คุณชายไก่โต้ง
ตอนที่ 9
ผลการเจรจาระหว่างเจี๊ยบกับหมูเด้งทำให้ไก่ทอดซูเปอร์ชิคหายไปจากตลาดแม่ตลับโดยที่พวกโต้งหาสาเหตุไม่ได้ รู้แต่ว่าเป็นผลดีกับร้านกะต๊าก
อย่างแน่นอน
ไอศูรย์รู้เรื่องรีบโทร.ตำหนิหมูเด้งอย่างหัวเสีย “แกสั่งให้รถขายไก่ออกไปทำไม”
“แล้วแกจะหัวเสียทำไมวะไอศูรย์”
“แกก็รู้ดีว่าฉันต้องการให้ร้านกะต๊ากสาขา
แม่ตลับมันเจ๊ง แล้วทุกอย่างมันก็กำลังไปได้ด้วยดี”
“ฉันว่าเล่นกันพอหอมปากหอมคอก็พอ”
“ไม่!! สำหรับฉันไม่มีคำนี้อยู่ในพจนานุกรม ถ้าจะจัดการใครซักคน มันต้องตายสถานเดียว ทำตามแผนเดิม ถ้าแกไม่ทำ คนที่ต้องตายจะเป็นแก”
หมูเด้งไม่พอใจ บ่นลับหลังว่าไอศูรย์ดีแต่ออกคำสั่ง งานนี้ตนไม่ทำตาม เพราะเย็นนี้เขามีนัดกับเจี๊ยบไปกินข้าว ต่อด้วยร้องคาราโอเกะ
แต่หมูเด้งไม่ได้คิดจะทำแค่นั้น เขาเจ้าเล่ห์คิดรวบหัวรวบหางเจี๊ยบด้วยการพาไปกินข้าวในโรงแรม อ้างว่าที่นี่มีห้องคาราโอเกะดีมากๆ โชคดีที่เจี๊ยบนึกถึงคำพ่อสอนไม่ให้ไว้ใจผู้ชาย อย่าไปไหนมาไหนสองต่อสอง อย่าดื่มเครื่องดื่มที่เขาส่งให้
เจี๊ยบไหวตัวเพราะเชื่อคำสอนนั้น เธอแอบเทน้ำในแก้วทิ้งแล้วตักน้ำแข็งใส่ใหม่ หารู้ไม่ว่าหมูเด้งผสมยาไว้ในถังน้ำแข็งจึงเบาหน่อย แค่สะลึมสะลือ ยังครองสติตัวเองได้
เธอแอบโทร.หาโต้งขณะที่หมูเด้งพาขึ้นมาบนห้องพัก บอกชื่อโรงแรมและเลขห้องก่อนจะหมดสติไป โต้งกำลังตามหาเจี๊ยบและโดน เสธ.เจ้ยคาดคั้นเพราะติดต่อลูกสาวไม่ได้ แต่เขาไม่มีเวลาอธิบาย รีบขอยืมรถมอเตอร์ไซค์ของเบิ้มซิ่งไปช่วยเจี๊ยบพ้นเงื้อมมือหมูเด้งทันเวลา
โต้งตีหัวหมูเด้งแตกเลือดอาบก่อนพาเจี๊ยบไปหาหมอและใจชื้นเมื่อหมอบอกว่าเธอไม่ได้โดนวางยารุนแรงมาก อีกไม่นานน่าจะฟื้น
“ขอบใจมากนะเฮีย”
“ว่าแต่คุณเจี๊ยบโดนใครวางยา”
“แกรู้จักเจ้าของซูเปอร์ชิคที่ชื่อหมูเด้งมั้ย”
“อ๋อ จำได้แล้ว ที่เพิ่งเปิดตัวไก่ทอดซูเปอร์ชิคไปไม่นาน คู่แข่งของไก่ทอดกะต๊าก...อย่าบอกนะว่าคุณเจี๊ยบโดนไอ้หมอนี่วางยา”
โต้งพยักหน้ารับ หมอเป๊ะถามว่าเจี๊ยบรู้จักกับเจ้าของซูเปอร์ชิคได้ยังไง
“ฉันไม่รู้ คงต้องรอให้เจี๊ยบฟื้นแล้วค่อยถาม” ตอบแล้วโต้งมองเจี๊ยบด้วยความห่วงใย หมอเป๊ะเห็นสีหน้าและแววตาเพื่อนรุ่นน้องก็ตัดสินใจถามตรงๆว่าชอบเจี๊ยบใช่ไหม โต้งอึกอักก่อนปฏิเสธเพราะเขินอาย แต่สุดท้ายก็โดนหมอต้อนจนไปไม่เป็น
