยิง​บัว​ผัน

พิณ​ไม่​รอ​ช้า​ชวน​ครู​ตะวัน​และ​สาย​ไหมตรง​ไป​ยัง​จุด​ที่​ทอง​สา​เขียน​บอก​ไว้​ใน​กระดาษ​โน้ต จาก​นั้น​ทั้ง​สาม​คน​ช่วย​กัน​ขุด​หา​ปืน เจอ​ห่อ​อย่าง​เรียบร้อย​ไว้​ใน​ผ้า

“ถึง​เวลา​ที่​ไอ้​ศรี​ไพร​ต้อง​ชดใช้​ความ​ผิด” พิณ​มอง​ปืน​ใน​มือ​สีหน้า​เอาเรื่อง

ooooooo

ขณะ​แคน​กำลัง​ชะเง้อคอ​มอง​หา​คำ​หล้า​อยู่​ที่​ลาน​หน้า​วัด ศรี​ไพร​ขับ​รถ​แหวก​ฝูง​ชน​เข้า​มา​หา​อย่าง​บ้า​คลั่ง ชัก​ปืน​ออก​มา​จะ​ยิง​แคน ชาว​บ้าน​พา​กัน​หลบ​เข้าที่​กำบัง​กัน​โกลาหล

“ใคร​ไม่​เกี่ยว​ถอย​ไป ข้า​จะ​ฆ่า​ไอ้​คน​ที่​มัน​หยาม​เกียรติ​ข้า” ศรี​ไพร​ตะโกน​ก้อง ตา​มา​เอา​ตัว​บัง​ลูก​ชาย​ไว้

“ยิง​ข้า​เลย​ไอ้​ศรี​ไพร ระบาย​ความ​แค้น​ลง​มา​ที่​ข้า​ให้​หมด แล้ว​เลิก​จอง​เวร​จอง​กรรม​ลูก​ข้า​เสียที”

“อยาก​ไป​ยมโลก​นัก งั้น​ฉัน​จะ​ซื้อ​ตั๋ว​ไป​ให้​แล้ว​จะ​ส่ง​ลูก​ชาย​ลุง​ตาม​ไป​ติดๆ”

ศรี​ไพร​หัน​ปืน​เล็ง​ตา​มา ยัง​ไม่ทัน​จะ​เหนี่ยว​ไก​หลวง​พ่อ​เข้า​มา​ขอ​บิณฑบาต​ชีวิต​ตา​มา​กับ​แคน​ไว้ ถึง​ศรี​ไพร​จะ​ชั่วช้าก็​ยัง​พอ​มี​จิตสำนึก​ไม่​ลงมือ​ฆ่า​แคน​ใน​วัด เอา​ปืน​จี้​บังคับ​แคน​ขึ้น​รถ​ของ​เขา​ขับ​ออก​ไป สวน​กับ​คำ​หล้า​ที่​แต่งตัว​สวย​เตรียม​มา​เล่น​น้ำ​สงกรานต์​กับ​แคน ศรี​ไพร​จอด​รถ เอา​ปืน​จ่อ​หัว​แคน​ให้​คำ​หล้า​ดู

“ข้า​ไม่ได้​เอ็ง  ใคร​หน้า​ไหน​ก็​ต้อง​ไม่ได้” ศรี​ไพรว่า​แล้ว​ขับ​รถ​ออก​ไป​อย่าง​รวดเร็ว

ตา​มา​กับ​ยาย​มี​วิ่ง​ออก​มา​จาก​วัด เห็น​ศรี​ไพร​บึ่ง​รถ​ไป​ไกล​แล้ว ยาย​มี​ใจเสีย ขอร้อง​คำ​หล้า​หา​ทาง​ช่วย​แคน​ด้วย คำ​หล้า​เห็น​รถ​ของ​สุด​เขต​จอด​อยู่​หน้า​วัด รีบ​วิ่ง​ตรงไป​ยัง​ศาลา​วัด ซึ่ง​อยู่​อีก​ด้าน​หนึ่ง​ของ​ลาน​จอด​รถ ผู้คน​ใน​นี้​เลย​ไม่​รู้​ว่า ​เมื่อ​ครู่​ศรี​ไพร​บุก​มา​จับ​ตัว​แคน​ไป คำ​หล้า​ปรี่​เข้าไป​หา​สุด​เขต ขอร้อง​ให้​ช่วย​แคน​ด้วย...

ไม่​นาน​นัก สุด​เขต​ขับ​รถ​พา​เดือน​กับ​คำ​หล้า​มา​ถึง​ทาง​จะ​เลี้ยว​ไป​บ้าน​ศรี​ไพร เจอ​พิณ ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​ปั่น​จักรยาน​สวน​ออก​มา คำ​หล้า​ร้อง​บอก​พิณ​ว่า

“ไอ้​ศรี​ไพร​จับ​พี่​แคน​ไป พวก​เรา​กำลัง​จะ​ไป​ช่วย”

“พวก​พี่​เพิ่ง​ไป​บ้าน​ศรี​ไพร​มา มัน​ไม่​อยู่​บ้าน”

คำ​หล้า​คิด​ไม่​ออก ศรี​ไพร​จะ​จับ​ตัว​แคน​ไป​ไว้​ที่ไหน พิณ​แนะ​ให้​แยก​กัน​ตาม​หา

ooooooo

ศรี​ไพร​กับ​สมุน​มาร​ขาว​มาร​ดำ​ช่วย​กัน​ลาก​แคน​ไป​ยัง​เรือ​หางยาว​ที่​จอด​เทียบ​ท่า​ริม​แม่น้ำ​มูล

“ฆ่า​เอ็ง​แล้ว ข้า​จะ​เอา​ศพ​ไป​ทิ้ง​ใน​แม่น้ำ​โขง ศพ​เอ็ง​จะ​ได้​ไม่​ลอย​ขึ้น​มา​เหมือน​ศพ​นัง​บัว​ผัน”

แคน​ขัดขืน​ไม่​ยอม​ลง​เรือ ศรี​ไพร​เอา​ด้าม​ปืน​ฟาดหัว​แคน​จน​ทรุด แล้ว​สั่ง​ให้​ดำ​กับ​ขาว​ลาก​ลง​เรือ...

ด้าน​ครู​ตะวัน พิณ​ และ​สาย​ไหม​ขี่​รถ​จักรยาน​มา​ตาม​ถนน​เลียบแม่น้ำ​มูล เห็น​แคน​ถูก​ศรี​ไพร​กับ​สมุน​คุม​ตัว​อยู่​บน​เรือ​หางยาว รีบ​ขี่​รถ​ตี​คู่​ไป​กับ​เรือ​ของ​ศรี​ไพร​ที่​แล่น​อยู่​ใน​แม่น้ำ ศรี​ไพร​มอง​มา​ที่​ฝั่ง​เจอ​พิณ​กับ​พวก​ปั่น​รถ​จักรยาน​ตาม รีบ​สั่ง​ให้​ดำ​บังคับ​เรือ​ออก​ไป​กลาง​แม่น้ำ

พิณ​เห็น​เรือ​ของ​ศรี​ไพร​ดับเครื่อง​ลอย​นิ่ง​อยู่​กลาง​แม่น้ำ​มูล รีบ​จอด​รถ​จักรยาน สุด​เขต​ขับ​รถ​ตาม​มา​จอด​ใกล้ๆ คำ​หล้า​ถาม​พิณ​ว่า​เจอ​แคน​ไหม พิณ​ชี้​ไป​ที่​เรือ​กลาง​แม่น้ำ แล้ว​กวาดตา​มอง​ไป​รอบ​บริเวณ พบ​ชาว​บ้าน​คน​หนึ่ง​นั่ง​ตก​ปลา​อยู่​บน​เรือ​พาย เขา​รีบ​วิ่ง​ไป​หา

“ขอยืม​เรือ​หน่อย​จ๊ะ”

ครู​หนุ่ม​เอา​เรือ​พาย​ออก​ไป​ช่วย​แคน โดย​มี​สุด​เขต​กับ​ครู​ตะวัน​ลง​เรือ​ไป​ด้วย​ เดือน คำ​หล้า และ​สาย​ไหม ยืน​อยู่

ริม​ฝั่ง มอง​ตาม​เรือ​พาย​เคลื่อน​ห่าง​ออก​ไป​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง...

ศรี​ไพร​ได้​จุด​เหมาะ​จะ​จัดการ​ศัตรู​หัวใจ ชัก​ปืน​ขึ้น​มา​หมาย​จะ​ยิง แต่​แคน​ขยับ​จะ​โดด​หนี​ลง​น้ำ ศรี​ไพร​สั่ง​ให้​ดำ​กับ​ขาว​จับ​ตัว​ไว้ ดำ​กับ​ขาว​จับ​แคน​ขึงพืด​ให้​ศรี​ไพร​ยิง​หน้าอก  แคน​ขัดขืน​ดิ้นรน​สุด​ฤทธิ์  จังหวะ​นั้น พิณ ครู​ตะวัน​กับ​สุด​เขต​พาย​เรือ​มา​ใกล้​เรือ​หางยาว  ศรี​ไพร​หัน​ไป​ยิง​ใส่​พิณ​กับ​พวก​จน​ต้อง​หลบ​นอน​ราบ​ไป​กับ​เรือ

พิณ​ตะโกน​ต่อ​รอง​กับ​ศรี​ไพร “ข้า​เจอ​ปืน​ที่​เอ็ง​ใช้​ฆ่า​บัว​ผัน​แล้ว ทอง​สา​เอา​ไป​ฝัง​ไว้​หลัง​โรงเรียน ถ้า​ไม่​อยาก​ติด​คุก​ก็​ปล่อยตัว​แคน ไม่​อย่าง​นั้น ข้า​จะ​เอา​ปืน​ไป​ให้​ตำรวจ”

ศรี​ไพร​ตกลง​รับ​ข้อ​เสนอ พิณ​ค่อยๆพาย​เรือ​จอด​เทียบ​เรือ​ของ​ศรี​ไพร บอก​ให้​ปล่อย​แคน​ก่อน เขา​ถึง​จะ​ส่ง​ปืน​ให้ ศรี​ไพร​พยัก​หน้า​ให้​สมุน​ปล่อยตัว​แคน พิณ​ยื่น​ปืน​ที่​ศรี​ไพร​ใช้​ฆ่า​บัว​ผัน​ให้​เป็น​การ​แลกเปลี่ยน แคน​ยัง​ไม่ทัน​ก้าว​พ้น​เรือ​หางยาว ศรี​ไพร​เล่น​ไม่​ซื่อ ยื้อ​แย่ง​ปืน​จาก​มือ​พิณ​แล้ว​สั่ง​สมุน​ให้​จับ​ตัว​แคน​ไว้

ดำ​กับ​ขาว​คว้า​แขน​แคน​ไว้​ได้​หนึ่ง​ข้าง ขณะ​ที่สุด​เขต​กับ​ครู​ตะวัน​ช่วย​กัน​ดึง​แขน​อีก​ข้าง​ทำให้​เรือ​พาย​โคลง ครู​ตะวัน​เห็น​ท่า​ไม่​ดี​คว้า​ไม้​พาย​ฟาด​ใส่​ดำ​กับ​ขาว​จน​ต้อง​ปล่อย​แขน​แคน สุด​เขต​ช่วย​ดึง​แคน​ลง​เรือ​พาย​จน​ได้ พิณ​กับ​ศรี​ไพร​ยัง​ยื้อ​แย่ง​ปืน​กัน​ไป​มา ปืน​หลุดมือ​ตก​น้ำ​จม​หาย​ไป

ศรี​ไพร​หัวเราะ​ลั่น “ทีนี้​เอ็ง​ก็​ไม่​มี​หลักฐาน​เอาผิด​ข้า​แล้ว นัง​บัว​ผัน​ตาย​ฟรี ส่วน​พวก​เอ็ง​ก็​กำลัง​จะ​ตาม​ไป​อยู่​กับ​มัน” แล้ว​ยิง​ท้อง​เรือ​พาย​หลาย​นัด​ทำให้​เรือ​รั่ว “สายน้ำ​ตรง​นี้​แรง​มาก​ต่อ​ให้​ว่ายน้ำ​แข็ง​ก็​ว่าย​ไป​ไม่​ถึงฝั่ง”

นัก​เลง​ชั่ว​สั่ง​ให้​สมุน​เอา​เรือ​เข้า​ฝั่ง พิณ​ไม่​ยอม​ให้​ศรี​ไพร​หนี​ โดด​ชน​ตก​น้ำ​ไป​ด้วย​กัน​ทั้ง​คู่ สุด​เขต แคน​กับ​ครู​ตะวัน​กระโจน​ขึ้น​เรือ​หางยาว​ต่อสู้​กับ​ดำ​และ​ขาว​แย่ง​ปืน​สอง​คน​นั่น​มา​ได้​สำเร็จ ศรี​ไพร​สู้​พิณ​ไม่ได้​ถูก​จับ​หัว​โขก​กราบ​เรือ​หลาย​ที​จน​แน่​นิ่ง พิณ​ปีน​ขึ้น​เรือ​หางยาว ปล่อย​ให้​ศรี​ไพร​ค่อยๆจม​น้ำ ขณะ​ครู​ตะวัน​กำลัง​สตาร์ต​เครื่อง​เรือ​หางยาว ศรี​ไพร​โผล่​ขึ้น​จาก​น้ำ​พยายาม​จะ​ขึ้น​เรือ ทำให้​เรือ​เอียง​วูบ สุด​เขต​พลัด​ตก​น้ำ

พิณ​โดด​ลง​ไป​ช่วย​สุด​เขต​พา​มา​เกาะ​เรือ แล้ว​ว่ายน้ำ​ลาก​ศรี​ไพร​ไป​ให้​ห่าง​จาก​เรือ กระแสน้ำ​แรง​ทำให้​ทั้ง​คู่​จม​หาย​ไป​ด้วย​กัน ครู​ตะวัน​รีบ​สตาร์ต​เครื่อง​เรือ​หางยาว​จะ​เข้าไป​ช่วย แต่​ไม่​มี​วี่แวว​ของ​พิณ

ooooooo

การ​หาย​สาบสูญ​ไป​ของ​พิณ ทำให้​สุด​เขต​ตัดสินใจ​เลื่อน​งาน​แต่งงาน​ออก​ไป​อย่าง​ไม่​มี​กำหนด ​ทั้งๆที่​นพ​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​เห็น​ด้วย สุด​เขต​สงสาร​เดือน​มาก คง​ต้อง​รอ​ให้​เดือน​ทำใจ​เรื่อง​พิณ​ได้​ก่อน​ค่อย​ว่า​กัน​อีก​ที...