หมูเด้งเอาตัวรอดดอดมาตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จให้ เสธ.เจ้ยฟังว่าโต้งพาเจี๊ยบเข้าโรงแรมทำมิดีมิร้ายตนไปเจอจะเข้าช่วยแต่โดนมันตีหัวแตก เสธ.เจ้ยเชื่อและโกรธโต้งมากโดยไม่ฟังเบิ้มกับป๋องที่พยายามอธิบายว่าโต้งเป็นคนดี ไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่
เมื่อโต้งพาเจี๊ยบกลับมา เสธ.เจ้ยเตะต่อยโต้งต่อหน้าทุกคนด้วยความโกรธแค้น กว่าจะยอมฟังเจี๊ยบเล่าความจริงโต้งแทบน่วมไปทั้งตัว
หมูเด้งยังเสนอหน้าอยู่ในบ้าน พอเห็นเจี๊ยบชักแถวเข้ามาก็หน้าถอดสี
“ตกใจมากเหรอคะที่เจอเจี๊ยบ คิดว่าเจี๊ยบยังไม่ฟื้นจากยานอนหลับที่พี่หมูเด้งใส่ลงในน้ำให้เจี๊ยบกินใช่มั้ย”
“ท่าทางคุณน้องลูกเจี๊ยบอาจจะได้รับยามากเกินไป ก็เลยทำให้ความจำเลอะเลือน คนที่วางยาคือไอ้ไก่โต้ง ไม่ใช่พี่หมูเด้งนะครับ คุณอาอย่าไปเชื่อนะครับ”
“แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งไม่ให้ฉันเชื่อลูกสาวตัวเอง ไอ้สมจิตรล็อกตัวมันเอาไว้ ฉันมีวิธีง้างปากมัน”
สมจิตรรีบเข้ามาคว้าตัวหมูเด้งที่พยายามสะบัดหนีแต่ไม่รอดเพราะโต้งช่วยสกัด เสธ.เจ้ยบีบและกดขมับหมูเด้งอย่างแรงจนร้องลั่นด้วยความเจ็บ ยอมพูดความจริงออกมาในที่สุด
“พูดแล้วครับ ผมยอมบอกแล้ว ผมเป็นคนวางยาคุณเจี๊ยบเอง แต่ผมไม่ได้เป็นคนชวนคุณน้องลูกเจี๊ยบนะครับ คุณน้องลูกเจี๊ยบชวนผมไปทานข้าวและไปคาราโอเกะต่อเอง”
ทุกคนมองเจี๊ยบเป็นตาเดียว เสธ.เจ้ยถามลูกสาวว่าจริงอย่างที่มันพูดหรือเปล่า เจี๊ยบอึกอักเท่ากับยอมรับ เล่นเอาทุกคนอึ้งไปกันหมด ส่วนหมูเด้งชี้แจงความจริงว่าเจี๊ยบมาขอร้องตนให้เอารถเข็นขายไก่ทอดซูเปอร์ชิค ออกไปจากหน้าตลาดแม่ตลับ เพราะมาแย่งลูกค้าของร้านไก่ทอดกะต๊าก
“ลูกทำแบบนี้ไปทำไม”
“ง่ายมากเลยครับคุณท่าน เป็นเพราะคุณหนูต้องการจะช่วยไอ้โต้งยังไงล่ะครับ” สมจิตรปากไวไปแล้วนึกได้รีบเอามือปิดปากตัวเอง
โต้งไม่ชอบการกระทำหวังดีของเจี๊ยบที่เกือบทำให้เธอเดือดร้อนจึงเดินหนีไป ป๋องกับเบิ้มก้าวตาม เจี๊ยบจะไปด้วยแต่ชะงักเพราะพ่อห้ามไว้
“ไม่ต้องตามมัน ไอ้เนรคุณ ลูกช่วยมัน แต่มันไม่เห็นจะขอบคุณซักคำ” พูดเสร็จ เสธ.เจ้ยหันกลับมาจะเล่นงานหมูเด้งต่อ แต่ไม่เจอตัวเสียแล้ว...