ผ่าน​ไป​หลาย​วัน​มี​คน​พบ​ศพ​ศรี​ไพร​ลอย​มา​ติด​ตลิ่ง​แต่​ไม่​มี​ศพ​พิณ ทุก​คน​เริ่ม​ทำใจ พิณ​คง​จะ​จาก​ไป​แล้ว​เช่น​กัน คำ​แป​ง ​และ​ครู​ตะวัน​จึง​นิมนต์​พระ​มา​ทำ​พิธี​ทาง​ศาสนา​ให้​พิณ​ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล ทุก​คน​ต่าง​อาลัยอาวรณ์​พิณ โดยเฉพาะ​คำ​หล้า​กับ​แคน​ร้องไห้​เป็น​เผา​เต่า​ที่​ต้อง​สูญเสีย​คน​ที่​พวก​ตน​รัก...

เดือน​ไม่​ยอม​ไป​ร่วม​งาน​ศพ​พิณ เพราะ​ทำใจ​ยอม​รับ​ความ​จริง​ไม่ได้ เธอ​ไป​เก็บ​กวาด​ทำ​ความ​สะอาด​ห้อง​พัก​ให้​พิณ ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​กลับ​จาก​งาน​ศพ เอา​รูป​ถ่าย​ของ​พิณ​กับ​กระถาง​ธูป​จะ​มา​เก็บ​ไว้​ที่​ห้อง​พัก

เดือน​ไม่​พอใจ​มาก “เอา​ออก​ไป​นะ​ครู อย่า​มา​ตั้ง​ใน​ห้อง พี่​พิณ​กลับ​มา​เห็นจะ​โกรธ​เอา นี่​ฉัน​กวาด​ถู​ห้อง​ให้​พี่​พิณ พี่​พิณ​กลับ​มา​จะ​ได้​ไม่​บ่น​ว่า​ห้อง​สกปรก​รก​รุงรัง”

ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​ช่วย​กัน​พูด​ให้​เดือน​ทำใจ​ยอม​รับ​ความ​จริง พิณ​จาก​พวก​เรา​ไป​แล้ว เดือน​โกรธ​ไล่​ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​ออก​จาก​ห้อง สุด​เขต​ที่มา​อยู่​เป็นเพื่อนเดือน​พลอย​ถูก​หาง​เลข​โดน​ไล่​ไป​ด้วย...

ครู่​ต่อ​มา สุด​เขต​กลับ​ถึง​บ้าน​บุญ เห็น​พ่อ​แม่​ของ​เขา อัญชลี​กับ​แสวง​ขน​กระเป๋า​เสื้อ​ออก​มา​วาง​เตรียมตัว​กลับ​กรุงเทพฯ สุด​เขต​ฝาก​พ่อ​ดู​งาน​แทน​เขา​ด้วย เขา​ขอ​อยู่​กับ​เดือน​ที่​นี่​จนกว่า​เธอ​จะ​ทำใจ​เรื่อง​พิณ​ได้​ หลังจาก​ส่ง​พ่อ แม่ อัญชลี​กับ​แสวง​ขึ้น​รถ​กลับ​กรุงเทพฯแล้ว สุด​เขต​แวะ​มา​รับ​เดือน​ที่​ห้อง​พัก​ของ​พิณ ​ไม่​เจอ​เธอ​อยู่​ที่​นั่น ถาม​ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​ก็​ไม่​รู้​เดือน​ไป​ไหน สุด​เขต​นึก​เป็น​ห่วง​รีบ​ออก​ตาม...
ด้าน​เดือน​มา​ตาม​หา​พิณ​ที่​ตลาด​ใน​หมู่​บ้าน​อีก​แห่ง​ที่​อยู่​ติด​กัน เดิน​ถาม​ชาว​บ้าน​ไป​ทั่ว มี​ใคร​ช่วย​ผู้ชาย​ขึ้น​จาก​แม่น้ำ​มูล​บ้าง​หรือ​เปล่า คนใน​หมู่​บ้าน​ของ​เธอ​คน​หนึ่ง​ตก​น้ำ​หาย​ไป แต่​ไม่ได้​ความ​อะไร พลัน​เดือน​เห็น​หลัง​พิณ​ไวๆ เดิน​ปะปน​กับ​ชาว​บ้าน​ใน​ตลาด ดีใจรีบ​วิ่ง​ไป​หา ปรากฏ​ว่า​ผู้ชาย​คน​นั้น​ไม่​ใช่​พิณ อากาศ​ร้อน​จัด​ประกอบ​กับ​เดือน​เดิน​ตาก​แดด​มา​ตั้งแต่​เช้า​ยัน​เที่ยง​เลย​หน้ามืด​เป็น​ลม ดี​ที่สุด​เขต​วิ่ง​มา​รับ​ตัว​เธอ​ไว้​ได้​ทัน

เขา​พา​เดือน​กลับ​มา​นอน​พัก​ที่​บ้าน​ของ​เธอ พอ​อาการ​ทุเลา​เดือน​จะ​ออก​ตาม​หา​พิณ​อีก สุด​เขต​สงสาร​หญิง​คน​รัก​มาก บอก​ให้พักผ่อน​ให้​หาย​ก่อน เขา​จะ​ออก​ตาม​หา​พิณ​ให้​เอง...

บ่าย​วัน​เดียวกัน ชาย​หา​ปลา​เจอ​ร่าง​ผู้ชาย​มี​แผล​แตก​ที่​หัว​ลอย​น้ำ​มา​ติด​เนิน​ทราย​แห่ง​หนึ่ง​ใน​แม่น้ำ​มูล​ ชาย​หา​ปลา​ตกใจ รีบ​พาย​เรือ​ไป​แจ้ง​ตำรวจ แต่​พอ​เขา​พา​ตำรวจ​กลับ​มา​ที่​เนิน​ทราย​ร่าง​นั้น​หาย​ไป​แล้ว


สุด​เขต​กับ​แคน​ว่าจ้าง​เรือ​ล่อง​ไป​ตาม​ลำ​น้ำ​มูล​ค้น​หา​ศพ​พิณ​ผ่าน​มา​เจอ​พอดี เข้าไป​ถาม​ว่า​เกิด​อะไร​ขึ้น​ได้ความ​ว่า​ชาย​หา​ปลา​เจอ​ศพ​มา​เกย​ตื้น​ที่​เนิน​ทราย​ตรง​โน้น พอ​สอบ​ถาม​ถึง​รูปพรรณ​สัณฐาน​และ​เสื้อ​ผ้า​ที่​ศพ​สวม​ใส่​ตรง​กับ​พิณ​ไม่​ผิดเพี้ยน สอง​หนุ่ม​รีบ​กลับ​มา​บอก​เรื่อง​นี้​กับ​เดือน แต่​เธอ​ไม่​เชื่อ

“คุณ​สุด​เขต​กับ​พี่​แคน​ได้​เห็น​ศพ​พี่​พิณ​หรือ​เปล่า ถ้า​ไม่​ได้เห็น​กับ​ตา งั้น​ก็​ไม่​แน่​ว่า​เป็น​พี่​พิณ”

บุญ​บอก​ให้​เดือน​ปลง​เสีย​บ้าง​พิณ​ตาย​ไป​แล้ว ตาย​ไป​หลาย​วัน​แล้ว เดือน​ไม่​อยาก​ฟัง เดิน​หนี​เข้า​ห้อง​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​บน​เตียง ซุก​หน้า​กับ​หมอน​ร้องไห้​คิดถึง​พิณ...

พิณ​รอดชีวิต​มา​ได้​อย่าง​ที่​เดือน​เฝ้า​ภาวนา ที่​ตำรวจ​กับ​ชาย​หา​ปลา​ไม่​เจอ​ร่าง​ของ​เขา​เนื่องจาก​พระ​ธุดงค์​ผ่าน​มา​พบ​เข้า จึง​ช่วย​พา​ไป​ปฐมพยาบาล​ที่​ที่​ท่าน​ปัก​กลด​อยู่ พิณ​จำ​อะไร​ไม่ได้ หัว​เขา​กระแทก​หิน​ใต้​น้ำ​อย่าง​แรง​ทำให้​ความ​จำ​เสื่อม...

ที่​แปลง​ผัก​ของ​คำ​หล้า แคน​เห็น​คำ​หล้า​ต้อง​ลำบาก​ตรากตรำ​กว่า​จะ​ได้​เงิน​จาก​การ​ปลูก​ผัก​ขาย เขา​อาสา​เลี้ยงดู​เธอ​เอง​และ​จะ​พา​เธอ​ไป​อยู่​กรุงเทพฯด้วย​กัน ตา​สี​ไม่​ยอม

ถ้า​จะ​เอา​ลูก​สาว​ของ​แก​ไป​อยู่​ด้วย แคน​ต้อง​ให้​ผู้ใหญ่​มา​พูดจา​สู่ขอ​คำ​หล้า​และ​จัด​งาน​แต่ง​ให้​สม​ฐานะ​ก่อน แคนนิ่ง​คิด​อยู่​ใน​ใจ​ถ้า​ต้อง​แต่งงาน​อย่าง​เปิดเผย​อาจจะ​กระทบ​ชื่อเสียง​

นัก​ร้อง​ดัง​ของ​เขา จึง​ขอ​กลับ​ไป​ปรึกษา​กับ​ต้นสังกัด​ก่อน

“ไม่​ต้อง​ยก​เหตุผล​มา​อ้าง พี่​กลัว​เสีย​แฟน​เพลง ​เสีย​ความ​นิยม ​แต่​ไม่​กลัว​เสีย​ฉัน​ไป...ใช่​ไหม” คำ​หล้า​ว่า​พลาง​น้ำตา​คลอ​เบ้า​ทั้ง​น้อยใจ​ทั้ง​เสียใจ แคน​ถึง​กับ​พูด​ไม่​ออก...

ถึง​เวลา​ที่​แคน​ต้อง​กลับ​กรุงเทพฯ ขณะ​นั่ง​มา​ใน​รถ​ตู้ แคน​เห็น​ท้อง​ไร่ท้อง​นา​ใน​หมู่​บ้าน​ตัว​เอง​มี​แต่​ความ​แห้งแล้ง พอ​รถ​แล่น​ผ่าน​บ่อ​น้ำ​ของ​หมู่​บ้าน พบ​ว่า​ชาว​บ้าน​ขน​ถัง​มา​ตัก​น้ำ​จาก​แหล่ง​น้ำ​แห่ง​เดียว​ของ​ที่​นี่​เอา​ไป​ใช้ ความ​แร้นแค้น​ของ​ชาว​บ้าน​ทำให้​แคน​สะเทือนใจ​มาก คิด​หา​ทาง​จะ​ทำ​อย่างไร​ให้​คนใน​หมู่​บ้าน​มี​ความ​เป็น​อยู่ดี​ขึ้น เขา​เปลี่ยนใจ​ไม่​กลับ​กรุงเทพฯ สั่ง​ให้​รถ​ตู้​พา​ไป​พบ​ครู​ตะวัน​เพื่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ

ไม่​นาน​นัก ครู​ตะวัน​เรียก​ประชุม​ชาว​บ้าน แคน​แนะ​ให้​ชาว​บ้าน​ปลูก​พืช​จำพวก​ถั่ว​หรือ​พืช​ผัก​ที่​ใช้​น้ำ​น้อย ชาว​บ้าน​เกี่ยง​ตรง​ที่​พืช​ผัก​ที่​แคน​ว่า​ต้อง​ใช้​เงินลง​ทุน​ไม่​น้อย ครู​ตะวัน​หา​ทาง​แก้​ปัญหา​เรื่อง​เงิน​ไว้​แล้ว

“ครู​จะ​ตั้ง​สหกรณ์​บ้าน​แม่​มูล ทุก​คน​เอา​เงิน​มา​ฝาก มี​น้อย​ฝาก​น้อย มี​เยอะ​ฝาก​เยอะ จาก​นั้น​เรา​ก็​เอา​เงิน​สหกรณ์​ไป​ซื้อ​พันธุ์​พืช​มา​แจกจ่าย ขายผัก​ได้​ก็​เอา​เงิน​มา​คืน​สหกรณ์ ถือ​เป็น​เงิน​สะสม​ของ​พวก​เรา​ทุก​คน”

พอ​ชาว​บ้าน​รู้​ว่า​ต้อง​ฝาก​เงิน บาง​คน​ไม่​เข้า​ร่วม​โครงการ อ้าง​เงิน​จะ​กิน​ยัง​ไม่​มี​จะ​เอา​เงิน​ที่ไหน​ไป​ฝาก ​ถึง​แคน​จะ​ขอ​ประเดิม​ฝาก​เงิน​เข้า​สหกรณ์​หนึ่ง​หมื่น​บาท ชาว​บ้าน​กลุ่ม​นี้​ก็​ไม่​ร่วม​โครงการ​อยู่ดี พา​กัน​กลับ

คำ​หล้า​แอบ​ภูมิใจ​ที่​แคน​คิด​ช่วย​ชาว​บ้าน แต่​ที่​ไม่​แสดงออก​เพราะ​ยัง​งอน​เขา​อยู่ แคน​ประกาศ​กับ​ชาว​บ้าน​ที่​เหลือ พรุ่งนี้​เขา​จะ​ไป​ซื้อ​เมล็ด​พันธุ์​ถั่ว​มา​แจก ​ใคร​อยาก​เอา​ไป​ปลูก​ให้​ยกมือ​ขึ้น มี​ชาว​บ้าน​ไม่​กี่​คน​ยกมือ พวก​ที่​ไม่​อยาก​ได้​ทยอย​กัน​กลับ แคน​ผิดหวัง​มาก​ที่​ชาว​บ้าน​ส่วน​ใหญ่​ไม่​ให้​ความ​ร่วมมือ...