ooooooo
คืนเดียวกันอี๊จินเห็นมะลิออกจากห้องเจ้าสัวในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เข้าใจว่าเธอต้องเข้าไปยั่วยวนให้ท่าเจ้าสัวอย่างแน่นอน จึงดุด่าว่ากล่าวหลายคำ แต่มะลิก็เถียงคำไม่ตกฟาก ส่งผลให้สองคนทะเลาะกันใหญ่โตจนอี๊จินโอนงานส่วนของตนให้มะลิทำแทนทั้งหมด
เช้าวันถัดมา เจี๊ยบทำให้สมจิตรลำบากใจอีกแล้วเพราะเธอให้เขาจอดรถส่งที่หน้าตลาดเพื่อไปพบโต้งในร้านกะต๊าก...โต้งไม่ได้โกรธเจี๊ยบเรื่องเมื่อคืนแต่เป็นห่วงมาก หากเขาไปช่วยเธอจากหมูเด้งไม่ทันอะไรจะเกิดขึ้น แล้วเขาจะอยู่ยังไงถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา
คำพูดห่วงหาอาทรของโต้งทำให้เจี๊ยบดีใจมาก เธอกระเซ้าเย้าแหย่เขาจนยิ้มได้ จากนั้นก็คุยกันสนุกสนาน อ้นแอบมองหน้าสลดเพราะแอบรักโต้งอยู่
ขณะที่เจี๊ยบกับโต้งคุยกันอยู่นั้น จู่ๆไอศูรย์เดินเข้ามาถึงตัว ทำทีพูดดีกับโต้งทั้งที่แอบหึงหวงเจี๊ยบ หลังจากนั้นไอศูรย์เอางานมาอ้างขอสำรวจร้านโดยมีเจี๊ยบในฐานะพนักงานบริษัทกะต๊ากช่วยด้วย
สองคนเดินไปด้านหลังที่เป็นจุดเก็บไก่สดแช่ในตู้ เจี๊ยบคุยอวดว่าตั้งแต่โต้งมาทำงานที่นี่ร้านสะอาดขึ้นเยอะ แต่ก่อนสกปรกมีทั้งหนูและแมลงสาบ ไอศูรย์ฝืนยิ้มและจำใจชื่นชมโต้ง แต่พอหญิงสาวหันกลับออกไปเพราะเขาขอตัวเข้าห้องน้ำ ไอศูรย์ก็ทำชั่วด้วยการเอายาน้ำใสๆราดลงบนไก่ในตู้แช่ หวังผลให้โต้งโดนไล่ออกสถานเดียว
เช้าวันเดียวกัน เจ้าสัวกินข้าวต้มรสชาติหวานมากจึงเอะใจว่าใครทำ พอรู้ว่าเป็นมะลิเพราะอี๊จินไม่ยอมทำอะไรให้เจ้าสัวอีกแล้ว เจ้าสัวไม่พอใจเรียกอี๊จินมาต่อว่ารังแกมะลิแถมยังปากไวด่าเปรียบเทียบความสวยของสองสาวต่างวัยทำให้อี๊จินเสียใจและน้อยใจมากถึงกับหมดความอดทน
“พอกันทีนะอาเฮีย อั๊วจะไม่ทนให้ลื้อด่าฟรีๆอีกแล้ว ตั้งแต่อาเจ๊ตาย อั๊วเป็นคนดูแลลื้อมาตลอด งานบ้านไม่เคยขาดตกบกพร่อง อั๊วทำทุกอย่างให้ลื้อ แม้กระทั่งซักกางเกงใน เวลาลื้อไม่สบาย อั๊วก็เป็นคนต้มยาหม้อ
เคี่ยวทั้งวันทั้งคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน อั๊วไม่เคยได้ออกไปเที่ยวข้างนอก ไม่เคยได้แต่งตัวแต่งหน้าสวยๆ ก็เพราะต้องมาคอยดูแลผู้ชายสกปรก กินจุ ปากจัด ไม่มีน้ำใจอย่างลื้อ อั๊วทำขนาดนี้ลื้อยังมาด่าอั๊วอีก”