ขณะ​เดียวกัน พิณ​กลับ​จาก​ไป​ถาม​ชาว​บ้าน​ใกล้​จุด​ที่​พระ​ธุดงค์​ปัก​กลด แต่​ไม่​มี​ใคร​เคย​เห็น​หน้า​เขา​มา​ก่อน พระ​ธุดงค์​แนะ​ให้​พรุ่งนี้​ลอง​ไป​ถาม​ที่​โรงพัก​เผื่อ​มี​ใคร​แจ้ง​คน​หาย ตำรวจ​จะ​ได้​ติดต่อ​กับ​ครอบครัว​พิณ​ได้

ooooooo

พิณ​เดิน​ตาม​พระ​ธุดงค์​ออก​บิณฑบาต​แต่​เช้า อีก​ไม่​กี่​กิโลเมตร​ก็​จะ​ถึง​บ้าน​เดือน พิณ​ขอตัว​ไป​โรงพัก​เดือน​กับ​สุด​เขต​มา​รอ​ตักบาตร​หน้า​บ้าน​เลย​คลาด​กัน พระ​ธุดงค์​รับ​บิณฑบาต​แล้ว​สวด​ให้​พร เดือน​เรียนถาม​ท่าน​ว่า​มี​บท​สวด​บท​ไหน​ที่​ท่อง​แล้ว​ส่ง​ผล​ให้​ได้​เจอ​คน​ที่​พลัดพราก​บ้าง ตอน​นี้​เธอ​ทุกข์​ใจ​มาก มี​หลาย​ครั้ง​ที่​นึก​อยาก​ตาย สุด​เขต​ตกใจ​ที่​ได้ยิน​เดือน​พูด พระ​ธุดงค์​เทศน์​เตือนสติ​ว่า

“เกิด​เป็น​มนุษย์​นั้น​ว่ายาก​แล้ว การ​เป็น​มนุษย์​ที่​มี​ปัญญา​นั้น​ยาก​ยิ่ง​กว่า ปัญญา​จะ​ช่วย​ให้​เรา​มี​สติ​ไม่​ยึด​ติด​กับ​อ​วิชชา ไม่​ยึด​ติด​กระทั่ง​ความ​สุข​และ​ภาพ​มายา​ทั้งหลาย​ทั้งปวง”

เดือน​พนม​มือ​ฟัง​พระ​ธุดงค์​เทศน์​อย่าง​ตั้งใจ...สุด​เขต​กังวล​ใจ​มาก​เกรง​เดือน​จะ​คิดสั้น ตอน​สาย​ของ​วัน​เดียวกัน เขา​พา​เธอ​ไป​บวชชี​พราหมณ์​ที่​วัด​ป่า​แห่ง​หนึ่ง​ไม่​ไกล​จาก​หมู่​บ้าน​เพื่อ​ให้​จิตใจ​สงบ บอก​ให้​เธอ​อยู่​ที่​นี่​จนกว่า​จะ​สบายใจ ถ้า​เขา​เจอ​พิณ​เมื่อ​ไหร่​จะ​รีบ​พา​มา​หา...

พิณ​กลับ​จาก​โรงพัก​มา​หา​พระ​ธุดงค์​ด้วย​ความ​ผิดหวัง ไม่​มี​ใคร​แจ้งความ​คน​หาย เขา​อาจ​ไม่​มี​ญาติ​พี่น้อง​หรือ​ไม่​ครอบครัว​ของ​เขา​ก็​ไม่​ต้องการ​เขา​แล้ว พระ​ธุดงค์​เทศน์​สั่งสอน​ว่า​คน​ที่​ปล่อย​ให้​จิต​ฟุ้งซ่าน​คือ​คน​โง่ ​อย่า​คิด​อะไร​มาก​เดี๋ยว​ความ​จำ​ของ​พิณ​ก็​กลับ​มา​เอง จาก​นั้น พระ​ธุดงค์​เก็บ​กลด​เพื่อ​ธุดงค์​ต่อ

“ขอ​ผม​ไป​กับ​พระคุณเจ้า​ด้วย​นะครับ  เดินทาง​ไป​เรื่อยๆ อาจ​เจอ​คน​ที่​รู้จัก​ผม​สัก​คน”

พระ​ธุดงค์​ไม่​ขัดข้อง พิณ​ช่วย​ท่าน​เก็บ​ข้าวของ​เครื่อง​ใช้ แล้ว​แบก​กลด​เดิน​ตาม ไม่​นาน​นัก พระ​ธุดงค์​พา​พิณ​มายัง​วัด​ป่า​แห่ง​เดียว​กับ​ที่​เดือน​มา​บวชชี​พราหมณ์ ช่าง​ประหลาด​เหลือ​เกิน​ทั้งที่​อยู่​วัด​เดียวกัน​แท้ๆ แต่​เดือน​และ​พิณ​กลับ​ไม่ได้​พบ​เจอ​กัน​เหมือน​มี​กรรม​มา​บัง...

ดึก​คืน​นั้น พิณ​นอน​ไม่​หลับ กลุ้มใจ​ที่​ตัว​เอง​ความ​จำ​เสื่อม พระ​ธุดงค์​ออก​จาก​สมาธิ​เห็น​พิณ​นั่ง​กอด​เข่า​เจ่า​จุก เลย​เทศน์​สั่งสอน​ให้​เขา​รู้จัก​ปล่อย​วาง​ความ​ทุกข์ จิตใจ​จะ​ได้​สงบ พิณ​ก้ม​กราบ​พระ​ธุดงค์​แล้ว​เข้า​นอน​ข่ม​ใจ​อย่าง​ที่​พระ​ธุดงค์​สั่งสอน​ถึง​หลับ​ได้...

ใน​เวลา​เดียวกัน ภายใน​ที่​พัก​ของ​ผู้​มา​บวชชี​พราหมณ์ คน​อื่นๆพา​กัน​หลับ​หมด​แล้ว เหลือ​เดือน​ที่​ยัง​ข่ม​ตา​ไม่​ลง จึง​ลุก​ขึ้น​สวด​มนต์ แล้ว​อธิษฐาน​ต่อ​สิ่ง​ศักดิ์สิทธิ์

“ขอ​ให้​บุญ​กุศล​ที่​ลูก​มา​ปฏิบัติธรรม ช่วย​ให้​ลูก​ได้​พบ​พี่​พิณ​ด้วย​เถิด” เดือน​กราบ​หมอน ก่อน​ล้ม​ตัว​ลง​นอน​แต่​หลับ​ไม่​ลง​เพราะ​ข่ม​ใจ​ไม่ได้

ooooooo

เช้า​วัน​ถัด​มา สุด​เขต​ขับ​รถ​ผ่าน​ที่​นา​ของแคน แปลก​ใจ​ที่​เห็น​แคน​ขะมักเขม้น​พรวน​ดิน รีบ​จอด​รถลง​ไป​ถาม​ทำไม​ยัง​ไม่​กลับ​กรุงเทพฯ แล้ว​งาน​ที่​ต้องไปโชว์​ ตัว​วัน​นี้​จะ​ทำ​อย่างไร แคน​วาน​สุด​เขต​ช่วย​พูด​กับ​ทาง​ต้นสังกัด​ให้​ด้วย เขา​ไม่​มี​เจตนา​จะ​ทิ้ง​งาน แต่ผู้คนที่​ บ้าน​เกิด​ของ​เขา​ยัง​ลำบาก​อยู่​เขา​จะ​ทิ้ง​ไป​ได้​อย่างไร

“แคน​ต้อง​กลับ​ไป​พูด​กับ​ทีม​งาน​เอง ผม​ยกย่อง​ที่​แคน​เป็น​คน​ดี​มี​สำนึก​รับผิดชอบ​ต่อ​บ้าน​เกิด แต่​แคน​ก็​ต้อง​รับผิดชอบ​ต่อ​งาน​ที่​ทำ​ด้วย” สุด​เขต​พูด​เตือนสติ

แคน​จำ​ต้อง​กลับ​กรุงเทพฯกับ​สุด​เขต​เพื่อ​เจรจา​กับ​ต้นสังกัด​ด้วย​ตัว​เอง พอ​คำ​หล้า​รู้​ว่า​แคน​จะ​กลับ​กรุงเทพฯ ก็​โกรธ ต่อว่า​เขา​ที่​เห็น​งาน​ทาง​กรุงเทพฯสำคัญ​​กว่า​การ​ฟื้นฟู​บ้าน​เกิด แคน​แค่​จะ​กลับ​ไป​ยกเลิก​งาน​ทาง​กรุงเทพฯ แล้ว​จะ​รีบ​กลับ​มา แต่​คำ​หล้า​ไม่​เชื่อ...

ทันที​ที่​ถึง​กรุงเทพฯ แคน​เข้า​บริษัท​ต้นสังกัด​เพื่อ​ขอ​เลื่อน​คิว​งาน​โชว์​ตัว​และ​งาน​พรีเซ็นเตอร์​ทั้งหมด​ไป​ก่อน​อีก​สาม​เดือน​ค่อย​ว่า​กัน​ใหม่ แต่​นพ​ไม่​ยอม แคน​เซ็น​สัญญา​ไว้​กับ​ทาง​บริษัท​ก็​ต้อง​ทำ​ตาม​สัญญา​จะ​บิด​พลิ้ว​ไม่ได้ แคน​ยืนยัน​จะ​กลับ​บ้าน​ให้​ได้ นพ​เสียง​เขียว ถ้า​ทำ​งาน​ให้​บริษัท​ไม่ได้​ก็​ให้​ฉีก​สัญญา​ทิ้ง

สุด​เขต​ต้อง​ไกล่เกลี่ย​ขอ​ให้​เจอ​กัน​ครึ่ง​ทาง ขอร้อง​พ่อ​ยอม​ให้​แคน​กลับ​บ้าน​หนึ่ง​อาทิตย์ อีก​อาทิตย์​ถัด​มา​ค่อย​เข้า​มา​ทำ​งาน​ให้​บริษัท นพ​เตือน​แคน​โปร​โมต​เพลง​ต้อง​ทำ​ต่อ​เนื่อง​ไม่​ใช่​มาๆหายๆ ถ้า​แฟน​เพลง​ลืม​หน้าเป็น​อัน​จบ​กัน แคน​ชัก​ลังเล จะ​กลับ​บ้าน​ต่าง​จังหวัด​ตาม​ที่​ลั่นวาจา​ไว้​หรือ​จะ​อยู่​ทำ​งาน​ที่​กรุงเทพฯ...

ครู​ตะวัน​ยัง​ไม่​ท้อ​ใจ เรียก​ประชุม​ชาว​บ้าน​อีก​ครั้ง คราว​นี้​ชาว​บ้าน​เริ่ม​เห็น​คล้อย​ตาม​เขา แต่​พอ​คำ​หล้า​บอก​ว่า​แคน​คน​ที่​เป็น​ตัวตั้งตัวตี​ทำ​โครงการ​นี้​กลับ​กรุงเทพฯไป​แล้ว​และ​จะ​ไม่​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก ชาว​บ้าน​เลย​ถอด​ใจ​ทยอย​กัน​กลับ ครู​ตะวัน​ต่อว่า​คำ​หล้า ผิดใจ​กับ​แคน​ก็​ไม่​ควร​มา​ชัก​ใบ​ให้​เรือ​เสีย ทำลาย​โครงการ​ดีๆที่​จะ​ช่วยเหลือ​ชาว​บ้าน​แบบ​นี้ และ​ที่​สำคัญ​เขา​เชื่อ​มั่น​แคน​จะ​ต้อง​กลับ​มา​ตาม​ที่​รับปาก​เอา​ไว้...

น้ำ​ขาดแคลน​อย่าง​หนัก ทำให้​เกิด​การ​แย่ง​ชิง​น้ำ​ใน​บ่อ​น้ำ​ของ​หมู่​บ้าน​ถึง​ขั้น​ชก​ต่อย​กัน​อุตลุด คำ​หล้า​เห็น​ชาว​บ้าน​ทะเลาะ​แย่ง​น้ำ​กัน น้ำตา​คลอ​คับแค้น​ใจ​ใน​ความ​เห็นแก่​ตัว​ของ​ทุก​คน ตะโกน​ต่อว่า​ลั่น

“น้ำ​มี​อยู่​น้อย​นิด​แทนที่จะ​แบ่ง​กัน​ กลับ​แย่ง​กัน​อย่าง​กับ​อี​แร้ง​ลง จริงอยู่​อีสาน​บ้าน​เรา​แห้งแล้ง แต่​ถ้า​พวก​เรา​สามัคคี​กัน​ร่วมใจ​กัน​พัฒนา​บ้าน​เกิด ต่อ​ให้​ดิน​แห้ง​เป็น​ผง ต่อ​ให้​แม่น้ำ​มูล​แห้ง​จน​เห็น​เนิน​ทราย บ้าน​เรา​ก็​จะ​อุดม​สมบูรณ์​ไป​ด้วย​น้ำใจ​ของ​พวก​เรา​เอง” คำ​พูด​ของ​คำ​หล้า​ทำให้​พวก​ชาว​บ้าน​ละอาย​แก่​ใจ...

แปลง​ผัก​ของ​คำ​หล้า​ขาด​น้ำ​แห้ง​ตาย​หมด คำ​หล้า​ขาด​ราย​ได้​เลี้ยง​ครอบครัว​เลย​มา​ขอ​งาน​สาย​ไหม​ทำ​ที่​สถานี​อนามัย สาย​ไหม​ให้​คำ​หล้า​ช่วย​ดูแล​ความ​สะอาด​ของ​สถาน​ที่ คำ​หล้า​จัด​ชั้น​หนังสือ​เห็น​หนังสือพิมพ์​บันเทิง​พาดหัวข่าว​ว่า “แคน เมือง​อุบล ลา​วงการ​ชั่วคราว กลับ​บ้าน​เกิด” นึก​เสียใจ​ที่​ไม่​เชื่อใจ​คน​รัก

ooooooo

ใน​ที่สุด สุด​เขต​ขับ​รถ​พา​แคน​กลับ​บ้าน​ต่าง​จังหวัด พอ​แคน​ลง​จาก​รถ​ถึง​กับ​ตะลึง ชาว​บ้าน​ใน​หมู่​บ้าน​มา​ช่วย​กัน​ปลูก​ถั่ว​ใน​ที่​นา​ของ​เขา​ จาก​แปลง​นา​ที่​เคย​แห้งแล้ง ตอน​นี้​เขียว​สด​ด้วย​ต้น​ถั่ว แคน​ขอบใจ​ชาว​บ้าน​มาก ไม่​คิด​มา​ก่อน​จะ​ได้​เห็น​คน​บ้าน​เรา​ร่วม​แรง​ร่วมใจ​กัน​แบบ​นี้ ยาย​มี​ยก​ความ​ดี​ให้​คำ​หล้า​ที่​ช่วย​พูด​จน​ชาวบ้าน​หัน​มา​ร่วมใจ​กัน แคน​ชวน​คำ​หล้า​พลิก​ฟื้น​บ้าน​เกิด​ของ​เรา​ร่วม​กัน คำ​หล้า​ยัง​งอน​แคน​ไม่​หาย ยักท่า​ใส่

“ที่​ฉัน​ทำ​ไป​ก็​เพราะ​บ้าน​แม่​มูล​เป็น​บ้าน​เกิด​ของ​ฉัน ไม่​เกี่ยว​กับ​พี่​แคน”

ยาย​มี​กับ​ตา​มา​ชวน​แคน​ลง​ไป​ช่วย​ชาว​บ้าน​ปลูก​ถั่ว แคน​ไม่​รอ​ให้​บอก​ซ้ำ​ถลก​ขา​กางเกง​ลง​ไป​ลุย​ทันที แถม​ชวน​สุด​เขต​ร่วม​วง​ด้วย แคน​พรวน​ดิน​ไป​พลาง​ร้องเพลง​กับ​ชาว​บ้าน​ไป​ด้วย​อย่าง​สนุกสนาน...

สหกรณ์​หมู่​บ้าน​แม่​มูล​เริ่ม​เป็น​รูป​เป็น​ร่าง ชาว​บ้าน​ต่าง​ให้​ความ​ร่วมมือ​เอา​เงิน​ฝาก​เข้า​สหกรณ์​กัน​คน​ละ​เล็กน้อย​ตาม​กำลัง แคน​ฝาก​เงิน​ร่วม​กับ​ชาว​บ้าน​หนึ่ง​หมื่น​บาทตาม​ที่​เคย​ลั่นวาจา​ไว้​ เงิน​ของ​สหกรณ์​ที่​ได้​จาก​ชาว​บ้าน ครู​ตะวัน​กับ ​สาย​ไหม​เอา​ไป​ซื้อ​เมล็ด​พันธุ์​พืช​แจกจ่าย​สมาชิก​ทุก​คน จาก​นั้น แคน​ชวน​ชาว​บ้าน ช่วย​กัน​ขุด​ลอก​คลอง​ที่​ตื้น​เขิน และ​ขุด​บ่อ​น้ำ​แห่ง​ใหม่​เพื่อ​เก็บ​กัก​น้ำ​ไว้​ใช้​เป็น​โครงการ​ถัด​มา...

หลังจาก​จำวัด​ที่​วัด​ป่า​หลาย​วัน พระ​ธุดงค์​ออก​ธุดงค์​ต่อ​โดย​มี​พิณ​เดิน​แบก​กลด​ตาม​หลัง​ ขณะ​เดิน​มา​ใกล้​บ้าน​เกิด​ตัว​เอง พิณ​ได้ยิน​เสียง​ดนตรี​ของ​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน ซึ่ง​มา​เล่น​ดนตรี​ฉลอง​ให้​ชาว​บ้าน​ที่​ร่วม​แรง​ร่วมใจ​กัน​ขุด​บ่อ​น้ำ​และ​ปลูก​พืช​ผล เสียง​ร้องเพลง​ขับ​กล่อม​ของ​คำ​แป​ง ฟัง​คุ้น​หู​พิณ​มาก​จน​ต้อง​เดิน​มา​ดู เห็น​แคน คำ​หล้า ครู​ตะวัน สาย​ไหม ​กับ​ชาว​บ้าน​กำลัง​เซิ้ง​กัน​อย่าง​สนุกสนาน ส่วน​คำ​แป​ง​ร้องเพลง​อยู่​บน​เวที

พิณ​จำ​ใคร​ไม่ได้​สัก​คน เดิน​กลับ​มา​หา​เรียน​พระ​ธุดงค์​ให้​ทราบ ​พระ​ธุดงค์​กับ​พิณ​จึง​เดินทาง​ต่อ บัก​หนา​น​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​เห็น​พิณ​จาก​ระยะ​ไกลๆ ไม่​แน่ใจ​จะ​ใช่​หรือ​เปล่า​ รอ​จน​เพลง​จบ​ตะโกน​บอก​แคน ​เมื่อ​ครู่​นี้​เขา​เห็น​พิณ แคน​หา​ว่า​ตาฝาด


“แวบ​แรก​ฉัน​ก็​นึก​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด มอง​ไป​อีก​ที​ก็​ยัง​เห็น​ครู​พิณ​ยืน​อยู่ ครู​มอง​มา​ที่​พวก​เรา​ด้วย”

แคน​หัน​ไป​ยัง​ทิศทาง​ที่​บัก​หนา​นบ​อก ไม่​เห็น​พิณ​ยืน​อยู่ ชวน​คำ​หล้า ครู​ตะวัน ​และ​สาย​ไหม​ออก​ตาม​หา แต่​คว้าน้ำเหลว พา​กัน​คิด​ว่า​เป็น​วิญญาณ​ของ​พิณ​มา​ปรากฏ​ตัว เพราะ​เป็น​ห่วง​พวก​ชาว​บ้าน

“วางใจ​เถอะ​พิณ...ฉัน คำ​หล้า ครู​ตะวันกับ​หมอ​ไหม จะ​สาน​ต่อ​อุดมการณ์​ของ​พิณ​เอง” แคน​พึมพำ...

ใน​เวลา​ต่อ​มา ขณะ​สุด​เขต​ขับ​รถ​จะ​ไป​หา​เดือน​ที่​วัด​ป่า เห็น​พิณ​เดิน​ตาม​หลัง​พระ​ธุดงค์​มา​ตาม​ถนน ความ​ที่​รถ​แล่น​เร็ว สุด​เขต​ไม่​แน่ใจ​จะ​ใช่​พิณ​หรือ​เปล่า เบน​รถ​จอด​ข้าง​ทาง หัน​ไป​ดู​อีก​ที​เห็น​หลัง​พิณ​ไวๆเดิน​หาย​เข้า​ป่า​ข้าง​ทาง สุด​เขต​จ้ำ​พรวดๆ ตาม​ เดิน​หา​ใน​ป่า​ก็​ไม่​เจอ จังหวัด​นั้น เสียง​มือ​ถือ​ของ​เขา​ดัง​ขึ้น

ชาย​หนุ่ม​ล้วง​กระเป๋า​กางเกง​หยิบ​มือ​ถือ​ขึ้น​มา​รับ​สาย ทำให้​กุญแจ​รถ​หล่น​ไม่​รู้ตัว บริเวณ​ที่​เขา​อยู่​สัญญาณ​ไม่​ดี ได้ยิน​เสียง​พ่อ​ของ​เขา​ไม่​ชัดเจน​ขอ​วาง​สาย​ก่อน หา​สัญญาณ​ได้​แล้ว​จะ​โทร.​กลับ สุด​เขต​หา​พิณ​ไม่​เจอ เดิน​กลับ​มา​ที่​รถ​ถึง​ได้​รู้​ว่า​กุญแจ​รถ​หาย รีบ​กลับ​เข้า​ป่า ขณะ​กำลัง​ก้มหน้าก้มตา​หา​กุญแจ​รถ พิณ​ยื่น​กุญแจ​รถ​มา​ตรง​หน้า ถาม​ว่า​หา​สิ่ง​นี้​อยู่​ใช่​ไหม สุด​เขต​เงย​หน้า​ขึ้น​มอง เห็น​พิณ​ยืน​อยู่​ตกใจ​แทบ​ช็อก

พอ​สุด​เขต​รู้​ว่า​พิณ​ความ​จำ​เสื่อม เขา​บอก​พิณ​ให้​รู้จัก​ชื่อตัว​เอง พิณ​จำ​ไม่ได้​ว่า​ตัว​เอง​ชื่อ “พิณ” สุด​เขต​จะ​พา​เขา​ไป​หา​เดือน ซึ่ง​ตอน​นี้​บวชชี​พราหมณ์​อยู่​ที่​วัด​ป่า​เผื่อ​จะ​นึก​อะไร​ออก พิณ​ไม่​รู้​คน​ชื่อ​เดือน​เป็น​ใคร สุด​เขต​กล้ำกลืน​ความ​เจ็บ​ช้ำใจ​บอก​ว่า​เป็น​คน​รัก​ของ​พิณ แล้ว​แนะนำ​ตัว​เอง​ว่า​เป็น​เพื่อน​ของ​พิณ​ชื่อ​สุด​เขต พิณ​หน้าตา​สดชื่น​ขึ้น​ทันที ใน​ที่สุด​เขาก็​เจอ​คน​รู้จัก ครู่​ต่อ​มา สุด​เขต​พา​พิณ​มา​ถึง​วัด​ป่า

พิณ​แปลก​ใจ​มาก เขา​นอน​วัด​นี้ คน​รัก​ของ​เขา​ก็​นาน​ที่​นี่​เช่น​กัน แต่​ทำไม​ไม่​เจอ​กัน สุด​เขต​เข้าไป​ใน​ส่วน​ที่​เป็น​ที่​พัก​ของ​ผู้​มา​บวชชี​พราหมณ์​ไม่ได้ จึง​วาน​ผู้หญิง​คน​หนึ่ง​ไป​ตาม​เดือน​ให้ เดือน​ดีใจ​มาก​ที่​รู้​ว่า​พิณ​ยัง​ไม่​ตาย รอ​อยู่​ที่​ลาน​หน้า​วัด รีบ​จ้ำ​พรวด​มา​หา​แต่​พอได้​เจอ​กัน เดือน​ต้อง​ตะลึง​เพราะ​เขา​จำ​เธอ​ไม่ได้

ooooooo

เพื่อ​กระตุ้น​ความ​ทรง​จำ​ของ​พิณ สุด​เขต​กับเดือน​พา​พิณ​มา​ที่​ห้อง​พัก​ของ​เขา เดือน​หยิบ​รูป​ถ่าย​ของพิณ​ให้​ดู บอก​ว่า​เขา​เป็น​ครู​โรงเรียน​นี้​สอน​เลข​กับ​ภาษาไทย ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​มา​ช่วย​กัน​ฟื้น​ความ​จำ​ให้​พิณ​อีก​แรง แต่​พิณ​ยัง​จำ​อะไร​ไม่ได้​สัก​อย่าง

“เป็น​เพราะ​สมอง​ครู​พิณ​ถูก​กระแทก​อย่าง​รุนแรง​ค่ะ ครู​พิณ​เล่า​ว่า​ตอน​ฟื้น​ขึ้น​มา​มี​แผล​ที่​ศีรษะ ไป​ให้​หมอ​ที่​เชี่ยวชาญ​ด้าน​สมอง​ตรวจ​ดู​นะ​คะ” สาย​ไหม​แนะนำ

สุด​เขต​จะ​ออก​ค่า​ใช้​จ่าย​ให้​เอง ถ้า​พิณ​อยาก​จะ​ไป​รักษา​ที่​กรุงเทพฯ​ก็ได้ เขา​รู้จัก​หมอ​เก่งๆหลาย​คน พิณอยาก​รักษา​ที่​อุบลฯ​มาก​กว่า สาย​ไหม​จะ​ลอง​โทร.​ถาม​เพื่อน​ที่​เป็น​พยาบาล​ใน​ตัวเมือง​ว่า​หมอ​ด้าน​สมอง​ออก​ตรวจ​เมื่อ​ไหร่ แคน​กับ​คำ​หล้า​รู้ข่าวพิณ รีบมาหาที่ห้องพัก เห็นพิณยังไม่ตาย ดีใจเข้ามาทักทาย  พิณมองทั้งคู่งงๆ ไม่ว่าแคนกับคำหล้าจะ​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า​ตัว​เอง​เป็น​ลูกเต้า​เหล่า​ใคร พิณ​ก็จำ​ไม่ได้​อยู่ดี...