เจ้าสัวรู้สึกผิดแต่ไม่ทันจะพูดอะไรก็รู้สึกเจ็บหน้าอก หน้าแดงก่ำและหมดสติไปท่ามกลางความตกใจของอี๊จินกับมะลิ
ส่วนที่ร้านกะต๊ากกำลังเกิดเรื่องใหญ่ ลูกค้าที่ซื้อไก่ทอดไปกินต่างพากันท้องเสียแล้วลุกฮือมาเอาเรื่องโต้ง หาว่าเอาไก่เน่าเสียมาทอดขาย โดมซุ่มดูความวุ่นวายนั้นก่อนจะโทร.รายงานไอศูรย์แล้วรับคำสั่งใหม่ให้เดินแผนต่อไปคือโทร.ร้องเรียนบริษัทกะต๊าก
โต้งพิสูจน์ความสดของไก่ด้วยการกินไก่ทอดโชว์ ปรากฏว่าไม่นานโต้งมีอาการท้องเสียเหมือนลูกค้าทุกคน ระหว่างนี้เองมีเจ้าหน้าที่จากบริษัทกะต๊ากสองคนมาขอตรวจคุณภาพไก่ทอดเพราะมีลูกค้าจำนวนหนึ่งโทร.ร้องเรียนว่าท้องเสีย
เมื่อเจ้าหน้าที่บริษัทแจ้งว่าต้องปิดร้านสาขานี้เพื่อตรวจสอบเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ โต้งคัดค้านไม่ยอม แต่สองพนักงานไม่สนใจ ช่วยกันขนไก่สดออกมาทั้งหมดเอาไปตรวจ ป๋องกับอ้นเศร้ามากเพราะร้านปิดเท่ากับไม่มีรายได้ ส่วนโต้งโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ แต่แล้วเขานึกได้ว่าเมื่อเช้าไอศูรย์มาที่ร้าน
โต้งเชื่อว่าเป็นฝีมือไอศูรย์ เพราะมีช่วงหนึ่งที่เจี๊ยบกลับออกมาจากหลังร้านคนเดียวและบอกว่าไอศูรย์ขอเข้าห้องน้ำ...คิดได้ดังนั้นแล้วโต้งจะไปเอาเรื่องไอศูรย์ แต่พอดีอี๊จินโทร.มาบอกข่าวเจ้าสัวล้มป่วยอยู่โรงพยาบาล ชายหนุ่มเลยต้องเปลี่ยนเส้นทาง
ooooooo
ไอศูรย์มารายงานเรื่องร้านกะต๊ากสาขาแม่ตลับมีคนร้องเรียนว่ากินไก่ทอดแล้วท้องเสียให้เจ้าสัวฟังก่อนที่โต้งจะมาถึง เจ้าสัวอาการดีขึ้นแต่พอฟังเรื่องนี้ก็โวยวายก่นด่าลูกชายจนเหนื่อยหอบ
ทันทีที่โต้งเข้ามาเห็นไอศูรย์ก็โกรธเลือดขึ้นหน้ากระชากคอเขาจนเจ้าสัวและอี๊จินร้องเอะอะตกใจ ไอศูรย์หวาดกลัว ถามโต้งว่าจะทำอะไรตน
“ยังมีหน้ามาถาม ฉันรู้ว่าเป็นฝีมือแก”
“ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด”
“ไม่เข้าใจเหรอวะ มีพนักงานที่แผนกร้องเรียนมาที่ร้าน และสั่งปิดร้านกะต๊ากสาขาแม่ตลับหนึ่งอาทิตย์”