คำ​แป​ง​รู้​ข่าว​พิณ​ยัง​ไม่​ตาย​แต่​ความ​จำ​เสื่อม จัด​พิธี​บายศรี​สู่ขวัญ​ให้​เขา​ที่​บ้าน​ของ​เธอ เชิญ​ผู้​อาวุโส​ใน​หมู่​บ้าน​มา​ผูก​ข้อ​มือ​เรียก​ขวัญ​ให้​กลับ​มา​อยู่​กับ​เนื้อ​กับ​ตัว​พิณ​และ​ขอให้​หาย​เจ็บ​หาย​ป่วย ความ​จำ​กลับ​มา​เร็วๆ หลัง​เสร็จ​พิธีบายศรี​สู่ขวัญ สาย​ไหม​เร่ง​สุด​เขต​รีบ​พา​พิณ​ไป​โรงพยาบาล​ใน​ตัวเมือง​ไวๆ เธอ​นัด​หมอ​ด้าน​สมอง​ไว้​ให้​ตอน​บ่าย​สาม​โมง รถ​สุด​เขต​นั่ง​ไม่​พอ แคน​กับ​คำ​หล้า​เลย​ไม่​ไป​ด้วย


เดือน​เปิด​ประตู​รถ​ให้​พิณ​นั่ง​หน้า​คู่​กับ​สุด​เขต พิณ​จะ​ขอ​นั่ง​ด้าน​หลัง เดือน​ไม่​ยอม อ้าง​คน​ป่วย​ต้อง​นั่ง​สบายๆข้างหน้า​ไม่​ต้อง​เบียด​กับใคร สุด​เขต​เห็น​เดือน​รัก​และ​เอาใจใส่​พิณ แอบ​น้อยใจ...

ฝ่าย​แคน​กับ​คำ​หล้า​ขึ้น​มา​คุย​กับ​คำ​แป​งบ​น​บ้าน คำแป​ง​ชวน​แคน​ไป​แสดง​คอนเสิร์ต​ใน​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ที่​ยโสธร​ด้วย​กัน แคน​เกิด​ความ​คิด​จะ​จัด​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ที่​หมู่​บ้าน​ของ​พวก​เรา​ให้​เป็น​ที่​รู้จัก​ไป​ทั่ว​ประเทศ ชักชวน​คำ​แป​ง​ร่วมมือ​ด้วย คำแปง​ตอบ​ตกลง​ทันที จาก​นั้น ​แคน​กับ​คำ​หล้า​เรียก​ประชุม​ชาว​บ้าน หว่านล้อม​ให้​พวก​นั้น​ร่วมมือ​ร่วมใจ​กัน​อีก​ครั้ง ทำให้​นัก​ท่องเที่ยว​รู้จัก​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ของ​พวก​เรา​ให้​ได้ พวก​เรา​จะ​ได้​มี​ราย​ได้​เพิ่ม ชาว​บ้าน​ทุก​คน​ขอ​ร่วม​วง​ด้วย ต่าง​แยกย้าย​กัน​ไป​หา​ไม้​ไผ่​มา​ทำ​บั้งไฟ...

สุด​เขต​เห็น​เดือน​คอย​ดูแล​พิณ​อย่าง​ดี​ได้​แต่​ยิ้ม​เศร้า ยอม​รับ​ความ​จริง​ว่า​เดือน​รัก​พิณ​มาก​กว่า​ตน กลับ​มา​เก็บ​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า​เตรียม​กลับ​กรุงเทพฯ เดือน​ตาม​มา​ขอร้อง​เขา​อย่า​เพิ่ง​ไป แม้​เธอ​จะ​ยัง​รัก​พิณ​อยู่ แต่​ไม่ได้​หมายความ​ว่า​
จะ​กลับ​ไป​หา​เขา สุด​เขต​มอง​ออก ถึง​ตัว​เดือน​จะ​ไม่​กลับ​ไป​หา​พิณ​แต่​ใจ​ของ​เธอ​กลับ​ไป​นาน​แล้ว

“แต่​เดือน​รัก​คุณ​นะ​คะ​คุณ​สุด​เขต”

“ฉัน​เชื่อ​ว่า​เธอ​รัก​ฉัน ซึ่ง​ฉัน​ซาบซึ้ง​ใจ​มาก แต่​ความ​รัก​ไม่​มี​ที่​พอ​สำหรับ​คน​สาม​คน” สุด​เขต​ตัดใจ ขึ้น​รถ​ขับ​ออก​ไป เดือน​มอง​ตาม​สุด​เขต​จาก​ไป​อย่าง​ใจหาย

ooooooo

แคน​เหลา​ไม้​ไผ่​ทำ​หาง​บั้งไฟ​ตั้งแต่​เมื่อเย็น​วาน​จน​เช้า​วัน​นี้​ก็​ยัง​ไม่​สำเร็จ คำ​หล้า​แนะ​ให้​ไป​ตาม​พิณ​มา​ช่วย พิณ​มี​ฝีมือ​ด้าน​งาน​ไม้​นั่ง​ทำ​อยู่​ครู่​เดียว​ก็​เป็น​รูป​เป็น​ร่าง คำ​หล้า ​หัน​ไป​แซว​แคน

“ตาม​พี่​พิณ​มา​ทำ​ตั้งแต่​เมื่อ​วาน ป่านนี้​ใกล้​เสร็จ​แล้ว”

แคน​แค่​อยาก​โชว์​ฝีมือ​บ้าง คำ​หล้า​ให้​แคน​โชว์​แต่​เสียง​อย่าง​เดียว​พอ​เรื่อง​อื่น​ไม่​ต้อง​โชว์ อาย​คน​อื่น​เปล่าๆ แคน​ไม่​อยาก​ต่อปากต่อคำ​ด้วย บอก​ชาว​บ้าน​ที่มา​ช่วย​กัน​ทำ​บั้งไฟ​ให้​วางมือ​ก่อน เขา​นัด​คำ​แป​ง​ซ้อม​ขบวน​แห่​บั้งไฟ แล้วชวนพิณ​ไป​ด้วย​กัน ชาว​บ้าน​ไป​รวม​ตัว​กัน​ตั้ง​ขบวน​แห่​บริเวณ​สถานที่​จัด​งาน​บุญ​บั้งไฟ คำ​หล้า​เห็น​พิณ​ยืน​ดู​เฉยๆ ชวน​เข้า​ร่วมขบวน​แห่​ด้วย พิณ​ส่าย​หน้า ขอ​เป็น​ผู้​ชม​ดี​กว่า

“บั้งไฟ​ของ​พวก​เรา​ออก​สุดท้าย เรา​ต้อง​ปิด​ท้าย​ขบวน​ให้​ดี ให้​คน​มา​เที่ยว​ประทับใจ ปี​หน้า​จะ​ได้​กลับ​มา​อีก” สิ้นเสียง​แคน การ​ซ้อม​เริ่ม​ต้น

ชาว​บ้าน​เดิน​ฟ้อน​รำ​อย่าง​พร้อมเพรียง​กัน โดย​มีคำหล้า​เป็น​คน​นำ​ขบวน พิณ​มอง​ขบวน​ซ้อม​แห่​บั้งไฟ​รู้สึก​คุ้น​ตาเหมือน​เคย​เห็น อยู่ๆความ​ทรง​จำ​ของ​เขา​ก็​กลับ​มา จำ​แคน คำหล้า คำ​แป​ง​ ยาย​มี ตา​มา ยาย​สา​ ตา​สี​ และ​ชาว​บ้าน​ที่​ร่วม​ขบวนซ้อม​แห่​บั้งไฟ​ได้​ทุก​คน พิณ​ยิ้ม​กว้าง​ดีใจ​ที่​ความ​จำ​กลับคืน​มา...

แคน​พลอย​ดีใจ​ไป​กับ​พิณ พา​เขา​ซ้อน​มอเตอร์ไซค์​คัน​ใหม่​ของ​แคน​เอง​มา​ส่ง​บ้าน​เดือน​เผื่อ​พิณ​จะ​จำ​หน้า​เดือนได้ แต่​พอ​เห็น​หน้า​เขา​กลับ​จำ​เดือน​ไม่ได้ บุญ​ตาม​มา​สมทบ​ พิณจำ​พ่อ​ของ​เดือน​ไม่ได้​เช่น​กัน แต่​สายตา​เย็น​ชา​ที่​บุญ​มอง​มาทางเขา​ทำให้​พิณ​สงสัย​แต่​ไม่ได้​พูด​อะไร เดือน​ถาม​แคน​ทำไม​พิณถึง​จำ​แคน​ได้

“พิณ​เห็น​พวก​พี่​ซ้อม​ขบวน​แห่​บั้งไฟ​เลย​จำ​งาน​แห่​พระ​เวส​ได้ แล้ว​เลย​จำพวก​เรา​ได้​ทุก​คน”

“หมอ​ที่​โรงพยาบาล​บอก​ว่า ถ้า​มี​สิ่ง​กระตุ้น ความทรงจำ​พิณ​จะ​กลับ​มา...มา​กับ​เดือน​จ้ะ​พี่​พิณ”

เดือน​จูงมือ​พิณ​ไป​ที่​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล​ชี้​ให้​ดู​ชื่อ​พิณ​กับ​เดือน​ที่​สลัก​ไว้​ตรง​ลำ​ต้น พิณ​ส่าย​หน้า​จำ​ไม่ได้ เดือนพาพิณ​ลง​ไป​นั่ง​ที่​ท่า​น้ำ​ที่​ซึ่ง​เขา​มา​นอน​หนุน​ตัก​เธอ​เป็น​ประจำ พิณก็​จำ​ไม่ได้​อีก​จน​เดือน​นึก​น้อยใจ...

แคน​ยัง​เข้า​หน้า​คำ​หล้า​ไม่​ติด ชวน​ไป​ไหน​ก็​ไม่ยอม​ไป​ด้วย เขา​เลย​เข้า​ทาง​ตา​สี​กับ​ยาย​สา​แทน แคน​แวะ​ไป​ทำธุระ​ใน​ตัวเมือง​ก็​มี​ของ​ติด​ไม้​ติดมือ​มา​ฝาก ตา​สี​เข้า​ข้างแคนออก นอกหน้า เตือน​คำ​หล้า​ให้​งอน​แต่​พอ​งาม มาก​ไป​ไม่​น่า​รัก แคน​เห็น​ตา​สี​ให้ท้าย ถือโอกาส​ชวน​คำ​หล้า​ไป​นั่ง​รถ​เล่น ทีแรก​คำ​หล้า​ทำท่า​ไม่​ยอม​ไป ตา​สี​ต้อง​คะยั้นคะยอ คำ​หล้า​ใจอ่อน ยอม​ซ้อน​มอเตอร์ไซค์​แคน​ไป​นั่ง​กินลม​ชม​ดาว...

หลังจาก​ส่ง​คำ​หล้า​เรียบร้อย แคน​กลับ​ถึง​บ้าน​เห็นพิณ​นั่ง​รอ​อยู่ พิณ​อยาก​รู้​ทำไม​พ่อ​ของเดือน​ถึง​ไม่​ชอบ​หน้า​ตน​เอง แคน​ไม่​อยาก​ให้​พิณ​สนใจ​บุญ พยายาม​จำ​เดือน​ให้​ได้​ดี​กว่า พิณ​สงสัย ก่อน​ตัว​เขา​จะ​ความ​จำ​เสื่อม​ความ​สัมพันธ์​ของตน​กับ​เดือน​เป็น​อย่างไร​กัน​แน่...

คืน​วัน​เดียวกัน พิณ​นอน​คิด​นั่ง​คิดถึง​เดือน​กับ​บุญ​พ่อ​ของ​เดือน​และ​ความ​สัมพันธ์​ระหว่าง​เขา​กับ​เดือน อยู่​ทั้ง​คืนจน​ปวด​หัว ต้อง​กิน​ยา​แก้​ปวด​ที่​หมอ​สั่ง​ให้

ooooooo

ใกล้​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ของ​หมู่​บ้าน​เข้า​มา​ทุกที แคน​โทร.​ไป​ขอร้อง​สุด​เขต​ช่วย​บอก​สถา​นี​วิทยุ​ใน​เครือ​ของเขา ประชาสัมพันธ์​ให้​นัก​ท่องเที่ยว​ได้​รู้​ว่าที่​หมู่​บ้าน​ของ​แคน​จะ​มี​การ​จัด​งาน​บุญ​บั้งไฟ

“ผม​จะ​บอก​ดี​เจ​ให้​พูด​ก่อน​เข้า​ช่วง​ข่าว แล้ว​จะ​ติดต่อ​ไป​ที่​สถานี​วิทยุ​ท้องถิ่น​ใน​ต่าง​จังหวัด​ที่​รู้จัก​กัน​ให้​ช่วย​ประชาสัมพันธ์​ ให้...เอ่อ...แคน...พิณ​กับ​เดือน​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

แคน​สงสาร​เดือน​มาก พิณ​จำ​ทุก​คน​ได้​หมด แต่​กลับ​จำ​เดือน​ไม่ได้ สุด​เขต​คิด​หา​ทาง​ช่วย​เดือน​กับ​พิณ​ให้​สม​หวัง วาน​แคน​ช่วย​ส่ง​รูป​ถ่าย​ของ​ทั้ง​คู่​มา​ให้​เขา​ที่​กรุงเทพฯ...

ใน​เวลา​เดียวกัน หมอ​นัด​เอกซเรย์​สมอง​พิณ​ซ้ำ​อีก​ครั้ง ผล​ออก​มา​เป็น​ที่​น่า​พอใจ รอย​ช้ำ​เมื่อ​ครั้ง​ก่อน​หาย​ไป ความ​จำ​ของ​พิณ​ถึง​เริ่ม​กลับ​มา สาย​ไหม​สงสัย​ทำไม​พิณ​ถึง​จำ​ไม่ได้​หมด​ทุก​คน

“หมอ​สันนิษฐาน​ว่าที่​สมอง​คนไข้​ไม่​จำ​คน​บาง​คน​หรือ​เรื่อง​บาง​เรื่อง เป็น​เพราะ​สมอง​ส่วน​การ​รับ​รู้​ไม่​อยาก​กลับ​ไป​รับ​รู้​อีก อาจ​เป็น​เรื่อง​ที่​คนไข้​เสียใจ​มาก​หรือ​เจ็บปวด​ทาง​ร่างกาย​มาก​จน​อยาก​ลืม”

พิณ​สงสัย ​เดือน​ทำ​อะไร​ให้​เขา​เจ็บปวด​จน​อยาก​ลืม พยายาม​ซักไซ้​ไล่​เรียง แต่​เดือน​ปฏิเสธ​ว่า​ไม่​มี​อะไร พิณ​หัน​ไป​ถาม​ครู​ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​แทน ทั้ง​คู่​เลี่ยง​ไม่​ยอม​ตอบ​ให้​ไป​คุย​กันเอง

เดือน​หวั่น​ใจ​เกรง​พิณ​จะ​รู้​เรื่อง​ที่​เธอ​จะ​แต่งงาน​กับ​สุด​เขต รีบ​ไป​ขอร้อง​แคน คำ​หล้า กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ที่​กำลัง​ทำ​บั้งไฟ ไม่​ให้​บอก​พิณ​เรื่อง​นี้ แคน​ทักท้วง ถ้า​ความ​จำ​พิณ​กลับ​มา​เมื่อ​ไหร่​ก็​ต้อง​รู้อยู่​ดี เดือน​ไม่​คิด​เช่น​นั้น หมอบ​อก ที่พิณ​จำ​เธอ​ไม่ได้ เพราะ​สมอง​ไม่​อยาก​จดจำ​เรื่อง​ที่​ทำให้​เจ็บปวด ถ้า​พิณ​รู้​เรื่อง​ที่​เธอ​ทิ้ง​เขา​ไป​แต่งงาน เขา​ต้อง​จำ​เธอ​ไม่ได้​ตลอด​ชีวิต ทุก​คน​ให้​สัญญา​กับ​เดือน​จะ​ไม่​พูด​เรื่อง​นี้​
เด็ดขาด จาก​นั้น เดือน​ไป​ขอร้อง​คำ​แป​ง​ให้​ปิด​เรื่องนี้​เช่น​กัน และ​ตระเวน​เก็บ​การ์ด​แต่งงาน​ที่​แจก​ไป​ทั้งหมด​คืน...

ตก​เย็น เดือน​รู้​พิณ​ยัง​เคือง​ที่​เธอ​ไม่​ยอม​บอก​ว่า​เคย​ทำ​อะไร​ให้​เขา​เสียใจ ตาม​ไป​ง้อ​ถึง​ห้อง​พัก​ชวน​เขา​ไป​นั่งเล่น​ที่​ท่า​น้ำ กว่า​เดือน​จะ​กลับ​ถึง​บ้าน​ใกล้​ค่ำ บุญ​ตำหนิ​ลูก​สาว​ไป​หา​พิณ​บ่อยๆแบบ​นี้​ไม่​งาม เธอ​มี​คู่หมั้น​อยู่​แล้ว เดือน​ไม่ได้​คิด​จะ​กลับ​ไป​คบ​พิณ เธอ​แค่​ไป​ดูแล​เขา​เท่านั้น บุญ​เกรง​ชาว​บ้าน​จะ​นินทา แนะ​ให้​ลูก​กลับ​กรุงเทพฯ เขา​จะ​ดูแล​พิณ​ให้​เอง เดือน​ยืนยัน​จะ​ไม่​ไป​ไหน​จนกว่า​พิณ​จะ​จำ​เธอ​ได้

“เห็นใจ​ผู้ชาย​อีก​คน​ที่​รอ​อยู่​ทาง​กรุงเทพฯ​บ้าง​นะ​เดือน”

เดือน​รู้สึก​ผิด​ต่อ​สุด​เขต​ที่​ทำให้​เขา​เสียใจ​ทั้งๆที่​เขา​ดี​กับ​เธอ​และ​ครอบครัว​มา​ตลอด

ooooooo

พิณ​ขี่​จักรยาน​ผ่าน​ที่​นา​ของ​แคน เห็น​แคน​กำลัง​รดน้ำ​ต้น​ถั่ว​ที่​ออก​ฝัก​สะพรั่ง แวะ​ทักทาย​ชวน​ไป​ช่วย​ชาว​บ้าน​ต่อ​เวที​สำหรับ​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ที่​จะ​จัด​ขึ้น พิณ​เกรง​คน​จะ​มา​เที่ยว​งาน​น้อย เพราะ​พวก​เรา​ปิด​ใบปลิว​เชิญ​ชวน​เที่ยว​งาน​แค่​ไม่​กี่​ที่ แคน​รู้ทัน​ที พิณ​ไม่ได้​ฟัง​รายการ​วิทยุ

“วิทยุ​หลายสถานี​ออก​ข่าว​งาน​บั้งไฟ​บ้าน​เรา คุณ​สุด​เขต​ติดต่อ​สถานี​ให้​น่ะ”

พอได้​ยิน​ชื่อ​สุด​เขต พิณ​ถือโอกาส​ถาม​แคน​ว่า​สุด​เขต​เป็น​เพื่อน​เขา​กับ​เดือน​ได้​อย่างไร ใน​เมื่อ​สุด​เขต​อยู่​กรุงเทพฯ แต่​เขา​กับ​เดือน​อยู่​อุบลฯ แคน​อึกๆอักๆเลี่ยง​ที่​จะ​ตอบ ทำให้​พิณ​คา​ใจ​เรื่อง​สุด​เขต...

ทันที​ที่​ได้​รับ​รูป​ถ่าย​เดือน​กับ​พิณ​จาก​แคน สุด​เขต​เอา​รูป​พิณ​กับ​เดือน​มา​เรียง​ร้อย​เป็น​เรื่องราว​ความ​รักของ​ทั้ง​คู่ โดย​ใส่​เพลง​เกี่ยว​กับ​ความ​รัก​ประกอบ อัด​ลง​แผ่นวี​ซี​ดี​ แล้ว​ส่ง​ไปรษณีย์​ มา​ให้​พิณ พอ​พิณ​ได้​ดู​วี​ซี​ดี​แผ่น​นี้ ภาพ​ความ​ทรง​จำ​ดีๆเกี่ยว​กับ​เดือน​ผุด​ขึ้น​มา​ใน​สมอง​เขา​เป็น​ฉากๆ​​ สุด​เขต​บรรยาย​ตบ​ท้าย​วี​ซี​ดี​ว่า

“เดือน​รัก​คุณ​มาก เขียน​จดหมาย​หา​คุณ​แทบ​ทุก​วัน อย่า​ทำให้​เดือน​เสียใจ”

พิณ​นึกถึง​จดหมาย รีบ​วิ่ง​กลับ​ไป​ห้อง​พัก​ของ​ตัว​เอง ค้น​จดหมาย​ที่​เดือน​เขียน​มา​ถึง​เขา​ตอน​ไป​อยู่​กรุงเทพฯ พิณ​อ่าน​จดหมาย​แล้ว ความ​ทรง​จำ​เก่า​เมื่อ​ครั้ง​ที่​เดือน​ถูก​พ่อ​แม่​บังคับ​ให้​ไป​เรียน​ต่อ​กรุงเทพฯ ผ่าน​เข้า​มา​ใน​ความ​คิด​คำนึง​ของ​พิณ เขา​ถึง​กับ​ยิ้ม​หน้า​บาน วิ่ง​ไป​ขอ​อนุญาต​ครู​ตะวัน​ไป​หา​เดือน ครู​ตะวัน​ติง​ใกล้​เวลา​เข้า​สอน​แล้ว พิณ​ต้อง​ไป​เจอ​เดือน​ให้​ได้ เขา​จำ​เดือน​ได้​แล้ว ครู​ตะวัน​พลอย​ดีใจ​ไป​กับ​
พิณ

ครู่​ต่อ​มา พิณ​มา​ถึง​บ้าน​เดือน​แต่​เธอ​ไม่​อยู่​ไป​หา​คำ​หล้า เจอ​บุญ​กำลัง​จุด​ธูป​ไหว้​เพ็ง พิณ​จำ​บุญ​กับ​เพ็ง​ได้ บุญ​ดีใจ พิณ​จำ​ได้​แล้ว​เดือน​จะ​ได้​กลับ​กรุงเทพฯ​เสียที เลย​อนุญาต​ให้​พิณ​รอ​เดือน​ที่​นี่ พิณ​นั่ง​รอ​นาน​ชัก​เมื่อย เดิน​ดู​อะไร​เรื่อยเปื่อย​ไป​ถึง​ตู้​โชว์ สะดุดตา​ของ​สิ่ง​หนึ่ง​มี​กระดาษ​สี​ทอง​ติด​อยู่ ข้อความ​ใน​กระดาษ​ชิ้น​เล็กๆเขียน​ว่า “ที่​ระลึก​งาน​มงคล​สมรส เดือน...สุด​เขต 18 เมษายน 2554”

พิณ​ถึง​กับ​ช็อก ภาพ​ความ​ทรง​จำ​เกี่ยว​กับ​เดือน​และ​สุด​เขต​พรั่งพรู​ออก​มา ทั้ง​ภาพ​ตอน​เดือน​หมั้น​กับ​สุด​เขต ภาพ​เหตุการณ์​ที่​พิณ​กับ​เดือนกลับ​มา​คบ​กัน​ช่วง​ที่​เขา​ไป​ตาม​บัว​ผัน​ที่​กรุงเทพฯ และ​ที่​สำคัญ​ที่สุด ภาพ​วัน​ที่​เดือน​เอา​การ์ด​แต่งงาน​มา​ให้ พิณ​จำ​ได้​ทุก​อย่าง ความ​เจ็บปวด​รวด​ร้าว​ใจ​โถม​เข้าใส่...

ไม่​นาน​นัก​ เดือน​กลับ​ถึง​บ้าน พอ​รู้​จาก​พ่อ​ว่า​พิณ​จำ​ได้​แล้ว ดีใจ​มาก​รีบ​วิ่ง​ไป​หา ถาม​พิณ​ว่า​จำ​เธอ​ได้แล้ว​หรือ พิณ​มอง​เดือน​ด้วย​สายตา​เปี่ยม​ไป​ด้วย​ความ​รัก ก่อน​จะ​ตัดใจ​โกหก​ว่า​จำ​ไม่ได้ เดือน​นิ่ว​หน้า เมื่อ​ครู่​นี้​พ่อ​ของ​เธอ​เพิ่ง​บอก​ว่า​พิณ​จำ​เธอ​ได้​แล้ว

“พี่​ทัก​ลุง​บุญ บอก​ว่า​จำ​ลุง​บุญ​ได้ แต่​พี่​ไม่ได้​พูด​ว่า​พี่​จำ​เดือน​ได้​สัก​คำ พี่​มา​ขอบใจ​เดือน​ที่​ช่วย​ดูแล​พี่...พี่​ไป​แล้ว ต้อง​กลับ​ไป​สอน” พิณ​ข่ม​ความ​เสียใจ เดิน​จาก​ไป เดือน​มอง​ตาม​ด้วย​ความ​ผิดหวัง

ครู​หนุ่ม​เดิน​น้ำตา​คลอ​กลับ​โรงเรียน เสียใจ​ที่​ความ​รัก​ของ​เขา​กับ​เดือน​จบ​แล้ว คิด​ว่า​เดือน​แต่งงาน​กับ​สุด​เขต​ไป​แล้ว​ตั้งแต่​เดือน​เมษายน​ที่​ผ่าน​มา​ตาม​วัน​ที่​ระบุ​ใน​ของ​ชำร่วย...