“ที่ร้านถูกปิด มันเป็นเพราะความชุ่ยของลื้อ ลื้อจะมาโทษไอศูรย์ได้ยังไง ไหนลื้อบอกว่าลื้อจะตั้งใจทำงาน จะเอาชนะอั๊วให้ได้ แล้วทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้”
“อาเฮีย ลื้อใจเย็นก่อน เดี๋ยวล้มไปอีก”
“ลื้อไม่ต้องยุ่ง...อธิบายมา ทำไมไม่พูด”
“ไอ้ไอศูรย์มันแกล้งผม มันวางยาถ่ายลงในไก่สด ตั้งใจทำให้ร้านมีปัญหา”
“ลื้อซี้ซั้วต่า ไอศูรย์จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”
“เพราะมันต้องการมาแทนที่ผมไงล่ะป่าปี๊ มันต้องการทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของผม”
“ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณโต้งจะเข้าใจผมผิดแบบนี้ ผมไม่เคยอยากแทนที่คุณโต้งเลยนะครับ”
เปรี้ยง!! โต้งชกหน้าไอศูรย์อย่างแรง ด่าซ้ำว่า ไอ้โกหก...เจ้าสัวตกใจมาก อี๊จินพยายามห้ามโต้งที่จะชกไอศูรย์อีกแต่ไม่สำเร็จ เจ้าสัวหันไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงปาเฉียดกระแทกกำแพงจนเศษแก้วแตกกระจาย
“หายบ้ารึยังไอ้ลูกเวร” เจ้าสัวพูดหอบๆ ไอศูรย์กุลีกุจอให้ใส่ออกซิเจน
อี๊จินเพิ่งเห็นที่แก้มโต้งเลือดออก ร้องลั่นด้วยความตกใจ...เศษแก้วที่แตกกระเด็นโดนแก้มโต้งนั่นเอง
โต้งทั้งเสียใจและน้อยใจที่พ่อรักคนอื่นมากกว่าลูกแท้ๆ ประกาศอย่างฉุนเฉียวก่อนผลุนผลันออกไปว่า
“แล้วซักวันป่าปี๊จะได้เห็นว่าสิ่งที่ผมพูดถึงไอ้ไอศูรย์มันเป็นความจริง”
อี๊จินรีบตามออกมาปลอบโยนโต้งและให้ไปทำแผล แต่เขาไม่ยอม บอกว่าให้มันเป็นแผลเป็นดีแล้ว จะได้คอยเตือนใจให้รู้ว่าคนที่พ่อรักไม่ใช่ตน
“ไม่น่อ ไม่ใช่อย่างนั้น ลื้อก็รู้ว่าพ่อลื้อเป็นคนเจ้าอารมณ์ พูดอะไรไม่คิด เดี๋ยวอีกสามสี่ชั่วโมง อีก็หายโกรธแล้ว ลื้อไม่ต้องไปสนใจนะอาตี๋นะ”
“ขอบคุณอี๊มากนะครับที่หวังดีกับผมมาตลอด ยิ่งอี๊เข้าข้างผม ป่าปี๊ก็ยิ่งต่อว่าอี๊ ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำให้อี๊ต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีกแล้ว ถ้าหากผมทำไม่ได้อย่างที่พูด ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่บ้านอีก”
โต้งเดินจากไป อี๊จินได้แต่มองตามหลานชายด้วยความสงสาร...โต้งไม่ยอมทำแผลที่โรงพยาบาลแต่ยอมให้เจี๊ยบทายาสมุนไพรให้โดยดี