พิณ​แสร้งว่า​ความ​ทรง​จำ​เรื่อง​เดือน​ยัง​ไม่​กลับ​มา หลอก​เดือน​ได้​แต่​หลอก​สายตา​จ้อง​จับผิด​ของ​ครู​ตะวัน​ไม่ได้ เขา​รู้​พิณ​จำ​เดือน​ได้​แล้วแต่​ทำไม​ต้อง​ทำ​เป็น​จำ​ไม่ได้ พิณ​ถูก​จับ​โกหก​ได้​เดิน​หนี ครู​ตะวัน​เดิน​ตาม​คาดคั้น​ให้​บอก​ความ​จริง พิณ​รู้​เรื่อง​เดือน​แต่งงาน​แล้ว เขา​เห็น​ของ​ชำร่วย​งาน​แต่งงาน​ของ​เธอ​กับ​สุด​เขต

ครู​ตะวัน​บอก​พิณ​เข้าใจ​ผิด งาน​แต่ง​ล่ม​เพราะ​พิณ​หายตัว​ไป แนะ​ให้​เขา​ใช้​โอกาส​นี้​กลับ​มา​คืนดี​กับ​เดือน พิณ​เอง​ก็​ดูแล​เดือน​ได้ พิณ​จะ​ดูแล​เดือน​ได้​อย่างไร ลำพัง​เงินเดือน​ของ​เขา​ยัง​ไม่​พอ​เลี้ยง​ตัว​เอง

“ผม​ขอ​ถาม​ครู​ตะวัน ถ้า​มี​ผู้ชาย​ดีๆฐานะ​มั่นคง​มา​รัก​หมอ​ไหม ตัว​หมอ​ไหม​เอง​ก็​รัก​เขา​จน​ตกลง​ปลงใจ​แต่งงาน​กับ​เขา ขณะ​ที่​ครู​ถึง​จะ​รัก​หมอ​ไหม​มาก แต่​รู้อยู่​แก่​ใจ​แต่ง​กับ​หมอ​ไหม​แล้ว หมอ​ไหม​ต้อง​มา​กัด​ก้อน​เกลือ​กิน ลูก​เกิด​มา​ก็​ลำบาก ครู​จะ​เลือก​ทำ​แบบ​ผม​ไหม​ครับ”

ครู​ตะวัน​พยัก​หน้า​ยอม​รับ เป็น​เขา​ก็​คง​เลือก​ทำ​แบบ​เดียว​กับ​พิณ​คือ ​เสียสละ

ooooooo

งาน​บุญ​บั้งไฟ​บ้าน​แม่​มูล​มี​ชาว​บ้าน​ต่าง​หมู่​บ้าน​และ​นัก​ท่องเที่ยว​มา​เที่ยว​งาน​กัน​อย่าง​คึกคัก หมู่​บ้าน​ที่​ส่ง​บั้งไฟ​เข้า​แข่ง​ขัน​ร่วม​เดินขบวน​แห่​บั้งไฟ​กัน​อย่าง​สนุกสนาน โดย​มี​บั้งไฟ​ของ​หมู่​บ้าน​แม่​มูล​เดิน​ปิด​ท้าย ชาว​บ้าน​แม่​มูล​ฟ้อน​รำ​อย่าง​สวย​งาม​สร้าง​ความ​ประทับใจ​แก่​นัก​ท่องเที่ยว

สุด​เขต​มา​ร่วม​งาน​นี้​ด้วย เดือน​แปลก​ใจ​ทำไม​เขา​ไม่​บอก​ล่วงหน้า​ว่า​จะ​มา สุด​เขต​มี​เรื่อง​อยาก​คุย​ด้วย​ชวน​เดือน​ไป​หา​ที่​เงียบๆคุย​กัน พิณ​หัน​มา​เห็น​พอดี​ลอบ​เดิน​ตาม​ทั้ง​คู่​ไป พอ​เจอ​มุม​ปลอด​คน สุด​เขต​ไม่​รอ​ช้า​ถาม​เดือน​กับ​พิณ​เป็น​อย่างไร​กัน​บ้าง วี​ซี​ดี​ที่​เขา​ส่ง​มา ช่วย​ให้​พิณ​จำ​เดือน​ได้​ไหม เดือน​เพิ่ง​รู้​เรื่อง​นี้ ซาบซึ้ง​ใจกับ​สิ่ง​ที่สุด​เขต​ทำให้ จับ​มือ​เขา​มา​กุม​ไว้ สุด​เขต​เตือน​ไว้​ระวัง​พิณ​จะ​มา​เห็น

“ลืม​แล้ว​หรือ​คะ คุณ​เป็น​ว่าที่​เจ้าบ่าว​ของ​เดือน”

สุด​เขต​ยิ้ม​ปลื้ม ส่วน​พิณ​แอบ​ฟัง​อยู่ ดีใจ​ที่​เดือน​กับ​สุด​เขต​ยัง​ไม่​ล้มเลิก​การ​แต่งงาน...

ไม่​นาน​นัก การ​แข่ง​ขัน​จุด​บั้งไฟ​เริ่ม​ต้น​ขึ้น แคน​ตั้ง​กฎ​ไว้​หมู่​บ้าน​ไหน​จุด​บั้งไฟ​ไม่​ขึ้น​ต้อง​ถูก​โยน​ลง​แม่​มูล มี​หลาย​หมู่​บ้าน​โดน​ทำโทษ บั้งไฟ​ของ​บ้าน​แม่​มูล​ขึ้น​สูง​กว่า​ใครๆจึง​ได้​รางวัล​ชนะ​เลิศ ชาว​บ้าน​แม่​มูล​ต่าง​พา​กัน​ดีใจ​ที่​งาน​บุญ​บั้งไฟ​ครั้ง​นี้​ประสบ​ความ​สำเร็จ แคน​คน​ต้นคิด​ยิ้ม​หน้าบาน

หมู่​บ้าน​ที่​จุด​บั้งไฟ​ไม่​ขึ้น​ตอน​แข่ง​ขัน เอา​ดินประสิว​มา​อัด​​เพิ่ม​แล้ว​จุด​ใหม่ บั้งไฟ​ระเบิด​พุ่ง​ไป​ใน​แนว​ราบ​ตรง​เข้าหา​เดือน​อย่าง​รวดเร็ว เดือน​ตกใจ​ยืน​ตัว​แข็ง​ทื่อ พิณ​ดึง​เธอ​พ้น​อันตราย​ได้​อย่าง​เฉียด​ฉิว

“ไม่​เป็น​อะไร​ใช่​ไหม โดน​บั้งไฟ​ตรง​ไหน​หรือ​เปล่า ถ้า​เดือน​เป็น​อะไร​ไป พี่​จะ​อยู่​อย่างไร” พิณ​ถาม​รัว​เป็น​ชุด​แล้ว​กอด​เดือน​ไว้​แน่น​อย่าง​ลืมตัว เดือน​เลย​จับ​ได้​ว่า​เขา​จำ​เธอ​ได้ พิณ​รู้ตัว​ความ​แตก​รีบ​ปล่อย​มือ หัน​ไป​ฝาก​สุด​เขต​ให้​ดูแล​เดือน​ด้วย แล้ว​เดิน​หนี​ไป​ดื้อๆ สุด​เขต​บอก​ให้​เดือน​รีบ​ตาม​พิณ แต่​เธอ​กลับ​ยืน​เฉย...

หลังจาก​นอน​คิด​มา​ทั้ง​คืน​จะ​จัดการ​อย่างไร​กับ​ปัญหา​รัก​สามเส้า รุ่ง​ขึ้น​พิณ​มา​หา​เดือน​กับ​สุด​เขต ขอร้อง​ให้​ทั้ง​คู่​แต่งงาน​กัน​ตาม​แผน​เดิม​ที่​วาง​เอา​ไว้ เขา​ขอ​เป็น​คนที่​สูญเสีย​เอง​เพื่อ​ให้​เดือน​มี​ความ​สุข สุด​เขต​กลับ​อยาก​ให้​เดือน​ได้​อยู่​กับ​พิณ​คน​ที่​เธอ​รัก​มาก​กว่า พิณ​ไม่​เห็น​ด้วย

“รัก​ใคร​มาก​กว่า​ไม่​สำคัญ​คน​ไหน​เหมาะสม​กว่า​ต่างหาก​สำคัญ คุณ​เหมาะสม​กับ​เดือน​มาก​กว่า​ผม”

เดือน​ปล่อย​โฮ ทรมาน​ใจ​มาก​ถ้า​จะ​ต้อง​เลือก​คน​ใด​คน​หนึ่ง เธอ​รัก​ทั้ง​คู่ คน​หนึ่ง​เสียสละ​ให้​เธอ​ทุก​อย่าง​ ส่วน​อีก

คน​หนึ่ง​ทำ​ทุก​อย่าง​เพื่อ​เธอ เดือน​มอง​พิณ​สลับ​กับ​สุด​เขต​ไป​มา พิณ​รู้​แล้ว​จะ​จัดการ​ปัญหา​นี้​ได้​อย่างไร

“พรุ่งนี้​บ่าย​โมง...เดือน​ไป​เจอ​พี่​ที่​ริม​แม่น้ำ​มูล” พิณ​พูด​จบ​ ผละ​จาก​ไป

ooooooo

บ่าย​โมง​ของ​วัน​รุ่ง​ขึ้น เดือน​ต้อง​ตกใจ​สุดขีด​เมื่อ​มา​ถึง​จุด​นัด​พบ เห็น​พิณ​กระโดด​น้ำ​ตาย​จม​หาย​ไป​ต่อหน้า​ต่อตา ชาว​บ้าน​ที่​เห็น​เหตุการณ์​ช่วย​กัน​ลง​ไป​งม​หา​พิณ​อยู่​นานสองนาน แต่​ไร้​วี่แวว...

เดือน​มา​ที่​ห้อง​พัก​ของ​พิณ เผื่อ​พิณ​จะ​กลับ​มา​เหมือน​ครั้ง​ก่อน​ที่​จม​หาย​ไป​ใน​แม่น้ำ​มูล​แต่​ยัง​เอา​ตัว​รอด​มา​ได้ แต่​คราว​นี้​เธอ​ต้อง​ผิดหวัง​เจอ​เพียง​ห้อง​ว่าง​เปล่า เดือน​เดิน​ไป​นั่งที่​เตียง ลูบไล้​ตาม​ที่นอน​อย่าง​อาลัยอาวรณ์ หยิบ​หมอนข้าง​มาก​อด ร้องไห้​จน​หลับ​ไป​ทั้ง​น้ำตา ขณะ​เดือน​หลับมี​ใคร​บาง​คน​เข้า​มา​เช็ด​คราบ​น้ำตาให้​อย่าง​เบามือ​แล้ว​เดิน​จาก​ไป...

ครบ​เจ็ด​วัน​ตั้งแต่​พิณ​โดด​น้ำ​ฆ่า​ตัว​ตาย เดือน​ชวน​สุด​เขต ทำบุญ​ตักบาตร​ พระ​ที่มา​รับ​บิณฑบาต​เห็น​สีหน้า​หมอง​เศร้า​อม​ทุกข์​ของ​เดือน เทศน์​เตือนสติ

“สีกา...เมื่อ​เรา​เผชิญ​กับ​ความ​พลัดพราก เรา​มัก​มอง ความ​ทุกข์​ของ​ตัว​เองว่า​ยิ่ง​ใหญ่​กว่า​ขุน​เขา ทว่า​แท้จริง​แล้ว มัน​เป็น​เรื่อง​ธรรมดา​ของ​โลก ชีวิต​คน​ไม่​จี​รัง​ยั่งยืน สีกา​จง​เผชิญความพลัดพราก​ด้วย​ใจ​สงบ​เถิด”

เดือน​จิตใจ​สงบ​ขึ้น​มาก หลังจาก​ได้​ฟัง​พระ​เทศน์ ทำใจยอม​รับ​ความ​จริง​ได้​แล้ว​ว่า​พิณ​ตาย ​ชวน​สุด​เขต​มา​จุด​ธูป​ไหว้​วิญญาณ​พิณ​ที่​ริม​แม่น้ำ ขอ​ให้​วิญญาณ​ของ​เขา​พบ​แต่​ความ​สุข สงบ​ตลอดกาล...

แคน​กลับ​กรุงเทพฯ ด้วย​ความ​ผิดหวัง​เนื่องจาก​ยก​ขันหมาก​มา​สู่​ขอคำ​หล้า​แต่​เธอ​ตั้ง​ข้อแม้​เขา​ต้อง​พิสูจน์​ให้​เธอ​เห็น​ก่อน​ว่า​แต่งงาน​กัน​แล้ว​เขา​จะ​ไม่​ทิ้งขว้าง​เธอ​เหมือน​ตอน​เป็น​แฟน​กัน​ ถ้า​ทำ​ไม่ได้​เธอ​ไม่​มี​วัน​แต่งงาน​ด้วย แคน​จน​ปัญญา​ไม่​รู้​จะ​ทำ​อย่างไร เอาเรื่อง​นี้​มา​ปรึกษา​สุด​เขต

“มัน​มี​วิธี​อยู่​ แคน​พร้อม​จะ​เอา​ชื่อเสียง​ตัว​เอง​ไป​เสี่ยง​ไหม​ล่ะ”

แคน​ยอม​ทำ​ทุก​อย่าง ขอ​เพียง​ให้​คำ​หล้า​เชื่อ​มั่น​ใน​ตัว​เขา สุด​เขต​จัดการ​นัด​แถลงข่าว​ให้​แคน​ที่​บริษัท​ทันที​ นักข่าว​บันเทิง​จาก​หลาย​สำนัก​มา​รอ​ฟัง​แคน​แถลงข่าว​อย่าง​เนืองแน่น

“วัน​นี้​ที่​ฉัน​เชิญ​พี่ๆนักข่าว​มา​จะ​แถลงข่าว​สำคัญ​จ้ะ ฉัน​จะ​แต่งงาน ฉัน​คบหา​ดูใจ​กับ​ผู้หญิง​คน​นี้​มา​นาน​แล้ว ที่​ฉัน​บอก​ให้​ทุก​คน​รู้​เพราะ​ฉัน​ไม่​อยาก​ให้​เมีย​ฉัน​ต้อง​หลบๆซ่อนๆเหมือน​เมีย​ดารา​นัก​ร้อง​บาง​คน​ กราบ​เรียน​มิตร​รัก​แฟน​เพลง​ของ​แคน​ เมือง​อุบล​ แคน​หวัง​ใจ​ว่า​แฟน​เพลง​จะ​ยัง​รัก​แคน​คน​นี้​เหมือน​เดิม​นะ​จ๊ะ”

คำแถลง​ข่าว​ของ​แคน​ออกอากาศ​ทุก​ช่อง​ทั้งที​วี​และ​วิทยุ​รวม​ทั้ง​หนังสือพิมพ์​แทบ​ทุก​ฉบับ...

ใน​ที่สุด คำ​หล้า​ยอม​แต่งงาน​กับ​แคน สุด​เขต​รับหน้า​ที่​เป็น​เพื่อนเจ้าบ่าว ​ขณะ​ที่​เดือน​เป็น​เพื่อนเจ้าสาว งาน​จัด​ขึ้น​

ที่​บ้าน​คำ​หล้า มี​พิธี​หมั้น​ใน​ตอน​เช้า ตอน​บ่าย​เป็น​พิธี​รดน้ำ​สังข์ งาน​แต่งงาน​เป็น​ไป​อย่าง​เรียบ​ง่าย​ใน​แบบฉบับ​ของ​ชาว​อีสาน...

ก่อน​กลับ​กรุงเทพฯ เดือน​ขุด​ต้น​คูน​ต้น​เล็กๆจะ​เอา​ไป​ปลูก​ที่​กรุงเทพฯ ไว้​เป็น​อนุสรณ์​ถึง​พิณ

ooooooo

1 ปี​ต่อ​มา...เดือน​ตัดสินใจ​แต่งงาน​กับ​สุด​เขต พิธี​แต่งงาน​จัด​ขึ้น​ที่​บ้าน​ของ​ฝ่าย​หญิง​ที่​อุบลฯ ชาว​บ้านที่​รู้จัก​ชอบพอ​กับ​ครอบครัว​เดือน​มา​ร่วม​งาน​กัน​อย่าง​คับ​คั่ง ตก​เย็น มี​งาน​เลี้ยง​ฉลอง​สมรส บริเวณ​บ้าน​ตกแต่ง​อย่าง​สวย​งาม  หน้า​งาน​จัด​เป็น​ซุ้ม​ดอกไม้  สุด​เขต​กับ​เดือน​ใน​ชุด​เจ้าบ่าว​เจ้าสาว​ยืน​รอ​รับแขก​อยู่​หน้า​ซุ้ม

แต่​แล้ว​แขก​ที่​ไม่​มี​ใคร​คาด​คิด​ก็​ปรากฏ​ตัว​ขึ้น เดือน​เห็น​พิณ​เดิน​ถือ​กล่อง​ของขวัญ​เข้า​มา ถึง​กับ​ช็อก​เป็น​ลม​ล้ม​ฟุบ ทุก​คนใน​งาน​พา​กัน​ตกตะลึง สุด​เขต​ตั้ง​สติ​ได้​รีบ​เข้า​มา​ดู​เดือน สาย​ไหม คำ​หล้า แคน กับ​ครู​ตะวัน​ตาม​มา​สมทบ สาย​ไหม​รีบ​เอา​ยา​ดม​มา​อัง​จมูก​เดือน​สัก​พัก​ก็​รู้สึก​ตัว เดือน​จ้อง​พิณ​ไม่​วาง​ตา ค่อยๆเอา​มือ​จับ​ตัว​เขา เลื่อน​ไป​จับ​ใบหน้า​จน​แน​่ใจ​ว่า​ไม่​ใช่​ผี ถาม​ว่า​หาย​ไป​ไหน​มา

“ร่อนเร่​ไป​หลาย​ที่ ได้​ข่าว​ว่า​เดือน​แต่งงาน พี่​เลย​กลับ​มา​แสดง​ความ​ยินดี...คุณ​สุด​เขต...คุณ​ได้​เพชร​ล้ำ​ค่า​ไป​ครอง​ หมั่น​ดูแล​รักษา​ให้​ดี​นะ​ครับ”

ครู​ตะวัน​ต่อว่า​พิณ​ที่​หลอก​พวก​ตน​เสีย​สนิท​ว่า​จม​น้ำ​ตาย พิณ​ชวน​ครู​ตะวัน​เข้าไป​คุย​ต่อ​ใน​งาน เดือน​มอง​ตาม​พิณ สับสน​ใน​ใจ อยาก​รู้​ทำไม​เขา​ต้อง​หลอก​ใคร​ต่อ​ใคร​ว่า​ตาย ขณะ​ที่สุด​เขต​สีหน้า​เป็น​กังวล​อย่าง​เห็น​ได้​ชัด แต่​ด้วย​ความ​เป็น​สุภาพบุรุษ สุด​เขต​อยาก​ให้​พิณ​กับ​เดือน​สะสาง​เรื่อง​ค้าง​คา​ใจ​กัน​และ​เปิด​โอกาส​ให้​เดือน​ได้​ตัดสินใจ​เรื่อง​รัก​สามเส้า​ใหม่​อีก​ครั้ง จึง​ออก​อุบาย​ให้​ทั้ง​คู่​ได้​พบ​ได้​พูด​คุย​กัน​ตามลำพัง

เดือน​ไม่​รอ​ช้า​ถาม​พิณ​ทำไม​ต้อง​หลอก​ทุก​คน​ว่า​ตาย พิณ​รู้​ดี​ถ้า​เขา​ยัง​อยู่ สายใย​ของ​เรา​สอง​คน​ไม่​มี​วัน​ขาด​สะบั้น

เขา​อยาก​ให้​เธอ​เดิน​หน้า​ต่อ​ไป​ไม่​จมปลัก​อยู่​กับ​เขา​กับ​ความ​รัก​ความหลัง​ใน​อดีต เดือน​ยอม​รับ​ว่าความ​ตาย​ของ​พิณ ทำให้​เธอ​เต็มใจ​เข้า​พิธี​แต่งงาน​กับ​สุด​เขต​ใน​วัน​นี้ หาก​เป็น​ปี​ก่อนเธอ​คง​แต่งงาน​ทั้ง​น้ำตา

“เพราะ​พี่​รู้ พี่​ถึง​แกล้ง​ตาย​เพื่อ​เดือน”

“แต่​สายใย​ระหว่าง​เรา​สอง​คน​แม้​มัน​จะ​บาง​ลง...แต่​ยัง​เหนียวแน่น​ตัด​ยัง​ไง​ก็​ตัด​ไม่​ขาด”

“อย่าง​น้อย​พี่​ก็ดี​ใจ​ที่​ได้ยิน​ว่า​วัน​นี้​เดือน​แต่งงาน​ด้วย​ความ​เต็มใจ พี่​เชื่อ​ว่าการ​แต่งงาน​เป็น​พิธี​ศักดิ์สิทธิ์​ที่​หลอม​รวม​ดวง​วิญญาณ​สอง​คน​ให้​เป็น​หนึ่ง​เดียวกัน เดือน​กับ​คุณ​

สุด​เขต​กำลัง​จะ​เป็น​คน​คน​เดียวกัน​แล้ว ส่วน​พี่...จะ​เป็น​พี่​ชาย​ที่​แสน​ดี​ของ​เดือน”

เดือน​น้ำตา​คลอ เธอ​ก็​จะ​เป็น​น้อง​สาว​ที่​แสน​ดี​ของ​เขา​เช่น​กัน...

พิณ​ยัง​ตัดใจ​จาก​เดือน​ไม่​ขาด ยิ่ง​ได้​เห็น​คู่​บ่าว​สาว​หวาน​ใส่​กัน​ตอน​ขึ้น​เวที​กล่าว​ขอบคุณ​แขกเหรื่อ ยิ่ง​ช้ำ​ใจ ต้อง​ขอตัว​กลับ​ก่อน ครู่​ต่อ​มา พิณ​กลับ​ถึง​ห้อง​พัก​ของ​ตัว​เอง ทิ้ง​ตัว​ลง​นอน​บน​เตียง​ร้องไห้​น้ำตา​แทบ​เป็น​สายเลือด เจ็บปวด​รวด​ร้าว​ใจ

ที่​คืน​นี้​ผู้หญิง​ที่​เขา​รัก​สุด​หัวใจ  กำลัง​เข้า​ห้อง​หอ​กับ​ชาย​อื่น...

เดือน สุด​เขต ​กับ​บุญ​เตรียมตัว​กลับ​กรุงเทพฯแต่​เช้า

บุญ​จะ​ย้าย​ไป​อยู่​กับ​เดือน​เพราะ​ที่​นี่​ไม่​มี​ใคร​ดูแล ใน​เมื่อ​พ่อ​ไป​อยู่​กับ​เธอ​ที่​กรุงเทพฯ เดือน​ไม่​คิด​จะ​กลับ​มา​ที่​นี่​อีก​แล้ว ขอ​ไป​บอก​ลา​พิณ​เป็น​ครั้ง​สุดท้าย พิณ​กับ​เดือน​จาก​ลา​กัน​ด้วย​ดี จาก​นี้​ไป เส้นทาง​ชีวิต​ของ​เธอ​กับ​เขา​คง​ยาก​ที่​จะ​กลับ​มา​บรรจบ​กัน​อีก

ooooooo

พิณ​มอง​แม่น้ำ​มูล​เบื้องหน้า สายน้ำ​ยัง​คง​ไหล​เหมือน​ชีวิต​ที่​ต้อง​ดำเนิน​ต่อ​ไป เขา​หวัง​สัก​วัน​เดือน​จะ​ลบ​ความ​ทรง​จำ​เกี่ยว​กับ​ตัว​เขา​ได้​หมด​สิ้น ส่วน​เขา​ไม่​มี​วัน​หยุด​รัก​เดือน

“ความ​สุข​ของ​ผม...คือ​การ​ช่วย​ให้​เด็ก​ยากจน​ใน​ชนบท​รู้​หนังสือ หลาย​คน​ชื่นชม​ว่า​ผม​เป็น​คน​มี​อุดมการณ์ ผม​กลับ​มอง​ว่า ผม​เป็น​คน​ธรรมดา​คน​หนึ่ง​ที่​ทุ่มเท​ใน​สิ่ง​ที่​ตัว​เอง​รัก...สายน้ำ​แม่​มูล​ยัง​คง​ไหล​เอื่อยๆ ผ่าน​เวลา​และ​ความ​ทรง​จำ​ของ​คน​มากมาย บาง​คน​จบ​ชีวิต​ใน​สายน้ำ​แม่​มูล บาง​คน​ก็​จาก​แม่​มูล​ไป​อยู่​ที่​ห่างไกล และ​ยัง​มี​หลาย​คน​ที่​อยู่​สาน​อุดมการณ์​ของ​ลูก​แม่​มูล”

“สายน้ำ​แม่​มูล​หล่อเลี้ยง​ชีวิต​ของ​ชาว​อีสาน​มา​ช้านาน แม่​มูล​สอน​ให้​เรา​รู้จัก​แบ่งปัน ทำ​ความ​ดี​เพื่อ​บ้าน​เกิด ไม่​ว่า​ลูก​แม่​มูล​อยู่​ไหน ความ​ดี​งาม​นี้​จะ​ยัง​คง​อยู่​ใน​จิตใจ​ลูก​แม่​มูล

ทุก​คน...ตลอด​ไป”

ooooooo

-อวสาน-

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.